Κατασκοπεία μέσα από την Π.Α.: Σύλληψη σμήναρχου σε θέση ευθύνης – «Άκρως απόρρητα» και νατοϊκή διάσταση στην έρευνα

Σοκ προκαλεί η υπόθεση κατασκοπείας που αποκαλύφθηκε στις Ένοπλες Δυνάμεις, με πρωταγωνιστή ανώτερο αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας, ο οποίος συνελήφθη εντός στρατιωτικού χώρου την Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026, μετά από συντονισμένη επιχείρηση των αρμόδιων στρατιωτικών αρχών και κρατικών υπηρεσιών, παρουσία εξουσιοδοτημένου εισαγγελικού λειτουργού.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ, η σύλληψη έγινε κατόπιν «σαφών ενδείξεων» τέλεσης αξιόποινων πράξεων βάσει του Στρατιωτικού Ποινικού Κώδικα, που αφορούν «συλλογή και μετάδοση μυστικών πληροφοριών στρατιωτικής σημασίας σε τρίτους», με κίνδυνο πρόκλησης βλάβης στα εθνικά συμφέροντα.

Τι αναφέρουν οι πληροφορίες

Με βάση τις πληροφορίες που κυκλοφορούν τις τελευταίες ώρες, πρόκειται για 50χρονο σμήναρχο, διοικητή μονάδας στο Καβούρι, ο οποίος –λόγω θέσης– είχε πρόσβαση σε κρίσιμες, διαβαθμισμένες πληροφορίες. Δημοσιεύματα υποστηρίζουν ότι ο ίδιος έχει ομολογήσει κατασκοπεία υπέρ της Κίνας, κάτι που ερευνάται στο πλαίσιο των ανακρίσεων και της διασταύρωσης στοιχείων.

Στο Καβούρι βρίσκεται η 128 Σμηναρχία Εκπαίδευσης Τηλεπικοινωνιών – Ηλεκτρονικών (128ΣΕΤΗ), η οποία αποτελεί το βασικό κέντρο μετεκπαίδευσης και επιμόρφωσης των στελεχών ειδικοτήτων Τηλεπικοινωνιών – Ηλεκτρονικών της Πολεμικής Αεροπορίας (ΠΑ), προσφέροντας διαχρονικά υψηλού επιπέδου εκπαίδευση, σύμφωνα με τις εκάστοτε τεχνολογικές προκλήσεις στον τομέα των ηλεκτρονικών. Για τον σκοπό αυτό λειτουργούν οργανωμένα σχολεία για τα RADAR Ερεύνης, τις Ασύρματες και Ενσύρματες Επικοινωνίες, τον Ηλεκτρονικού Πόλεμο (ΗΠ), τα Ηλεκτρονικά Συστήματα Επιτήρησης (ΗΣΑ) και τα Συστήματα Ραδιοναυτιλίας (Ρ/Ν) & Ραδιοβοηθήματα (Ρ/Β) που βρίσκονται σε χρήση από την ΠΑ. Παράλληλα, με την ανάπτυξη της Πληροφορικής και τη συνεχώς αυξανόμενη χρήση του σχετικού εξοπλισμού – εφαρμογών από την ΠΑ, λειτουργούν αντίστοιχα σχολεία, παρέχοντας γνώσεις χειρισμού προγραμμάτων και συντήρησης Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Δικτύων.

Παράλληλα, σύμφωνα με όσα αναφέρονται, η ΕΥΠ φέρεται να είχε θέσει τον αξιωματικό υπό παρακολούθηση εδώ και μήνες, μετά από σήμα από μυστική υπηρεσία άλλης χώρας. Η επέμβαση για σύλληψη «κλείδωσε», κατά τις ίδιες πηγές, όταν εκτιμήθηκε ότι το υλικό που διοχετευόταν αφορούσε ολοένα πιο «ευαίσθητα» ζητήματα.

Η τεχνική «υπογραφή» και το QR

Στο σκέλος του τρόπου δράσης, οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο αξιωματικός «άφησε ίχνη» μέσω του κωδικού QR που χρησιμοποιούσε για πρόσβαση σε κρίσιμα αρχεία, γεγονός που φέρεται να συνέβαλε στον εντοπισμό της δραστηριότητας και στη χαρτογράφηση της διαρροής.

Νατοϊκή σκιά και έρευνα για «δίκτυο»

Ιδιαίτερο βάρος δίνεται στη διάσταση των νατοϊκών πληροφοριών. Η υπόθεση φέρεται να αξιολογείται ως υψηλής διαβάθμισης, ενώ –σύμφωνα με τις σχετικές αναφορές– εξετάζεται και το υπηρεσιακό περιβάλλον του συλληφθέντος, υπό το ενδεχόμενο να επιχειρήθηκε δημιουργία ευρύτερου δικτύου τροφοδότησης «τρίτων».

Το βέβαιο, όπως προκύπτει από το επίσημο σκέλος, είναι ότι έχει ενεργοποιηθεί πλήρως ο μηχανισμός διερεύνησης, με στρατιωτικές και κρατικές υπηρεσίες να «δένουν» το αποδεικτικό υλικό και να προχωρούν στις προβλεπόμενες διαδικασίες.

Ποιος ήταν ο 50χρονος Σμήναρχος

Ο Διοικητής της 128 ΣΕΤΗ, με αρχικά ονόματος Χ.Φ.  κάτοικος Βάρκιζας, δραστηριοποιήθηκε στον τομέα των Συστημάτων Επικοινωνιών και Πληροφοριών, με πολυετή υπηρεσία ως Αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας. Στο πλαίσιο των καθηκόντων του, ανέλαβε ρόλους υψηλής ευθύνης, τόσο σε επιχειρησιακό όσο και σε τεχνικό και διοικητικό επίπεδο, ενώ υπήρξε διαπιστευμένος τακτικός αξιολογητής του ΝΑΤΟ στον τομέα CIS.

Η επαγγελματική του εμπειρία περιέλαβε τη συντήρηση και τεχνική υποστήριξη συστημάτων ραντάρ, την ανάπτυξη λογισμικού για αερομεταφερόμενα ραντάρ, τη διαχείριση και ασφάλεια πληροφοριακών και δικτυακών υποδομών, καθώς και τον σχεδιασμό, τον συντονισμό και την υλοποίηση μεγάλων εξοπλιστικών προγραμμάτων ως Project Manager.

Παράλληλα, συμμετείχε στην αξιολόγηση, πιστοποίηση και διασφάλιση της επιχειρησιακής διαλειτουργικότητας συστημάτων επικοινωνιών σε εθνικό και συμμαχικό επίπεδο.

Με ισχυρό ακαδημαϊκό υπόβαθρο και συνεχή επιμόρφωση, ιδίως στον τομέα της κυβερνοασφάλειας, τα καθήκοντά του επεκτάθηκαν στη μελέτη και αντιμετώπιση σύγχρονων απειλών που αφορούσαν κρίσιμες υποδομές, στρατιωτικά και πολιτικά δίκτυα, καθώς και σύνθετα τεχνολογικά περιβάλλοντα.

Γράφει ο Νικόλαος Ταμουρίδης Αντιστράτηγος (ε.α) – Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ

Υπάρχει ένα θέμα με ιδιαίτερες εθνικές προεκτάσεις και είναι άκρως σημαντικό για την επιβίωση του Έθνους μας. Και αυτό είναι ότι, σαν Ελλάδα, σε αντίθεση με το μείζον των κρατών του πλανήτη, δεν διαθέτουμε επίσημη Εθνική Στρατηγική. Το γεγονός αυτό επηρεάζει αρνητικά τόσο την αντιμετώπιση των σύγχρονων μειζόνων εθνικών θεμάτων, εσωτερικού και εξωτερικού ενδιαφέροντος, όσο και την μελλοντική πορεία του Ελληνισμού.

Ως γνωστόν, Στρατηγική είναι η τέχνη της χρήσης της ισχύος (ή των μέσων ισχύος), για την επίτευξη των στόχων της πολιτικής. Η στρατηγική στο πολιτικό πεδίο, που σχετίζεται με την ακολουθούμενη από το Κράτος πολιτική, ιδιαίτερα την εξωτερική πολιτική, με έμφαση στα εθνικά θέματα και στην εθνική ασφάλεια, καλείται «Εθνική Στρατηγική» ή/και «Υψηλή Στρατηγική». Πρόκειται για δύο ονομασίες, αλλά με μία ενιαία έννοια.

Με τον όρο λοιπόν «Εθνική Στρατηγική» εννοούμε τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό μιας χώρας προς εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων και της ασφάλειας της χώρας, αλλά και ολοκλήρου του Έθνους. Επιπλέον, με την έννοια της «Υψηλής Στρατηγικής», αναφερόμαστε στην κατά το δυνατόν πλεονεκτική χρήση των διαφόρων μέσων ισχύος που διαθέτει ένα κράτος, προκειμένου να προωθηθούν στο πλαίσιο του διεθνούς συστήματος, οι βασικοί εθνικοί/πολιτικοί στόχοι του, στην ειρήνη και στον πόλεμο. Οι στόχοι αυτοί ονομάζονται Εθνικές Επιδιώξεις.

Βασικό πλεονέκτημα της Εθνικής Στρατηγικής ενός κράτους είναι η ύπαρξη συμπεφωνημένων, από όλες τις πολιτικές δυνάμεις (ή από το μείζον αυτών), καταγεγραμμένων και θεσμοθετημένων θέσεων επί των μειζόνων θεμάτων πολιτικής εθνικού επιπέδου. Αποκτάται έτσι, με την ύπαρξη θεσμοθετημένων θέσεων, μία σταθερή γραμμή πλεύσεως, για τις εκάστοτε κυβερνήσεις, χωρίς βεβαίως και να τις εγκλωβίζει από πλευράς τακτικής και μεθόδων που θα ακολουθήσουν, παρά μόνο στο ότι δεν θα μπορούν να ξεφύγουν από την προσυμφωνημένη τηρητέα θέση. Μία θέση, που θα οριοθετεί το κάθε μείζον θέμα στο «εθνικώς απαράβατον και απαραβίαστον», πέραν του οποίου ουδείς δικαιούται να προβαίνει σε διαπραγμάτευση, πολύ περισσότερο σε παραχώρηση.

Χωρίς συγκεκριμένη Εθνική Στρατηγική, στην οποία να αποτυπώνεται η θέληση της μείζονος πλειοψηφίας του λαού και η οποία θα διευκόλυνε πολύ στις διπλωματικές μας κινήσεις, βλέπουμε συχνά να προκαλούνται αρνητικές παλινδρομήσεις στις όποιες διμερείς ή διεθνείς συναντήσεις λαμβάνουν χώρα. Οι κυβερνήσεις, διπλωματικά άοπλες, με δική τους εφήμερη ατζέντα, προβαίνουν σε μυστικές συνομιλίες και διαπραγματεύσεις για μείζονα εθνικά θέματα, με αποτέλεσμα τις τελευταίες δεκαετίες να υφιστάμεθα διπλωματικές ήττες, προσπαθώντας να απαντήσουμε σε εχθρικές πιεστικές και ενίοτε απειλητικές πρωτοβουλίες κινήσεων, ιδιαίτερα της Τουρκίας.

Μοιραίως, λοιπόν, προκύπτει το ερώτημα: Τι πρέπει να γίνει;

Πολύ απλά. Επιβάλλεται να αποκτήσουμε Εθνική Στρατηγική για όλα τα μείζονα εθνικά θέματα, εσωτερικά και εξωτερικά. Η Εθνική αυτή Στρατηγική πρέπει να είναι σαφέστατη, αξιόπιστη, πολυδιάστατη και ρηξικέλευθη. Πρέπει να έχει ως στοιχεία βάσης τους συντελεστές Ισχύος του Έθνους, τους Εθνικούς στόχους και τα Εθνικά συμφέροντα και να περιλαμβάνει τρία θέματα: Το Εθνικό Όραμα, τις Εθνικές Επιδιώξεις και το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Υλοποίησης.

Πρώτον: Εθνικό Όραμα. Το Εθνικό Όραμα αποτελεί προσδοκία όλων των δυνάμεων του έθνους για το μέλλον. Πολύ απλά σημαίνει «πως θέλουμε να είναι η Ελλάδα και ο Ελληνισμός στην μελλοντική πορεία της ανθρωπότητας και τι ρόλο επιθυμούμε να διαδραματίσει στο παγκόσμιο γίγνεσθαι» (πχ για τα επόμενα 50-100 χρόνια).

Δεύτερον: Εθνικές Επιδιώξεις. Πρόκειται για κατά κανόνα μακροχρόνιους στόχους σε όλα τα μείζονα εθνικά θέματα, με συμπεφωνημένες από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων (ή και το μείζον αυτών) και καταγεγραμμένες θεσμοθετημένες θέσεις, που θα οριοθετούν τις κινήσεις κάθε υπεύθυνης κυβέρνησης. Οι Εθνικές Επιδιώξεις μπορεί να είναι οι εξής (μια πρόταση):

–Εδαφική Ακεραιότητα και Εθνική Ασφάλεια. Επιδιώκουμε μία ασφαλή και ανεξάρτητη δυνατότητα άμυνας, που να προστατεύει τα εθνικά συμφέροντα και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

–Επίλυση του Μεταναστευτικού εθνοκτόνου ζητήματος (για να αντιμετωπισθεί ουσιαστικά ο Ισλαμικός εποικισμός). Το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα έχει πολλές διαστάσεις. Συνδέεται με τις διεθνείς σχέσεις, την εξωτερική και εσωτερική πολιτική, την οικονομία, τις αρχές του ανθρωπισμού, την ασφάλεια της χώρας αλλά και το μέλλον του ελληνισμού. Απαιτείται αλλαγή της σχετικής εθνοκτόνου νομοθεσίας με ορίζοντα δεκαετιών, που να διέπεται από τις εξής αρχές: δυνατότητες Ελλάδος, απαιτήσεις εργατικών χεριών, εθνική και θρησκευτική ιδιαιτερότητα, κοινωνική συνοχή κλπ.

–Επίλυση του Δημογραφικού προβλήματος (το μεγαλύτερο σε σπουδαιότητα πρόβλημα της χώρας μας, χωρίς περαιτέρω σχόλια, αυτονόητο).

–Οικονομική Ανασυγκρότηση-Ανάπτυξη. Επιδίωξη για βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη, με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών και την ενίσχυση της οικονομικής σταθερότητας. (Μπορεί να συνδέεται και με την νομισματική ανεξαρτησία, δηλ. ομαλή επιστροφή στο εθνικό νόμισμα).

–Ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις (χωρίς σχόλια, αυτονόητο).

–Ανάσχεση της Τουρκικής απειλής (χωρίς σχόλια, αυτονόητο).

–Ευρωπαϊκή Ενσωμάτωση και Διεθνής Αξιοπιστία. Η Ελλάδα ενδιαφέρεται για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής της θέσης, την προώθηση των δημοκρατικών αξιών και την ενεργή της συμμετοχή σε διεθνείς οργανισμούς.

–Εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου και των υδρογονανθράκων (χωρίς σχόλια, αυτονόητο).

–Υπεράσπιση των ελληνικών εθνικών μειονοτήτων (ιερή υποχρέωση, όπου υπάρχουν κοιτίδες Ελληνισμού).

–Διεθνής καταγγελία και ακύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών (χωρίς σχόλια, αυτονόητο).

–Παγκόσμια Ελληνική Πολιτιστική πλημμυρίδα. Η Ελλάδα μπορεί να αποτελεί πολιτικό και πολιτιστικό πρότυπο παγκόσμιας εμβέλειας και να καταστεί κομβική πολιτιστική πλανητική δύναμη ειρήνης.

Τρίτον: Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Υλοποίησης. Το πλαίσιο για την υλοποίηση των παραπάνω θέσεων της Εθνικής Στρατηγικής, συνίσταται στην ιερή υποχρέωση, οι Κύριες Δυνάμεις του Έθνους, δηλαδή η Πολιτική Ηγεσία, οι Ένοπλες Δυνάμεις και ο Λαός, όλες προσηλωμένες στο εθνικό συμφέρον, να αναλάβουν βασικές ευθύνες, όπως:

-Η πολιτική ηγεσία, να προβεί στην Συνταγματική κατοχύρωση της Εθνικής Στρατηγικής και να υπάρχει απόλυτος σεβασμός των θέσεων από τις εκάστοτε κυβερνήσεις.

-Οι Ένοπλες Δυνάμεις να ορισθούν ως θεματοφύλακας των εθνικών θέσεων.

-Ο Ελληνικός λαός να αποφασίζει, κατόπιν δημοψηφίσματος, για σημαντικές αλλαγές της Εθνικής Στρατηγικής.

Συμπερασματικά, από την μέχρι σήμερα συμπεριφορά της χώρας μας, διαφαίνεται, ότι το σύγχρονο πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας, επιδεικνύει μια σχετική άγνοια ή και αδιαφορία της αξίας της Εθνικής Στρατηγικής, με αποτέλεσμα να αφήνει τη χώρα διπλωματικά άοπλη κάθε φορά που ξεσπά μία κρίση, μικρή ή μεγάλη.

Επιπλέον, υπάρχει η εντύπωση ότι εάν θεσπισθεί η Εθνική Στρατηγική, θα αποβεί τροχοπέδη για την εξωτερική πολιτική μας. Η Εθνική Στρατηγική όμως είναι ένα συμφωνημένο γενικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο μπορεί άνετα να κινείται η εξωτερική πολιτική, η οποία μάλλον βοηθείται παρά εμποδίζεται.

Έστω και τώρα λοιπόν! Οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας οφείλουν να αντιληφθούν πλήρως το μέγεθος της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής αξίας της χώρας μας, και να δομήσουν Εθνική Στρατηγική. Να προβούν, προς τούτο, στη συγκρότηση ενός υπερκομματικού Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, συνεπικουρούμενου από μια Εθνική Υπηρεσία Εθνικής Στρατηγικής.

Η Εθνική Στρατηγική είναι απαραίτητη για την πορεία της χώρας, καθόσον κατοχυρώνει την εθνική μας ασφάλεια, εσωτερική και εξωτερική. Η κατοχύρωση όμως της εθνικής ασφάλειας της χώρας περνάει μέσα από την επιτυχή αντιμετώπιση της Τουρκίας.

Αποτελεί λοιπόν επιτακτική ανάγκη η εξισορρόπηση ισχύος με την φιλόδοξη, προκλητική και επεκτατική Τουρκία, η οποία έχει σταθερή και θεσμοθετημένη Εθνική Στρατηγική, με όραμα την άνοδο της χώρας στο βάθρο της μεγάλης δύναμης στο διεθνές σύστημα ισχύος. Έτσι, τα τελευταία χρόνια αυξάνει την διπλωματική και στρατιωτική ισχύ της, μοιραίως εις βάρος και της χώρας μας.

Η ειρήνη και η όποια φιλία με την Τουρκία εξασφαλίζεται μόνο αν είμαστε ενωμένοι και δυνατοί, κυρίως στρατιωτικά, αλλά και πολιτικά-διπλωματικά και οικονομικά.

Και αυτό δύναται να επιτευχθεί πρωτίστως με τις ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και την πολιτική βούληση να τις χρησιμοποιήσουμε, καθώς και με την ύπαρξη μιας σοβαρής Εθνικής Στρατηγικής, με όραμα και εθνικές επιδιώξεις που θα εξασφαλίζουν την εθνική ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα της χώρας, καθώς και την ανοδική μελλοντική πορεία της Ελλάδος σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τριάντα χρόνια μετά την κρίση των Ιμίων, ο Θεοφάνης Μαλκίδης παρενέβη με μια εκτενή, αιχμηρή και ιστορικά τεκμηριωμένη ανάλυση, θέτοντας στο επίκεντρο όχι απλώς τα γεγονότα της νύχτας 30 προς 31 Ιανουαρίου 1996, αλλά κυρίως τις συνέπειες που εξακολουθούν να βαραίνουν την εθνική κυριαρχία μέχρι σήμερα.

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης υπογράμμισε ότι τα Ίμια δεν αποτέλεσαν «λήξη» ενός επεισοδίου, αλλά αφετηρία μιας μακράς περιόδου αμφισβήτησης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Όπως τόνισε, από εκείνη τη νύχτα ξεκίνησε μια πρακτική που μετέτρεψε το Αιγαίο σε χώρο «υπό διαπραγμάτευση», ανοίγοντας τον δρόμο για γκριζάρισμα περιοχών, περιορισμούς δραστηριοτήτων και αποδοχή παράνομων τουρκικών αξιώσεων.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη σημερινή πραγματικότητα, κάνοντας αναφορά σε πρόσφατες τουρκικές NAVTEX που –όπως είπε– «κόβουν το Αιγαίο στη μέση», στερώντας από την Ελλάδα το δικαίωμα έρευνας, ενεργειακής διασύνδεσης και ακόμη και ειρηνικών έργων υποδομής. Σύμφωνα με τον ίδιο, πρόκειται για ευθεία συνέχεια της λογικής που εγκαθιδρύθηκε μετά τα Ίμια.

Ο Μαλκίδης στάθηκε εκτενώς και στη διαχείριση της κρίσης από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, θέτοντας το ζήτημα της έλλειψης ενιαίας γραμμής, θεσμικής λειτουργίας και ξεκάθαρων κανόνων εμπλοκής. Υπενθύμισε ότι ενώ υπήρχε σαφής υπεροχή της Ελλάδας σε ναυτικό, αεροπορία και ηθικό, επελέγη η διπλωματική απεμπλοκή που –κατά την εκτίμησή του– κατέληξε σε ταπεινωτική υποχώρηση.

Ιδιαίτερα φορτισμένη ήταν η αναφορά του στην πτώση του ελικοπτέρου και τη θυσία των τριών αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού. Ο Θεοφάνης Μαλκίδης ζήτησε ευθέως, ακόμη και σήμερα, να δοθεί στη δημοσιότητα πλήρες και τεκμηριωμένο πόρισμα, υπογραμμίζοντας ότι η αλήθεια αποτελεί ελάχιστο φόρο τιμής προς τους πεσόντες και βασική προϋπόθεση για το ηθικό των Ενόπλων Δυνάμεων.

Παράλληλα, ανέδειξε τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών, σημειώνοντας ότι η αμερικανική διαμεσολάβηση λειτούργησε με γνώμονα αποκλειστικά τα δικά τους συμφέροντα, οδηγώντας επανειλημμένα –όπως είπε– την Ελλάδα σε υποχωρήσεις στο όνομα της «συμμαχικής συνοχής». Σε αυτό το πλαίσιο ενέταξε και τη συμφωνία της Μαδρίτης, κάνοντας λόγο για θεσμοθέτηση των λεγόμενων «ζωτικών συμφερόντων» της Τουρκίας στο Αιγαίο.

Κλείνοντας, ο Θεοφάνης Μαλκίδης προειδοποίησε ότι οι σημερινές ελληνοτουρκικές «συζητήσεις» διεξάγονται σε έδαφος που διαμορφώθηκε από τα Ίμια και μετά. Τόνισε ότι απαιτείται απόλυτη εγρήγορση, απόρριψη κάθε «λευκού χαρτιού» και ξεκάθαρη υπεράσπιση αναφαίρετων δικαιωμάτων, όπως τα 12 ναυτικά μίλια, τα οποία –όπως είπε– δεν αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης.