Η επιδείνωση των σχέσεων της Αρμενίας με τον Οργανισμό της Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (CSTO), η επικείμενη αρμενορωσική συνάντηση για τη διαχείριση των σιδηροδρόμων και η ενίσχυση της συνεργασίας του Ερεβάν με την Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκονται στο επίκεντρο του δελτίου ειδήσεων «Η Φωνή της Αρμενίας», που παρουσίασε η Λιάνα Μανουκιάν στις 13 Νοεμβρίου 2026.

Το δελτίο της Δημόσιας Ραδιοφωνίας της Αρμενίας καταγράφει επίσης τις επενδυτικές προτεραιότητες της αρμενικής κυβέρνησης, τις εκτιμήσεις για τον ρόλο του Ιράν στην ασφάλεια της χώρας και ένα υποθετικό γεωπολιτικό σενάριο της RAND Corporation για τη Ρωσία και το ΝΑΤΟ.

Ο CSTO στερεί από την Αρμενία το δικαίωμα ψήφου

Νέο επεισόδιο στην κρίση μεταξύ Αρμενίας και CSTO αποτελεί η απόφαση του οργανισμού να αφαιρέσει από το Ερεβάν το δικαίωμα ψήφου και τη δυνατότητα υποβολής υποψηφιοτήτων για θέσεις που κατανέμονται βάσει ποσοστώσεων.

Σύμφωνα με το δελτίο, η απόφαση ελήφθη στις 11 Νοεμβρίου, με αιτιολογία την παρατεταμένη απουσία της Αρμενίας από τις δραστηριότητες του οργανισμού και τη μη καταβολή των προβλεπόμενων συνδρομών.

Ο γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας της Αρμενίας, Αρμέν Γκριγκοριάν, αντέδρασε έντονα, καταγγέλλοντας ότι ο οργανισμός παρέμεινε σιωπηλός όταν η χώρα του δεχόταν αιματηρές επιθέσεις.

Η Αρμενία έχει αναστείλει τη συμμετοχή της στον CSTO από το 2024, ενώ ο πρωθυπουργός Νικόλ Πασινιάν έχει υποστηρίξει ότι το ζήτημα της συμμετοχής της χώρας στον οργανισμό έχει ουσιαστικά κλείσει.

Στο τραπέζι οι αρμενικοί σιδηρόδρομοι και ο ρόλος της Ρωσίας

Στις αρχές της επόμενης εβδομάδας αναμένεται να πραγματοποιηθεί η πρώτη συνεδρίαση της κοινής αρμενορωσικής ομάδας εργασίας για τη λειτουργία και τη διαχείριση του σιδηροδρομικού δικτύου της Αρμενίας.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που μεταδίδει το Sputnik Armenia και παρουσιάζονται στο δελτίο, ρωσική αντιπροσωπεία πρόκειται να επισκεφθεί το Ερεβάν για συνομιλίες με κυβερνητικούς αξιωματούχους.

Η κοινή ομάδα εργασίας συγκροτήθηκε κατόπιν συμφωνίας των δύο πλευρών τον Οκτώβριο, με στόχο την εξέταση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει το σιδηροδρομικό δίκτυο και την αναζήτηση λύσεων.

Υπενθυμίζεται ότι το 2008 οι σιδηροδρομικές υποδομές της Αρμενίας παραχωρήθηκαν στην εταιρεία South Caucasus Railway για 30 χρόνια, με δυνατότητα δεκαετούς παράτασης.

Κατά τις προηγούμενες συνομιλίες, η ρωσική πλευρά είχε διευκρινίσει ότι δεν τέθηκε ζήτημα κατάργησης ή διατήρησης της υφιστάμενης σύμβασης παραχώρησης.

Επενδύσεις, τεχνητή νοημοσύνη και «Σταυροδρόμι της Ειρήνης»

Στο οικονομικό πεδίο, ο υπουργός Οικονομίας της Αρμενίας, Γκεβόργκ Παπογιάν, παρουσίασε σε διεθνές επενδυτικό φόρουμ στη Γενεύη τις βασικές προτεραιότητες της χώρας.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην προσέλκυση παραγωγικών επενδύσεων, στην τεχνολογική ανάπτυξη και στην τεχνητή νοημοσύνη, με στόχο τη μετατροπή της Αρμενίας σε περιφερειακό τεχνολογικό κόμβο.

Στις προτεραιότητες περιλαμβάνονται επίσης η πράσινη οικονομία, η παραγωγή πράσινου υδρογόνου και βιοαερίου, καθώς και η ανάπτυξη διεθνών συνεργασιών.

Ο υπουργός αναφέρθηκε στην πρωτοβουλία «Σταυροδρόμι της Ειρήνης», η οποία αποσκοπεί στην ενίσχυση της περιφερειακής συνδεσιμότητας και στην ανάδειξη της Αρμενίας σε κόμβο μεταφορών και εφοδιαστικής.

Αρμέν Μπαταλιάν: Ο CSTO δεν εγγυήθηκε ποτέ την ασφάλεια της Αρμενίας

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η τοποθέτηση του πολιτικού αναλυτή Αρμέν Μπαταλιάν, ο οποίος υποστήριξε ότι η αποχώρηση της Αρμενίας από τον CSTO θα αποτελούσε την ορθότερη επιλογή.

Σε συνέντευξή του στο News.am, σύμφωνα με το δελτίο, ο αναλυτής επισήμανε ότι ο οργανισμός δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες του Ερεβάν ούτε κατά τον πόλεμο του Απριλίου του 2016 ούτε κατά τον πόλεμο των 44 ημερών το 2020.

Αναφέρθηκε επίσης στις πωλήσεις ρωσικών και λευκορωσικών όπλων προς το Αζερμπαϊτζάν, καθώς και στη συμμετοχή του Καζακστάν και της Κιργιζίας στον Οργανισμό Τουρκικών Κρατών.

Κατά την εκτίμησή του, η Ρωσία επιθυμεί τη διατήρηση της Αρμενίας στον CSTO κυρίως για λόγους διεθνούς κύρους και ενδεχομένως προσδοκώντας μια μελλοντική πολιτική αλλαγή στο Ερεβάν.

Ο Μπαταλιάν υποστήριξε, ωστόσο, ότι η αποχώρηση από τον CSTO δεν σημαίνει υποχρεωτικά ένταξη στο ΝΑΤΟ, το οποίο επίσης δεν θεωρεί δεδομένο εγγυητή της αρμενικής ασφάλειας.

Ιδιαίτερη σημασία απέδωσε στο Ιράν, εκτιμώντας ότι η θέση της Τεχεράνης υπέρ της εδαφικής ακεραιότητας της Αρμενίας λειτουργεί αποτρεπτικά απέναντι σε ενδεχόμενη στρατιωτική επέκταση του Αζερμπαϊτζάν προς τη νότια Αρμενία.

Νέες συμφωνίες Αρμενίας – Ευρωπαϊκής Ένωσης

Παράλληλα με την κρίση στις σχέσεις με τον CSTO, η Αρμενία ενισχύει την πρακτική συνεργασία της με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στις Βρυξέλλες υπογράφηκαν συμφωνίες για τη συμμετοχή της χώρας στα ευρωπαϊκά προγράμματα Customs και Fiscalis, που αφορούν την τελωνειακή και φορολογική διοίκηση.

Οι συμφωνίες αποσκοπούν στον εκσυγχρονισμό των αρμόδιων υπηρεσιών, στην ενίσχυση της θεσμικής τους ικανότητας και στην ανταλλαγή τεχνογνωσίας με τα κράτη-μέλη της ΕΕ.

Η αρμενική πλευρά παρουσίασε την εξέλιξη ως πρακτικό αποτέλεσμα της συνεργασίας που προβλέπει η Συνολική και Ενισχυμένη Συμφωνία Εταιρικής Σχέσης Αρμενίας – Ευρωπαϊκής Ένωσης.

RAND Corporation: Υποθετικό σενάριο για τη Ρωσία μετά τον Πούτιν

Το δελτίο ολοκληρώνεται με αναφορά σε υποθετική μελέτη της αμερικανικής RAND Corporation για το μέλλον των σχέσεων Ρωσίας και ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα με την παρουσίαση, το σενάριο εξετάζει μια υποθετική κατάσταση κατά την οποία ο Βλαντίμιρ Πούτιν πεθαίνει από φυσικά αίτια τον Ιανουάριο του 2027, προκαλώντας εσωτερική σύγκρουση μεταξύ των ρωσικών ελίτ.

Στο ίδιο σενάριο, οι υπηρεσίες ασφαλείας επικρατούν και ένας πρώην στρατηγός της FSB αναλαμβάνει την προεδρία. Η νέα ηγεσία προχωρά σε κατάπαυση του πυρός με την Ουκρανία με αντάλλαγμα μερική άρση των κυρώσεων, αλλά οι διαπραγματεύσεις καταλήγουν σε αδιέξοδο εξαιτίας του εδαφικού ζητήματος.

Πρόκειται αποκλειστικά για υποθετικό σενάριο και όχι για πρόβλεψη ή πληροφορία περί επικείμενου θανάτου του Ρώσου προέδρου.

Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας

Μετα το φιάσκο των Ενδιαμέσων Εκλογών η μόνη διέξοδος του Τραμπ από μια καταστροφική θητεία είναι ένας πολύ καλός χειρισμός της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Όμως, καθώς στερείται βιώσιμων εναλλακτικών και στα δύο φλεγόμενα μέτωπα, είναι πιθανόν, όπως αναλύσαμε και στο άρθρο της προηγούμενης Κυριακής (βλ. «Προ των Θυρών της Κολάσεως»), να καταφύγει στο απονενοημένο πυρηνικό χτύπημα στο Ιράν.

Μέχρι τώρα αυτή η προοπτική φάνταζε μονομερώς ατιμώρητη, καθώς κανένας από τους Ευρασιάτες ανταγωνιστές του δεν θα διακινδύνευε ένα γενικευμένο πυρηνικό πόλεμο, προκειμένου να ανταποδώσει ακόμα και για την ολοσχερή καταστροφή του Ιράν. Οι πρόσφατες όμως κυβερνο-επιθέσεις προσφέρουν μια λιγότερο αποτρόπαια εναλλακτική, καθόλου όμως λιγότερο πολύνεκρη.

Αν τελικά πίσω από τις κυβερνο-επιθέσεις αυτές βρίσκεται η Κίνα (ή το ευρύτερο Ευρασιατικό λόμπι), τότε αυτές θα μπορούσαν να αποτελούν μια προειδοποίηση στις ΗΠΑ να μην κλιμακώσουν πυρηνικά στο Ιράν γιατί θα μπορούσαν να βρεθούν αντιμέτωπες με μια κυβερνο-απειλή που θα μπορούσε να τους κοστίσει πολύ ακριβά σε έμψυχο και άψυχο κόστος.

Αναλόγως με την κλιμάκωσή τους, μια αντίστοιχη ανταποδοτική κυβερνο-επίθεση θα μπορούσε να καθηλώσει ακόμα και για εβδομάδες καίριες υποδομές επικοινωνιών, μετακομιδής, υδροδότησης και ηλεκτροδότησης με τραγικά αποτελέσματα, τα οποία, αναλόγως της διάρκειας της επιθέσεως αυτής, θα μπορούσαν να ανέλθουν μέχρι και σε δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η οικονομία των ΗΠΑ θα πληγεί ανεπανόρθωτα ενώ το διεθνές τους κύρος ως μονοκρατορία θα εξοβελιστεί στα Τάρταρα.

Σαφώς, η πρακτική επίδειξη του εύρους και της αποτελεσματικότητας μιας τέτοιας ασύμμετρης επίθεσης, διασκέδασε κάθε αμφιβολία για την ικανότητα και την πρόθεση της Κίνας να προβεί σε μια τέτοια ανταπόδοση. Μέχρι στιγμής η επίδειξη έγινε αναίμακτα αλλά κατέστησε ηλίου φαεινότερες τις τραγικές προεκτάσεις και συνέπειες που θα μπορούσε να έχει σε περίπτωση που εφαρμοζόταν υπό κλιμάκωση.

Εδώ είναι σημαντικό να συνδέσουμε και τέσσερα άλλα γεγονότα που συνυπάρχουν στο ίδιο πεδίο και πιθανότατα συνδέονται με τις κυβερνο-επιθέσεις.

• Στις ΠΑ πλέον δεν υφίσταται κανένας ποΗΗΗΠΑ πλέον δεν υφίσταται καμμία πολιτική παράταξη που να μπορεί να αντιταχθεί στην Κίνα. Οι Ρεπουμπλικάνοι φαλίρισαν μετά τις Ενδιάμεσες Εκλογές και δεν έχουν κανένα τρόπο να καλύψουν το εκλογικό χάσμα μέχρι τις επόμενες εκλογές σε δύο χρόνια, παρά μόνο με μια 180^ο στροφή. Δεδομένου του ναρκισσισμού και του ανορθολογισμού του Τραμπ αυτό φαντάζει επιστημονική φαντασία. Από την άλλη οι αλωμένοι από την άκρα αριστερά και τον μουσουλμανισμό Δημοκρατικοί κυμαίνονται μεταξύ του γελοίου και του αξιολύπητου. Ίσως οι κυβερνο-επιθέσεις να επιδιώκουν τη συνθηκολόγησή των ΗΠΑ ενώπιον αυτού του νέου δεδομένου.
• Η αποκάλυψη κατασκόπων της Κίνας στον τομέα των προηγμένων ημιαγωγών, δείχνει κάποια υγιή αντανακλαστικά από τις ΗΠΑ που προσπαθούν να καθαρίσουν τα του οίκου τους, προξενώντας όμως την οργή της Κίνας που θεωρεί ότι δικαιούται να αντιγράφει την τεχνολογία των ανταγωνιστών της. Πιθανόν οι κυβερνο-επιθέσεις να απειλούν ώστε αυτή η εκκαθάριση να μη συνεχιστεί περαιτέρω.
• Το Ιράν πλέον οσμίζεται ως καρχαρίας το αίμα μέσα στο νερό και θέτει χρονικά τελεσίγραφα συμμόρφωσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ προτού ξεκινήσει να απειλεί θανάσιμα τις υποδομές των πετρομοναρχιών με την ολέθρια προοπτική να τις δορυφοριοποιήσει και να τις απομακρύνει από το πετροδολάριο.
• Η Κίνα προσφάτως διεμήνυσε εκ νέου την προοπτική ενώσεώς της με την Ταιβάν σε ένα μοντέλο σαν το Χονγκ-Κόνγκ. Σε αυτή την οικτρή θέση που έχει περιέλθει η Αμερική, πολύ σύντομα δεν θα μπορεί παρά να συνομολογήσει την αναγνώριση αυτής της ένωσης, προκειμένου να εξασφαλίσει μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή απεμπλοκή από τη Μέση Ανατολή, κάτι που δεν ήταν ακόμα έτοιμη να αποδεχτεί στην προηγούμενη συνάντηση στο Πεκίνο. Σύντομα όμως έρχεται και νέα συνάντηση μεταξύ Πούτιν, Τραμπ και Σι, η οποία έχει τις προϋποθέσεις να αποτελέσει, αν όχι τη Γιάλτα, πιθανότατα την Τεχεράνη του σοβούντος παγκοσμίου ανταγωνισμού.

Σε μια τέτοια συνάντηση ο Τραμπ θα προσπαθήσει να αποφύγει να γίνει ο νέος Χούβερ βυθίζοντας τη χώρα του σε μακροχρόνια ύφεση, αλλά δεν θα τα καταφέρει να αποφύγει να γίνει ο νέος Μονρόε καταδικάζοντας τη χώρα του σε απομονωτισμό. Και ακόμα χειρότερα, διότι, ενώ το δόγμα Μονρόε έδωσε την ευκαιρία στις ΗΠΑ να ενδυναμωθούν για να εξέλθουν από τον απομονωτισμό τους ως υπερδύναμη, αντιθέτως, το γελοιωδώς αυτοαποκαλούμενο εκ του ιδίου «Δόγμα Ντονρόε» θα καταδικάσει τις ΗΠΑ σε μια απομόνωση που θα τις επαναφέρει σε ένα δευτεραγωνιστικό τοπικό ρόλο, όσο η Κίνα σφετερίζεται τα σκήπτρα της απερχόμενης υπερδυνάμεως.