Ο επικεφαλής του Νότιου Μεταβατικού Συμβουλίου (STC), Αϊνταρούς αλ Ζουμπάιντι, απομακρύνθηκε από τη θέση του, καθώς ο ηγέτης των αυτονομιστών αποπέμφθηκε από το προεδρικό συμβούλιο «εσχά». Παράλληλα, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, «διέφυγε προς άγνωστη τοποθεσία» σήμερα. Το γεγονός αυτό λαμβάνει χώρα την ημέρα κατά την οποία ήταν προγραμματισμένο να συμμετάσχει σε κρίσιμες συνομιλίες στο Ριάντ, με στόχο τον τερματισμό των εχθροπραξιών στην περιοχή.

Ταυτόχρονα, ο στρατιωτικός συνασπισμός υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία γνωστοποιείται ότι εξαπέλυσε «περιορισμένα προληπτικά πλήγματα» εναντίον των δυνάμεων των αυτονομιστών. Η στρατιωτική αυτή ενέργεια πραγματοποιήθηκε προκειμένου να τους εμποδίσει «να επεκτείνουν τη σύγκρουση», μια επιχείρηση που είχε ως τραγικό αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους τουλάχιστον τέσσερις άνθρωποι.

Σημειώνεται ότι ο Αϊνταρούς αλ Ζουμπάιντι ηγείται του Νότιου Μεταβατικού Συμβουλίου (STC), ενός φορέα που επιδιώκει να επανιδρύσει ένα κράτος στο νότιο τμήμα της χώρας. Η περιοχή αυτή, η οποία λειτουργούσε ως σοσιαλιστική δημοκρατία, ήταν ανεξάρτητη χώρα από το 1967 ως το 1990, έτος κατά το οποίο ενώθηκε με την αραβική δημοκρατία της Υεμένης.

Όσον αφορά τις πρόσφατες εξελίξεις στο πεδίο, στις αρχές Δεκεμβρίου οι δυνάμεις των αυτονομιστών σημείωσαν εδαφικά κέρδη. Ωστόσο, στρατιωτικές ομάδες που πρόσκεινται στο Ριάντ, υποστηριζόμενες από αεροπορικές επιδρομές που εξαπέλυσε η Σαουδική Αραβία, απάντησαν δυναμικά, ανακτώντας στις αρχές Ιανουαρίου τα χαμένα εδάφη.

Σε διπλωματικό επίπεδο, στη συνέχεια η Σαουδική Αραβία κάλεσε τις δύο πλευρές σε «διάλογο» στο Ριάντ σήμερα, προκειμένου να τερματιστούν οι εχθροπραξίες. Από την πλευρά του, το STC είχε επιβεβαιώσει τη συμμετοχή του στη διαδικασία.

Περίπου τα μεσάνυκτα (τοπική ώρα, 23:00 ώρα Κύπρου), ο συνασπισμός «έλαβε πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες ο Αϊνταρούς αλ Ζουμπάιντι μετακίνησε μεγάλες δυνάμεις – στις οποίες περιλαμβάνονται τεθωρακισμένα, οχήματα μάχης, βαρέα και ελαφρά όπλα όπως και πυρομαχικά» στην επαρχία Ντάλε, η οποία αποτελεί παραδοσιακό προπύργιο των αυτονομιστών.

Φυγή

Μια αντιπροσωπεία των αυτονομιστών, οι οποίοι λαμβάνουν στήριξη από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αναχώρησε για το Ριάντ, αλλά χωρίς την παρουσία του Ζουμπάιντι. Αντιθέτως, «ο οποίος διέφυγε προς άγνωστη τοποθεσία, χωρίς να δώσει στα μέλη και τα στελέχη τι συνέβη αφού μοίρασε όπλα και πυρομαχικά (…) με στόχο να προκαλέσει ταραχές στο Άντεν τις επόμενες ώρες», πρόσθεσε ο συνασπισμός αναφερόμενος στην προσωρινή πρωτεύουσα, το Άντεν.

Επιπροσθέτως, ο συνασπισμός επεσήμανε ότι εντόπισε δυνάμεις των αυτονομιστών στην επαρχία Ντάλε και στις 04:00 (τοπική ώρα) «διεξήγαγε περιορισμένα προληπτικά πλήγματα για να εξουδετερώσει αυτές τις δυνάμεις και να εμποδίσει τα σχέδια την κλιμάκωση στην επαρχία Ντάλε». Αξιωματούχος ανέφερε ότι κατέγραψε περισσότερα από 15 πλήγματα από την πλευρά της Σαουδικής Αραβίας.

Από τις συγκρούσεις, τουλάχιστον τέσσερις άνθρωποι σκοτώθηκαν, σύμφωνα με νοσοκομειακές πηγές. Συγκεκριμένα, «Ο αρχικός απολογισμός των πληγμάτων στην επαρχία Ντάλε είναι τέσσερις άμαχοι νεκροί και έξι τραυματίες», δήλωσαν πηγές από τα νοσοκομεία αλ Νασρ και αλ Τανταμόν.

Λίγο αργότερα, ο επικεφαλής της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης της Υεμένης ανακοίνωσε την αποπομπή «εσχάτη προδοσία». Παράλληλα ζήτησε την παραπομπή του στη δικαιοσύνη, κατηγορώντας τον, μεταξύ άλλων, ότι «συνέστησε ένοπλη οργάνωση», διέπραξε φόνους στρατιωτικών και αμάχων και παραβίασε το Σύνταγμα.

Υπενθυμίζεται ότι ο συνασπισμός υπό το Ριάντ σχηματίστηκε το 2015 κι επενέβη στον πόλεμο στην Υεμένη για να υποστηρίξει τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση έναντι των Χούθι. Οι Χούθι, ένα κίνημα προσκείμενο στο Ιράν, είχαν καταλάβει την πρωτεύουσα Σανάα στα τέλη του 2014 και συνέχιζαν να προωθούνται προς τον νότο, κυριεύοντας μεγάλες εκτάσεις. Στον συνασπισμό αυτόν συμμετείχαν και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι εσωτερικές αντιπαλότητες στο στρατόπεδο κατά των Χούθι είχαν προκαλέσει συγκρούσεις και το 2018 μεταξύ των αυτονομιστών –που υποστηρίζονται από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα– και των κυβερνητικών δυνάμεων που στηρίζονται από τη Σαουδική Αραβία. Το αυτονομιστικό κίνημα ελέγχει μέρος των επαρχιών Χαντραμούτ —η οποία συνορεύει με τη Σαουδική Αραβία και διαθέτει μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου— και Μάχρα.

Σε μια εξέλιξη με σαφές γεωπολιτικό αποτύπωμα, το Κράτος του Ισραήλ και η Αραβική Δημοκρατία της Συρίας ανακοίνωσαν ότι κατέληξαν σε σειρά αμοιβαίων συνεννοήσεων, με στόχο –όπως σημειώνεται– τη διαμόρφωση «μόνιμων ρυθμίσεων ασφάλειας και σταθερότητας» για τις δύο χώρες.

Στον πυρήνα της συμφωνημένης φόρμουλας βρίσκεται η απόφαση για δημιουργία ενός κοινού «μηχανισμού σύντηξης» (fusion mechanism), δηλαδή μιας ειδικής μονάδας επικοινωνίας, που θα λειτουργεί υπό την εποπτεία των Ηνωμένων Πολιτειών. O μηχανισμός αυτός προορίζεται να διευκολύνει «άμεσο και διαρκή συντονισμό» σε τέσσερα κρίσιμα πεδία: ανταλλαγή πληροφοριών (intelligence sharing), αποκλιμάκωση της στρατιωτικής έντασης, διπλωματική εμπλοκή και διερεύνηση εμπορικών ευκαιριών.

Οι δύο πλευρές υπογραμμίζουν ότι η συγκεκριμένη πλατφόρμα θα λειτουργεί ως «βαλβίδα ασφαλείας», ώστε τυχόν διαφωνίες να επιλύονται γρήγορα και να αποφεύγονται παρεξηγήσεις ή λάθος αναγνώσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε κλιμάκωση στο πεδίο.

Από την αμερικανική πλευρά, οι ΗΠΑ εμφανίζονται να «χαιρετίζουν» τα βήματα αυτά, χαρακτηρίζοντάς τα θετικά και εντάσσοντάς τα στο ευρύτερο πλαίσιο της προσπάθειας για «διαρκή ειρήνη» στη Μέση Ανατολή. Στην ίδια γραμμή, δηλώνουν ότι διατηρούν τη δέσμευσή τους να στηρίξουν την εφαρμογή των συγκεκριμένων συνεννοήσεων.

Το κοινό ανακοινωθέν κλείνει με σαφές πολιτικό μήνυμα: όταν «κυρίαρχα έθνη συνεργάζονται με σεβασμό και παραγωγικό τρόπο», ανοίγει ο δρόμος για ευημερία. Παράλληλα, γίνεται αναφορά στο «πνεύμα της σημερινής συνάντησης» και στην πρόθεση των δύο πλευρών να «ανοίξουν μια νέα σελίδα» στις σχέσεις τους, με ορίζοντα –όπως σημειώνεται– το όφελος των επόμενων γενεών.

Joint Statement on the Trilateral Meeting Between the Governments of the United States of America, the State of Israel, and the Syrian Arab Republichttps://t.co/5ZZOcYCPXf

— Ambassador Tom Barrack (@USAMBTurkiye) January 6, 2026

Η ανακοίνωση

Υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Πολιτειών, ανώτεροι Ισραηλινοί και Σύροι αξιωματούχοι συναντήθηκαν στο Παρίσι. Η ηγεσία του Προέδρου Ντόναλντ Τζ. Τραμπ στη Μέση Ανατολή κατέστησε δυνατές παραγωγικές συζητήσεις, με επίκεντρο τον σεβασμό της κυριαρχίας και της σταθερότητας της Συρίας, την ασφάλεια του Ισραήλ και την ευημερία και των δύο χωρών. Το Κράτος του Ισραήλ και η Αραβική Δημοκρατία της Συρίας (οι «Πλευρές») κατέληξαν στις ακόλουθες συνεννοήσεις:

Οι Πλευρές επαναβεβαιώνουν τη δέσμευσή τους να καταβάλουν προσπάθειες για την επίτευξη μόνιμων ρυθμίσεων ασφάλειας και σταθερότητας και για τις δύο χώρες.

Αμφότερες οι Πλευρές αποφάσισαν να συστήσουν έναν κοινό μηχανισμό σύντηξης — μια ειδική μονάδα επικοινωνίας — προκειμένου να διευκολύνουν τον άμεσο και συνεχή συντονισμό σε θέματα ανταλλαγής πληροφοριών, στρατιωτικής αποκλιμάκωσης, διπλωματικής εμπλοκής και εμπορικών ευκαιριών, υπό την εποπτεία των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ο μηχανισμός αυτός θα λειτουργεί ως πλατφόρμα για την ταχεία αντιμετώπιση οποιωνδήποτε διαφορών και για την αποτροπή παρεξηγήσεων.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες χαιρετίζουν τα θετικά αυτά βήματα και παραμένουν προσηλωμένες στη στήριξη της εφαρμογής των εν λόγω συνεννοήσεων, στο πλαίσιο ευρύτερων προσπαθειών για την επίτευξη διαρκούς ειρήνης στη Μέση Ανατολή. Όταν κυρίαρχα έθνη συνεργάζονται με σεβασμό και παραγωγικό τρόπο, απελευθερώνεται η ευημερία.

Η παρούσα κοινή δήλωση αντικατοπτρίζει το πνεύμα της σημερινής σημαντικής συνάντησης και την αποφασιστικότητα των Πλευρών να γυρίσουν σελίδα στις σχέσεις τους, προς όφελος των μελλοντικών γενεών.

Το Ισραήλ ζητά καθυστέρηση της συμφωνίας ασφαλείας μεταξύ Αλ Σαράα-SDF

Συριακή πηγή, προσκείμενη στον Πρόεδρο Άχμεντ αλ-Σάρα, δήλωσε στο i24NEWS, ότι η Δαμασκός εμφανίζεται ανοικτή στην αμερικανική πρόταση για την προώθηση των συροαμερικανικών σχέσεων και για τη δημιουργία κοινής αίθουσας επιχειρήσεων ασφάλειας και στρατιωτικών επιχειρήσεων, με στόχο την επίτευξη ασφάλειας και σταθερότητας στη νότια Συρία, καθώς και τον αφοπλισμό παράνομων πολιτοφυλακών.

Η Συρία δεν φέρει αντίρρηση στο άνοιγμα γραφείου σύνδεσης του Ισραήλ στη Δαμασκό, υπό την προϋπόθεση ότι το γραφείο αυτό δεν θα έχει διπλωματικό καθεστώς, ανέφερε η ίδια πηγή.

Η πηγή σημείωσε επίσης ότι το Ισραήλ έχει ζητήσει επειγόντως από την Ουάσινγκτον να καθυστερήσει την επίλυση του ζητήματος μιας συμφωνίας ασφάλειας με τις κουρδικές SDF, μέχρι να ολοκληρώσει πρώτα τη δική του συμφωνία ασφάλειας με τη Δαμασκό.

Σύμφωνα με την πηγή, το Ισραήλ ενδέχεται να επιχειρεί να αξιοποιήσει τη συνεχιζόμενη τριβή της Δαμασκού με τις SDF και τους Δρούζους στη Σουγουάιντα, στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεών του με τη συριακή κυβέρνηση.

Γράφει ο Γεράσιμος Σεριάτος

H πρόσφατη έκδοση της Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ) από το Λευκό Οίκο παρουσιάζει τις αρχές πάνω στις οποίες θα βασιστεί η εξωτερική και αμυντική πολιτική των ΗΠΑ. Κάποιες θέσεις είναι διαχρονικές και κάποιες άλλες είναι χαρακτηριστικές αυτής της προεδρίας.

Το κείμενο αρχίζει με ένα ορισμό του τι είναι ¨στρατηγική¨: Η επίτευξη συγκεκριμένων στόχων με υπάρχοντα ή προς δημιουργία μέσα. Συνεχίζει με τον ίδιο τρόπο που προηγούμενες εκδόσεις ΣΕΑ άλλων κυβερνήσεων άρχιζαν, δηλαδή ότι γενικός σκοπός είναι η ανεξαρτησία και ασφάλεια της Αμερικανική Δημοκρατίας και των πολιτών της. Είναι ενδιαφέρον ότι η στρατηγική αυτή στη ενεστώσα προεδρία έχει ως μέρος της δύο σημαντικές πτυχές: την κριτική προς συμμάχους και το ταυτοτικό ως σημαντικό παράγοντα στην χάραξη πολιτικής. Ποιο συγκεκριμένα οι σκοποί είναι 1) Το Δυτικό Ημισφαίριο, ο Ινδοειρηνικός, η Μέση Ανατολή να βρίσκονται εν ηρεμία. 2) Η διατήρηση της Ευρωπαϊκής ταυτότητας και πολιτικής ασφάλειας. 3) Η διατήρηση της τεχνολογικής υπεροχής των ΗΠΑ (τεχνική νοημοσύνη, κβαντικούς υπολογιστές). Δηλαδή οι σκοποί κινούνται σε τρία συνολα: γεωπολιτική, τεχνολογία, και ταυτότητα.

Καποια από τα μέσα/τακτικές είναι για την επίτευξη των σκοπών είναι :1) Η γεωστρατηγική (οικονομική επιρροή, –με το δολλάριο ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα- στρατιωτική επιρροή, πολιτιστική επιρροή, τεχνολογική υπεροχή ) ώστε η πιθανότητα (εθελούσιας ή μη) συνεργασίας με άλλες χώρες να αυξάνεται. 2) Σεβασμός και κατά προτίμηση μη επέμβαση στα εσωτερικά άλλων χωρών. 3) Ευέλικτος ρεαλισμός ήτοι συνεργασίες με κράτη που δεν έχουν τον ίδιο αξιακό κώδικα. 4) Πίστη στη πρωτοκαθεδρία των Εθνών ως η κύρια πολιτική μονάδα στις διεθνείς σχέσεις παραμερίζοντας διεθνείς οργανισμούς. 5) Ισορροπία Δυνάμεων. Απόρριψη της ιδέας των ΗΠΑ ως παγκόσμιου ηγεμόνα αλλά δέσμευση για πρωτοκαθεδρία . Δηλαδή αντίδραση σε άλλη δύναμη να γίνει περιφερειακός ή παγκόσμιος επικυρίαρχος. 6) Προτεραιότητα στις αμερικανικές αξίες της αξιοκρατίας και πίστη στο Αμερικανό εργαζόμενο και όχι στη εισαγωγή ¨ταλεντων.¨ 7) Οικονομική ασφάλεια και υπεροχή, εξισορροπημένο διεθνές εμπόριο, Χαμιλτονιανή πολιτική στις πρώτες ύλες (αυτάρκεια πρώτων υλών και τελικών προιόντων) και ενεργειακή απεξάρτηση.

Το κείμενο της ΣΑΕ καταπιάνεται ανά διαμέρισμα της υδρογείου αρχίζοντας με το Δυτικό Ημισφαίριο. Ας μείνουμε λίγο στο Δυτικό Ημισφαίριο δεδομένου ότι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ εκεί είναι λιγότερο γνωστή . Η στρατηγική του Λευκού Οίκου στο Δυτικό Ημισφαίριο ακολουθεί το Δόγμα Μονρό, όπως ρητά αναφέρεται στο κείμενο. Όμως το αυτό Δόγμα τώρα λαμβάνει το Συμπέρασμα/Επακόλουθο (Corrolary) Τραμπ. Σε αυτό αναφέρεται ότι οι ΗΠΑ θα αντισταθούν στη παράνομη μετανάστευση, στο παράνομο εμπόριo, στο καρτέλ ναρκωτικών και βέβαια σε ξένες δυνάμεις οι οποίες επιθυμούν να αποκτήσουν πρόσβαση είτε μέσω βάσεων είτε μέσω εξαγοράς περουσιακών στοιχείων εκεί. Στην προκειμένη περίπτωση φωτογραφίζεται η Βενεζουέλα, η οποία έχει σχέσεις με τη Κίνα και τη Ρωσία. Οι σχέσεις της Βενεζουέλας με αυτές τι χώρες, όμως δεν είναι απαραίτητα αντιαμερικανικού η ιδεολογικού υποστρώματος. Όπως αναφέρεται και στο ΣΕΑ, το χαμηλότερο κόστος και οι απλούστερες διαδικασίες συναλλαγών παίζουν μείζων ρόλο για τον προσανατολισμό αυτών των χωρών προς άλλες δυνάμεις. Αυτό που δεν αναφέρεται είναι ότι οι κυρώσεις των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα από την εποχή του Μπους του Νεότερου μέχρι τώρα έχουν καταστήσει τη χώρα αυτή το μεγαλύτερο οικονομικοπολιτικό αντίπαλο των ΗΠΑ στο Δυτικό Ημισφαίριο. Αυτή η πολιτική έχει ωθήσει τη Βενεζουέλα κοντύτερα στη Ρωσία (δεκαετής εμπορική-στρατιωτική συμφωνία του 2025) και βέβαια στη Κίνα (πετρέλαιο) αλλά και στο Ιράν (για όπλα, και για «τεχνογνωσία» παράκαμψης των κυρώσεων.

Εάν επιχειρήσουμε να κάνουμε μια μικρή ιστορική αναδρομή θα δούμε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που έχουμε Συμπληρωματικό κείμενο στο Δόγμα Μονρό. To 1904 o Ρεπουμπλικανός Θεόδωρος Ρούσβελτ ανήγγειλε το δικό του λέγοντας ότι οι ΗΠΑ θα επέμβαιναν οι ίδιες στην Λατινική Αμερική εάν υπήρχε αστάθεια ή μη πληρωμή δανείων από τις εκεί χώρες. Το δόγμα του Θεόδωρου Ρούσβελτ κράτησε μέχρι το 1934 όπου ο εξάδελφός του Δημοκρατικός Φραγκλίνος το εγκατέλειψε στα πλαίσια της πολιτικής της Καλής Γειτονίας. Σημειωτέον ότι από το 1823 και μέχρι τα επόμενα 75 χρόνια το δόγμα Μονρό ήταν ανεφάρμοστο διότι οι ΗΠΑ δεν είχαν τις ναυτικές δυνάμεις για να το επιβάλουν. Παραδόξως η Αγγλία ήταν υπέρ του Δόγματος αυτού και μάλιστα είχε προτείνει ο Κάνινγκ στο Μονρό να υπάρξει κοινή ανακήρυξη μεταξύ ΗΠΑ και Βρετανίας δεδομένου ότι τα εμπορικά συμφέροντα της Βρετανίας στην Λατινική Αμερική εξυπηρετούνταν με το Δόγμα Μονρό. Ο Μονρό απέρριψε την ιδέα μη θέλοντας οι ΗΠΑ να φαίνονται ως ¨η βαρκούλα που σέρνεται πίσω τη φρεγάτα.¨ Εν ολίγοις από το 1823 μέχρι το τέλος του αιώνα οι ευρωπαϊκές δυνάμεις ‘αλώνιζαν’ στο Δυτικό Ημισφαίριο από τα Φόκλαντ μέχρι το Μεξικό. Μετά το Β` ΠΠ οι ΗΠΑ επενέβησαν πάλι για να απωθήσουν τη επιρροή της ΕΣΣΔ. Έτσι και τώρα ο Τραμπ στοχεύει τη Ρωσία και Κίνα.

Το ΣΕΑ βάζει τις διμερείς σχέσεις σε προτεραιότητα εις βάρος των συλλογικών. Η Κίνα και η Ρωσία, ενώ στο ΣΕΑ του 2017 εμφανίζονταν ως επικίνδυνες δυνάμεις, το 2025 και μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και την επιβολή δασμών στη Κίνα, οι χώρες αυτές παρουσιάζονται περιέργως ως συνεργάσιμοι ανταγωνιστές, που ίσως υποδηλώνει την επίτευξη κάποιου compromis. Το Δυτικό Ημισφαίριο μπαίνει στο κάδρο δυναμικά με σκοπό την «κατάταξη και επέκταση» φίλιων και νέων συμμάχων πάλι σε διακρατικό επίπεδο (ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών δεν αναφέρεται). Εν αντιθέσει, η ΕΕ παρουσιάζεται μακροπρόθεσμα ως σύμμαχος εν αμφιβολία λόγω των οικονομικών και πολιτισμικών μεταβολών εκεί. Ως εκ τούτου οι ΗΠΑ παύουν να λειτουργούν ως ο δεδομένος και εν λευκώ ασφαλιστής της Ευρωπαϊκής ασφάλειας (ΝΑΤΟ) ενώ οι διακρατικές σχέσεις αναβαθμίζονται. Το παράδοξο που βλέπουμε είναι ότι οι κεντρώες ή προοδευτικές και πάλαι ποτέ αντι-Νατοικές δυνάμεις της Γηραιάς Ηπείρου εμφανίζονται υπέρμαχοι του ΝΑΤΟ ενώ οι συντηρητικές δυνάμεις να είναι φειδωλές. Αυτό το παράδοξο εκμεταλλεύεται ο Τραμπ πιέζοντας τις χώρες μέλη να αναλάβουν οι ίδιοι τις δαπάνες. Επίσης φαίνεται ότι η μπαίνει φρένο στη Αμερικανογερμανική ¨συνεργασία για παγκοσμια ηγεμονία¨ (που πρώτα είχε πρωταθεί το 1989 από το Πρόεδρο Μπους) στην οποία είχε αναφερθεί η Γερμανίδα ΥΠΕΞ Ανναλένα Μπέρμποκ το 2022.

Συνοψίζοντας, σε γεωπολιτικό επίπεδο επιχειρείται ένας συγκερασμός του δίπολου Θαλασσίων και Ηπειρωτικών χωρών . Προτιμάται ένα modus operandi με τις χερσαίες δυνάμεις παρά με την Ευρώπη της οποίας αναγνωρίζεται ο ρόλος ως πολιτιστικής κοιτίδας πηγής των ΗΠΑ. Σε διεθνολογικό επίπεδο επιχειρείται μια ¨πραγματιστική εξωτερική πολιτική¨ η οποία συνδυάζει τη ρεαλιστική προσέγγιση (σκληρή ισχύς, ισορροπία δυνάμεων) φιλελευθερισμό (ήπια ισχύ και οικονομικές συνεργασίες αλλά όχι μέσω διεθνών θεσμικών οργάνων) και κονστρουβισμό (ταυτότητα και αξίες) χωρίς τις οποίες η ισχύς, όπως λέει και το ΣAE, είναι αναποτελεσματική.