Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

30 χρόνια μετά τα Ίμια! Μια αποτίμηση (Β’ Μέρος)

Από τις πρωινές ώρες 30 Ιανουαρίου έως την αποκλιμάκωση και αποχώρηση των αγημάτων από τις νησίδες στις 31 Ιανουαρίου – 3η φάση. Η πτώση του ελικοπτέρου. Η στάση του διεθνούς παράγοντα

Δημοσιεύτηκε στις

Γράφει ο Αριστόβουλος

3η φάση: Η τρίτη και τελευταία φάση και πιο δραματική είναι από το πρωί της 30 Ιανουαρίου μέχρι τα ξημερώματα της 31. Αποφασίστηκε στις 30 να εξέλθει ο στόλος υπό το φως της ημέρας και με τηλεοπτική κάλυψη, μια ενέργεια που έπρεπε να γίνει νύχτα κι εν κρυπτώ για να αιφνιδιαστεί ο αντίπαλος. Υπάρχει βέβαια ο αντίλογος πως έτσι ασκήθηκε πίεση προς την τουρκική πλευρά ότι δεν αστειευόμαστε. Επαναλήφθηκε κάτι ανάλογο με το 1987 μόνο που όπως είπαμε είμαστε 10 χρόνια αργότερα. Το ότι δεν ισχύει, αυτό επιβεβαιώνεται κι από το ότι από αστοχία υψηλά ισταμένου στρατιωτικού διέρρευσαν προς δημοσιογράφους οι θέσεις πολεμικών πλοίων και ειδικών δυνάμεων. Ο συνδυασμός αυτών των γεγονότων (δημοσίευση και τηλεοπτική κάλυψη) προσέφερε ανέξοδη πληροφόρηση στους τούρκους οπότε και μπορούσαν να προβούν στις δικές τους ενέργειες. Την νύχτα εκείνη υπάρχει εντύπωση στην πολιτική ηγεσία πως και οι δύο νησίδες έχουνε επανδρωθεί. Αν και βέβαια αφού επανδρώθηκε η ανατολική Ίμια όπου είχανε συμβεί τα περιστατικά με τις σημαίες, η πολιτική ηγεσία είπε να μην προκαλέσουμε περαιτέρω με επανδρώσεις. Βέβαια υπάρχει και η εκδοχή ότι έγγραφο σχετικό με τις επανδρώσεις τροποποιήθηκε κατά την τελευταία υπογραφή κι από επάνδρωση και στις δύο νησίδες, περιορίστηκε η φύλαξη μόνο στην ανατολική. Αργότερα θα αντιληφθεί/ενημερωθεί πως φυλάσσεται μόνο η μία νησίδα με την δικαιολογία ότι δεν μπορεί να υπάρξει φρουρά σε κάθε πιθανό σημείο. Απόλυτο αλλαλούμ. Αλλά και συνέπεια του κλαδικού τρόπου αντιμετώπισης της κρίσης από την στρατιωτική ιεραρχία που παρέπεμπε σε όρους του 1987 (…). Αγνοήθηκε η εμπλοκή όλων των Κλάδων ΕΔ και ειδικά της ΑΣΔΕΝ που είναι επιφορτισμένη με την φύλαξη των νήσων και η οποία θα μπορούσε να τοποθετήσει φρουρές όπου υπήρχε απαίτηση κι ανάγκη. Ο διοικητής της ΕΥΠ βρισκότανε μεν στη Βουλή αλλά εκτός του γραφείου της σύσκεψης, αν και είχε διαφωτιστικές πληροφορίες σχετικά με την πρόθεση των Τούρκων για κατάληψη της δυτικής Ίμια, προερχόμενες απευθείας από το ναυτικό μας ακόλουθο στην Άγκυρα κατά μια άποψη ή από την CIA απευθείας στην οποία ηγείτο ο Βορειοηπειρωτικής καταγωγής Τζώρτζ Τένετ κατά μια άλλη, τις οποίες όμως δεν μπόρεσε να διατυπώσει προς εκείνους που έπρεπε (π/θ & υπεξ – υπαμ). Παρά τις επίμονες οχλήσεις του δεν έγινε δεκτός και του ανακοινώθηκε πως μπορεί να αποχωρήσει. Πολύ αργότερα (τις πρώτες πρωινές ώρες) κι αφού η ένταση αυξάνονταν αποφασίστηκε να επανδρωθεί και η δυτική Ίμια. Η σχετική ομάδα κινήθηκε πρώτα προς την ανατολική ώστε να πάρει εφεδρικές μπαταρίες για τους ασυρμάτους, καθόσον λόγω της απόφασης για επάνδρωση μόνο της ανατολικής νήσου η φρουρά της είχε πάρει όλες τις μπαταρίες. Εφόσον τις παρέλαβε κινήθηκε προς τη δυτική αλλά στο μεταξύ ανακόπηκε αφού έγινε γνωστό ότι επί της δυτικής βρίσκεται τουρκικό άγημα. Εάν δηλαδή η κίνηση είχε γίνει εξαρχής κι απρόσκοπτα θα είχαμε συνθήκες αντιπαράθεσης στρατιωτικών τμημάτων επί της νήσου, απρόβλεπτου αποτελέσματος μεν, αλλά να ληφθεί υπόψη πως οι Τούρκοι είναι δυναμικοί όταν οι άλλοι έχουνε διάθεση να υποχωρήσουν και δεν είναι το φόρτε τους οι δυναμικές καταστάσεις (….). Όπως εάν είχε εξαρχής επανδρωθεί η δυτική Ίμια οι Τούρκοι δεν θα κουνιόντουσαν. Αλλά είδανε το κενό στη φύλαξη και κατόρθωσαν με «ένα σμπάρο, δυό τρυγόνια». Και να μπούνε δυναμικά στο παιχνίδι δίνοντας υπόσταση στα περί τουρκικής κυριαρχίας και να αποχωρήσουν ισότιμα με εμάς δείχνοντας καλή διάθεση στους μεσολαβητές αμερικανούς εφόσον η περιοχή κι όχι μόνο θα είχε γκριζάρει και δίχως να χρειάζεται μετάπτωση σε πολεμική σύρραξη. Πως έγινε τώρα η κατάληψη της δυτικής Ίμια από τους Τούρκους. Παρόλη την άριστη διάταξη των πολεμικών μας πλοίων κι ενώ είχανε αρχίσει οι συζητήσεις για αποκλιμάκωση με την ενεργό συμμετοχή των ΗΠΑ, οι Τούρκοι, άριστοι στην παραπλάνηση ανέκαθεν, έκαναν μια κίνηση ματ. Αποφάσισαν να επανδρώσουν την δυτική Ίμια και προκειμένου να μην γίνει αντιληπτή η ενέργεια έκαναν ένα έξυπνο τέχνασμα. Η Φ/Γ Γιαβούζ κινήθηκε βόρεια έχοντας στα δεξιά της την δυτική Ίμια. Κάποια στιγμή έστριψε αριστερά. Η Φ/Γ Ναυαρίνο που την ακολουθούσε από απόσταση ώστε να έχει τακτικό πλεονέκτημα έσπευσε να στρίψει κι εκείνη αριστερά. Οπότε υπό το σκότος και τον κυματισμό και τον όγκο της Γιαβούζ η τουρκική ομάδα αποβιβάστηκε ανενόχλητη στη δυτική Ίμια και πλέον η πλάστιγγα είχε γύρει και δίχως να το έχουμε αντιληφθεί. Από τη στιγμή που οι τούρκοι κομάντος πατάνε τη δυτική Ίμια, στην Τουρκία οι δημοσιογράφοι πανηγυρίζουν και προβάλλουν την είδηση. Έτσι γίνεται και ενημέρωση της πολιτικής ηγεσίας ότι πλέον στις δύο νησίδες υπάρχουν αγήματα κι από τις δύο χώρες. Η πληροφορία ήλθε απευθείας από την Άγκυρα και από υπηρεσιακούς παράγοντες της πρεσβείας μας οι οποίοι παρακολουθούσαν την τουρκική τηλεόραση. Είμαστε πλέον σε μια επώδυνη ισοπαλία και το ματς δεν έχει ακόμη λήξει. Οπότε και ακυρώνεται η αποστολή επάνδρωσης της δυτικής Ίμια από το δικό μας τμήμα. Στη διαπραγμάτευση που ήτανε σε εξέλιξη υπό τους αμερικάνους, είχε επιτευχθεί η συμφωνία απόσυρσης των δυνάμεων (no ships, no troops, no flags). Μόνο που η ελληνική πλευρά αγνοούσε για πολύ ώρα το άσσο που έχει στο μανίκι της η Τουρκία με το άγημα που έχει πάνω στη δυτική Ίμια, οπότε η συμφωνία είναι ετεροβαρής, αφού οι Τούρκοι θα αποχωρίσουν από ελληνικό έδαφος που το αποκαλούνε δικό τους και de facto το δείχνουν με το άγημα. Κι όταν αποκαλύπτεται η πραγματικότητα, τότε ορθά κοφτά λένε πως άμα θέλετε επιτεθείτε ή βομβαρδίστε, εσείς θα έχετε κλιμακώσει (…). Κι έτσι το τακτικό πλεονέκτημα της αρχικής διάταξης των πολεμικών μας πλοίων με το τεράστιο στρατηγικό αποτύπωμα σταδιακά αφυδατώνεται και βρισκόμαστε εγκλωβισμένοι σε αδιέξοδα και τετελεσμένα…. Αν λοιπόν θα θέλαμε με ποδοσφαιρικούς όρους να αποτυπώσουμε, θα πούμε εξής. Αν κι αργήσαμε να μπούμε στο πνεύμα του αγώνα (προσάραξη και τουρκικές διατυπώσεις), βγάλαμε δύο γρήγορα γκολ με την ανάπτυξη κατάλληλων πολεμικών πλοίων και τη στοχοποίηση των τουρκικών. Όμως με τις τοποθετήσεις και υποστολές των σημαιών γρήγορα ισοφαριστήκαμε. Κατόπιν βρεθήκαμε σε κλιμάκωση που ευνοούσε τις τουρκικές επιδιώξεις, απωλέσαμε προσωπικό, βρεθήκαμε να συζητάμε για δικό μας έδαφος και δεχθήκαμε γκολ από την αντίπαλη εστία με την αποβίβαση των τούρκων κομάντος εν μέσω διαπραγματεύσεων. 6-2 εναντίον μας, σκορ που δεν αφήνει περιθώρια για το ποιος κέρδισε ένα ματς που βάσει δεδομένων θα μπορούσε αυτός να έχει χάσει με συντριβή 5-0…. Όταν πλέον υπάρχει αυτή η περίσφιξη, μπαίνουν στη εξίσωση της στρατιωτικής ηγεσίας και οι ειδικές δυνάμεις του ΣΞ για το κατά πόσο μπορούν να προβούν σε ανακατάληψη της νήσου. Όμως χωρίς τη δυνατότητα παροχής αεροπορικών ή/και ναυτικών πυρών, αυτό είναι πρακτικά αδύνατο. Μέσα λοιπόν στη δίνη των γεγονότων εμφανίζεται όλη η γύμνια του συστήματος. Το εξευτελιστικό γεγονός της κατάληψης της δυτικής Ίμια και το τραγικό γεγονός της απώλειας του ελικοπτέρου, απλώς επιτάχυναν τις διαδικασίες. Ποιο άραγε ήτανε αυτό το status quo ante και πως υλοποιήθηκε; Ο Καλύμνιος βοσκός συνέχισε να έχει εγκατεστημένο το κοπάδι του στην ανατολική Ίμια και να πηγαίνει όπως και πρώτα. Άρα ακόμη και με την δυσμενή εξέλιξη συνέχισε η οικονομική δραστηριότητα επί της νήσου, αυτή που κατά το ΔΔΘ αναγνωρίζεται ως σημαντική λειτουργία. Μόνο που το ανίκανο ελληνικό κράτος δεν φρόντισε ούτε το πετρέλαιο να του παρέχει. Από αναλγησία φυσικά αλλά κυρίως από ασθενική (έως καρκινική) λειτουργία/αντίληψη. Οι Τούρκοι δεν το εμπόδισαν, οι Έλληνες δεν τον υποστήριξαν. Μέχρι που λόγω γήρατος (2005) απέσυρε το κοπάδι του όταν δεν μπορούσε πλέον να μεταβαίνει στο νησί.

30 χρόνια μετά τα Ίμια! Μια αποτίμηση (Α’ Μέρος)

Αμείλικτο είναι το ερώτημα για τους λόγους πτώσης του Ε/Π. Μέσα στη σύγχυση των γεγονότων και στο διαφαινόμενο εγκλωβισμό μας και με τις διαπραγματεύσεις υπό την αμερικανική σκέπη να είναι σε εξέλιξη, πρέπει να διαλευκανθεί εάν η δυτική Ίμια έχει καταληφθεί ή όχι. Σε δυσμενείς καιρικές συνθήκες (δυνατή βροχή και άνεμοι 11bf) καλείται ένα ακατάλληλο ελικόπτερο για τις περιστάσεις, οργανικό μιας φρεγάτας να αναγνωρίσει τι συμβαίνει στη νήσο. Δεν θα κακίσουμε το πλήρωμα που δεν θέλησε να πάει σε μια αποστολή αυτοκτονίας όπως τραγικά εξελίχθηκε. Δεν μπορούνε να εκτελεστούν όλες οι αποστολές, ιδίως όταν αυτές αποφασίζονται υπό την πίεση γεγονότων και κάτω από έλλειψη γνώσης αντιμετώπισης των κρίσεων γενικά από τις κρατικές υπηρεσίες. Θα αγιοποιήσουμε όμως το πλήρωμα που πήγε γιατί έδρασε με αυταπάρνηση που δεν συνάδει με τη συνήθη δημοσιοϋπαλληλική πρακτική της χώρας μας. Κι εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα. Γιατί να πετάξει το ελικόπτερο μέσα στη νύχτα (περί 04:30 τα ξημερώματα) και να αναγνωρίζει με ένα προβολέα εν μέσω δυσμενών καιρικών συνθηκών και μειωμένης ορατότητας; Τι να αναγνωρίσει μέσα στο σκοτάδι; Αφού στοιχειώδης στρατιωτική γνώση επιβάλλει ότι ένα άγημα όπως το τουρκικό ευρισκόμενο σε εχθρικό έδαφος θα λάβει άμεσα μέτρα αποφυγής της παρατήρησης και ανάλογης παραλλαγής. Τουλάχιστον υπό το φως της ημέρας (σε περίπου δύο ώρες ξημέρωνε) θα είχε πιο σοβαρές πιθανότητες να αντιληφθεί κάτι.

Όταν όμως έχεις αντιληφθεί ότι την έχεις πατήσει ως χώρα (για μια ακόμη φορά), έχεις το άγχος να σε κυριαρχεί οπότε γίνεται επιρρεπής στο λάθος. Υπήρχανε άλλα ελικόπτερα (Apache) που θα μπορούσανε να πετάξουνε αλλά μόλις είχανε παραληφθεί και δεν είχανε ακόμη κριθεί ως επιχειρησιακά. Ένα τέτοιο ζεύγος βρισκότανε στη Σαντορίνη αλλά δεν προωθήθηκε (…). Επανερχόμαστε στα του ελικοπτέρου, το οποίο σε κάποια στιγμή χάνεται από το ραντάρ της φρεγάτας, διότι έχει καταπέσει. Σύμφωνα με το επίσημο πόρισμα υπήρξε απώλεια προσανατολισμού και βλάβη (master caution) που έθεσε το ελικόπτερο ουσιαστικά εκτός λειτουργίας, όπως υπάρχουν και ηχητικά ντοκουμέντα των συνομιλιών φρεγάτας – ελικοπτέρου λίγο πριν τις 04:51 οπότε και χάνεται από το ραντάρ της φρεγάτας. Μέσα στις δυσμενείς καιρικές συνθήκες το ελικόπτερο προσκρούει με ταχύτητα 150 χλμ/ω στη θάλασσα και ο θάνατος Καραθανάση – Βλαχάκου – Γιαλοψού είναι ακαριαίος. Επίσημα απορρίπτεται η πιθανότητα να έχει βληθεί από εχθρικά πυρά. Μια πιθανότητα που έχει κι αυτή την λογική της, διότι και δίχως να υπάρχει σχετική εντολή ένα στρατιωτικό τμήμα υπό συνθήκες ακραίας πίεσης (ένα ελικόπτερο, που δεν ξέρεις τι οπλισμό έχει και ποιος είναι ο σκοπός του, να πετάει πάνω από το κεφάλι σου) να αντιδράσει πυροβολώντας για το αίσθημα της αυτοσυντήρησης. Ας δεχθούμε αυτούσιο το πόρισμα, το οποίο σημειωτέον δεν δόθηκε στα χέρια των οικογενειών αλλά ρίχθηκε κάτω από τις πόρτες λες κι επρόκειτο για διαφημιστικό φεϊγβολάν. Και το πόρισμα είναι σαφές για τα αίτια της πτώσης, υπόψη δε πως το κουφάρι του ελικοπτέρου υφίσταται ακόμη σε υπόστεγο του ΠΝ. Και για τις επίμαχες τρύπες σε τμήμα της ατράκτου δόθηκε η εξήγηση ότι η βιαιότητα της πρόσκρουσης στο νερό εκσφενδόνισε κάποιες βίδες οι οποίες διέρρηξαν την άτρακτο κατά τρόπο ανάλογο με σφαίρα πυροβόλου όπλου. Κι επειδή δεν μας αρέσουν οι συνομωσίες ας το δεχθούμε. Αυτό όμως που δεν μπορούμε να αποδεχθούμε είναι πως τόσα χρόνια μετά κανείς δεν έχει απαντήσει γιατί ενώ υφίσταται το κουφάρι του Ε/Π δεν υπάρχει το επίμαχο τμήμα της ατράκτου που φέρεται να έλιωσε σε κάποια υψικάμινο. Γιατί να συμβεί αυτό; Γιατί, εφόσον όλα ήτανε καθαρά και διαυγή; Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα ηλεκτρονικής παρεμβολής καθόσον προηγμένη τεχνολογία υπήρχε στην περιοχή (…). Αλλά αυτό κι αν είναι θεωρία συνομωσίας. Το ερώτημα της πτώσης παραμένει αμείλικτο κι εγείρει εκδοχές λόγω του τμήματος της ατράκτου που δεν υπάρχει. Το βέβαιο είναι πως η πτώση του ελικοπτέρου κορύφωσε την κρίση που πλέον εξελισσότανε δραστικά εναντίον μας. Η πτώση και η απώλεια του πληρώματος ως τραγικό γεγονός «ταρακούνησε» τις πολιτικές ηγεσίες και τις «πίεσε» ώστε να επιλυθεί ειρηνικά η κρίση. Αλλά η Τουρκία ήτανε πλέον καβάλα στο άλογο και δεν είχε λόγο να συνεχίσει. Επιπλέον η πτώση αποτελούσε και μια βολική δικαιολογία προς την ελληνική κοινωνία που παγώνει στο έωλο ερώτημα «μα καλά τι θέλετε, να κάνουμε πόλεμο;» και πλέον θα μπορούσε να δεχθεί περίπου αβρόχοις ποσί όσο είχανε διαμορφωθεί στο πεδίο.

Ο διεθνής παράγοντας, περιορίστηκε στην καταλυτική παρουσία των ΗΠΑ. Έχουμε και σε άλλα μας άρθρα επισημάνει ότι οι ΗΠΑ, Ελλάδα και Τουρκία τις αντιμετωπίζουνε ως δίπολο στην ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ κι εγγύς της Μέσης Ανατολής και της Ρωσίας. Οπότε όπως προ και κατά το 1974, προέχει η διατήρηση αυτής της σταθεράς. Τώρα εάν η πλάστιγγα γύρει προς κάποιον αυτό δεν είναι πρόβλημα, η σταθερά παραμένει και η ανισορροπία μπορεί να διορθωθεί μελλοντικά. Άρα ο αμερικανικός παράγοντας θα πιέσει την πιο ευάλωτη πλευρά ή εκείνη που από τη φύση της είναι «πρόθυμη» σε υποχωρήσεις. Όπερ κι εγένετο. Και για το φόβο των Ιουδαίων, είχανε αποστείλει πολεμικά πλοία στην περιοχή ώστε εάν απαιτηθεί να μπούνε ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εμείς έπρεπε να μείνουμε αδρανείς. Θα μπορούσαμε να δράσουμε και μετά να πούμε ότι υπήρξε παρανόηση ή ένθερμη ενέργεια από τα πλοία μας. Αλλά ο βυθός θα είχε γεμίσει τουρκικά πολεμικά (…). Έχει υποστηριχθεί και η άποψη ότι υπήρξε «συντονισμός» έξωθεν ώστε η κρίση να διογκωθεί. Μπορεί να συνέβη κι αυτό. Σε μια υπόθεση που δεν έχει αποκαλυφθεί σε όλες τις διαστάσεις της 30 χρόνια μετά, όλα είναι πιθανά. Επειδή όμως μας αρέσει ο ρεαλισμός θα πούμε ότι ο μεγάλος παίκτης έχει ένα στόχο να επιτύχει, στην προκείμενη να μην διαταραχθεί η ισορροπία στο ΝΑΤΟ και θα έχει διάφορα σενάρια για την υλοποίηση. Έγκειται λοιπόν σε κάθε χώρα πως θα πλασαριστεί κι ας αφήσουμε στην άκρη τις θεωρίες (συνομωσίας ή πραγματικές) ότι πάντα οι κακοί ξένοι μας εγκλωβίζουν, ενώ προστρέχουμε σε αυτούς. Τη θεωρία συνομωσίας περί μεταβολή του συσχετισμού στο Αιγαίο με το γκριζάρισμα μπορεί να ενισχύσει και η πίεση της Όλμπραϊτ στη Μαδρίτη το 1997 οπότε και η γνωστή δήλωση περί ζωτικών συμφερόντων της Τουρκίας στο Αιγαίο. Ή μπορεί να είναι η φυσική απόληξη/ολοκλήρωση των γεγονότων του 1996 αφού η επιλογή του κατευνασμού είναι διαχρονική κι εφόσον στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 1996 υπήρξε αποτέλεσμα επιδοκιμασίας της κυβερνητικής πολιτικής με ενίσχυση/ανανέωση θητείας.

Για τον αμερικανικό παράγοντα έχει αναπτυχθεί «ισχυρή οργή» μεταπολιτευτικά. Διαδηλώσεις, συνθήματα, αφίσες, συνομωσιολογία. Και πάντα όμως να μας φεύγει η ουσία. Ο πρόεδρος Κλίντον τις μέρες της έντασης είπε κάτι απλό αλλά όχι απλοϊκό και σίγουρα κεκαλυμμένο. Ότι δύο σύμμαχοι μαλώνουν για δυο βράχους και πέντε κατσίκες…. Τόσο απλό κι ανθρώπινο, ώστε οι απανταχού αφελείς (ανάμεσα μας πολλοί) να πούνε διάφορα ανθρωπιστικά. Μόνο που δεν είναι έτσι. Οι πέντε κατσίκες είναι οικονομική δραστηριότητα άρα δεν είναι βράχοι και είναι νησιά. Καλός ο ανθρωπισμός αλλά όχι όταν υποκρύπτει απαξίωση. Διότι κάτι τέτοια είναι πολύ εύπεπτα για την ελληνική κοινωνία που μέσα στην άγνοια της τα καταπίνει αμάσητα και χωρίς παρενέργειες. Διότι είναι εύκολο να απαξιώσεις ένα νησί και να το ονομάσεις βράχο που έχουμε εξηγήσει ότι έχει περιορισμένα δικαιώματα. Ιδίως εάν δεν είναι μύθευμα η άποψη ότι στο υπέδαφος της θάλασσας στα Ίμια υπάρχει μεγάλο κοίτασμα οσμίου που είναι ένα πολύ σπάνιο ορυκτό. Κατά το State of Department των ΗΠΑ και τη νομική του υπηρεσία υπήρχε απόλυτη σαφήνεια για την ελληνικότητα των νησίδων, όμως για πολιτικούς λόγους θα έπρεπε να ακολουθηθεί μια διαδικασία συμβιβασμού.

Επίσης οι Ιταλοί εκλήθησαν ως προηγούμενοι ιδιοκτήτες των Δωδεκανήσων να τοποθετηθούν επί του ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Δεν το έπραξαν είτε από έξωθεν πίεση, είτε για να μην διαταράξουν τις σχέσεις τους με την Τουρκία, είτε από αβελτηρία. Σε κάθε περίπτωση η ιταλική σιωπή λέει πολλά. Το ότι μετά μια εβδομάδα λάβανε θέση λέγοντας ανοικτά για το ελληνικό δίκιο στην υπόθεση, όσο αληθινό κι αν είναι, δεν παύει να είναι κενό γράμμα. Στο ίδιο μήκος κύματος υπήρξε και η αντίδραση των εταίρων στην ΕΕ. Μετά δύο εβδομάδες υπήρξε σαφής τοποθέτηση περί παραβίασης ελληνικής κυριαρχίας αλλά ήτανε άλλο ένα κενό γράμμα. Έχουμε κι άλλοτε υποστηρίξει ότι οι εταίροι υπήρξαν διστακτικοί στην είσοδο μας στην τότε ΕΟΚ γιατί πολύ απλά δεν ήθελαν να επωμισθούν βάρος στην επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών, στάση που έχουνε τηρήσει μέχρι κεραίας. Εδώ να ληφθεί υπόψη πως εκτός των ιταλικών χαρτών που αποτύπωναν με σαφήνεια την ελληνική κυριαρχία στα Ίμια, αυτό ήτανε γνωστό κι από τους χάρτες του αγγλικού ναυαρχείου που είναι οι πλέον έγκυροι παγκοσμίως. Όμως και σχετικοί τουρκικοί χάρτες (1958, 1969, 1994) αποτύπωναν την ελληνική κυριαρχίας στις δύο νήσους. Έχουμε κάνει πολύ συζήτηση για χάρτες διαφόρων προελεύσεων ακόμη και για τουρκικούς που αποτύπωναν με σαφήνεια την ελληνική κυριαρχία στην περιοχή και τις νησίδες Ίμια. Πως άραγε δεν επικαλεστήκαμε κάποιον από αυτούς; Θα ήτανε ένα καλό επιχείρημα. Γράφτηκε στον τύπο της εποχής ότι αυτό δεν κατέστη εφικτό διότι ο χώρος όπου φυλάσσονταν είχε πλημμυρίσει μετά από κάποια δυνατή βροχόπτωση οπότε και καταστράφηκαν. Δεν μπορούμε να ξέρουμε επακριβώς γι αυτό και τηρούμε σχετική επιφύλαξη. Όμως για έναν κρατικό οργανισμό που μας έχει συνηθίσει σε θεαματικές αστοχίες και τρανταχτά κενά, όλα είναι πιθανά.

Θα ακολουθήσει το γ΄ μέρος (αστοχίες – συνέπειες – συμπεράσματα)

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Πολιτική2 λεπτά πριν

Συγκρατημένος ο Ρούμπιο! Δεν πήρε θέση δημοσίως για το θέμα του καλωδίου

Ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ ρωτήθηκε ειδικότερα κατά πόσον η Ελλάδα μπορεί να υπολογίζει στη στήριξη των ΗΠΑ σε σημαντικά για...

Οικονομία9 λεπτά πριν

Τουρκία: Η υπόθεση των επενδυτικών κεφαλαίων αγγίζει τον λαλίστατο και προκλητικότατο κατά της Ελλάδας Τσελίκ – Πολιτικό δίλημμα για τον Ερντογάν

Καταγγελίες για δισεκατομμύρια λίρες, ερωτήματα για σχέσεις κυβερνητικών στελεχών και πληροφορίες για λίστες δικαιούχων εντείνουν την πίεση στο AKP.

GEOPOLITICO30 λεπτά πριν

Το καλωσόρισμα της Γκίλφοϊλ στον Ρούμπιο και το like στην παρέμβαση Σαμαρά

Η Αμερικανίδα πρέσβης προβάλλει άμυνα, ενέργεια και επενδύσεις ως προτεραιότητες της επίσκεψης Ρούμπιο. Εντύπωση προκάλεσε η διαδικτυακή αντίδρασή της σε...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Μη Χακάρετε το Λογισμικό του Θεού! 

Η αγωγή της Φλόριντας κατά της Pfizer επαναφέρει στο προσκήνιο κρίσιμα ερωτήματα για τη διαφάνεια των επιστημονικών δεδομένων, την ενημερωμένη...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Ρούμπιο: «Ποτέ πιο ισχυρή η σχέση Ελλάδας–ΗΠΑ» – Άμυνα και LNG στο επίκεντρο

Η Αθήνα προβάλλει τον ρόλο της ως άγκυρας σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών χαρακτηρίζει την Ελλάδα απαραίτητο...

Δημοφιλή