Με προκλητικό τρόπο η αποκαλούμενη Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων της Δυτικής Θράκης εγκαλεί την χώρα μας για την μη δημιουργία Τζαμιών, την ίδια στιγμή που στην Τουρκία πανάρχαιες Ορθόδοξες εκκλησίες γίνονται με το έτσι θέλω Τζαμιά, από το καθεστώς Ερντογάν.

Η δικαιολογία αυτής της απαίτησης αυτής της ” ομοσπονδίας” έγκειται λένε στους 300.000 μουσουλμάνους που ζουν στην Αθήνα ( κατά τους ίδιους), οι οποίοι όμως όσοι και είναι δεν είναι Τούρκοι, αλλά ανήκουν σε άλλες εθνότητες.

Σύμφωνα με μειονοτικό ΜΜΕ : “‘δεν υπάρχουν αρκετά επίσημα τζαμιά για να καλύψουν τις ανάγκες περίπου 300.000 Μουσουλμάνων που ζουν στην Αθήνα για κοινή λατρεία. Η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων της Δυτικής Θράκης (ABTTF) κάλεσε την Ελλάδα να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της σχετικά με την ελευθερία της θρησκείας και της λατρείας”.

Ένα ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στο Thriassio.gr στις 3 Φεβρουαρίου 2026 ανέφερε ότι υπάρχουν 20 τζαμιά που λειτουργούν χωρίς τις απαραίτητες άδειες στην περιοχή της Αττικής, συμπεριλαμβανομένης της Αθήνας, και ότι οι αρχές συνεχίζουν τις προσπάθειες επιθεώρησης και καταγραφής αυτών των κατασκευών.

Το άρθρο σημείωσε ότι λόγω των αυξανόμενων ανησυχιών για τον εξτρεμισμό τα προηγούμενα χρόνια, ξεκίνησε μια συστηματική παρακολούθηση των μη αδειοδοτημένων τζαμιών, πολλά τζαμιά έκλεισαν με την πάροδο του χρόνου και ο αριθμός μειώθηκε σε 20.

Ο Χαμπίπ Ογλού δήλωσε ότι η παρουσία μόνο ενός επίσημου τζαμιού χωρητικότητας 500 ατόμων στην Αθήνα, όπου ζουν περίπου 300.000 Μουσουλμάνοι, δεν καλύπτει τις ανάγκες για κοινή λατρεία.

Υπενθυμίζοντας ότι το τζαμί, το οποίο άνοιξε για λατρεία τον Νοέμβριο του 2020 και μετατράπηκε από ένα πρώην προκατασκευασμένο υπόστεγο που ανήκε στο Ελληνικό Ναυτικό, δεν διαθέτει τρούλο και μιναρέ, ο Χαμπίπ Ογλού δήλωσε ότι μέχρι τότε, η Αθήνα ήταν η μόνη πρωτεύουσα στην Ευρώπη χωρίς επίσημο τζαμί, κάτι που φυσικά είναι ψευδές διότι υπάρχει Τζαμί που ελέγχεται από το ελληνικό κράτος.

Ο Πρόεδρος αυτής οργάνωσης σημείωσε επίσης ότι το Τζαμί Ντιζνταράγα και το Τζαμί Φετιχιέ στην Αθήνα, που κληρονομήθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, εξακολουθούν να είναι κλειστά για λατρεία, και ότι παρόμοια κατάσταση επικρατεί στη Θεσσαλονίκη, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας.

Ο Χαμπίπογλου δήλωσε ότι το Τζαμί Χαμζά Μπέη, το Τζαμί Χορτατζί Σουλεϊμάν Εφέντη, το Γενί Τζαμί και το Τζαμί Αλατζά Ιμαρέτ στη Θεσσαλονίκη παραμένουν κλειστά για λατρεία, στερώντας από χιλιάδες Μουσουλμάνους στην πόλη την ευκαιρία για κοινή λατρεία.

Στη δήλωσή του, ο Χαμπίπογλου κάλεσε την Ελλάδα, λέγοντας: «Καλούμε τη χώρα μας, πρώην μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μια χώρα που ισχυρίζεται ότι είναι το λίκνο της δημοκρατίας σε κάθε ευκαιρία, να ανταποκριθεί στις ανάγκες κοινής λατρείας χιλιάδων Μουσουλμάνων που ζουν στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη και να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της σε αυτόν τον τομέα σεβόμενος πλήρως την ελευθερία της θρησκείας και της λατρείας».

directus.gr

Πιστεύω ότι το έργο TRIPP θα υλοποιηθεί, οι εργασίες για αυτό έχουν ήδη ξεκινήσει και, κατά πάσα πιθανότητα, η σιδηροδρομική γραμμή θα αποκατασταθεί. Αυτό δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής του Κέντρου Carnegie και ειδικός σε θέματα Καυκάσου, Τομάς ντε Βαάλ στο NEWS.am.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η υλοποίηση του έργου TRIPP συνέπεσε με διάφορες περιστάσεις. Εξήγησε ότι το Μπακού και το Ερεβάν θέλησαν ταυτόχρονα να απορρίψουν την εφαρμογή της δήλωσης της 9ης Νοεμβρίου 2020, καθώς φοβούνταν ότι η Ρωσία θα χρησιμοποιήσει το 9ο σημείο ως μέσο πίεσης τόσο στην Αρμενία όσο και στο Αζερμπαϊτζάν. «Και το πιο βολικό μέρος στον κόσμο για να το αρνηθεί κανείς είναι ο Λευκός Οίκος. Γι’ αυτό οι πλευρές αποφάσισαν να μετατρέψουν αυτό το σχέδιο από ρωσικό σε αμερικανικό», τόνισε.

Οι Αμερικανοί, κατά την άποψη του ντε Βαάλ, πιστεύουν ότι η διαδρομή του Τραμπ μπορεί να χρησιμοποιηθεί και από ρωσικές εταιρείες, αλλά τονίζουν ότι τώρα βρίσκεται υπό τον έλεγχο των ΗΠΑ. «Και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη υπάρχει η αντίληψη ότι η επιρροή της Ρωσίας στην περιοχή έχει μειωθεί σημαντικά σε σύγκριση με αυτή που είχε πριν από 5-10 χρόνια. Η Ρωσία έχασε το μέσο πίεσης ή στην Αρμενία ή στο Αζερμπαϊτζάν, το οποίο βρισκόταν στο ζήτημα του Καρμπάχ», δήλωσε ο ντε Βαάλ.

Ο ειδικός δεν θεωρεί ότι το Ιράν είναι ο κύριος παράγοντας για τις ΗΠΑ στην υλοποίηση αυτού του έργου. «Εκεί Θα υπάρχει αμερικανική εταιρεία, θα υπάρχει αμερικανική υποδομή, αλλά οι ίδιοι οι Αμερικανοί, εκτός από λίγα άτομα, δεν θα είναι. Την ασφάλεια θα αναλάβει μια ιδιωτική εταιρεία, η οποία μπορεί να είναι αμερικανική, ευρωπαϊκή, καθώς και οι αρμενικοί συνοριοφύλακες», δήλωσε ο Τόμας ντε Βαάλ.

«Αυτή τη στιγμή στην περιοχή έχει δημιουργηθεί μια ασυνήθιστη κατάσταση: τα σύνορα είναι κλειστά, οι σιδηροδρομικές γραμμές επίσης μπλοκαρισμένες είναι. Από αυτή την άποψη, υπάρχει κοινό συμφέρον της Αρμενίας, του Αζερμπαϊτζάν, της Τουρκίας και του Ιράν να δημιουργήσουν σχέσεις μεταξύ τους. Αυτό δεν σημαίνει πλήρη αρμονία μεταξύ τους, αλλά θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την ανάπτυξη του εμπορίου», κατέληξε ο Τόμας ντε Βαάλ.

el.armradio.am

Γράφει ο Σάι Γκαλ, EurAsian Times

Η Ευρώπη δεν έχασε την ασφάλειά της. Έχασε την πεποίθηση ότι την ελέγχει.

Για δεκαετίες, η συμφωνία ΗΠΑ–Ευρώπης κρατούσε: οι Ηνωμένες Πολιτείες αναλάμβαναν το ρίσκο, η Ευρώπη κρατούσε το ημερολόγιο. Με τον Ντόναλντ Τραμπ, όλα άλλαξαν. Η συμμαχία ασφάλειας θα είχε πλέον κόστος.

Το 2025, η Ουάσιγκτον απέσυρε τη χρηματοδότηση προς την Ουκρανία και «χρέωσε» την Ευρώπη γι’ αυτό.

Τον Ιανουάριο του 2026, ο Τραμπ χλεύασε δημόσια τη Δανία για τη Γροιλανδία. Εκείνον τον μήνα, ο Ευρωπαίος επίτροπος Άμυνας είπε ότι μια αμερικανική κατάληψη της Γροιλανδίας θα τερμάτιζε τη συμμαχία του ΝΑΤΟ. Μέχρι τον Φεβρουάριο, το ΝΑΤΟ ήδη σχεδίαζε αποστολή στην Αρκτική, υπό γαλλική ηγεσία. Έστειλαν ακόμη και το αεροπλανοφόρο Charles de Gaulle στον Βόρειο Ατλαντικό.

Στην Ευρώπη έλειψε η πειθαρχία, όχι οι πόροι. Οι αμυντικές προμήθειες αντιμετωπίστηκαν ως βιομηχανία και όχι ως στρατηγική. Το αντίθετο παράδειγμα είναι το Νέο Δελχί.

Υπό τον πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι, η αμυντική πολιτική Atmanirbhar (αυτοδυναμία) Bharat της Ινδίας χτίζεται πάνω σε έναν αδιαπραγμάτευτο κανόνα: κανείς άλλος δεν θα πολεμήσει τους πολέμους της Ινδίας.

Αυτή η μία πρόταση κινεί τα πάντα. Η Ινδία επέλεξε να κατασκευάζει, να συντηρεί, να επισκευάζει και να αναβαθμίζει τα βασικά στρατιωτικά της συστήματα — από κινητήρες και ραντάρ έως πυραύλους και μαχητικά αεροσκάφη. Πλέον εξάγει πολλά από αυτά τα συστήματα σε άλλες χώρες.

Οι ξένες συνεργασίες είναι ευπρόσδεκτες, αλλά μόνο όταν εξυπηρετούν καθαρά τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της Ινδίας και ποτέ εις βάρος του στρατηγικού ελέγχου.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ευρώπη είχε σχεδόν όλα όσα χρειαζόταν για να χτίσει ισχυρή αμυντική βιομηχανία: άφθονο χρήμα, προηγμένη τεχνολογία, καλά συνδεδεμένες αλυσίδες εφοδιασμού, καθιερωμένες αεροδιαστημικές και αμυντικές εταιρείες και, το σημαντικότερο, πάνω από επτά δεκαετίες προστασίας κάτω από την αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας.

Τον Ιανουάριο του 2026, η ΕΕ και η Ινδία κατέληξαν σε Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου και υπέγραψαν Σύμπραξη Ασφάλειας και Άμυνας: «τμηματοποίηση» μέσω συμβολαίων, ανθεκτικές αλυσίδες εφοδιασμού, συνεργασία αμυντικής βιομηχανίας, θαλάσσια ασφάλεια και τεχνολογία σχεδιασμένη να αντέχει πέρα από εκλογικούς κύκλους.

Η Ινδία κερδίζει πρόσβαση σε αγορές, τεχνολογία και κλίμακα — ενώ κρατά σταθερά τον στρατηγικό έλεγχο, την κρίσιμη παραγωγή και τη λήψη αποφάσεων εντός συνόρων.

Η Ευρώπη επιχειρεί τώρα να θεσμοποιήσει αυτή την πειθαρχία στο εσωτερικό της: το SAFE είναι αναγκαίο, όχι καθοριστικό· το Eurofighter αποδεικνύει ότι η Ευρώπη μπορεί να χτίσει σύνθετα συστήματα σε κλίμακα. Διόρθωσε την εξάρτηση από την Ουάσιγκτον, αλλά μην εισάγεις νέες εστίες βέτο στον σχεδιασμό της ΕΕ: αυτοδυναμία με εκτεθειμένο πλευρό.

Και αυτό το πλευρό είναι η Τουρκία.

Το να ενταχθεί η Άγκυρα σε εμβληματικά ευρωπαϊκά αμυντικά σχήματα, μέσω προμηθειών που επιτρέπει το SAFE ή μέσω βαθύτερης εισόδου σε αλυσίδες εφοδιασμού όπως το «κλαμπ» του Eurofighter Typhoon, δεν είναι πλέον θεωρητικό.

Το SAFE ανοίγει την κοινή προμήθεια σε συμμετέχοντες εκτός ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων υποψήφιων χωρών και εταίρων με συμφωνίες ασφάλειας με την ΕΕ, ενώ μπορεί να υπάρξει επιπλέον επιλεξιμότητα μέσω πρόσθετων ρυθμίσεων. Κατάλληλο για την Ουκρανία και έμπιστους εταίρους, απερίσκεπτο χωρίς όρους.

Η Κύπρος ήταν το πρώτο τεστ. Η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο το 1974 και εξακολουθεί να κατέχει το 37% της επικράτειάς της. Η Κύπρος είναι κράτος-μέλος της ΕΕ. Η κατοχή είναι εδαφικό ρήγμα εντός της Ένωσης. Η ΕΕ επέλεξε να το αντιμετωπίσει ως «διαχειρίσιμο» και να διαπραγματεύεται γύρω από αυτό, αντί να το αφήσει να καθορίσει τις σχέσεις με την Άγκυρα.

Αυτή η επιλογή δημιούργησε συνήθειες. Η ΕΕ εξομάλυνε μια άλυτη κατοχή, ενώ βάθαινε κατά περίπτωση τη λειτουργική συνεργασία με την Τουρκία, όπου τη συνέφερε. Παράλληλα, «εξωτερίκευσε» τη διαχείριση κρίσιμων ευαλωτοτήτων, όπως η μετανάστευση.

Η Δήλωση ΕΕ–Τουρκίας του 2016 μετέτρεψε την Άγκυρα σε «θυρωρό» για τον πιο πολιτικά εκρηκτικό τομέα πολιτικής της Ευρώπης. Τούρκοι ηγέτες απείλησαν επανειλημμένα ότι θα «ανοίξουν τις πύλες» και τον Φεβρουάριο του 2020 το έκαναν. Όταν η πίεση «ανατίθεται», το μοχλό πίεσης ακολουθεί.

Η Ευρώπη έμαθε το μάθημα και μετά το κανονικοποίησε· τώρα επιχειρεί να εφαρμόσει την ίδια λογική στις αμυντικές προμήθειες.

Η ενσωμάτωση της Τουρκίας στον ευρωπαϊκό επανεξοπλισμό θα έδινε στην Άγκυρα έναν μελλοντικό μοχλό πάνω στην ευρωπαϊκή ετοιμότητα, ακριβώς τη στιγμή που η Ευρώπη προσπαθεί να μειώσει την εξάρτηση από την Ουάσιγκτον. Η Ελλάδα και η Κύπρος το έχουν πει ανοιχτά.

Η Αθήνα έχει συνδέσει κάθε τουρκική πρόσβαση σε ευρωπαϊκά αμυντικά κονδύλια με την άρση της απειλής casus belli της Άγκυρας. Η Λευκωσία έχει συνδέσει το ζήτημα ευθέως με την κατοχή.

Αυτό είναι διαχείριση ρίσκου. Ένα πλαίσιο αυτοδυναμίας που περιλαμβάνει έναν δρώντα ο οποίος κατέχει έδαφος της ΕΕ και διατηρεί ρητή απειλή κατά κράτους-μέλους υπονομεύει την αυτονομία. Μόλις μπλεχτούν γραμμές παραγωγής, αλυσίδες υποστήριξης και βιομηχανικά συμφέροντα, η ευρωπαϊκή διάθεση να επιβάλει «κόκκινες γραμμές» μειώνεται, ακόμη κι όταν η ασφάλειά της το απαιτεί.

Η υπόθεση Eurofighter δείχνει το κόστος. Η Γερμανία ενέκρινε την παράδοση μαχητικών Typhoon στην Τουρκία, με το Ηνωμένο Βασίλειο να διευκολύνει τη διαδρομή.

Η αιτιολόγηση είναι η βιομηχανική συνέχεια και η συνοχή της συμμαχίας. Η βιομηχανική λογική είναι πραγματική, όπως πραγματικό είναι και το στρατηγικό τίμημα. Όσο περισσότερο η Τουρκία ενσωματώνεται στο προηγμένο ευρωπαϊκό αμυντικό οικοσύστημα, τόσο δυσκολότερο γίνεται να τεθούν όρια στην Ανατολική Μεσόγειο, στην Κύπρο ή σε οποιαδήποτε μελλοντική κρίση δοκιμάσει την ευρωπαϊκή ενότητα.

Η ενσωμάτωση δεν πρέπει να συγχέεται με τη σταθεροποίηση. Η ενσωμάτωση γίνεται πίεση όταν ο ενσωματωμένος δρών διατηρεί πολιτικές που υπονομεύουν την ακεραιότητα του μπλοκ. Το ένστικτο της Ινδίας είναι πιο καθαρό. Συνεργάζεται, αγοράζει και συμπαράγει, αλλά κρατά εσωτερικά σημεία ελέγχου. Κανένας εταίρος δεν γίνεται «μοναδικό σημείο αστοχίας».

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει το ίδιο μάθημα ξανά στον Υψηλό Βορρά. Η Γροιλανδία είναι πλέον κεντρική. Βρίσκεται στον άξονα του Βόρειου Ατλαντικού. Η επιμονή του Τραμπ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να «κατέχουν» τη Γροιλανδία επέβαλε καθαρότητα στα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Η Κομισιόν επιβεβαίωσε την ανάγκη για πακέτο αρκτικής ασφάλειας και ευρωπαϊκή επενδυτική ώθηση, συμπεριλαμβανομένων παγοθραυστικών. Το ΝΑΤΟ ξεκίνησε αρκτικό σχεδιασμό εν μέσω εντάσεων μεταξύ συμμάχων.

Η Ευρώπη δεν έχασε τη Γροιλανδία. Απέτυχε να δέσει τη Γροιλανδία στη φαντασία της περί ασφάλειας. Μετά την αποχώρηση της Γροιλανδίας από τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες το 1985, η Ευρώπη μείωσε τη σχέση της με τη Γροιλανδία σε αλιεία και συμφωνίες σύνδεσης, αφήνοντας την άμυνα σε μεγάλο βαθμό εκτός.

Στο μεταξύ, η αμερικανική στρατιωτική παρουσία παρέμεινε συνεχής, με τη βάση Pituffik Space Base ενταγμένη σε προειδοποίηση πυραύλων και επιτήρηση του διαστήματος. Άρα η «έκπληξη» της Ευρώπης είναι αυτοπροκλητη.

Η διόρθωση παραμένει δυνατή: μέσω υποδομών που ενισχύουν την ανθεκτικότητα της Γροιλανδίας, δυνατοτήτων διπλής χρήσης που αυξάνουν την επιτήρηση και την απόκριση, ευρωπαϊκής ναυτικής και αεροπορικής παρουσίας αγκυρωμένης με τη Δανία, και προστασίας υποθαλάσσιων καλωδίων και αρκτικών διαδρομών ως ευρωπαϊκών περιουσιακών στοιχείων ασφάλειας. Η νομική βάση υπάρχει. Η πολιτική βούληση υστέρησε.

Η Ινδία προσφέρει ένα παράλληλο ένστικτο. Περιφερειακές γεωγραφίες, ειδικά νησιά και θαλάσσιες προσεγγίσεις, ασφαλίζονται νωρίς μέσω υποδομών, επιτήρησης και πρωτοκόλλων ετοιμότητας. Ο εξαναγκασμός ξεκινά με παρουσία και ασάφεια. Η διαρκής επένδυση αποτρέπει εξωτερικούς δρώντες από το να θέσουν αργότερα τους όρους.

Η πιο αιχμηρή αντίθεση Ευρώπης–Ινδίας αφορά τη διαχείριση των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Ινδία διατηρεί μια βαθιά, επιχειρησιακή και ολοένα πιο βιομηχανική σχέση με την Ουάσιγκτον χωρίς να αναπαράγει την ευρωπαϊκή εξάρτηση. Η συμπαραγωγή και το τοπικό βιομηχανικό αποτύπωμα είναι κεντρικά. Η συνεργασία είναι ευπρόσδεκτη, αλλά η παραγωγή, η υποστήριξη και η επισκευή πρέπει να μπορούν να γίνουν στο εσωτερικό.

Η Ευρώπη πλησιάζει την ίδια κατανόηση. Πρέπει να αποφύγει να μπερδεύει τους έμπιστους εταίρους με τους «βολικούς». Το ανώτατο όριο της εξωτερικής συνιστώσας του SAFE αντανακλά μια πρώτη αναγνώριση ότι ο έλεγχος έχει σημασία. Ωστόσο, η ευρωπαϊκή έκθεση είναι βαθύτερη, μέσω κρίσιμων ορυκτών και ενεργειακών αλυσίδων εφοδιασμού που συνδέονται με Κίνα, Ρωσία και τον Κόλπο. Αυτές οι αλληλεξαρτήσεις διαμορφώνουν την ελευθερία δράσης πολύ πριν μια κρίση γίνει θερμή.

Όταν οι εντάσεις με την Κίνα κλιμακώθηκαν, το Νέο Δελχί κινήθηκε γρήγορα για να μειώσει την κινεζική επιρροή σε ψηφιακούς και επενδυτικούς τομείς. Το αντανακλαστικό μέτρησε. Τα σημεία μόχλευσης αντιμετωπίστηκαν νωρίς.

Το Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα λύνουν το ίδιο πρόβλημα από διαφορετικές αφετηρίες. Το Ισραήλ συνδυάζει βαθιές συνεργασίες με μη διαπραγματεύσιμη εσωτερική ικανότητα εκεί όπου η διακοπή είναι υπαρξιακή. Τα ΗΑΕ συνδυάζουν συμμετοχή σε συνασπισμούς με συστηματική τοπική παραγωγή, αγκυρωμένη σε κοινοπραξίες. Αυτό είναι κρατική τέχνη στις αλυσίδες εφοδιασμού.

Ο χρόνος είναι ο διαχωριστής. Ο Κόλπος κινείται γρήγορα. Τα ΗΑΕ χτίζουν επιλογές πριν κρυσταλλώσει η πίεση. Η Ευρώπη χτίζει αφού επιβληθούν τα κόστη.

Τα συνθήματα δεν κρύβουν πια την έκθεση. Το SAFE είναι αναγκαίο, το Eurofighter αποδεικνύει ικανότητα, και η πειθαρχία αποφασίζει. Η αυτοδυναμία δεν αφορά περισσότερες δαπάνες· αφορά την αφαίρεση μοχλών πίεσης, όχι την ανταλλαγή μιας εξάρτησης με μια άλλη.

Αυτές οι ρυθμίσεις υπάρχουν για να κλείνουν σημεία εισόδου πριν σκληρύνουν σε βέτο — γι’ αυτό η Τουρκία δεν μπορεί να βρίσκεται μέσα σε αυτές: σύμμαχος στη μορφή, εξαναγκαστική στην πράξη, κατέχοντας έδαφος της ΕΕ και κρατώντας ρητή απειλή πάνω από κράτος-μέλος, επειδή εισέρχεται από την «εσωτερική λωρίδα».

Η Ευρώπη ήδη μαθαίνει από την Ινδία, είτε το παραδέχεται είτε όχι, η αυτονομία δεν αποδυναμώνει τις συμμαχίες, είναι αυτό που τις κρατά όρθιες.