Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Middle East Forum: Πώς οι Ισλαμιστές εκμεταλλεύονται την άκρα Αριστερά της Δύσης για να προωθήσουν τον εξτρεμισμό

Σε Ευρώπη, Βόρεια Αμερική και πέρα από αυτές, οι ισλαμιστές που επιδιώκουν την επιβολή της σαρία συμμαχούν με δυτικά αριστερά κινήματα για να αποκτήσουν νομιμοποίηση, πρόσβαση στα ΜΜΕ και πολιτική επιρροή.

Δημοσιεύτηκε στις

Στη σύγχρονη ακτιβιστική σκηνή, ισλαμιστικά κινήματα και ριζοσπαστικές αριστερές ή προοδευτικές οργανώσεις συνεργάζονται ολοένα και περισσότερο. Αυτή η συνεργασία δεν είναι ούτε τυχαία ούτε αθώα. Σε Ευρώπη, Βόρεια Αμερική και πέρα από αυτές, οι ισλαμιστές που επιδιώκουν την επιβολή της σαρία συμμαχούν με δυτικά αριστερά κινήματα για να αποκτήσουν νομιμοποίηση, πρόσβαση στα ΜΜΕ και πολιτική επιρροή.

Ιστορικά, ισλαμιστικές ομάδες όπως η Μουσουλμανική Αδελφότητα της Αιγύπτου συνεργάστηκαν με κοσμικούς αντι-αποικιακούς εθνικιστές — για να τους απορρίψουν μόλις η εξουσία βρέθηκε κοντά, αντικαθιστώντας τον πλουραλισμό με την ισλαμιστική κυριαρχία. Στη Δύση σήμερα, αναπαράγουν αυτή τη στρατηγική διεισδύοντας σε κινήματα κοινωνικής δικαιοσύνης: φυλετική ισότητα, δικαιώματα ΛΟΑΤΚ+, φεμινισμός, χρησιμοποιώντας αριστερές ρητορικές για να καλύψουν τους θεμελιωδώς αντίθετους στόχους τους.

Αυτή η «συμμαχία άκρας αριστεράς – ισλαμιστών» δεν είναι αφηρημένη έννοια· είναι τεκμηριωμένη και ενεργή.

Η «Κόκκινο-Πράσινη» Συμμαχία

Αναλυτές όπως ο ανθρωπολόγος Philip Carl Salzman περιγράφουν την λεγόμενη «Κόκκινο-Πράσινη συμμαχία» — ένωση ισλαμιστών με ριζοσπαστικούς αριστερούς ακτιβιστές — με στόχο την αντίθεση στον δυτικό πολιτισμό, τον καπιταλισμό, τη φιλελεύθερη δημοκρατία και τον σιωνισμό, ακόμα κι αν οι τελικοί στόχοι τους διαφέρουν δραματικά.

Στην πράξη, αυτό εκδηλώνεται σε διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις γύρω από τη Γάζα και το Ισραήλ. Στην Αυστραλία, η άνοδος αριστερών κινητοποιήσεων έχει συνδυάσει «ισλαμιστικές και πράσινες-μαρξιστικές ‘προοδευτικές’ ομάδες» με βίαιη ή εξτρεμιστική ρητορική.

Στη Γαλλία, το ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα La France Insoumise του Jean-Luc Mélenchon έχει υιοθετήσει πλήρως φιλοπαλαιστινιακή γραμμή. Η επιλογή της ακτιβίστριας Rima Hassan ως υποψήφιας για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπογραμμίζει τη στρατηγική του κόμματος να προσεγγίσει το αραβο-μουσουλμανικό εκλογικό σώμα, χρησιμοποιώντας όρους όπως «γενοκτονία» για τις ισραηλινές ενέργειες — ρητορική που σταδιακά κανονικοποιείται στους κόλπους του κόμματος.

Η συμμαχία στις ΗΠΑ

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η λεγόμενη «Κόκκινο-Πράσινη Συμμαχία» έγινε πιο ορατή γύρω από το Συνέδριο των Δημοκρατικών το 2024. Διαδηλώσεις συνασπισμού ένωσαν ομάδες με ισλαμιστική κατεύθυνση (π.χ. American Muslims for Palestine) με ριζοσπαστικά αριστερά στοιχεία (π.χ. Students for Justice in Palestine, Democratic Socialists of America), σε κοινό αντι-ισραηλινό, αντι-σιωνιστικό και, σε ορισμένες περιπτώσεις, αντισημιτικό ακτιβισμό.

Παρότι οι δύο πλευρές διαφέρουν στο τελικό τους όραμα, οι ισλαμιστές επιδιώκουν θεοκρατική διακυβέρνηση, ενώ η άκρα αριστερά ένα κοσμικό ουτοπικό σύστημα, μοιράζονται τον στόχο της αποδόμησης των δυτικών θεσμών και αξιών. Είναι σύμμαχοι ευκαιρίας απέναντι σε έναν κοινό «εχθρό»: τον δυτικό πολιτισμό.

Η ομολογία στρατηγικής

Ηγετικές μορφές ισλαμιστών έχουν παραδεχθεί αυτή τη στρατηγική. Ο Anjem Choudary, Βρετανός ισλαμιστής ιεροκήρυκας που ηγήθηκε της απαγορευμένης ομάδας al-Muhajiroun, παρότι φυλακισμένος, έχει καλέσει επανειλημμένα νέους μουσουλμάνους σε ιδεολογικό πόλεμο. Το 2024 καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για ηγεσία τρομοκρατικής οργάνωσης και ενθάρρυνση βίας μέσω διαδικτυακών διαλέξεων.

Ακόμα και με τον Choudary στη φυλακή, ισλαμιστικές οργανώσεις συνεχίζουν τη στρατηγική της «συμπόρευσης» με αριστερές ατζέντες. Οργανώσεις όπως το Council on American-Islamic Relations έχουν στραφεί προς την προοδευτική ατζέντα, αγκαλιάζοντας κινήματα όπως το Black Lives Matter και η μεταρρύθμιση των φυλακών, ενισχύοντας τη θέση τους σε φιλελεύθερους συνασπισμούς, ενώ ταυτόχρονα αποκρύπτουν τις ριζοσπαστικές τους καταβολές.

Η εικόνα στην Ευρώπη

Στην Ευρώπη, οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες έχουν κατονομάσει το Forum of European Muslim Youth and Student Organizations, που συνδέεται με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, ως «σχολείο» εκπαίδευσης ηγετών ισλαμιστών, καμουφλαρισμένων πίσω από εκστρατείες κατά της ισλαμοφοβίας και υπέρ της θρησκευτικής ελευθερίας.

Οι οργανώσεις αυτές πιέζουν για διεύρυνση των νόμων περί ρητορικής μίσους με τρόπο που περιορίζει τον θεμιτό λόγο, ενώ ταυτόχρονα αντιτίθενται στις «ευρωπαϊκές αξίες» και στους ελέγχους της μετανάστευσης.

Σήματα κινδύνου

Στις ΗΠΑ, η πρόταση για την ψήφιση του Muslim Brotherhood Terrorist Designation Act of 2025 δείχνει τη διακομματική ανησυχία ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα αποτελεί συνεκτική ιδεολογική απειλή, ριζωμένη σε αντιαμερικανική και αντιδυτική ιδεολογία, που γεννά εξτρεμιστικές ομάδες όπως η Χαμάς.

Οι αριστεροί ακτιβιστές, είτε προέρχονται από τον ακαδημαϊκό χώρο, τα συνδικάτα ή τα κοινωνικά κινήματα, συχνά γίνονται άθελά τους σύμμαχοι, παρασυρόμενοι από επιμέρους κοινούς στόχους, χωρίς να βλέπουν τη μακροπρόθεσμη στρατηγική. Αυτό που ενδεχομένως δεν αντιλαμβάνονται φεμινίστριες, ακτιβιστές ΛΟΑΤΚ+ ή αντιρατσιστικές οργανώσεις είναι ότι οι ισλαμιστές σύμμαχοί τους αντιτίθενται στον τρόπο ζωής και τις ελευθερίες που οι ίδιοι υπερασπίζονται.

Ο Maajid Nawaz του Quilliam Foundation προειδοποιεί:

«Οι ισλαμιστές δεν ενδιαφέρονται για τον πλουραλισμό. Ενδιαφέρονται για την εξουσία».

Το μάθημα της ιστορίας

Η συμμαχία αυτή είναι εκ των πραγμάτων μη βιώσιμη. Η ιστορία — από την Ιρανική Επανάσταση του 1979, όπου οι ισλαμιστές εκκαθάρισαν τους άλλοτε συμμάχους τους αριστερούς, έως τη Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο που στράφηκε κατά των κοσμικών επαναστατών — δείχνει ότι μόλις οι ισλαμιστές αισθανθούν ότι επικρατούν, απορρίπτουν τους συμμάχους τους.

Όσοι σήμερα βρίσκονται στην αριστερή πτέρυγα και στηρίζουν αφηγήσεις ισλαμιστών, είναι πιθανό να βρεθούν αύριο εκτεθειμένοι ή και καταπιεσμένοι.

Το ζητούμενο δεν είναι μόνο η κριτική του ισλαμιστικού εξτρεμισμού, αλλά η καλλιέργεια ιδεολογικής επίγνωσης μέσα στις αριστερές τάξεις. Οι ακτιβιστές οφείλουν να αναρωτηθούν αν η αλληλεγγύη με ομάδες που συνδέονται με ισλαμιστές βοηθά ή τελικά υπονομεύει τις ίδιες τις αξίες που υπερασπίζονται.

Οι φιλελεύθερες κοινωνίες που στηρίζονται στη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία της έκφρασης δεν μπορούν να ανέχονται συμμαχίες που διαβρώνουν τα θεμέλιά τους.

MiddleEastForum.org

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

GEOPOLITICO

Γιώργος Φίλης: «Η Τουρκία κέρδισε από τη γαλλική διακοίνωση – Κίνδυνος να οδηγηθούμε σε συνδιαχείριση στο Αιγαίο»

Σε μια ιδιαίτερα αιχμηρή παρέμβαση στην εκπομπή της Βασιλικής Πολίτου στον ΘΗΤΑ FM 107,1, ο διδάκτωρ Γεωπολιτικής Γιώργος Φίλης αναλύει τις εξελίξεις γύρω από το Great Sea Interconnector, τη γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία και τις πιθανές συνέπειες για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και τις θαλάσσιες αρμοδιότητες.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Σοβαρές προειδοποιήσεις για τους χειρισμούς της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στην υπόθεση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου (Great Sea Interconnector) διατύπωσε ο διδάκτωρ Γεωπολιτικής Γιώργος Φίλης, μιλώντας στη Βασιλική Πολίτου και στον ΘΗΤΑ FM 107,1. Στο επίκεντρο της παρέμβασής του βρέθηκε η γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία, την οποία χαρακτήρισε διπλωματικό κέρδος για την Άγκυρα, προειδοποιώντας ότι ενδεχόμενη έκδοση τουρκικής NAVTEX θα μπορούσε να δημιουργήσει επικίνδυνα προηγούμενα και να καλλιεργήσει την εικόνα συνδιαχείρισης θαλάσσιων περιοχών.

«Η Τουρκία έχει ήδη κερδίσει κάτι γραπτό από το γαλλικό κράτος»

Ο Γιώργος Φίλης ξεκίνησε την ανάλυσή του υπογραμμίζοντας τη στρατηγική και οικονομική σημασία του Great Sea Interconnector, υπενθυμίζοντας ότι πρόκειται για έργο ευρωπαϊκής προτεραιότητας, με ιδιαίτερα υψηλή χρηματοδοτική στήριξη από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Επέκρινε την αντίληψη που είχε καλλιεργηθεί κατά το προηγούμενο διάστημα, σύμφωνα με την οποία η ηλεκτρική διασύνδεση αφορά πρωτίστως την Κύπρο και δευτερευόντως την Ελλάδα.

Η συζήτηση επικεντρώθηκε στη ρηματική διακοίνωση που, σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν στην εκπομπή, απέστειλε η Γαλλία προς την Τουρκία σχετικά με τις εργασίες για το καλώδιο.

Ο καθηγητής επισήμανε ότι το κρίσιμο στοιχείο είναι το ακριβές περιεχόμενο του εγγράφου, το οποίο δεν είχε στη διάθεσή του κατά τη διάρκεια της συνέντευξης.

Ωστόσο, υποστήριξε ότι η Άγκυρα έχει ήδη αποκομίσει ένα διπλωματικό όφελος.

Όπως εξήγησε, οι ελληνικές και κυπριακές NAVTEX επαρκούν για την ενημέρωση σχετικά με τις εργασίες και την κίνηση των ερευνητικών σκαφών. Επομένως, κατά την εκτίμησή του, η αποστολή πρόσθετου διπλωματικού εγγράφου προς την Τουρκία δημιουργεί ένα νέο δεδομένο.

Ιδιαίτερη σημασία απέδωσε στο γεγονός ότι η επικοινωνία δεν πραγματοποιήθηκε από τη γαλλική εταιρεία που συμμετέχει στο έργο, αλλά από το ίδιο το γαλλικό κράτος.

«Η Γαλλία θα ενεργήσει σύμφωνα με τα δικά της συμφέροντα»

Απαντώντας σε ερώτηση της Βασιλικής Πολίτου για την ελληνογαλλική στρατηγική συνεργασία και τη συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής, ο Γιώργος Φίλης υποστήριξε ότι η Αθήνα δεν μπορεί να περιμένει από το Παρίσι να υπερασπιστεί τα ελληνικά συμφέροντα ανεξάρτητα από τις δικές του προτεραιότητες.

«Όταν θα βάλεις μία τρίτη χώρα, μία άλλη δύναμη να καθαρίσει για σένα, η άλλη χώρα θα το κάνει σύμφωνα με τα δικά της συμφέροντα», τόνισε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η Γαλλία επιδιώκει να αποφύγει μια ελληνοτουρκική κρίση, η οποία θα την υποχρέωνε να τοποθετηθεί απέναντι σε δύο χώρες με τις οποίες διατηρεί σημαντικές σχέσεις.

Παράλληλα, το Παρίσι ενδιαφέρεται για την ολοκλήρωση των εργασιών από τη γαλλική εταιρεία, ενώ διαθέτει σημαντικά οικονομικά συμφέροντα και στην Τουρκία.

Ο Γιώργος Φίλης επέμεινε ότι η ελληνική πλευρά οφείλει να αναλάβει την ευθύνη των δικών της επιλογών και όχι να μεταφέρει το βάρος των αποφάσεων στους συμμάχους της.

Η ελληνική συναίνεση και το περιεχόμενο της διακοίνωσης

Ένα από τα σημαντικότερα σημεία της παρέμβασης ήταν η εκτίμηση του Γιώργου Φίλη ότι η αποστολή της γαλλικής διακοίνωσης έγινε με γνώση και αποδοχή της Αθήνας.

Ο ίδιος εμφανίστηκε κατηγορηματικός, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα είχε συνεννοηθεί με τη Γαλλία για τη συγκεκριμένη κίνηση.

«Η Ελλάδα το έχει επιτρέψει», ανέφερε, αποδίδοντας στην ελληνική πλευρά την πολιτική ευθύνη των σχετικών χειρισμών.

Πρόκειται, πάντως, για εκτίμηση που διατύπωσε ο ίδιος στη συνέντευξη και όχι για ανεξάρτητα τεκμηριωμένη πληροφορία από το περιεχόμενο της διακοίνωσης.

Ο καθηγητής εξήγησε ότι πρέπει να εξακριβωθεί εάν το έγγραφο περιορίζεται σε μια απλή ενημέρωση ή περιλαμβάνει διατυπώσεις που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από την Τουρκία ως έμμεση αναγνώριση αρμοδιότητάς της.

Ακόμη και αν δεν ζητείται άδεια από την Άγκυρα, προειδοποίησε ότι η τουρκική πλευρά ενδέχεται να παρουσιάσει τη διακοίνωση ως διπλωματική επιτυχία.

Το επικίνδυνο σενάριο της τουρκικής NAVTEX

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε ο Γιώργος Φίλης στο ενδεχόμενο η Τουρκία να εκδώσει δική της NAVTEX, εμφανιζόμενη να επιτρέπει στο ερευνητικό σκάφος να πραγματοποιήσει τις εργασίες του.

Κατά την εκτίμησή του, μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να δημιουργήσει σοβαρό πρόβλημα στην Αθήνα.

Εξήγησε ότι, εάν η Άγκυρα εκδώσει NAVTEX με την οποία θα παρουσιάζεται ως αρμόδια να επιτρέψει τις εργασίες, η ελληνική πλευρά θα βρεθεί μπροστά σε ένα δύσκολο δίλημμα: να απαντήσει με αντι-NAVTEX και να συνεχίσει τις εργασίες ή να επιλέξει διαφορετικό χειρισμό.

Στην πρώτη περίπτωση, προειδοποίησε ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια εικόνα παράλληλης άσκησης αρμοδιοτήτων.

«Στην πραγματικότητα θα βάλουμε σφραγίδα σε συνδιαχείριση», ανέφερε, περιγράφοντας το ενδεχόμενο οι εργασίες να πραγματοποιηθούν υπό καθεστώς αντικρουόμενων αναγγελιών.

Ο ίδιος διευκρίνισε ότι πρόκειται για εκτίμηση σχετικά με τις πιθανές επόμενες κινήσεις της Τουρκίας και όχι για εξέλιξη που έχει ήδη πραγματοποιηθεί.

Θετική η αμερικανική στάση – Η διαφορά καλωδίων και αγωγών

Ο Γιώργος Φίλης χαρακτήρισε θετική την αμερικανική τοποθέτηση στο ζήτημα της ηλεκτρικής διασύνδεσης, εκτιμώντας ότι αναγνωρίζει πως δεν απαιτείται άδεια τρίτου κράτους για την πόντιση υποθαλάσσιου καλωδίου.

Επικαλέστηκε τη διάκριση που προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας μεταξύ υποθαλάσσιων καλωδίων και αγωγών, υποστηρίζοντας ότι η εγκατάσταση καλωδίων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως διαδικασία που εξαρτάται από τουρκική αδειοδότηση.

Στο πλαίσιο αυτό, επέκρινε την ελληνική προσπάθεια αποφυγής οποιασδήποτε έντασης με την Άγκυρα, θεωρώντας ότι η συνεχής αναζήτηση συμβιβαστικών διαδικασιών ενδέχεται να δημιουργήσει νέα διπλωματικά τετελεσμένα.

«Οι Τούρκοι καταλαβαίνουν την ισχύ, την αποτροπή και την αξιοπιστία της απειλής»

Στο τελευταίο μέρος της συνέντευξης, ο Γιώργος Φίλης διεύρυνε την κριτική του στη συνολική διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Υποστήριξε ότι η πολιτική του κατευνασμού έχει οδηγήσει σε ενίσχυση της τουρκικής επιθετικότητας και σε σταδιακή αμφισβήτηση ελληνικών δικαιωμάτων.

Υπενθύμισε μάλιστα μια παλαιότερη προειδοποίησή του ότι, εάν συνεχιστεί η ίδια πολιτική, οι Έλληνες θα φτάσουν στο σημείο να βλέπουν τουρκικές φρεγάτες ακόμη και από τις ακτές της Κρήτης.

«Οι Τούρκοι καταλαβαίνουν μόνο την έννοια της ισχύος, της αποτροπής και της αξιοπιστίας απειλής», σημείωσε, υποστηρίζοντας ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική πρέπει να στηρίζεται σε σαφείς κόκκινες γραμμές και αξιόπιστη αποτρεπτική στρατηγική.

Καταλήγοντας, επανήλθε στο ζήτημα της γαλλικής διακοίνωσης, επιμένοντας ότι η δημοσιοποίηση του περιεχομένου της είναι απαραίτητη για να αξιολογηθούν οι πραγματικές διπλωματικές συνέπειες.

Το βασικό ερώτημα, σύμφωνα με τον Γιώργο Φίλη, είναι εάν η Τουρκία απέκτησε απλώς ένα έγγραφο ενημέρωσης ή ένα κείμενο που μπορεί να αξιοποιήσει για να στηρίξει τις διεκδικήσεις της στην Ανατολική Μεσόγειο.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Γιατί η Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας έρχεται σε αντίθεση με τους κανόνες του ΝΑΤΟ

Η ταυτόχρονη πρόσβαση σε διαφορετικά στρατιωτικά δίκτυα δημιουργεί έναν κίνδυνο που πρέπει να αξιολογηθεί προτού μετατραπεί σε πραγματικό πρόβλημα.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Η Συμφωνία της Μέκκας θεσμοθετεί την αμυντική συνεργασία μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν. Η ύπαρξη κοινών απειλών και η στρατιωτική ενοποίηση καθιστούν πιθανή τη δημιουργία μιας συμμαχίας στα πρότυπα του ΝΑΤΟ στο εγγύς μέλλον.

Η εξέλιξη αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς η Τουρκία είναι ταυτόχρονα μέλος του ΝΑΤΟ. Συμμετέχει πλέον σε δύο μηχανισμούς συλλογικής άμυνας, καθένας από τους οποίους εξυπηρετεί διαφορετικούς γεωπολιτικούς στόχους.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι τι θα συμβεί όταν οι δύο αυτές δεσμεύσεις έρθουν σε σύγκρουση.

Το πρόβλημα δεν είναι απλώς πολιτικό. Είναι, πρωτίστως, επιχειρησιακό.

Όποιος έχει υπηρετήσει σε κέντρο επιχειρήσεων γνωρίζει ότι η στρατιωτική συνεργασία υπερβαίνει την απλή ανταλλαγή πληροφοριών και επικοινωνιών. Αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της εθνικής και συμμαχικής ασφάλειας.

Υπάρχουν αρκετοί κρίσιμοι τομείς που ενδέχεται να τεθούν σε κίνδυνο:

▪️ Δίκτυα διοίκησης και ελέγχου (C2): Διαβαθμισμένες επικοινωνίες, συχνότητες και κρυπτογραφικά κλειδιά, συστήματα αναγνώρισης φίλου ή εχθρού (IFF), δεδομένα ραντάρ και έγκαιρης προειδοποίησης, δορυφορικές εικόνες επιτήρησης, καθώς και συστήματα αεράμυνας και αντιπυραυλικής άμυνας.

▪️ Επιχειρησιακές δυνατότητες και ευαίσθητα στρατιωτικά δεδομένα: Δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου, τεχνικά ηλεκτρομαγνητικά αποτυπώματα οπλικών συστημάτων, ευπάθειες λογισμικού, επιχειρησιακοί στόχοι και προτεραιότητες, σχέδια ανάπτυξης δυνάμεων, χρόνοι αντίδρασης, διαδικασίες ανεφοδιασμού, αποθέματα πυρομαχικών, δυνατότητες συντήρησης και αδυναμίες κρίσιμων υποδομών. Όλα αυτά ενδέχεται να εκτεθούν.

▪️ Στρατιωτική συνεργασία και πρόσβαση σε υποδομές: Κοινές ασκήσεις, ανταλλαγές αξιωματικών, πρόσβαση σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, βάσεις, λιμάνια και υποδομές, καθώς και μεταφορά τεχνογνωσίας στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας.

Η ταυτόχρονη πρόσβαση σε διαφορετικά στρατιωτικά δίκτυα δημιουργεί έναν κίνδυνο που πρέπει να αξιολογηθεί προτού μετατραπεί σε πραγματικό πρόβλημα.

Το κείμενο της συμφωνίας προβλέπει ασφαλείς διαύλους ανταλλαγής πληροφοριών και θέτει περιορισμούς στη διαβίβαση διαβαθμισμένου υλικού.

Ωστόσο, δεν αντιμετωπίζει το ζήτημα της προστασίας των πληροφοριών που ένα κράτος-μέλος έχει αποκτήσει μέσω της συμμετοχής του στο ΝΑΤΟ.

Υπάρχει ήδη ένα χαρακτηριστικό προηγούμενο.

Η αγορά του ρωσικού συστήματος S-400 από την Τουρκία προκάλεσε σοβαρή κρίση στις σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ.

Η Ουάσιγκτον εκτίμησε ότι η λειτουργία ενός ρωσικού συστήματος αεράμυνας στην ίδια χώρα που θα επιχειρούσε και με αμερικανικά μαχητικά F-35 δημιουργούσε τον κίνδυνο αποκάλυψης ευαίσθητων τεχνικών δεδομένων, καθώς και των χαρακτηριστικών χαμηλής παρατηρησιμότητας (stealth) των αεροσκαφών.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η Τουρκία παραβιάζει το Άρθρο 8 και έρχεται σε σύγκρουση με το Άρθρο 5 της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού.

Το Άρθρο 9 προβλέπει τη λειτουργία Συμβουλίου, αρμόδιου για την εξέταση ζητημάτων που αφορούν την εφαρμογή της Συνθήκης.

Γιατί, λοιπόν, η Τουρκία εξακολουθεί να βρίσκεται στο ΝΑΤΟ;

 

ΠΗΓΗ: Turkey out of NATO – Project 2028

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Η Τουρκία χρησιμοποιεί το καλώδιο για να επιβάλει τις διεκδικήσεις της!

Τον κίνδυνο να μετατραπεί η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου σε μέσο έμπρακτης αναγνώρισης των τουρκικών διεκδικήσεων επισήμανε ο πρέσβης ε.τ. Περικλής Νεάρχου, στην εκπομπή «Geopolitics» της «Ναυτεμπορικής», με τον Σάββα Καλεντερίδη. Σε μια συζήτηση για τις ανατροπές στις ΗΠΑ, τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και την ευρωπαϊκή πολιτική, υπογράμμισε ότι η Αθήνα χρειάζεται συστηματικότερη διπλωματική κινητοποίηση και σαφή αντίδραση απέναντι στην τουρκική αναθεωρητική πολιτική.

Δημοσιεύτηκε

στις

Τον κίνδυνο να μετατραπεί η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου σε μέσο έμπρακτης αναγνώρισης των τουρκικών διεκδικήσεων επισήμανε ο πρέσβης ε.τ. Περικλής Νεάρχου, στην εκπομπή «Geopolitics» της «Ναυτεμπορικής», με τον Σάββα Καλεντερίδη. Σε μια συζήτηση για τις ανατροπές στις ΗΠΑ, τις ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και την ευρωπαϊκή πολιτική, υπογράμμισε ότι η Αθήνα χρειάζεται συστηματικότερη διπλωματική κινητοποίηση και σαφή αντίδραση απέναντι στην τουρκική αναθεωρητική πολιτική.

Η ουσία της αντιπαράθεσης για το υποθαλάσσιο καλώδιο, σύμφωνα με τον Περικλή Νεάρχου, βρίσκεται στις επιδιώξεις που επιχειρεί να εξυπηρετήσει η Άγκυρα μέσω της παρεμπόδισης του έργου. Ο ίδιος εκτίμησε ότι η Τουρκία επιδιώκει να αξιοποιήσει τις έρευνες και την πόντιση του καλωδίου προκειμένου να κατοχυρώσει στην πράξη αξιώσεις στην Ανατολική Μεσόγειο.

«Με το καλώδιο θέλει να κατοχυρώσει δικαιώματα η Τουρκία», ανέφερε χαρακτηριστικά, συνδέοντας την τουρκική στάση με το τουρκολιβυκό μνημόνιο και το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».

Το καλώδιο ως εργαλείο πίεσης

Ο πρέσβης ε.τ. υποστήριξε ότι η Άγκυρα επιχειρεί να στηριχθεί και στο προηγούμενο της Κάσου, τον Ιούλιο του 2024, ώστε να επιβάλει την αντίληψη ότι εργασίες στην περιοχή προϋποθέτουν τη δική της συναίνεση.

Κατά την ανάλυσή του, ο στόχος υπερβαίνει την Ελλάδα. Επειδή η διασύνδεση έχει ευρωπαϊκή διάσταση και συνδέεται με γαλλικά συμφέροντα, η Τουρκία επιδιώκει να οδηγήσει και άλλους εμπλεκομένους στην αποδοχή ενός δικού της ρόλου στην περιοχή. Μια τέτοια εξέλιξη, προειδοποίησε, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από την Άγκυρα ως έμμεση ενίσχυση των θέσεών της για τις θαλάσσιες ζώνες.

Στη συζήτηση έγινε αναφορά και σε διαφορετικό έργο, το καλώδιο οπτικών ινών με σαουδαραβική συμμετοχή. Ο Σάββας Καλεντερίδης έθεσε ερωτήματα για τη γνωστοποίηση συντεταγμένων στις τουρκικές αρχές και για τη στάση της ελληνικής πλευράς. Ο Νεάρχου ενέταξε την υπόθεση στην ίδια ευρύτερη προσπάθεια δημιουργίας προηγουμένων, επιμένοντας ότι οι σχετικές παρεμβάσεις δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως δευτερεύοντα τεχνικά ζητήματα.

Διπλωματική κινητοποίηση απέναντι στην Άγκυρα

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Περικλής Νεάρχου στον τρόπο με τον οποίο η Τουρκία οργανώνει τη διπλωματική παρουσία και την άσκηση επιρροής της στο εξωτερικό.

Ανακαλώντας την εμπειρία του ως πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στο Παρίσι, περιέγραψε συνάντηση στην οποία η τουρκική αντιπροσωπεία αριθμούσε 35 μέλη. Όπως εξήγησε, η συμμετοχή νεότερων και παλαιότερων διπλωματών αποτύπωνε την επένδυση της Άγκυρας τόσο στην εκπαίδευση στελεχών όσο και στη συστηματική προβολή των θέσεών της.

Από την ελληνική πλευρά ζήτησε ενεργοποίηση σε όλα τα επίπεδα, υποστηρίζοντας ότι η Αθήνα εμφανίζεται σε κρίσιμες περιπτώσεις απροετοίμαστη.

Στο ίδιο πλαίσιο άσκησε κριτική στην ελληνική υποστήριξη προς τον Φεριντούν Σινιρλίογλου για την ηγεσία του ΟΑΣΕ. Κατά τη θέση του, η στάση απέναντι σε έναν Τούρκο διπλωμάτη πρέπει να αξιολογείται σε συνάρτηση με τη συνεχιζόμενη κατοχή στην Κύπρο και τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο.

Οι αμερικανικές εκλογές και τα περιθώρια του Τραμπ

Σημαντικό μέρος της εκπομπής αφιερώθηκε στην αλλαγή των πολιτικών ισορροπιών στις ΗΠΑ. Οι Δημοκρατικοί εξασφάλισαν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων και της Γερουσίας στις ενδιάμεσες εκλογές, με τη νέα σύνθεση του Κογκρέσου να αναλαμβάνει τον Ιανουάριο.

Ο Νεάρχου απέδωσε το πολιτικό πλήγμα για τον Ντόναλντ Τραμπ σε τρεις βασικούς παράγοντες: στον πόλεμο με το Ιράν, στην ακρίβεια και την οικονομική πίεση, καθώς και στον τρόπο άσκησης της προεδρικής εξουσίας.

Εκτίμησε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θα αντιμετωπίσει δυσκολότερες συνθήκες προώθησης της πολιτικής του και συνεχή αντιπαράθεση με το Κογκρέσο. Παράλληλα, προέβλεψε ενίσχυση των εσωτερικών αντιδράσεων στους Ρεπουμπλικανούς, εφόσον συνεχιστούν οι ίδιες επιλογές.

Για τις σχέσεις με την Ελλάδα και την Τουρκία, δεν προέβλεψε δυσμενή μεταβολή εις βάρος της Αθήνας. Αντίθετα, εξέφρασε την προσδοκία ότι η προσωπική σχέση Τραμπ–Ερντογάν θα συναντήσει περισσότερα θεσμικά αντίβαρα.

Αναφέρθηκε επίσης στα F-35, στους κινητήρες του τουρκικού μαχητικού KAAN και στις κυρώσεις CAATSA, συνδέοντας τις δυνατότητες αλλαγής του πλαισίου με τη στάση της Άγκυρας απέναντι στους S-400. Ταυτόχρονα, χαρακτήρισε σημαντική την ενίσχυση της ελληνοαμερικανικής παρουσίας στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Ιράν: Ο κίνδυνος να ωφεληθεί η Τουρκία

Στο σκέλος της Μέσης Ανατολής, ο Σάββας Καλεντερίδης έθεσε το ζήτημα των ανταγωνιστικών περιφερειακών συσπειρώσεων και του διλήμματος που αντιμετωπίζουν ΗΠΑ και Ισραήλ απέναντι στο Ιράν.

Ο Περικλής Νεάρχου υποστήριξε ότι μια παρατεταμένη στρατιωτική εμπλοκή εναντίον της Τεχεράνης θα μπορούσε να λειτουργήσει προς όφελος της Τουρκίας και των δυνάμεων που συνδέονται με τον σουνιτικό άξονα. Κατά την εκτίμησή του, η απορρόφηση αμερικανικών και ισραηλινών δυνάμεων σε αυτό το μέτωπο ενδέχεται να δημιουργήσει περιθώρια ενίσχυσης άλλων περιφερειακών παικτών.

Έδωσε μεγαλύτερη βαρύτητα στις εξελίξεις στη Συρία και στον Λίβανο και στην αντιμετώπιση της περιφερειακής επιρροής του Ιράν, επισημαίνοντας τις δυσκολίες μιας επιχείρησης ανατροπής του καθεστώτος.

Συζητήθηκε ακόμη το ενδεχόμενο αξιοποίησης εθνοτικών αντιθέσεων στο εσωτερικό του Ιράν. Ο Νεάρχου το αντιμετώπισε ως δύσκολο και μακροπρόθεσμο σενάριο, λόγω της οργάνωσης και της ισχύος των μηχανισμών εσωτερικής ασφάλειας.

Για το Ισραήλ, εξέτασε τα σενάρια κυβερνητικών συνεργασιών και τον ρόλο των αραβικών κομμάτων, εκτιμώντας ότι οι εξελίξεις στην Ουάσιγκτον επηρεάζουν και τα πολιτικά περιθώρια του Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Ευρώπη, μεταναστευτικό και Ουκρανία

Στο ευρωπαϊκό σκέλος, ο πρέσβης ε.τ. άσκησε έντονη κριτική στις πολιτικές για τη μετανάστευση και την πολυπολιτισμικότητα. Συνέδεσε τη φθορά παραδοσιακών κομμάτων στη Γαλλία και τη Γερμανία με την αδυναμία τους, όπως υποστήριξε, να ανταποκριθούν στις ανησυχίες για τα σύνορα, την κοινωνική συνοχή και την εθνική ταυτότητα.

Ο Σάββας Καλεντερίδης έκανε ιδιαίτερη διάκριση ανάμεσα στα ακραία χαρακτηριστικά που μπορεί να έχει ένας κομματικός πυρήνας και στους λόγους για τους οποίους πολίτες επιλέγουν να τον ψηφίσουν.

Για τον πόλεμο Ρωσίας–Ουκρανίας, ο Νεάρχου προέβλεψε ότι το 2027 μπορεί να υπάρξει τερματισμός του. Στήριξε την εκτίμησή του στην εξάντληση των αντιμαχομένων και στην πιθανότητα αλλαγών στην ευρωπαϊκή πολιτική, ιδίως εάν μεταβληθούν οι κυβερνητικοί συσχετισμοί στη Γαλλία και τη Γερμανία.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO2 λεπτά πριν

Το “τουρκομπαρόκ” καλώδιο GSI δεν έπεσε εξ ουρανού! Η επίσημη Ελλάδα συνέργησε

Χ. Κηπουρός: Όπως τα κάνατε, μόνο ο κάτωθεν Χάρτης της Σεβίλλης μπορεί να κάνει κάτι. Αυτός μεν ως Νόμος, η...

GEOPOLITICO29 λεπτά πριν

Γιώργος Φίλης: «Η Τουρκία κέρδισε από τη γαλλική διακοίνωση – Κίνδυνος να οδηγηθούμε σε συνδιαχείριση στο Αιγαίο»

Σε μια ιδιαίτερα αιχμηρή παρέμβαση στην εκπομπή της Βασιλικής Πολίτου στον ΘΗΤΑ FM 107,1, ο διδάκτωρ Γεωπολιτικής Γιώργος Φίλης αναλύει...

GEOPOLITICO21 ώρες πριν

Νέα συμφωνία METLEN–Naval Group: Στον Βόλο η κατασκευή τορπιλοθυρών για διεθνή ναυτικά προγράμματα

Σημαντική ενίσχυση της ελληνικής παρουσίας στη διεθνή αμυντική βιομηχανία σηματοδοτεί η νέα σύμβαση μεταξύ της METLEN και του γαλλικού ναυπηγικού...

GEOPOLITICO23 ώρες πριν

Πανηγυρίζουν στην Τουρκία για τη γαλλική γνωστοποίηση – «Μιλήσαμε με τους Γάλλους, απαιτούμε άδεια»

Σε μείζον διπλωματικό ζήτημα εξελίσσεται η φερόμενη γραπτή γνωστοποίηση της Γαλλίας προς την Τουρκία για τις έρευνες που σχετίζονται με...

GEOPOLITICO23 ώρες πριν

Γιατί η Συμφωνία Κοινής Άμυνας της Μέκκας έρχεται σε αντίθεση με τους κανόνες του ΝΑΤΟ

Η ταυτόχρονη πρόσβαση σε διαφορετικά στρατιωτικά δίκτυα δημιουργεί έναν κίνδυνο που πρέπει να αξιολογηθεί προτού μετατραπεί σε πραγματικό πρόβλημα.

Δημοφιλή