Αναλύσεις

Η (εσκεμμένα) λανθασμένη θεώρηση του λανθασμένου ρωσοουκρανικού πολέμου

Είναι μήπως έτοιμος ο ηττημένος, να δεχθεί τους όρους του νικητή Πούτιν;

Δημοσιεύτηκε στις

5 Σεπτεμβρίου 2025 στις 08:00

από τον

President Donald Trump and Russia's President Vladimir Putin talk, Friday, Aug. 15, 2025, at Joint Base Elmendorf-Richardson, Alaska. (AP Photo/Julia Demaree Nikhinson)

Γράφει ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

Από τη μια μεριά λοιπόν ο Donald Trump, που επιθυμεί διακαώς (έτσι λέει) να θέσει τέλος στον φρικτό πόλεμο στην Ουκρανία (τον οποίο άλλωστε οι ίδιες οι ΗΠΑ οργάνωσαν και εκτέλεσαν) με το σκεπτικό του τελείως άδικου πολλαπλασιασμού των νεκρών και των καταστροφών στη χώρα,

απ’ την άλλη η πολεμοκάπηλη τριάδα Emmanuel Macron, Keir Starmer και Friedrich Merz που διακαώς κι αυτοί επιδιώκουν (και ως τώρα το πετυχαίνουν) την συνέχιση των πολεμικών σφαγών (έτσι κι αλλιώς άλλοι πεθαίνουν!), ουδόλως συγκινημένοι από τα εκατομμύρια των σκοτωμένων και τις καταστροφικές υλικές ζημιές,

Τα πάντα στα λόγια τους καμουφλαρισμένα πίσω από φαρισαϊκές και ανέξοδες φαμφάρες ειρήνης που άμεσα διαψεύδονται από την ανελλιπή χορήγηση όπλων στους Ουκρανούς και εφαρμογή «πακέτων» κυρώσεων κατά των Ρώσων.

Και «στη μέση» ο Ουκρανός, κατά τα άλλα, ούτε καν πλέον νόμιμος πρόεδρος Volodymyr Zelenskyy, που θέλει να παίζει το παιχνίδι του ρυθμιστή των πάντων μολονότι, όσο περνάει ο χρόνος, τόσο περισσότερο «επιβαρύνεται» από απώλειες εδαφών και μη επιτυχώς αντιμετωπίσιμη μείωση στρατεύματος.

Ένα τεράστιο θέατρο του παραλόγου. Και σε όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου που παίζεται ουσιαστικά στη πλάτη του ουκρανικού λαού, ο οποίος φαίνεται να μη θέλει ακόμη να το καταλάβει και να δράσει αναλόγως,

Παρατηρείται στη παράταξη των ευρωπαίων δυτικών πολεμοχαρών «πρόθυμων» (πόσο θυμίζει Γιουγκοσλαβία και Ιράκ!) μια έντονη προσπάθεια ισοστάθμισης των θέσεων των Ρώσων με εκείνων των Ουκρανών υπόψη μιας ειρηνευτικής διαδικασίας ή μάλλον σωστότερα μια έκδηλη επιδίωξη ανατροπής των όρων και συσχετισμών που σήμερα χαρακτηρίζουν τη ρωσο-ουκρανική σύγκρουση.

Να εξηγήσουμε.

Είναι φαεινότερο ηλίου πως στην Ουκρανία σήμερα οι νικητές είναι οι Ρώσοι και οι ηττημένοι οι Ουκρανοί, και μαζί με αυτούς τους τελευταίους όλοι οι ευρω-δυτικοί που πολύ δυσκολεύονται να το «χωνέψουν», αθεράπευτα αδίστακτοι μέσα στο πολεμικό ρεβανσιστικό μένος τους.

Έτσι, η προσπάθεια των Δυτικών συγκεντρώνεται στο να μεταθέτουν την πρωτοβουλία ειρήνευσης όχι στην ηττημένη Ουκρανία (Ζελένσκι), αλλά αποκλειστικά στη νικήτρια Ρωσία(Πούτιν) – μία προσέγγιση τελείως ανορθόδοξη, ιστορικά πρωτοφανή, που δεν βασίζεται πουθενά, αλλά απλώς θέλει να υπηρετήσει τη παράλογη ευρω-δυτική αλαζονεία που δεν μπορεί να δεχθεί την ήττα της!

Όλοι ζητούν από τον Πούτιν, και μόνο από τον Πούτιν, να αναλάβει πρωτοβουλίες παύσης των εχθροπραξιών και «να δείξει πως θέλει ειρήνη»!!

Δηλαδή ζητούν από τον νικητή του πολέμου να πάψει να πολεμά και να κατακτά εδάφη χωρίς να ζητούν την ίδια παύση από τον ηττημένο.

Ο δυτικός παραλογισμός: δεν είναι ο ηττημένος (Ζελένσκι) που χάνει που πρέπει και θέλει να δείξει πως επιθυμεί να πάψει ο πόλεμος και να πάψει να χάνει, αλλά είναι ο νικητής (Πούτιν) που κερδίζει που πρέπει να δείξει πως θέλει ειρήνη!!

Ο κόσμος ανάποδα!

Ο κόσμος ανάποδα στο ανάποδο μυαλό των Δυτικών που δεν ξέρουν τί άλλο να σκαρφιστούν για να δείξουν ότι «υπάρχουν» κι αυτοί!

Απ’ ό, τι γνωρίζουμε στη παγκόσμια ιστορία των πολέμων, είναι εκείνοι που ηττώνται που παίρνουν πρωτοβουλίες, οι ίδιοι ή μέσω άλλων, ώστε ο νικητής να συμφωνήσει να πάψει την νικηφόρα προέλασή του και να καθίσει στο τραπέζι των ειρηνευτικών συζητήσεων που ως βάση δεν μπορεί να μην έχει τα δεδομένα υπέρ του νικητή!

Ο Ζελένσκι που ηττάται δεν προτείνει τίποτα το εποικοδομητικό ώστε να τεθεί τέλος στην ήττα του και στο χάσιμο εδαφών του. Φέρεται σαν να είναι αυτός που κερδίζει, και συνεχίζει να επαναλαμβάνει μονότονα πως η Ουκρανία δεν δίνει εδάφη της σε κανέναν και επιδιώκει να επανακτήσει τις περιοχές που κατέλαβαν οι Ρώσοι, προσποιούμενος πως δεν καταλαβαίνει ότι όσα του πήραν οι Ρώσοι δεν πρόκειται πια να τα πάρει πίσω.

Ο ίδιος ο Τραμπ εξάλλου δεν του είπε πως ο Ομπάμα υπήρξε εκείνος που έδωσε την Κριμαία στη Ρωσία;!

Ο Ζελένσκι λέει πάντα εκείνο που πρέπει να κάνει ο Πούτιν. Δεν λέει ποτέ εκείνο που πρέπει να κάνει ο ίδιος. Ρίχνει πάντα το φταίξιμο στους Ρώσους, ενώ οι Ουκρανοί είναι πάντα αθώοι: διάβολοι οι Ρώσοι, άγγελοι οι Ουκρανοί! Καλά λένε: σε έναν πόλεμο η αλήθεια είναι το πρώτο θύμα!

Και το πιο παράδοξο, εκείνο που αποκαλύπτει το πόσο ανεύθυνοι και υποκριτές είναι οι ευρω-κοινοτικοί( Μελονι, Στάρμερ, Μακρόν, Μερτς, Τουσκ, κλπ.) είναι όταν αυτοί τελείως χωρίς καμία λογική εκλαμβάνουν τις ρωσικές πολεμικές επιχειρήσεις που συνεχίζουν ως ένδειξη άρνησης του Πούτιν να διαπραγματευτεί την ειρήνη στην Ουκρανία!

Κάνουν εσκεμμένα δύο μακροσκοπικά λάθη, και το ξέρουν, ωστόσο αδιαφορούν, τόσο αναξιόπιστοι είναι:

1) ο πόλεμος συνεχίζεται και δεν έχει αρχίσει καμία διαδικασία ειρήνευσης, οπότε το να κατηγορούμε για μη βούληση ειρήνης είναι τουλάχιστον βλακώδες

2) ο ηττημένος Ζελένσκι θέτει «όρους συνάντησης» με τον Πούτιν!

Θέτει «ημερομηνίες» (λ.χ. την 1^η του Σεπτέμβρη!) για να απαντήσει ο Πούτιν! Ουσιαστικά αντικατροπτίζει το ηλιθιοειδές θράσος των νάνων Μακρόν, Μερτς, Στάρμερ.

Είναι πασιφανές ότι οι τρεις+Ζελένσκι δεν διαθέτουν καμία πολιτική σοβαρότητα, μόνο σαχλαμαρίστικο λαϊκισμό για εντυπωσιασμό, διότι δεν μπορεί να έχει καμία έννοια και ουσία μια συνάντηση Πούτιν-Ζελένσκι εάν αυτή προηγουμένως δεν προετοιμαστεί δεόντως στις λεπτομέρειες, όπως λογικά ζητούν οι Ρώσοι.

Το να συναντηθούν έτσι, χωρίς καμία προετοιμασία, οι Πούτιν και Ζελένσκι, για να πει ο καθένας τους στον άλλο ό, τι ο άλλος δεν θέλει και μετά να χωρίσουν ρίχνοντας ο ένας στον άλλον το φταίξιμο για τη χρεωκοπημένη συνάντηση – ε όχι, αυτό δεν είναι σωστή συνάντηση, δεν είναι λογική διαδικασία, αλλά χάσιμο χρόνου και δυνατότητα στείρας αντι-ουκρανικής και αντι-ρωσικής προπαγάντας!

Απεναντίας, να συναντηθούν, ναι, Πούτιν και Ζελένσκι, αλλά μετά που η συνάντηση – που θα σημαίνει και «επισφράγιση ειρήνης» – θα έχει προετοιμαστεί σχετικά με ό, τι θα έχει συμφωνηθεί ως προς ποια θα είναι όλα τα στοιχεία-αντικείμενο της συμφωνίας που στη συνέχεια οι δύο ηγέτες θα υπογράψουν και που θα καταστεί η νομική και νόμιμη βάση για μια οριστική ανακωχή και παύση των εχθροπραξιών.

Μια τοιαύτη «φυσιολογική» διαδικασία φαίνεται πως οι τέσσερις (Ζελένσκι, Μακρόν, Στάρμερ, Μερτς) δεν δέχονται και με αυτόν τον τρόπο αποδεικνύοντας την καταφανή κακή πίστη τους, γιατί μόνο μια αυτού του είδους διαδικασία μπορεί να εδραιώσει μια σοβαρή ειρήνη, κάτι που εμφανώς δείχνουν να μη θέλουν και οι τέσσερις!

Επομένως, για ποια «συνάντηση» έως τη 1^η του Σεπτέμβρη μιλά ο Ζελένσκι;

Είναι μήπως έτοιμος, αυτός ο ηττημένος, να δεχθεί τους όρους του νικητή Πούτιν;

Αν είναι τόσο έτοιμος να δεχθεί, τότε γιατί δεν το λέει καθαρά και ξάστερα και επαναλαμβάνει το στείρο ρεφρέν πως αυτός θέλει τη συνάντηση αλλά ο Πούτιν δεν τη θέλει χωρίς σοβαρή προετοιμασία;

Οι πάντες αντιλαμβάνονται πως όλα αυτά τα «ζελέζνεια» δεν είναι σοβαρά πράγματα, αλλά μόνο πονηρά και προπαγανδιστικά «κολπα».

Είναι πασιφανές πως τη συμπεριφορά του Ζελένσκι διακρίνει μια ολική έλλειψη ρεαλισμού. Υπάρχει ένα ρητό που λέει: «ό, τι έσπειρες θα θερίσεις». Ο Ζελένσκι (λανθασμένα) παρουσιάζοντας εαυτόν ως προπύργιο των δυτικοευρωπαίων εναντίον των Ρώσων και υπακούοντας πιστά και τυφλά στα ψεύτικα ευρωδυτικά δέλεαρ, βρίσκεται τώρα με τη πλάτη στο τοίχο, με πολλά χαμένα εδάφη, με τα 2/3 του στρατού του εξοντωμένα και με την αδυναμία των ευρω-δυτικών εντολέων του να τον βοηθήσουν περεταίρω να… κερδίσει (!) έναν πόλεμο απ’ την αρχή χαμένο.

Και το χειρότερο ακόμη: να βρίσκεται μέσα στο αδιέξοδο να πρέπει να «δικαιολογήσει» στο λαό του την ήττα του λόγω της απόλυτης υπαγωγής του στα ευρω-δυτικά ψευδο-κελεύσματα, όλα πεσμένα στο κενό της ήττας, απ’ τη μια πλευρά κι απ’ την άλλη να είναι πρακτικά αδύνατη όποια ενδεχόμενη προσπάθεια βίαιης στρατιωτικής ανακατάληψης των χαμένων με ενέργειες μεγάλης κλιμάκωσης των πολεμικών επιθετικών μέσων χωρίς τον άμεσο κίνδυνο πρόκλησης ενός παγκόσμιου πυρηνικού ολοκαυτώματος, το οποίο σίγουρα, εκ προοιμίου, ο σημερινός Αμερικανός πρόεδρος αποκλείει παντελώς και το οποίο, επομένως, οι απομονωμένοι ευρω-δυτικοί «νταήδες» χωρίς τους Αμερικανούς θα ήταν απολύτως τρελοί να τολμούσαν από μόνοι τους!

Μα πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό του Ζελένσκι η ιδέα της ολικής καταστροφής της χώρας του;

Απ’ ό, τι φαίνεται, οι επανειλημμένοι εκβιασμοί του προς στον Τραμπ για δυναμικές αντιδράσεις εναντίον των Ρώσων ως τώρα δείχνουν να απέτυχαν.

Φανερή η επικινδυνότητα. λοιπόν, του ανθρώπου. Ο Τραμπ του το είπε: «τα έβαλες με έναν πιο δυνατό από εσένα». Ο Ζελένσκι όμως δεν θέλει να καταλάβει. Πάει γυρεύοντας ανόητος και ζεμανφουτίστας. Είναι σαν το πήλινο βάζο που θέλει «να παραβγεί» με ένα σιδερένιο βάζο. Και ο Ουκρανός δεν θέλει να το καταλάβει.

Μια απορία αιωρείται: διερωτόμαστε εάν ο Τραμπ καταλαβαίνει ότι δεν είναι ο Πούτιν που πρέπει να «προσφέρει ειρήνη» στον ηττημένο Ζελένσκι, αλλά ο ηττημένος Ζελένσκι που πρέπει να ζητήσει ειρήνη θέτοντας σε διάθεση τον εαυτό του για την διευκόλυνση της πρακτικής επίτευξής της.

Διότι κανείς δεν μπορεί να πιστέψει πως ο Ζελένσκι πιστεύει ότι είναι ο νικητής και ως τοιούτος είναι σε θέση να θέτει όρους ειρήνευσης! Να ζητάει από τον νικητή να δεχθεί όρους από έναν ηττημένο.

Όλη η υπόθεση τώρα βρίσκεται στην από τώρα και στο εξής συμπεριφορά των ευρω-δυτικών οι οποίοι σίγουρα βασίζονται στη δυνατότητα οι ΗΠΑ να πουλούν όπλα στο ΝΑΤΟ (όσο οξύμωρο κι αν είναι αυτό!), δηλαδή στις χώρες του ΝΑΤΟ οι οποίες μετά θα τα χαρίζουν (ή μεταπωλούν) στους Ουκρανούς επιτρέποντας έτσι μια διαιώνιση του πολέμου έως τον τελευταίο Ουκρανό πολίτη!

Ο Τραμπ δήλωσε πως οι ΗΠΑ «συζητούν» με το ΝΑΤΟ, όχι με την Ουκρανία, μια δήλωση που σηκώνει συζήτηση, θέτει ερωτήματα και εγείρει απορίες. Ένα escamotage για να μη πάψει η Ουκρανία να λαμβάνει όπλα.

Γνωρίζει ο Τραμπ ότι ο φίλος του Στάρμερ, παρακάμπτοντας την απαγόρευση χορήγησης πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς, προμηθεύει τον Ζελένσκι με όλα τα απαιτούμενα «κομμάτια» αγγλικών πυραύλων βεληνεκούς 3000 χιλιομέτρων τα οποία Άγγλοι επίσης τεχνικοί συναρμολογούν στην Ουκρανία «βαφτίζοντας» με άλλο όνομα – Flamingo – τους πυραύλους που έτσι «παράγονται»; Και πώς το «συνδέει» αυτό με τη δική του απαγόρευση χρήσης από τους Ουκρανούς αμερικανικών πυραύλων μεγάλης ακτίνας βολής για κτυπήματα βαθιά μέσα σε ρωσικό έδαφος;

Βέβαια και ένα άλλο ερώτημα σημαντικό αιωρείται που ζητάει επείγουσα απάντηση: κατά την άποψη του Τραμπ, δεν είναι τουλάχιστον παράδοξο αυτός να δηλώνει πως θέλει να πετύχει ειρήνευση στην Ουκρανία και κατάπαυση του πολέμου απ’ τη μια πλευρά και απ’ την άλλη, για να μη φαίνεται πως οι ΘΠΑ πουλούν όπλα, να πουλάει όπλα σε χώρες του ΝΑΤΟ που θα τα στέλνουν στους Ουκρανούς για να συνεχίσουν εσαεί τον πόλεμο;;!!

Αυτή είναι η «αδιαφιλονίκητη θέση ειρήνης» του;

Γνωρίζει πάρα πολύ καλά πως ο μόνος τρόπος για να σταματήσει το μακελειό στην Ουκρανία είναι να σταματήσει εκεί η ροή των όπλων ή τουλάχιστον να ελαττωθεί σε ασήμαντες ποσότητες.

Κατά συνέπεια, με βάση τη «λογική» του Τραμπ για παύση του πολέμου, κανονικά ο ίδιος θα πρέπει να αποκλείει παντελώς κάθε χορήγηση όπλων στους Ουκρανούς, είτε προερχόμενα άμεσα από τις ΗΠΑ είτε προερχόμενα μέσω του ΝΑΤΟ/χώρες του ΝΑΤΟ.

Αυτό θα σημαίνει πως εάν οι ευρω-κοινοτικοί θέλουν να συνεχίσουν τον πόλεμο με θύμα τους Ουκρανούς και πιόνι τον αποβλακωμένο Ζελένσκι, θα πρέπει να επωμιστούν οι ίδιοι, και μόνο οι ίδιοι, όλη τη παραγωγή των όπλων με παραλήπτες τους Ουκρανούς χωρίς καμία αμερικανική «βοήθεια».

Κάτι τέτοιο ασφαλώς δεν θα μπορεί να γίνει ανεχτό από τους ευρω-κοινοτικούς για μεγάλο χρονικό διάστημα λόγω υπερβολικής πίεσης των εξόδων που θα πρέπει να αντιμετωπίσουν.

Επομένως, εάν στ’ αλήθεια και πραγματικά ο Τραμπ θέλει να βάλει τέλος στη ρωσο-ουκρανική σύγκρουση, τότε θα πρέπει να πάψει το «παιχνίδι των όπλων στο ΝΑΤΟ». Οπότε θα πρέπει και να «αναθεωρήσει» το σχετικό «δόγμα» του με φορέα το ΝΑΤΟ.

Εάν δεν το καταλαβαίνει ή κάνει πως δεν το καταλαβαίνει, τότε ο Αμερικανός πρόεδρος μας λέει μπούρδες και λόγια αέρος για δήθεν ειρήνη στην Ουκρανία.

Εάν επιπλέον αδυνατεί να τιθασεύσει τους νατοϊκούς συμμάχους του αγγλογαλλογερμανούς, τότε… ο Θεός βοηθός!

Όλα να τα περιμένουμε με τους αμερικανο-ευρωδυτικούς που παραπαίουν ηθικά, πνευματικά και υλικά.

Κρεσέντζιο Σαντζίλιο

Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Τελείωσε κλασικές σπουδές και νομικά. Υπηρέτησε στο Υπουργείο των Εξωτερικών της Ιταλίας. Δημοσίευσε και δημοσιεύει άρθρα και δοκίμια λογοτεχνικής κριτικής και μεταφράσεις ελληνικής ποίησης στα πιο έγκυρα ιταλικά λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει μεταφράσει πολλούς Ιταλούς ποιητές στην ελληνική γλώσσα ενώ έχει συνεργαστεί και με ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Και πάλι μόνοι: Η Ελλάδα χρειάζεται εθνική στρατηγική για να επιβιώσει

Το εθνικό κράτος εξακολουθεί να αποτελεί το βασικό πλαίσιο πολιτικής προστασίας και συλλογικής επιβίωσης. Το τελευταίο μέρος καταλήγει στο ελληνικό ζητούμενο: μια μακροπρόθεσμη εθνική στρατηγική, θεσμούς που προστατεύουν τα εθνικά θέματα από την κομματική εκμετάλλευση και σοβαρή προετοιμασία για όλα τα ενδεχόμενα.

Δημοσιεύτηκε

14 λεπτά πριν

στις

12 Οκτωβρίου 2026

από τον

Μαγδαληνή Αθανασιάδου

Στο πρώτο μέρος αναδείξαμε τις εσωτερικές βάσεις της εθνικής ισχύος, στο δεύτερο τις αυταπάτες απέναντι στην Τουρκία και στο τρίτο τις αντιφάσεις των οικουμενικών διακηρύξεων και του παγκόσμιου κράτους. Το τελευταίο μέρος συνδέει αυτά τα συμπεράσματα με το μέλλον της Ελλάδας. Το ερώτημα πλέον αφορά τις προϋποθέσεις μιας εθνικής πολιτικής που θα εξασφαλίζει την κυριαρχία της χώρας και θα δίνει περιεχόμενο στο όραμα μιας ισχυρής και δημοκρατικής πατρίδας.

Της Μαγδαληνής Αθανασιάδου

Στον αιώνα, κατά τον οποίο διανύουμε, τον 21ο, στεκόμαστε μπροστά σε μία πολιτική διελκυστίνδα ανάμεσα σε έναν ανέφικτο οικουμενισμό και σε μία υπεράσπιση συλλογικών συμφερόντων που αναπόφευκτα οργανώνεται σε στενότερη τοπική και πληθυσμιακή βάση. Σ’ αυτή τη συγκυρία, το κρατικά οργανωμένο έθνος δεν τείνει να διαλύεται σε υπερεθνικά μορφώματα αλλά βρίσκεται αντιμέτωπο με τον νέο ιστορικό του ρόλο. Στην ιστορική πορεία που διένυσε το έθνος, σταθμοί του οποίου ήταν το αστικό έθνος του 19ου αιώνα και εκδοχές του κομμουνιστικού εθνικισμού του 20ου αιώνα, τώρα καλείται να εξασφαλίσει μία θέση σε μία πυκνή και έντονα ανταγωνιστική παγκόσμια κοινωνία∙ αίτημα που όλο και πιο στενά συναρθρώνεται με το αίτημα της στοιχειώδους διαβίωσης του πληθυσμού.

Τα σοβαρά πολιτικά ερωτήματα, στα οποία κάθε έθνος καλείται να απαντήσει είναι ο προσδιορισμός των προϋποθέσεων για την άσκηση μακρόπνοης και επιτυχούς εθνικής πολιτικής και ο τρόπος, με τον οποίο είναι δομημένο ένα έθνος ικανό να αντιμετωπίσει, στο πλαίσιο του δυνατού, οποιαδήποτε ενδεχόμενα, ακόμα και απότομες αλλαγές στην πολιτική συγκυρία.

Το έθνος ως βασική μονάδα πολιτικής συνομάδωσης και η συνακόλουθη πολιτική επιβίωσή του ως εγγύηση της φυσικής και πολιτικοοικονομικής επιβίωσης συγκεκριμένων ανθρώπων δεν έχουν καθόλου ξεπεραστεί πρακτικά ούτε σε ευρωπαϊκό ούτε σε διεθνές επίπεδο. Η άποψη ότι οι οικονομικές συγχωνεύσεις και οι διεθνείς τυποποιήσεις του δικαίου και της ηθικής θα μπορούσαν αφεαυτού τους να δημιουργήσουν υπερεθνικές οντότητες είναι ολότελα εσφαλμένη και δεν διαθέτει κανένα πολιτικό ή ιστορικό έρεισμα. Μάλιστα, η ίδια η ιστορική εμπειρία έχει αποδείξει το αντίθετο: η ίδια η πολιτική συμπεριφορά των Μεγάλων Δυνάμεων (ευρωπαϊκών και εξωευρωπαϊκών) μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου αποδεικνύει ότι καθόλου δεν θεωρούν πως η συγχώνευση των οικονομιών θα καταλύσει τα εθνικά οικονομικά και άλλα συμφέροντα ή ότι η μετατόπιση του κέντρου βάρους προς τα ζητήματα της οικονομίας θα εξαλείψει οριστικά τους εθνικούς ανταγωνισμούς [21].

Το έθνος λοιπόν, όχι απλώς δεν έχει ξεπεραστεί αλλά θα κληθεί να ανταποκριθεί στα αιτήματα των νέων καιρών υπό τη μορφή του κυρίαρχου κράτους. Η κρατική οργάνωση αποτελεί, και στο μέλλον θα ενταθεί η λειτουργία του αυτή, το καταφύγιο τόσο των μεγάλων όσο και των μικρών εθνών εν όψει της διαρκούς πολιτικής αβεβαιότητας που θα επιφέρει η επίκληση των αρχών της «οικουμενικής ηθικής» και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Το έθνος μόνο ως κράτος, δηλαδή ως οργανωμένη κρατική ισχύς μπορεί να επιτελέσει τις παρακάτω τρεις θεμελιώδεις λειτουργίες του:

ως μικρό ή μεγάλο έθνος να αντισταθεί στις ερμηνείες οικουμενικών αρχών, τις οποίες θεωρεί προκάλυμμα για επεκτατικές ορέξεις ξένων ισχυρών εθνών

ως μεγάλο έθνος να αντιμετωπίσει σε περίπτωση ανάγκης ακόμα και το σύνολο της διεθνούς κοινότητας

ως μικρό έθνος να μιλήσει ως ίσος προς ίσον μ’ ένα ισχυρό έθνος εφόσον και τα δύο αποτελούν, το καθένα για τον εαυτό του, ένα κράτος [22]

Καταλήγοντας στα καθ’ ημάς, η Ελλάδα οφείλει να αντιμετωπίσει πρωτίστως το έλλειμα μακροπρόθεσμης εθνικής στρατηγικής, οι βασικές αιτίες του οποίου εντοπίζονται στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και την εμπλοκή σε ανεδαφικά ιδεολογήματα. Ο πολιτικός κόσμος απέτυχε να θωρακίσει το πολιτικό σύστημα θεσμικά ώστε τα εθνικά θέματα να μην υπόκεινται στην αήθη κομματική εκμετάλλευση και το εθνικό μας κράτος, εξαρχής ακρωτηριασμένο εδαφικά σε σχέση με το σύνολο του έθνους, προσπάθησε να αναπληρώσει την ιστορική, θεσμική και πολιτική του καχεξία με αυτάρεσκους μύθους.

Κάθε ουσιαστική στρατηγική συζήτηση οφείλει να παραμερίσει οποιουδήποτε είδους ιδεολογήματα και να μην υιοθετεί άκριτα συνθήματα∙ για παράδειγμα, να μην ταυτίζει τη «Δύση» με την «τεχνική» και τη «λατρεία της ύλης», στην οποία αντιπαρατίθεται το «πνεύμα» και «η ψυχή» της «ορθόδοξης Ανατολής». Ούτε και θα πρέπει να ταυτίζει τη Δύση με όλες εκείνες τις αξίες, με τις οποίες η ίδια θέλει αυτάρεσκα να ταυτίζεται: τον «ορθολογισμό», τον «διάλογο», τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Η Ελλάδα θα όφειλε να παραδειγματιστεί από τον τρόπο με τον οποίο διεξάγονται οι στρατηγικές συζητήσεις στη Γαλλία, την Αγγλία ή τις ΗΠΑ, όπου όλα τα σενάρια του πολέμου, ακόμα και τα πιο απίθανα, τίθενται στο τραπέζι των συζητήσεων και αποτελούν αντικείμενο ενδελεχούς εξέτασης και στάθμισης [23].

Η εποχή μας λοιπόν είναι μία εποχή εθνικής μοναξιάς, κατά την οποία οι ιδεολογικές μάσκες των «φίλων» και «συμμάχων» έχουν πέσει και έχουν αποκαλυφθεί οι πραγματικοί εχθροί πίσω από κίβδηλες «υπερεθνικές» διακηρύξεις. Καθώς κάθε φορά πεθαίνει ΜΙΑ μεμονωμένη ουτοπία και όχι Η Ουτοπία [24], είναι πια ώριμο αίτημα η διατύπωση του δικού μας οράματος για τη σύγχρονη ηθική ουτοπία: μία ισχυρή, κυρίαρχη και δημοκρατική πατρίδα.

Σημειώσεις και παραπομπές

[21] Παναγιώτης Κονδύλης, «Προϋποθέσεις, παράμετροι και ψευδαισθήσεις της ελληνικής εθνικής πολιτικής» στο Πλανητική πολιτική μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, Αθήνα: Θεμέλιο, 2011, σσ. 151 – 179.

[22] Παναγιώτης Κονδύλης, «Τέλος του κυρίαρχου κράτους ή αλλαγή της λειτουργίας του;», στο Πλανητική πολιτική μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, Αθήνα: Θεμέλιο, 2011, σσ. 39 – 48.

[23] Παναγιώτης Κονδύλης, «Ιδεολογίες και ελληνική εθνική στρατηγική», στο Από τον 20ο στον 21ο αιώνα. Τομές στην πλανητική πολιτική περί το 2000, Αθήνα: Θεμέλιο, 2000, σσ. 181 – 187.

[24] Παναγιώτης Κονδύλης, «Τι ήταν ο κομμουνισμός;», στο Πλανητική πολιτική μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, Αθήνα: Θεμέλιο, 2011, σελ. 149.

Βιβλιογραφία

Παναγιώτης Κονδύλης, Από τον 20ο στον 21ο αιώνα. Τομές στην πλανητική πολιτική περί το 2000, Αθήνα: Θεμέλιο, 1998.

Παναγιώτης Κονδύλης, Η παρακμή του Αστικού Πολιτισμού. Από τη μοντέρνα στη μεταμοντέρνα εποχή και από το φιλελευθερισμό στη μαζική δημοκρατία, Αθήνα: Θεμέλιο, 2007.

Παναγιώτης Κονδύλης, Θεωρία του Πολέμου. Πόλεμος και Πολιτική. Πόλεμος, Οικονομία και Κοινωνία. Πόλεμος και Επανάσταση. Ο Θερμός Πόλεμος μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Ελληνοτουρκικός Πόλεμος, Αθήνα: Θεμέλιο, 2004.

Παναγιώτης Κονδύλης, Ισχύς και Απόφαση. Η διαμόρφωση των κοσμοεικόνων και το πρόβλημα των αξιών, Αθήνα: Στιγμή, 2012.

Παναγιώτης Κονδύλης, Πλανητική πολιτική μετά τον ψυχρό πόλεμο, Αθήνα: Θεμέλιο, 2011.

Zygmunt Bauman, Και πάλι μόνοι: Η Ηθική μετά τη βεβαιότητα, Αθήνα: Έρασμος, 1998.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Κίνα και Πακιστάν ενώνουν στρατιωτικές δυνάμεις – Μεγάλη αντιτρομοκρατική άσκηση με drones και ελεύθερους σκοπευτές, ενώ μαίνονται οι συγκρούσεις στο Μπαλουχιστάν

Το Πεκίνο ανακοίνωσε την πρώτη κοινή εκπαίδευση χερσαίων δυνάμεων Κίνας–Πακιστάν, με επίκεντρο επιχειρήσεις κατά τρομοκρατικών οργανώσεων σε μεγάλο υψόμετρο. Την ίδια ημέρα, οι πακιστανικές αρχές ανακοίνωσαν τον θάνατο δέκα ενόπλων σε επιχείρηση στο Μπαλουχιστάν. Η σύμπτωση των εξελίξεων αναδεικνύει τη σημασία της αντιτρομοκρατίας στη στρατηγική συνεργασία των δύο χωρών.

Δημοσιεύτηκε

1 ώρα πριν

στις

12 Οκτωβρίου 2026

από τον

ΧΑΚ

Σημαντική εξέλιξη στη στρατιωτική συνεργασία Κίνας και Πακιστάν σηματοδοτεί η ανακοίνωση της κοινής άσκησης «Karakoram 2026», η οποία θα πραγματοποιηθεί στα μέσα και προς τα τέλη Οκτωβρίου στην περιοχή Κορλά, στην Αυτόνομη Περιφέρεια Σιντζιάνγκ των Ουιγούρων, στη βορειοδυτική Κίνα.

Η άσκηση θα επικεντρωθεί στην αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών σε περιοχές μεγάλου υψομέτρου, με συμμετοχή χερσαίων δυνάμεων των δύο χωρών και χρήση σύγχρονων στρατιωτικών μέσων, συμπεριλαμβανομένων μη επανδρωμένων αεροσκαφών.

Η ανακοίνωση έγινε το Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2026 από τον εκπρόσωπο του κινεζικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας, συνταγματάρχη Τσεν Σι (Chen Xi), κατά τη διάρκεια ενημέρωσης για στρατιωτικά ζητήματα.

Την ίδια ημέρα, οι πακιστανικές αρχές ανακοίνωσαν ότι δέκα ένοπλοι σκοτώθηκαν σε επιχείρηση της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου οι συγκρούσεις μεταξύ κρατικών δυνάμεων και αυτονομιστικών ένοπλων ομάδων παραμένουν ιδιαίτερα έντονες.

Οι δύο εξελίξεις, αν και δεν έχει ανακοινωθεί άμεση επιχειρησιακή σύνδεση μεταξύ τους, αναδεικνύουν το περιβάλλον ασφαλείας μέσα στο οποίο εμβαθύνεται η στρατιωτική συνεργασία Πεκίνου και Ισλαμαμπάντ.

«Karakoram 2026»: Η πρώτη κοινή εκπαίδευση στρατών ξηράς

Σύμφωνα με το κινεζικό υπουργείο Άμυνας, η άσκηση «Karakoram 2026» θα αποτελέσει την πρώτη κοινή εκπαιδευτική δραστηριότητα των στρατών ξηράς των δύο χωρών στο συγκεκριμένο πλαίσιο.

Η διατύπωση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς Κίνα και Πακιστάν διαθέτουν ήδη μακρά ιστορία στρατιωτικής συνεργασίας, ανταλλαγής τεχνογνωσίας και κοινών ασκήσεων.

Η νέα δραστηριότητα προβάλλεται από το Πεκίνο ως ένα ακόμη βήμα στην ανάπτυξη της διαλειτουργικότητας μεταξύ των δύο στρατών.

Το πρόγραμμα προβλέπει εκπαίδευση στη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών, εντοπισμό στόχων κατά την κίνηση, εκτέλεση βολών και επιχειρήσεις ελεύθερων σκοπευτών μεγάλων αποστάσεων.

Παράλληλα, θα πραγματοποιηθούν ασκήσεις κοινής διοίκησης και συντονισμού στρατιωτικών μονάδων, καθώς και δραστηριότητες με πραγματική συμμετοχή στρατευμάτων στο πεδίο.

Ο Τσεν Σι υποστήριξε ότι η πρωτοβουλία αποσκοπεί στην ενίσχυση της συνεργασίας και στη βελτίωση της ικανότητας των δύο χωρών να αντιμετωπίζουν από κοινού τρομοκρατικές απειλές.

Γιατί το Πεκίνο επιλέγει τη Σιντζιάνγκ

Η διεξαγωγή της άσκησης στη Σιντζιάνγκ παρουσιάζει ιδιαίτερο γεωγραφικό και στρατηγικό ενδιαφέρον.

Η συγκεκριμένη κινεζική περιφέρεια συνορεύει με το Πακιστάν και βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή όπου συναντώνται η Κεντρική Ασία, η Νότια Ασία και οι ορεινοί όγκοι του Καρακορούμ.

Η Κίνα αντιμετωπίζει τη σταθερότητα των δυτικών συνόρων της ως ζήτημα εσωτερικής και περιφερειακής ασφάλειας, ενώ το Πακιστάν εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρές απειλές από ένοπλες οργανώσεις.

Η έμφαση της άσκησης σε επιχειρήσεις μεγάλου υψομέτρου δεν είναι τυχαία από επιχειρησιακή άποψη.

Οι ορεινές περιοχές απαιτούν ειδική εκπαίδευση, προσαρμοσμένα μέσα και αποτελεσματικό συντονισμό μεταξύ μονάδων που δρουν σε δύσβατο έδαφος.

Σε αυτό το περιβάλλον, η χρησιμοποίηση drones για επιτήρηση και αναγνώριση, σε συνδυασμό με την εκπαίδευση προσωπικού στον εντοπισμό στόχων και στις βολές ακριβείας, αποτελεί μέρος της σύγχρονης στρατιωτικής πρακτικής.

Δεν έχει ανακοινωθεί ότι η συγκεκριμένη άσκηση προετοιμάζει κάποια πραγματική διασυνοριακή επιχείρηση.

Μπαλουχιστάν: Δέκα νεκροί σε επιχείρηση των πακιστανικών αρχών

Την ώρα που το Πεκίνο ανακοίνωνε τη στρατιωτική εκπαίδευση, το Πακιστάν γνωστοποιούσε μία ακόμη επιχείρηση εναντίον ένοπλων ομάδων στο Μπαλουχιστάν.

Σύμφωνα με το κρατικό Radio Pakistan, δέκα άτομα που οι αρχές χαρακτηρίζουν τρομοκράτες σκοτώθηκαν σε επιχείρηση της Counter Terrorism Department (CTD), στην περιοχή Μπαρκάν της επαρχίας.

Οι πακιστανικές αρχές υποστήριξαν ότι οι νεκροί ανήκαν σε οργανώσεις τις οποίες εντάσσουν στην κατηγορία «Fitna Al-Hindustan».

Πρόκειται για ορολογία που χρησιμοποιούν οι πακιστανικοί κρατικοί μηχανισμοί για να περιγράψουν ένοπλες ομάδες τις οποίες κατηγορούν ότι υποστηρίζονται από την Ινδία.

Οι κατηγορίες περί ινδικής υποστήριξης αποτελούν ισχυρισμούς της πακιστανικής πλευράς και δεν τεκμηριώνονται ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη ανακοίνωση.

Κατά την επιχείρηση, σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση, κατασχέθηκε μεγάλη ποσότητα όπλων και πυρομαχικών.

Επιπλέον, τραυματίστηκαν δύο στελέχη της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας.

Οι πακιστανικές δυνάμεις ασφαλείας υπογράμμισαν ότι θα συνεχίσουν τις επιχειρήσεις τους εναντίον των ένοπλων οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στην επαρχία.

Το Μπαλουχιστάν και τα κινεζικά στρατηγικά συμφέροντα

Το Μπαλουχιστάν αποτελεί μία από τις πλέον ευαίσθητες περιοχές του Πακιστάν.

Η επαρχία διαθέτει σημαντικούς φυσικούς πόρους, εκτεταμένη ακτογραμμή στην Αραβική Θάλασσα και κρίσιμες υποδομές που συνδέονται με τις κινεζικές επενδύσεις.

Ιδιαίτερη στρατηγική σημασία έχει το λιμάνι Γκουαντάρ, το οποίο συνδέεται με τον Οικονομικό Διάδρομο Κίνας–Πακιστάν (China–Pakistan Economic Corridor – CPEC).

Ο διάδρομος αποτελεί βασικό τμήμα της κινεζικής πρωτοβουλίας Belt and Road και αποσκοπεί στη σύνδεση κινεζικών περιοχών με πακιστανικά λιμάνια, βιομηχανικές ζώνες και μεταφορικές υποδομές.

Ωστόσο, οι κινεζικές επενδύσεις έχουν βρεθεί επανειλημμένα στο στόχαστρο ένοπλων αυτονομιστικών οργανώσεων, οι οποίες αντιτίθενται στην παρουσία του πακιστανικού κράτους και σε συγκεκριμένα αναπτυξιακά έργα.

Επιθέσεις κατά κινεζικού προσωπικού και συμφερόντων έχουν δημιουργήσει σοβαρά ζητήματα ασφάλειας και έχουν αναγκάσει το Πεκίνο να ζητήσει πρόσθετα μέτρα προστασίας από το Ισλαμαμπάντ.

Η κατάσταση αυτή εξηγεί γιατί η αντιμετώπιση της τρομοκρατίας αποτελεί σημαντικό τμήμα των διμερών σχέσεων.

Το στρατηγικό υπόβαθρο της συνεργασίας

Η στρατιωτική σχέση Κίνας–Πακιστάν δεν αποτελεί νέα εξέλιξη.

Το Πεκίνο είναι σημαντικός προμηθευτής στρατιωτικού υλικού του Πακιστάν και συνεργάζεται με το Ισλαμαμπάντ στην ανάπτυξη και παραγωγή οπλικών συστημάτων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το μαχητικό αεροσκάφος JF-17 Thunder, αποτέλεσμα της συνεργασίας της πακιστανικής αεροναυπηγικής βιομηχανίας με κινεζικές εταιρείες.

Η συνεργασία επεκτείνεται επίσης στη ναυτική ισχύ, στα συστήματα αεράμυνας και σε άλλους τομείς της αμυντικής τεχνολογίας.

Η κοινή εκπαίδευση των στρατών ξηράς προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο στο ήδη ανεπτυγμένο αυτό πλαίσιο.

Ταυτόχρονα, η στρατηγική προσέγγιση Πεκίνου και Ισλαμαμπάντ επηρεάζεται από τη σχέση αμφότερων με την Ινδία.

Το Πακιστάν παραμένει σε αντιπαράθεση με το Νέο Δελχί για το Κασμίρ, ενώ η Κίνα διατηρεί συνοριακές διαφορές με την Ινδία κατά μήκος της Γραμμής Πραγματικού Ελέγχου.

Η ύπαρξη αυτών των ανταγωνισμών προσδίδει ευρύτερη γεωπολιτική σημασία στην κινεζοπακιστανική συνεργασία, αν και η επίσημη αποστολή της συγκεκριμένης άσκησης είναι η αντιτρομοκρατική εκπαίδευση.

Αντιτρομοκρατία ή βαθύτερη στρατιωτική ενοποίηση;

Η «Karakoram 2026» αναδεικνύει μια σημαντική πτυχή της στρατηγικής συνεργασίας των δύο χωρών.

Η κοινή εκπαίδευση σε πραγματικές επιχειρησιακές συνθήκες επιτρέπει στους στρατούς να δοκιμάζουν τις διαδικασίες συντονισμού, να ανταλλάσσουν εμπειρίες και να βελτιώνουν την επικοινωνία μεταξύ των διοικητικών τους δομών.

Η ένταξη μη επανδρωμένων αεροσκαφών στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα αποτυπώνει τη σημασία που αποκτούν οι νέες τεχνολογίες ακόμη και σε επιχειρήσεις εναντίον μη κρατικών ένοπλων οργανώσεων.

Για το Πακιστάν, η συνεργασία προσφέρει δυνατότητες ανταλλαγής τεχνογνωσίας με έναν ισχυρό στρατιωτικό εταίρο.

Για την Κίνα, η σταθερότητα του Πακιστάν συνδέεται με την προστασία στρατηγικών υποδομών, οικονομικών επενδύσεων και διασυνοριακών δικτύων.

Η ταυτόχρονη ανακοίνωση της άσκησης και της επιχείρησης στο Μπαλουχιστάν αναδεικνύει δύο διαφορετικές όψεις της ίδιας πρόκλησης: την ανάγκη αντιμετώπισης των ένοπλων οργανώσεων και την προσπάθεια ενίσχυσης της στρατιωτικής συνεργασίας για την αντιμετώπιση μελλοντικών απειλών.

Η ευρύτερη γεωπολιτική διάσταση

Η εξέλιξη αποκτά σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία διαμορφώνονται νέες αμυντικές συνεργασίες στη Νότια Ασία και στη Μέση Ανατολή.

Το Πακιστάν επιδιώκει να διατηρήσει στενές σχέσεις με την Κίνα, ενώ ταυτόχρονα αναπτύσσει αμυντική συνεργασία με την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία.

Από την άλλη πλευρά, η Ινδία διευρύνει τις σχέσεις της με χώρες της Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας.

Η κατάσταση αυτή δεν συνεπάγεται αυτομάτως τη συγκρότηση δύο ενιαίων και αντίπαλων στρατιωτικών συνασπισμών. Υπογραμμίζει, όμως, την αυξανόμενη σημασία των περιφερειακών αμυντικών συμπράξεων.

Η άσκηση «Karakoram 2026» δείχνει ότι η στρατιωτική συνεργασία Κίνας–Πακιστάν αποκτά πρόσθετο επιχειρησιακό περιεχόμενο, ενώ οι συνεχιζόμενες συγκρούσεις στο Μπαλουχιστάν υπενθυμίζουν ότι η προστασία των κινεζικών συμφερόντων και η εσωτερική ασφάλεια του Πακιστάν αποτελούν αλληλένδετες στρατηγικές προκλήσεις.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Παρακμή

Η επιστροφή των οστών του Βούλγαρου τσάρου Σαμουήλ, το ζήτημα των ελληνικών θρησκευτικών κειμηλίων που εξακολουθούν να βρίσκονται στη Βουλγαρία και η πρόσφατη πυρκαγιά στον Έβρο συνθέτουν το σκηνικό μιας αιχμηρής παρέμβασης για τη διαχείριση της εθνικής κληρονομιάς και την προστασία της Θράκης. Η Μαρία Γιαλαμά ασκεί σκληρή κριτική στην ελληνική πολιτεία, θέτοντας παράλληλα το ζήτημα της πολιτιστικής ταυτότητας των Πομάκων και της προστασίας των Αλεβιτών Μπεκτασήδων. Μια παρέμβαση που συνδέει την ιστορική μνήμη με τις σύγχρονες προκλήσεις, αλλά και με αναπάντητα ερωτήματα για τις προτεραιότητες του ελληνικού κράτους.

Δημοσιεύτηκε

2 ώρες πριν

στις

12 Οκτωβρίου 2026

από τον

Μαρία Γιαλαμά

Της Μαρίας Γιαλαμά | Ελεύθερη Ώρα

Ο Ελληνικός λαός,στις 3/10/2026, με έκπληξη είδε να υπογράφεται από την Ελληνίδα υπουργό πολιτισμού και τον Βούλγαρο ομόλογό της,τη παρουσία του πρωθυπουργού, συμφωνία παραδόσεως στην γείτονα χώρα, των οστών του Τσάρου Σαμουήλ της Βουλγαρίας. Αυτά ευρέθησαν το 1965 κατά τις ανασκαφές του καθηγητού Ν.Μουτσοπούλου,στην βασιλική του Αγίου Αχιλλείου της μικρής Πρέσπας. Ως <αντάλλαγμα>της προσφοράς του σημαντικού για τον Βουλγαρικό λαό σκελετού του Σαμουήλ,εδόθησαν στην Ελλάδα,48 από τα θρησκευτικά και όχι μόνο κειμήλια,που έκλεψαν οι Βούλγαροι από τέσσερις μονές της Δράμας και των Σερρών. Τα περισσότερα καταγεγραμμένα κλοπιμαία, προήρχοντο από την Ι.Μ Εικοσιφοινίσσης. Συμφώνως με μαρτυρίες,εδώ και αρκετά χρόνια,εζητείτο η επιστροφή των κλοπιμαίων,τόσο από τις Ιερές Μονές,όσο και από τις μητροπόλεις στις οποίες ανήκουν αυτές. Ομολογουμένως,τις τρείς χρονικές περιόδους του Α βαλκανικού πολέμου,του Β και του συμμοριτοπολέμου,οι Βούλγαροι ελεηλάτησαν μονές και εκκλησίες,κατέστρεψαν σχολεία και με ιδιαιτέρα αγριότητα,δολοφονούσαν τους αντιστεκομένους στις βίαιες πρακτικές τους Έλληνες.

Με αυτόν τον βίαιο τρόπο,απέσπασαν πολλά μεγάλης θρησκευτικής και ιστορικής αξίας έργα τέχνης, κειμήλια,μεταφέροντάς τα στην Βουλγαρία. Η συνθήκη του Νεϊγύ του 1919,υποχρέωνε την Βουλγαρία πλήν των άλλων,να επιστρέψει και τα κλοπιμαία. Δυστυχώς όμως οι σημερινοί Ευρωπαίοι εταίροι μας,δεν συνεμορφώθησαν,θεωρώντας την συνθήκη,καταστροφική για την Βουλγαρία. Εφρόντισαν όμως,ενημερωθέντες για την με επιστημονική τεκμηρίωση διαπίστωση, ότι τα ευρεθέντα οστά ανήκαν στον Τσάρο Σαμουήλ, να αιτούνται από το 1970 την απόδοσή τους.. Ο Σαμουήλ,φέρεται να απέθανε μετά την μάχη στο Κλειδί στις 6/10/1014. Οι διαρκείς προσπάθειες του Βασιλείου Β του γνωστού ως Βουλγαροκτόνου,κατέστησαν την Βουλγαρία, μέρος του Βυζαντίου.

Συγχρόνως με το διαρκές αίτημα των Βουλγάρων,υπήρχε και το από Ελληνικής πλευράς αίτημα της επιστροφής των πολλών κλοπιμαίων θρησκευτικών και όχι μόνον θησαυρών.

Η Ελληνική κυβέρνηση,εξέτασε προφανώς το αίτημα των Βουλγάρων και απεφάσισε να τους τα επιστρέψει,έστω και αν κάποιες πληροφορίες θέλουν να τα εζήτησε και η Αρμενία,ισχυριζομένη ότι η μητέρα του ήτο αρμενικής καταγωγής. Το αξιοπερίεργο είναι,όχι ότι εδόθησαν τα οστά στους Βουλγάρους,που γι αυτούς είναι σημαντικότατα,όπως ανέφερε και ο πρώην πρωθυπουργός Α.Σαμαράς,<ότι ο Σαμουήλ για τους Βουλγάρους,είναι κάτι σαν τον Μέγα Αλέξανδρο για τους Έλληνες>,αλλά ότι δεν επεστράφησαν όλοι οι κλεμμένοι Ελληνικοί θησαυροί. Παρελήφθησαν από το Ελληνικό υπουργείο πολιτισμού,μόνο 48 εκ των χιλίων και πλέον καταγεγραμμένων κλοπιμαίων. Προφανώς για άλλη μία φορά,η πατρίδα μας,εβρέθη με ήσσονα διεκδικητική διάθεση να απεμπολεί ουσιαστικώς την κληρονομιά της.

Με δεδομένη την παρακμιακή διαχείριση του διαχρονικού αμυθήτου πλούτου της πολιτιστικής κληρονομιάς και τον τρόπο που τον διαχειρίζεται η νύν κυβέρνηση,οι σκέψεις για την μή διαπραγματευτική προσπάθεια,υπερέχουν.

Κοινώς,εχαρίσθησαν στους απογόνους των <κλεφτών>, αυτά που αιτούντο,χωρίς να παραδώσουν όλα τα κλοπιμαία,ως όφειλαν.

Η παρακμή της χώρας και οι διάφορες εκφάνσεις της

Στις 5/10/2026,στον κεντρικό Έβρο,στα ορεινά του δήμου Σουφλίου και στην περιοχή της Ρούσσας,και των γύρω οικισμών των Πομάκων,ξέσπασε πυρκαγιά που δημοσιογραφικές πληροφορίες την θέλουν να έρχεται από την Βουλγαρία,από την ιδιαιτέρως αραιοκατοικημένη περιοχή της Β.Θράκης .Η φωτιά εξαπλώθηκε σε μεγάλη έκταση και οι Ελληνικές δυνάμεις της πυροσβεστικής δεν κατάφεραν να την ελέγξουν άμεσα,έστω και αν υπήρξε μεγάλη κινητοποίηση. Καθοριστικό ρόλο για την επέκταση της, έπαιξε η ολιγωρία της κινητοποιήσεως των γειτόνων και τα πτωχά κατασβεστικά μέσα που διέθεσαν.

Η φωτιά εξεδηλώθη σε αραιοκατοικημένη περιοχή στην γείτονα,στην δε Ελληνική περιοχή υπήρξε υφέρπουσα,λόγω του ότι και εκεί τα δάση παραμένουν ακαθάριστα από το συγκεντρωθέν σε μεγάλες ποσότητες πούσι,που καίγεται εύκολα,αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει βούληση να καθαρισθεί.

Εντυπωσιάζει ο χρόνος εκδηλώσεως της φωτιάς.

Συμφώνως με την ανακοίνωση του αντιπεριφερειάρχου Έβρου,η ενοικίαση των τριών πυροσβεστικών αεροσκαφών,που εστάθμευαν στον αερολιμένα ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ της Αλεξανδρουπόλεως,έληξε την 2α Οκτωβρίου.

Λαμβανομένου υπ΄όψιν,ότι η φωτιά ήτο έρπουσα,υπάρχουν υπόνοιες,για εμπρισμό εκούσιο λαθρομεταναστών.

Η υπόνοια αυτή και μόνον,οδηγεί σε συνθετότερες σκέψεις,δεδομένου ότι,προσφάτως στην Ρούσα,με την πρέπουσα δημοσιότητα,έγινε η εκδήλωση της αναγνωρίσεως ως θρησκευτικής μειονότητος αυτοδιοικουμένης,των Αλεβιτών Μπεκτασήδων,από την πολιτεία ,που το προξενείο της Κομοτηνής με τον σκοτεινό του διαχρονικά ρόλο,δεν το επιθυμούσε καθόλου. Οι κάτοικοι του ορεινού όγκου του Σουφλίου,Πομάκοι στην πλειοψηφία τους με ίδιο γλωσσικό ιδίωμα με ιδιαίτερα πολιτισμικά χαρακτηριστικά και βαθύτατη εθνική συνείδηση επιθυμούσαν για χρόνια την αναγνώριση αυτή.Η ύπαρξη του μοναστηριού- τεκέ του Σείντ Αλή Σουλτάν ,από το 1400 μχ,αποτελεί τον ευκτήριο οίκο τους και εκεί προσεύχονται μαζί άνδρες και γυναίκες. Οι ίδιοι,αν και ανήκοντες στην ευρύτερη μουσουλμανική μειονότητα,τρώνε χοιρινό και πίνουν κρασί ,ούζο και τσίπουρο,ενώ απαγορεύεται η πολυγαμία.

Υπαρχούσης της διαχρονικής ασφυκτικής πιέσεως από το Τουρκικό προξενείο,για έλεγχο των Ελλήνων της θρησκευτικής μουσουλμανικής μειονότητος,καλό είναι να ελέγξει η κυβέρνηση,μήπως η εκδήλωση της φωτιάς στην συγκεκριμένη περιοχή ήτο εσκεμμένη τιμωρητική αντίδραση. Άλλωστε σε μία ευνομουμένη πολιτεία, υπάρχοντος του προκλητικού κλίματος από την Τουρκία και των ευκαιριών που δίδει στους πολίτες της ,μέσω τραπεζικών δανείων,εξαγοράς κτημάτων στον Έβρο,καλό είναι να προλαμβάνονται επιδιώξεις του είδους .

Διαρκές το αίτημα των Πομάκων της Θράκης για διδασκαλία της Ελληνικής και Πομακικής γλώσσης,αντί της Τουρκικής

Στα πλαίσια της επιβαλλομένης εγρηγόρσεως,το αίτημα των Ελλήνων Πομάκων ,να πάψουν να διδάσκονται υποχρεωτικώς την Τουρκική γλώσσα και να διδάσκονται ως Έλληνες μόνον την Ελληνική και την Πομακική,οφείλει να το ασπασθεί η κυβέρνηση.

Άλλως η ρήση του του Ο.Ελύτη: ήλθαν ντυμένοι φίλοι,αμέτρητες φορές οι εχθροί μου,το παμπάλαιο χώμα πατώντας,και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με την φτέρνα τους..

θα επιβεβαιωθεί από ανικάνους να εκτιμήσουν και να κυβερνήσουν τον ευλογημένο αυτό τόπο.