Για πρώτη φορά στην ιστορία του, ο αμερικανικός στρατός πραγματοποίησε κινητικό πλήγμα με σμήνος drones (kinetic drone swarm) σε αμερικανικό έδαφος, στο πλαίσιο στρατιωτικής άσκησης, σηματοδοτώντας ένα κρίσιμο ορόσημο στην ενσωμάτωση μη επανδρωμένων και δικτυοκεντρικών συστημάτων στο σύγχρονο πεδίο μάχης.

Η επίδειξη πραγματοποιήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2026 στο Camp Blanding της Φλόριντα, όπου μικρός αριθμός στρατιωτικών εκτόξευσε τέσσερα FPV drones (first-person view) εναντίον προσομοιωμένης φάλαγγας αρμάτων – φουσκωτών στόχων που αναπαριστούσαν τεθωρακισμένα. Κάποια από τα drones έφεραν ζωντανά εκρηκτικά (plastic explosives).

Σύμφωνα με το Πεντάγωνο, ένα drone λειτούργησε ως “ηγέτης”, αναγνωρίζοντας και κατευθύνοντας τους στόχους, ενώ τα υπόλοιπα τρία εκτέλεσαν ταυτόχρονα τις επιθέσεις, προκαλώντας συγχρονισμένες εκρήξεις. Το βίντεο της επίδειξης δείχνει τα drones να πλήττουν τη φάλαγγα σχεδόν ταυτόχρονα, επιβεβαιώνοντας την επιχειρησιακή λειτουργία ενός συντονισμένου σμήνους.

The future of warfare is now.

Drone swarms and AI-enabled capabilities will be embedded into our entire fighting force.

The @DeptofWar will be AI-FIRST. pic.twitter.com/GNLhyypQ1q

— Department of War CTO (@DoWCTO) January 14, 2026

Αν και στο παρελθόν οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις και ιδιωτικές εταιρείες έχουν παρουσιάσει πειραματικά drone swarms, αξιωματούχοι υπογραμμίζουν ότι πρόκειται για την πρώτη φορά που τέτοιο σμήνος επιτίθεται σε στόχους με πραγματικό οπλισμό σε έδαφος των ΗΠΑ.

Όπως ανέφερε ανώτερος αξιωματούχος του Υπουργείου Πολέμου (War Department, σύμφωνα με την ορολογία της κυβέρνησης Τραμπ), η άσκηση απέδειξε ότι πολλαπλά μη επανδρωμένα συστήματα μπορούν να συντονιστούν μέσω κοινού δικτύου επικοινωνίας, επιτυγχάνοντας συγκεκριμένο στρατιωτικό στόχο με ελάχιστη ανθρώπινη παρέμβαση. Ένας μόνο χειριστής είχε τον έλεγχο διαφορετικών τύπων drones, τα οποία λειτούργησαν ως ενιαία μονάδα κρούσης.

Η επίδειξη εντάσσεται στο πρόγραμμα Swarm Forge, ένα από τα έργα «επιτάχυνσης ρυθμού» του Πενταγώνου στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης και των μη επανδρωμένων συστημάτων. Στόχος του προγράμματος είναι να δοκιμάσει και να κλιμακώσει νέους τρόπους μάχης με και απέναντι σε AI-enabled δυνατότητες, όπως προβλέπει η επικαιροποιημένη στρατηγική AI του Υπουργείου Άμυνας.

Αν και δεν διευκρινίστηκε ο ακριβής βαθμός χρήσης τεχνητής νοημοσύνης στην άσκηση, αξιωματούχοι σημείωσαν ότι το Swarm Forge αποσκοπεί στο να «ωθήσει τα όρια της αιχμής της τεχνολογίας», διασφαλίζοντας ότι οι μονάδες μάχης μπορούν να συνεργάζονται επιχειρησιακά με συστήματα AI.

Στην άσκηση συμμετείχαν ειδικές δυνάμεις, προσωπικό εξουδετέρωσης εκρηκτικών της Πολεμικής Αεροπορίας και Πεζοναύτες, ενώ χρησιμοποιήθηκε τεχνολογία από εταιρείες όπως οι Auterion, Kraken Kinetics και SINE Engineering. Τα drones φαίνεται να αξιοποιούν το σύστημα Nemyx της Auterion, που έχει σχεδιαστεί για να μετατρέπει αυτόνομα drones σε ενιαία, συντονισμένη δύναμη μάχης.

Στρατιωτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι η συγκεκριμένη επίδειξη δεν αφορά απλώς μια τεχνολογική δοκιμή, αλλά προαναγγέλλει βαθιά αλλαγή στο δόγμα χρήσης τεθωρακισμένων και συμβατικών δυνάμεων, σε μια εποχή όπου φθηνά, δικτυωμένα drones μπορούν να προκαλέσουν δυσανάλογες απώλειες σε πανάκριβα οπλικά συστήματα.

Με απλά λόγια, το μήνυμα από το Camp Blanding είναι σαφές: το μέλλον της μάχης δεν θα κριθεί μόνο από άρματα και αεροσκάφη, αλλά από σμήνη αυτόνομων συστημάτων που σκέφτονται, συντονίζονται και χτυπούν μαζί.

Γράφει η Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος, πρέσβης επί τιμή

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ, μέσω Τραμπ, δείχνουν ενδιαφέρον για την Γροιλανδία. Το 1867, ο τότε ΥΠΕΞ των ΗΠΑ William Seward έρριξε την ιδέα να αγοραστούν από την Δανία η Γροιλανδία και η Ισλανδία. Η πρόταση αυτή έγινε αμέσως μετά την αγορά της Αλάσκας από την Ρωσία. Το 1910, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Κοπεγχάγη πρότεινε να δοθεί στην Δανία η νήσος Μιντινάο που είναι στις Φιλιππίνες σε αντάλλαγμα για την Γροιλανδία και τις Δανικές Δυτικές Ινδίες. Δεν είχε δοθεί συνέχεια σ’ αυτήν την πρόταση γιατί μετά από μερικά χρόνια ξέσπασε ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και το ενδιαφέρον των ΗΠΑ στράφηκε προς τα εκεί. Πάντως, λίγο αργότερα οι ΗΠΑ αγόρασαν τις Δανικές Δυτικές Ινδίες (είναι οι σημερινές Παρθένες Νήσοι) από την Κοπεγχάγη για 25 εκατ. δολάρια σε χρυσό. Η Δανία είχε δεχτεί αυτήν τη συναλλαγή για να μην πέσουν τα εν λόγω νησιά στα χέρια των Γερμανών. Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και μετά την κατάληψη της Δανίας από την Γερμανία, οι ΗΠΑ ανέλαβαν την προστασία και άμυνα της Γροιλανδίας. Το 1946, οι ΗΠΑ ζήτησαν επισήμως από την Δανία να αγοράσουν την Γροιλανδία έναντι του ποσού των 100 εκατ. δολαρίων σε χρυσό. Στις 14 Δεκεμβρίου του 1946, ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ James Byrne έκανε αυτήν την πρόταση στον Δανό ομόλογό του στη Νέα Υόρκη. Η πρόταση απορρίφθηκε αλλά επετράπη στις ΗΠΑ να έχουν στρατιωτικές βάσεις στο νησί. Σήμερα λειτουργεί μόνο μία.

Ο πληθυσμός της Γροιλανδίας ανέρχεται σε περίπου 60.000 άτομα τα περισσότερα των οποίων ανήκουν στη φυλή των Ινουίτ , οι πρόγονοι των οποίων ανήκαν στον πολιτισμό Thule. Ο πολιτισμός αυτός εμφανίστηκε αρχικά στην βορειοανατολική Σιβηρία, μετανάστευσε πριν από αιώνες μέσω της Αλάσκας και του Καναδά στην Βόρειο Αμερική κι από εκεί έφθασαν στην Γροιλανδία. Ινουίτ υπάρχουν και στο αρκτικό τμήμα του Καναδά και στην Σιβηρία και μιλούν όλοι την ίδια γλώσσα. Η Γροιλανδία αποτελεί αυτόνομο τμήμα της Δανίας και απολαμβάνει όλα τα οικονομικά πλεονεκτήματα που παρέχει η Ευρωπαϊκή Ένωση στις περιφέρειες.

Ο λαός της Γροιλανδίας θα ήθελε ασφαλώς την ανεξαρτησία του. Μια ανεξάρτητη Γροιλανδία θα ήταν ό,τι καλύτερο γι’ αυτήν τη χώρα. Ως αυτόχθων λαός οι Γροιλανδοί θα μπορούσαν να αυτοδιοικούνται περισσότερο προς το συμφέρον τους, να διαχειρίζονται πιο ορθολογικά τους πόρους τους, τις παραδόσεις τους και τον πολιτισμό τους. Για να δρομολογηθεί αυτή η λύση θα χρειαστεί μια συνεννόηση μεταξύ της ανεξάρτητης πλέον Γροιλανδίας και των μεγάλων και γειτονικών δυνάμεων καθώς και των μεγάλων δυνάμεων μεταξύ τους, αφού προηγουμένως θα έχει συμφωνήσει η Δανία προς τούτο αναλογιζόμενη το μη χείρον βέλτιστον.

Αν ηρεμήσουν τα πνεύματα και οι ΗΠΑ σταματήσουν τις απειλές περί κατάληψης της νήσου, θα μπορούσαν: οι Ηνωμένες Πολιτείες να παράσχουν υποδομές και εγγυήσεις ασφαλείας, ο Καναδάς και οι σκανδιναβικές χώρες τεχνογνωσία και διοικητική υποστήριξη, η Ρωσία υποστήριξη στον τομέα υποδομών στον αρκτικό κύκλο, η Κίνα τεχνολογία και η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδότηση έργων βιώσιμης ανάπτυξης και ναυτιλίας. Η ανεξάρτητη Γροιλανδία θα μπορεί να συνάπτει συμφωνίες με τις παραπάνω χώρες, συμφωνίες οικονομικής συνεργασίας και για επενδύσεις. Με τον τρόπο αυτό εξαλείφεται ένα επιχείρημα των ΗΠΑ ότι η Γροιλανδία κινδυνεύει από την Ρωσία και την Κίνα και θεμελιώνονται οι βάσεις για μια ειρηνική συνεργασία που θα είναι προς όφελος όλων στην Αρκτική. Αρκεί ο πρόεδρος των ΗΠΑ να πειστεί να συναινέσει.

Απόψε, Τετάρτη 21 Ιανουαρίου στις 21.00, στο πρώτο μέρος της μεγάλης έρευνας του Αλέξη Παπαχελά και του ΣΚΑΪ για τα γεγονότα των Ιμίων, γυρνάμε 30 χρόνια πίσω, στα Χριστούγεννα του 1995 και παρακολουθούμε το πρελούδιο της μεγάλης κρίσης.

Το τουρκικό φορτηγό πλοίο «Φιγκέν Ακάτ» προσαράζει στα Ανατολικά Ίμια και πυροδοτεί μια σειρά αντιδράσεων που φέρνουν την Ελλάδα και την Τουρκία αντιμέτωπες. Στο μεταξύ, η κυβέρνηση στην Αθήνα κλονίζεται, καθώς ο Ανδρέας Παπανδρέου νοσηλεύεται στο Ωνάσειο και ξεκινά μια κούρσα διαδοχής, η οποία καταλήγει στην εκλογή του Κωνσταντίνου Σημίτη, αλλά αφήνει πίσω της ενδοκομματικές έχθρες.

Την ίδια ώρα, εκτυλίσσεται ένας «πόλεμος σημαιών» ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία και η κρίση κλιμακώνεται ραγδαία, με την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία εκατέρωθεν να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την εύρεση διπλωματικής λύσης. Όλα έμελλε να αλλάξουν όταν ο Τούρκος υφυπουργός Εξωτερικών, Ινάλ Μπατού, προτείνει ένα σχέδιο για να «ισοφαρίσουν» οι δύο χώρες.

Τι συνέβη πραγματικά με το «Φιγκέν Ακάτ»; Ποιοι δημιούργησαν αυτή την κρίση; Ποιο ήταν το σχέδιο της Τουρκίας και σε τι στόχευε; Πώς υψώθηκε η ελληνική σημαία στα Ανατολικά Ίμια και ποιος διέταξε την αντικατάστασή της από την τουρκική; Τι κινήσεις έκανε -ή δεν έκανε- η ηγεσία των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων; Πώς διαχειρίστηκε η κυβέρνηση Σημίτη την πρώτη κρίση που κλήθηκε να αντιμετωπίσει; Τι ρόλο έπαιξαν οι Αμερικανοί; Τι ακριβώς συνέβη κεκλεισμένων των θυρών και πώς φτάσαμε μια ανάσα πριν τον πόλεμο;

Πρωταγωνιστές των γεγονότων μιλούν στον Αλέξη Παπαχελά και την κάμερα του ΣΚΑΪ και αποκαλύπτουν το παρασκήνιο μίας από τις μεγαλύτερες κρίσεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Στο πρώτο μέρος καταθέτουν τις μαρτυρίες τους οι:

Αντώνης Βεζυρόπουλος (1927-2021) – Βοσκός Ιμίων

Νίκος Χουχουρέλος – Υποναύαρχος Λ.Σ. ε.α., λιμενάρχης Καλύμνου (1994-1998)

Δημήτρης Νεζερίτης – Πρέσβης της Ελλάδας στην Τουρκία (1995-1999)

Χρήστος Λυμπέρης – Ναύαρχος ε.α., αρχηγός ΓΕΕΘΑ (1993-1996)

Δημήτρης Καραϊτίδης – Πρέσβης ε.τ., διευθυντής Διπλωματικού Γραφείου Πρωθυπουργού (1996-2004)

Ινάλ Μπατού – Βοηθός υφυπουργός Εξωτερικών, αρμόδιος Ελληνοτουρκικών Σχέσεων

Αντώνης Φουρλής – Δημοσιογράφος

Γιώργος Ριόλας – Αντιστράτηγος ΕΛ.ΑΣ. ε.α., διοικητής ΑΤ Καλύμνου (1994-1996)

Δημήτρης Διακομιχάλης – Πρώην δήμαρχος Καλύμνου

Γιώργος Ρούσσος – Πρώην έπαρχος Καλύμνου

Τάσος Γιαννίτσης – Οικονομικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού (1996-2000)

Αθανάσιος Νικολοδήμος – Αντιστράτηγος ε.α., διοικητής 80 ΑΔΤΕΑ (1995-1996)

Θεόδωρος Πάγκαλος – Υπουργός Εξωτερικών (1996-1999)

Ερτουγρούλ Οζκιόκ – Πρώην διευθυντής εφημερίδας Hürriyet

Γεώργιος Καλλιγιάννης – Υποναύαρχος ε.α., Ναυτικός Διοικητής Αιγαίου

Κωνσταντίνος Ματάλας – Αντιπλοίαρχος ε.α., υποδιοικητής ΜΥΚ (1995-1996)

Γκιουβέν Ερκαγιά – Ναύαρχος ε.α., αρχηγός ΓΕΝ Τουρκίας (1995-1997)

Ιωάννης Λιούλης – Αντιναύαρχος ε.α., κυβερνήτης Φ/Γ Ναβαρίνον, τακτικός διοικητής ναυτικών δυνάμεων στα Ίμια

Τζωρτζ Στεφανόπουλος – Ανώτερος σύμβουλος του Μπιλ Κλίντον (1993-1996)

Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ – Υφυπουργός Εξωτερικών ΗΠΑ, αρμόδιος Ευρωπαϊκών Υποθέσεων (1994-1996)

Το πρώτο από τα δύο επεισόδια της μίνι σειράς ντοκιμαντέρ για την Κρίση των Ιμίων απόψε στις 21:00 στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ.

Δείτε το Trailer:

Έρευνα – Παρουσίαση – Σενάριο: Αλέξης Παπαχελάς

Σκηνοθεσία: Ανδρέας Λουκάκος

Αρχισυνταξία: Άγγελος Σκορδάς

Διεύθυνση Παραγωγής: Λάμπρος Παπαδέας

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Νικόλας Ποττάκης

Οργάνωση Παραγωγής: Ειρήνη Δράκου

Μοντάζ: Κατερίνα Κουτσοχερίτη

Δημοσιογραφική Επιμέλεια: Θανάσης Κατσικίδης

Έρευνα Αρχείου: Μυρτώ Κατσίγερα

Εκτέλεση Παραγωγής: dotmov