Γιώργος Αϋφαντής: Στη Βενεζουέλα ο Τραμπ είπε “we are in charge”. Οι ΗΠΑ επέβαλλαν τη θέλησή τους. Αυτός είναι ο ορισμός της στρατιωτικής νίκης. Το είπε ο Τραμπ. Σειρά έχει η Κούβα και η Κολομβία.

Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας

Ο Trump υπαναχώρησε από την ακραία εφαρμογή των δασμών καθώς δεν κατάφερε να κλείσει τα ανοικτά μέτωπα στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία, οπότε η Κίνα άδραξε την ευκαιρία να προετοιμαστεί καλύτερα για την κατάληψη της Ταϊβάν, όπως άλλωστε δήλωσε ο Σι Τζινπίνγκ και στο φετεινό του πρωτοχρονιάτικο διάγγελμα. Προφανώς η μάχη κατά της διαφθοράς, η διαμάχη μέσα στο Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα με τον δυνατό άνδρα Τσαν Γιουζιά και η συνεχιζόμενη οικονομική δυσπραγία, καθυστερούν την Κίνα από το στόχο που έχει βάλει μέχρι το 2027. Θα ξέρουμε όμως το φθινόπωρο, όταν θα έχει κριθεί και ο Ρωσο-Ουκρανικός πόλεμος.

Αν και οι Ρώσοι έχουν ξεκινήσει να καταλαμβάνουν πλέον περιοχές αντί να εστιάζονται στη φθορά του Ουκρανικού ανθρώπινου δυναμικού, οι απώλειες συνεχίζουν να είναι μεγάλες για τους Ουκρανούς και αν υπολογίσουμε με ένα μέσο όρο των δύο προηγούμενων χρόνων τους 400.000 Ουκρανούς νεκρούς και τραυματίες μέσα στο 2026, οι 700.000 Ουκρανοί στρατιώτες δε θα μπορέσουν να κρατήσουν το τεράστιο μέτωπο, όταν θα έχουν μείνει πλέον οι μισοί, καθώς δεν υπάρχουν άλλοι για να στρατολογηθούν και οι καλύτερες μονάδες έχουν τρωθεί ανεπανόρθωτα τους τελευταίους μήνες του 2025. Δεδομένης της ανικανότητας του Ουκρανικού καθεστώτος να συνθηκολογήσει, ο πόλεμος θα συνεχιστεί μέχρι την κατάρρευση του μετώπου και την επακόλουθη κατάληψη όλων των εδαφών ανατολικά του Δνείπερου και της Οδησσού.

Το Ιράν σπαράσσεται από αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις και αν οι Ισραηλινοί είναι υπομονετικοί και δεν εμπλέξουν τις ΗΠΑ σε επιπλέον αεροπορικές επιδρομές, ίσως το καθεστώς αποσταθεροποιηθεί αρκετά ώστε να γίνει πιο ήπιο, με μια μικρή πιθανότητα να ανατραπεί. Το μεγάλο ερωτηματικό είναι αν η νέα τάξη θα είναι το ίδιο ευεπίφορη στις κινεζικές ντιρεκτίβες για αποσταθεροποίηση του IMEC, που είναι άλλωστε και το μήλο της Έριδος πλέον στην περιοχή που οι ΗΠΑ φαίνεται να έχουν εμπιστευθεί στο Ισραήλ. Σε αυτά μάλιστα τα πλαίσια θα χρειαστεί να υποστηρίξει τους Δρούζους και τους Κούρδους, αν όχι και τους Αλαουίτες, από την επερχόμενη επιχείρηση εκκαθάρισης του Τζολάνι και των Τούρκων.

Η νέα πολιτική απομονωτισμού των ΗΠΑ στην Αμερικανική Ήπειρο προσκρούει στη διείσδυση της Κίνας σε αρκετά κράτη της Λατινικής Αμερικής και στην άθλια συμπεριφορά τους σε αυτές τις χώρες στα τέλη του 20^ου αιώνα. Φαίνεται ότι δεν υπάρχει θεμιτός τρόπος εξασφάλισης της Αμερικανικής Ηπείρου από τις ΗΠΑ αν δεν είναι διατεθειμένες να εμπλακούν σε πολέμους και πραξικοπήματα που θα έκαναν το Βιετνάμ και τη δεκαετία του ’70 να ωχριούν. Εξάλλου δεν έχει αυτήν την πολυτέλεια γιατί μια τέτοια εμπλοκή θα άφηνε την Κίνα ανενόχλητη να χτίσει την οικονομική της αυτοκρατορία στον υπόλοιπο κόσμο.

Το μέλλον όμως του του Γ’ΠΠ θα καθοριστεί από την κούρσα για την ανάπτυξη Προηγμένης Τεχνητής Νοημοσύνης. Κανείς δεν ξέρει πότε αυτό θα γίνει εφικτό. Όμως οι επιπτώσεις θα είναι ακόμα πιο αποφασιστικές και από αυτές της Ατομικής Βόμβας. Πίσω από ερμητικά κλειστές πόρτες ο μυστικός πόλεμος συνεχίζεται και κανείς μας δεν πρόκειται να μάθει ποιος κερδίζει μέχρι ο νικητής να αναδειχθεί αδιαμφισβήτητα και πανηγυρικά.

Χαλέπι: Η «νησίδα» των SDF γίνεται πεδίο δοκιμής της στρατηγικής Δαμασκού «ενσωμάτωση με πίεση»

Η ελεγχόμενη από τις κουρδικές δυνάμεις (SDF) «τσέπη» στο Χαλέπι μετατρέπεται σε κρίσιμο τεστ για τη Δαμασκό, καθώς ο συριακός στρατός κήρυξε την περιοχή κλειστή στρατιωτική ζώνη και κάλεσε τους κατοίκους να αποχωρήσουν. Σύμφωνα με ανάλυση του National Context, η Δαμασκός δηλώνει αποφασισμένη να ανακτήσει τον έλεγχο της ζώνης, που αφορά τις συνοικίες Sheikh Maqsood και Ashrafieh – δύο από τα υψηλότερα οικιστικά σημεία στο βόρειο Χαλέπι.

Από το 2012 στην «ειδική κατάσταση» των συνοικιών

Το National Context υπενθυμίζει ότι από το 2012 οι δύο συνοικίες σταδιακά πέρασαν εκτός ελέγχου του παλαιού καθεστώτος και στη συνέχεια εδραιώθηκαν υπό δομές ασφαλείας που συνδέονται με τις SDF, κυρίως μέσω των Asayish (Εσωτερικές Δυνάμεις Ασφαλείας).

Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ, επιτεύχθηκε τοπική συμφωνία την 1η Απριλίου (14 σημεία), που προέβλεπε:

• αποχώρηση των SDF-συνδεδεμένων στρατιωτικών δυνάμεων,

• παραμονή των Asayish σε πρώτο χρόνο,

• «οδικό χάρτη» σταδιακής ενσωμάτωσης,

• άνοιγμα δρόμων, άρση αναχωμάτων, ανταλλαγές κρατουμένων,

• επανένταξη πολιτικών/διοικητικών δομών στη διοίκηση της επαρχίας Χαλεπίου.

Η εφαρμογή, ωστόσο, χαρακτηρίζεται μερική και εύθραυστη: αναφέρεται ότι δύο κομβόι με πάνω από 900 στελέχη SDF αποχώρησαν τον Απρίλιο, χωρίς να ακολουθήσουν άλλες αντίστοιχες κινήσεις, ενώ οι ανταλλαγές κρατουμένων έγιναν τμηματικά. Στο μεταξύ, το πλαίσιο δοκιμάστηκε επανειλημμένα από επεισόδια ελεύθερων σκοπευτών, βομβαρδισμούς και κλεισίματα δρόμων, με προσωρινές αποκλιμακώσεις αλλά χωρίς μόνιμη λύση.

Γιατί το Sheikh Maqsood είναι στρατηγικό «ύψωμα»

Η ανάλυση δίνει ιδιαίτερο βάρος στη γεωγραφία: το Sheikh Maqsood, λόγω υψομέτρου, λειτουργεί ως σημείο παρατήρησης και δυνητικού ελέγχου πυρών πάνω σε κρίσιμους διαδρόμους:

• εποπτεύει τη βιομηχανική ζώνη Layramoun και τον Castello Road,

• ο Castello Road ήταν η βασική γραμμή ανεφοδιασμού στη μάχη του Χαλεπίου το 2016, συνδέοντας την πόλη με τη βόρεια ύπαιθρο και έμμεσα με τα σύνορα της Τουρκίας,

• η Ashrafieh βρίσκεται νοτιοδυτικά και λειτουργεί ως η πιο άμεση «αστική προέκταση» του Sheikh Maqsood.

Με απλά λόγια: όποιος κρατά αυτό το «ύψωμα», κρατά και μοχλό πίεσης πάνω στην ασφάλεια και τη ροή κινήσεων γύρω από τον βόρειο άξονα του Χαλεπίου.

Τα δύο «δομικά» προβλήματα της συμφωνίας

Το National Context εντοπίζει δύο μόνιμες πηγές αστάθειας:

1. Το ειδικό καθεστώς της τσέπης είναι άρρηκτα δεμένο με το μεγάλο ερώτημα: πότε και πώς ενσωματώνονται οι SDF στον εθνικό στρατό και στις κρατικές δομές; Πρόκειται για διαδικασία που «ανακοινώνεται και καθυστερεί» επανειλημμένα.

2. Ο φάκελος Χαλεπίου μπλέκεται με περιφερειακές πιέσεις, κυρίως την εχθρότητα της Τουρκίας προς τις SDF και το γεγονός ότι πρώην τουρκικά υποστηριζόμενες ομάδες εκπροσωπούνται πλέον μέσα στη νέα συριακή αμυντική δομή, κάνοντας τις τοπικές τριβές πιο εκρηκτικές.

Ποιοι αποτελούν σήμερα τη «συριακή παρουσία» στο Χαλέπι

Η εικόνα, σημειώνεται, είναι πιο σύνθετη από το αφήγημα ότι «επιτίθενται μόνο πρώην SNA». Στο Χαλέπι και στην ευρύτερη περιοχή επιχειρούν σχηματισμοί που περιλαμβάνουν τόσο πρώην HTS όσο και πρώην SNA, με ενδεικτική αναφορά σε:

• 60ή Μεραρχία: διοικητής ο υποστράτηγος Awad al-Jassem (Abu Qutayba al-Manbiji), ως προβεβλημένο πρώην στέλεχος HTS, και υπαρχηγός ο υποστράτηγος Mudar Najjar με σύνδεση με τη Sham Front.

• 72η Μεραρχία: μίξη φατριών, με πηγές να την αποδίδουν σε περιβάλλον πρώην SNA, αλλά με ηγεσία που επίσης περιγράφεται ως πρώην HTS (“Khattab al-Albani”).

• 76η Μεραρχία: διοικητής ο υποστράτηγος Saif al-Din Bulad (Abu Bakr), πρώην διοικητής της Hamza Division (SNA).

• 80ή Μεραρχία: διοικητής ο συνταγματάρχης Ahmed Rizq, λιποτάκτης αξιωματικός με προηγούμενη δράση σε πολλαπλές φατρίες και πρόσφατη παρουσία στο πλαίσιο SNA.

Το συμπέρασμα της ανάλυσης είναι ότι το «μόνο SNA» ως ερμηνεία δεν στέκει: στο ίδιο το Χαλέπι φέρεται να έχουν ισχυρή παρουσία η 60ή (με HTS-κυριαρχία) και η 72η (μικτή).

Πληθυσμός και ρίσκο κλιμάκωσης

Οι συνοικίες υπό έλεγχο Asayish περιγράφονται ως δημογραφικά μεικτές – με κουρδική πλειοψηφία, αλλά και σημαντικές κοινότητες Αράβων, Χριστιανών και Τουρκμένων. Οι εκτιμήσεις πληθυσμού κυμαίνονται από 200.000 έως 500.000 κατοίκους, καθιστώντας την περιοχή από τις πιο πυκνοκατοικημένες της πόλης.

Μέχρι στιγμής, κατά το National Context, δεν έχει ξεκινήσει γενική έφοδος του συριακού στρατού και συνεχίζονται προσπάθειες διαμεσολάβησης. Όμως, αν υπάρξει επίθεση, θα πρόκειται για μείζονα κλιμάκωση που μπορεί να τινάξει στον αέρα τη συμφωνία ενσωμάτωσης και να ανοίξει νέα περίοδο μετωπικής σύγκρουσης Δαμασκού–SDF.

Χρονισμός «μία μέρα μετά» και το σενάριο «πίεση για ενσωμάτωση»

Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στον χρονισμό: η ένταση έρχεται μία ημέρα μετά τη συριακο-ισραηλινή “breakthrough” εξέλιξη, στοιχείο που –σύμφωνα με την ανάλυση– δείχνει στρατηγική στόχευση. Από την οπτική των SDF, η Δαμασκός εμφανίζεται να προετοιμάζεται εβδομάδες (με τουρκική βοήθεια, όπως ισχυρίζονται). Ένας φιλο-Δαμασκός αναλυτής περιγράφει την τρέχουσα φάση ως «υβριδική»: σταδιακή χρήση σκληρότερων εργαλείων για να εξαναγκαστεί η ενσωμάτωση.

Το ρίσκο, όμως, είναι διπλό: η κλιμάκωση μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ και να καταρρεύσει συνολικά το πλαίσιο της συμφωνίας, οδηγώντας σε ανεξέλεγκτη αποσταθεροποίηση μέσα στο Χαλέπι.

Τι να παρακολουθούμε τις επόμενες ώρες/ημέρες: αν θα ανοίξουν ξανά διάδρομοι αποχώρησης, αν θα υπάρξει νέα φάση αποχώρησης SDF-στελεχών, αν θα «κλειδώσει» διαμεσολάβηση, και κυρίως αν η Δαμασκός θα περάσει από την πίεση στην πλήρη στρατιωτική λύση.

Τι είναι το The National Context