Γράφε ο Παντελής Σαββίδης

Υπάρχουν τρία στοιχεία της επικαιρότητας που είναι εξαιρετικά ανησυχητικά και η κυβέρνηση επιχειρεί να τα περάσει στην κοινή γνώμη ως επιτυχίες της.

Το πρώτο είναι η επιβεβαίωση απο την αμερικανίδα πρέσβη ότι το καλοκαίρι μπορεί να έρθει στην Ελλάδα ο Τράμπ. Οι κυβερνητικοί οπαδοί ερμήνευσαν την πιθανή έλευση του αμερικανού προέδρου ως κίνηση υποστήριξης του Μητσοτάκη.

Όπως, όμως, ρητά αναφέρει και ο διαμένων στην Ουάσιγκτον εδω και μια πεντηκονταετία, Θεόδωρος Καρυώτης σε άρθρο του στην Hellas Journal ο Τράμπ αν έρθει θα έρθει για να μοιράσει την ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Και δεδομένων των διεθνών σχέσεων που έχουν διαμορφώσει οι δύο επικεφαλής των κυβερνήσεων (Ελλάδας και Τουρκίας) αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα που θα γύρει ο αμερικανός πρόεδρος.

Το δεύτερο στοιχείο είναι η δήλωση του κ. Μητσοτάκη πως στις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν πρέπει να ανακατεύονται άλλοι. Είναι μια επικίνδυνη δήλωση. Βεβαίως, στην κοινή γνώμη περνά η αντίληψη ότι ο εθνικά υπερήφανος πρωθυπουργός κατατροπώνει Ευρώπη και ΗΠΑ που θέλουν να επηρεάσουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Η Ελλάδα έκανε μεγάλη προσπάθεια για να κρατηθεί διεθνοποιήμένο το κυπριακό και να καταστήσει ευρωπαϊκό ζήτημα τα ελληνοτουρκικά. Και το έκανε διότι δεν έχει άλλα εργαλεία εξωτερικής -και αμυντικής- πολιτικής πέραν της συμμετοχής της σε οργανισμούς όπως η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και η σχέση προστασίας που έχει με τις ΗΠΑ.

Την μετατροπή των ελληνοτουρκικών σε διμερές ζήτημα την επεδίωξε, και όπως φαίνεται την πέτυχε- ο Ερντογάν.

Το τρίτο ανησυχητικό σημείο είναι η παραδοχή Λαβρώφ ότι το 1922 υποστήριξαν τον Κεμάλ σε βάρος της Ελλάδας.

Ο Λαβρώφ δεν είναι κάποιος αφελής υπουργός εξωτερικών. Αντιθέτως, είναι αλεπού. Γιατί έκανε δημοσίως αυτήν την παραδοχή; Πάντως, όχι προς όφελος της Ελλάδας της οποίας ο πρωθυπουργός ασκεί εξωτερική πολιτική χωρίς ισορροπίες. Αξίζει η αποκωδικοποίηση του μηνύματος.

Άρθρο γνώμης του Μουρτζούκου Χρήστου

Η ελληνική πολιτική σκηνή βιώνει μια παρατεταμένη περίοδο στασιμότητας, όπου το πολιτικό τέλμα στην Ελλάδα δεν περιορίζεται μόνο στα κόμματα αλλά διαπερνά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.

Αφενός, η Νέα Δημοκρατία (ΝΔ) ως κυβερνών κόμμα παλεύει με τα δικά της λάθη, την αλαζονεία και την έπαρση που έχουν γίνει πλέον η «αντιπολίτευση» της ίδιας. Αφετέρου, η αξιωματική αντιπολίτευση και τα μικρότερα κόμματα βυθίζονται σε εσωστρέφεια, προσωποκεντρικά σχήματα και αδυναμία ουσιαστικής πρότασης, αφήνοντας την κοινωνία χωρίς πραγματικές εναλλακτικές.

Σε αυτή την ανάλυση, εξετάζω τις τρέχουσες δυναμικές, εν μέσω προεκλογικών σκιών για τις εθνικές εκλογές 2027(;), και πώς η Συνταγματική Αναθεώρηση του Μητσοτάκη μπορεί να αλλάξει το παιχνίδι.

Ας ξεκινήσουμε από την ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το κυβερνών κόμμα, παρόλο που διατηρεί μεγάλη διαφορά στις δημοσκοπήσεις, αντιμετωπίζει εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις από τα λάθη του: οικονομικές ανισότητες, διαχειριστικά σφάλματα, αλλά και μια εικόνα αλαζονείας που αποξενώνει μέρος του εκλογικού σώματος. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται να εστιάζει σε θεσμικές μεταρρυθμίσεις για να ανακτήσει δυναμική, με κορυφαία την Συνταγματική Αναθεώρηση που ετοιμάζεται να προωθήσει.

Οι προτάσεις, που αναμένεται να ανακοινωθούν άμεσα, ίσως και με τηλεοπτικό μήνυμα, θα αγγίξουν πάνω από 70 άρθρα, συμπεριλαμβανομένων κρίσιμων θεμάτων όπως η ποινική ευθύνη υπουργών (άρθρο 86), η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων (άρθρο 16), η μονιμότητα δημοσίων υπαλλήλων (άρθρο 103), η προστασία περιβάλλοντος (άρθρο 24), η εκλογή ηγεσίας Δικαιοσύνης (άρθρο 90) και η θητεία Προέδρου Δημοκρατίας (άρθρο 30).

Αυτή η κίνηση δείχνει ότι η ΝΔ προετοιμάζεται εντατικά για τις εκλογές, θέτοντας ατζέντα θεσμικών αλλαγών και καλώντας την αντιπολίτευση σε διάλογο, μια στρατηγική που μπορεί να ενισχύσει την εικόνα της ως πρωτοβουλιακής δύναμης.

Από την πλευρά της αντιπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ ως αξιωματική αντιπολίτευση παραμένει εγκλωβισμένο σε χρόνια εσωστρέφεια, που το εμποδίζει να ασχοληθεί με τα πραγματικά κοινωνικά προβλήματα. Τα δημοσκοπικά ποσοστά του ΠΑΣΟΚ παραμένουν στάσιμα ή πτωτικά, με κύριες φωνές αντίδρασης τον δήμαρχο Αθηναίων Χάρη Δούκα, που κατηγορείται από πολλούς για εστίαση στο κόμμα αντί για τον δήμο, και τον Παύλο Γερουλάνο. Αυτή η εσωκομματική διαμάχη απογοητεύει τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ, χάνοντας δυναμική και αδυνατώντας να διαμορφώσει ουσιαστική αντιπολίτευση. Το κόμμα χρειάζεται επειγόντως να βγει από τον κύκλο της εσωστρέφειας και να εμφανίσει συγκεκριμένο πρόγραμμα.

Παρόμοια προσωποκεντρικά χαρακτηριστικά εμφανίζουν και άλλα κόμματα. Η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου δείχνει ανοδική πορεία, αλλά παραμένει κόμμα αντίδρασης χωρίς συγκροτημένο πρόγραμμα για τα κοινωνικά ζητήματα, ένα προσωποκεντρικό σχήμα που βασίζεται στην ηγεσία χωρίς βάθος. Αντίστοιχα, η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου ανεβαίνει δημοσκοπικά, παρόλο που έχει στις τάξεις της ικανά στελέχη, εστιάζει αποκλειστικά στον αρχηγό περιορίζοντας τη δυναμική της. Η Νίκη, από την άλλη, παλεύει με εσωστρέφεια, διαγραφές στελεχών και απώλεια δυναμικής, κινδυνεύοντας να μείνει εκτός Βουλής στις επόμενες εκλογές, όπως και η Νέα Αριστερά.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, όπου η διαγραφή του Νίκου Φαραντούρη ως Ευρωβουλευτή από τον Σωκράτη Φάμελλο θεωρώ ότι ήταν στρατηγικό λάθος. Ο Φαραντούρης, με την ενεργή δράση του στο Ευρωκοινοβούλιο σε εθνικά, κοινωνικά και γεωπολιτικά ζητήματα, ήταν πολύτιμο στέλεχος, η απώλειά του μπορεί να στοιχίσει εκλογικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και άλλα κόμματα της αριστεράς, κινδυνεύει να μην εισέλθει στη Βουλή, λόγω εσωτερικών συγκρούσεων και έλλειψης σαφούς προγράμματος.

Ενόψει εκλογών, η κυβέρνηση φαίνεται να προετοιμάζεται καλύτερα, θέτοντας θέματα όπως η Συνταγματική Αναθεώρηση, η τριεδρική έδρα για απόδημους και άλλες μεταρρυθμίσεις. Η αντιπολίτευση, αντίθετα, παραμένει εγκλωβισμένη σε εσωστρέφεια, χάνοντας την ευκαιρία να διαμορφώσει ατζέντα. Το πολιτικό τέλμα στην Ελλάδα του 2026, απαιτεί από όλα τα κόμματα να ξεφύγουν από προσωποκεντρικά μοντέλα και να εστιάσουν σε ουσιαστικές προτάσεις για την κοινωνία. Μόνο τότε μπορεί να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο και να δούμε πραγματική πρόοδο.

Νέα κόμματα: Τσίπρας, Σαμαράς & Καρυστιάνου

Πέρα από τα καθιερωμένα σχήματα, τρεις πιθανές νέες πολιτικές οντότητες θα μπορούσαν να ανατρέψουν τα δεδομένα: ένα κόμμα από τον Αλέξη Τσίπρα, μια κίνηση της Μαρίας Καρυστιάνου και η πολυσυζητημένη πρωτοβουλία του Αντώνη Σαμαρά.

Αυτές οι εξελίξεις, σε συνδυασμό με τα γεγονότα του Φεβρουαρίου, εντείνουν την προεκλογική ατμόσφαιρα.

Για τον Αλέξη Τσίπρα, οι φήμες…

Διαβάστε το υπόλοιπο κείμενο στην e-enimerosi.com

(Άρθρο γνώμης του Χρήστου Μουρτζούκου – Διευθυντή & Εκδότη της e-enimerosi.com.