Σε μια κίνηση με σαφές ενεργειακό και γεωπολιτικό αποτύπωμα στην Ανατολική Μεσόγειο, η Αίγυπτος προχωρά στη δέσμευση του συνόλου της μελλοντικής παραγωγής φυσικού αερίου από το κοίτασμα Αφροδίτη της Κύπρου, επιδιώκοντας να θωρακίσει την ενεργειακή της επάρκεια σε βάθος χρόνου και να καλύψει την αυξανόμενη εγχώρια ζήτηση.

Σύμφωνα με τη συμφωνία που ανακοινώθηκε, η Egyptian Natural Gas Holding Co. υπέγραψε προκαταρκτική συμφωνία με τις εταιρείες που διαχειρίζονται το κοίτασμα, με την κρατική εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου της Κύπρου, αλλά και με τη NewMed Energy, η οποία συμμετέχει στο έργο. Με βάση αυτό το πλαίσιο, η αιγυπτιακή πλευρά εξασφαλίζει ολόκληρη την παραγωγή του Αφροδίτη όταν το κοίτασμα τεθεί σε λειτουργία, κάτι που τοποθετείται χρονικά περίπου σε έξι χρόνια.

Την ίδια ώρα, Κάιρο και εταίροι του έργου συμφώνησαν και στη δημιουργία του αναγκαίου συστήματος μεταφοράς φυσικού αερίου από την Κύπρο προς την Αίγυπτο. Για τον σκοπό αυτό προβλέπεται η ίδρυση νέας εταιρείας στην Αίγυπτο με την επωνυμία Aphrodite Midstream Co., η οποία θα αναλάβει την υλοποίηση της σχετικής υποδομής στα ανοικτά των αιγυπτιακών ακτών.

Η παραγωγή από το κοίτασμα Αφροδίτη αναμένεται να ξεκινήσει το 2031, όμως η συμφωνία αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα ήδη από σήμερα, καθώς η Αίγυπτος έχει μετατραπεί σε καθαρό εισαγωγέα φυσικού αερίου. Η αυξημένη εσωτερική κατανάλωση, σε συνδυασμό με τη μείωση της παραγωγής από τα δικά της κοιτάσματα, έχει οδηγήσει το Κάιρο σε αναζήτηση σταθερών και μακροπρόθεσμων πηγών τροφοδοσίας.

Το τελευταίο διάστημα, η αιγυπτιακή πλευρά έχει αναγκαστεί να αυξήσει τις εισαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου, ενώ εξακολουθεί να στηρίζεται σε σημαντικό βαθμό και στους αγωγούς που μεταφέρουν αέριο από το Ισραήλ. Οι προμήθειες από το Ισραήλ επανεκκίνησαν πρόσφατα, ύστερα από διακοπή περίπου ενός μήνα λόγω της κρίσης και του πολέμου στη Μέση Ανατολή, γεγονός που ανέδειξε ξανά πόσο ευάλωτη μπορεί να γίνει η περιφερειακή ενεργειακή αλυσίδα όταν επιδεινώνεται το γεωπολιτικό περιβάλλον.

Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, το κοίτασμα Αφροδίτη αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία από μια απλή εμπορική συμφωνία. Για την Αίγυπτο, αποτελεί μια στρατηγική κίνηση διασφάλισης προμηθειών. Για την Κύπρο, είναι ένα βήμα ουσιαστικής αξιοποίησης του ενεργειακού της πλούτου μέσω μιας περιφερειακής συνεργασίας με άμεση προοπτική εξαγωγής. Και για την ευρύτερη περιοχή, είναι ακόμη μία ένδειξη ότι η Ανατολική Μεσόγειος παραμένει πεδίο όπου η ενέργεια, η οικονομία και η γεωπολιτική συνδέονται όλο και πιο στενά.

Σε ό,τι αφορά τη μετοχική σύνθεση του έργου, η NewMed Energy κατέχει το 30% της άδειας του κοιτάσματος Αφροδίτη, ενώ οι Chevron και Shell διατηρούν από 35% η καθεμία. Αυτό σημαίνει ότι το project στηρίζεται σε ένα σχήμα με ισχυρούς διεθνείς ενεργειακούς παίκτες, στοιχείο που δίνει πρόσθετο βάρος τόσο στην υλοποίηση όσο και στη μελλοντική εμπορική εκμετάλλευση του κοιτάσματος.

Η συμφωνία, με λίγα λόγια, δεν είναι απλώς μια αγορά φυσικού αερίου. Είναι μια κίνηση στρατηγικής κατοχύρωσης επιρροής και ενεργειακής ασφάλειας, με την Αίγυπτο να σπεύδει από τώρα να «κλειδώσει» ένα κρίσιμο απόθεμα της επόμενης δεκαετίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μετωπική επίθεση στην κυβέρνηση εξαπολύει ο ευρωβουλευτής και καθηγητής Ευρωπαϊκού Δικαίου Νικόλας Φαραντούρης, περιγράφοντας τη σημερινή πολιτική κατάσταση ως βαθιά θεσμική κρίση και ζητώντας άμεση προσφυγή στις κάλπες για την αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμοποίησης.

Χρησιμοποιώντας βαρύ βιβλικό συμβολισμό, ο κ. Φαραντούρης παραλληλίζει την εικόνα της κυβέρνησης με τον «κεκονιαμένο τάφο» του Ευαγγελίου, δηλαδή με μια εξουσία που προς τα έξω εμφανίζεται τακτοποιημένη και νομιμοφανής, αλλά στο εσωτερικό της είναι διαβρωμένη από υποκρισία, ανομία και σήψη. Στο επίκεντρο της παρέμβασής του βρίσκονται οι αποκαλύψεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, οι οποίες, όπως υποστηρίζει, έχουν πλήξει καίρια τόσο τη λαϊκή όσο και την κοινοβουλευτική εμπιστοσύνη προς την απερχόμενη κυβέρνηση.

Ο ευρωβουλευτής θεωρεί πως οι κινήσεις του πρωθυπουργού, όπως οι εναλλαγές βουλευτών και υπουργών, δεν αποτελούν ουσιαστική απάντηση, αλλά απόπειρα πολιτικού καλλωπισμού ενός συστήματος που έχει πλέον απονομιμοποιηθεί. Κατά την εκτίμησή του, η επιλογή της κυβέρνησης να συνεχίζει να στηρίζεται σε βουλευτές που βρίσκονται υπό δικασική δίωξη συνιστά ευθεία αντίφαση προς την αρχή της δεδηλωμένης πλειοψηφίας και μετατρέπει τη Βουλή από πυλώνα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας σε μηχανισμό προστασίας της ατιμωρησίας.

Στο ίδιο πνεύμα, ο Φαραντούρης υποστηρίζει ότι η άρνηση του πρωθυπουργού να θέσει εκτός Κοινοβουλευτικής Ομάδας τους εμπλεκόμενους βουλευτές δεν είναι απλώς πολιτική επιλογή, αλλά πράξη που υπονομεύει το ίδιο το συνταγματικό πλαίσιο λειτουργίας του πολιτεύματος. Για τον ίδιο, η κυβέρνηση έχει καταστεί έωλη και κοινοβουλευτικά ανομιμοποίητη, γεγονός που καθιστά αναπόδραστη την προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία.

Ιδιαίτερο βάρος δίνει επίσης στην κριτική του απέναντι στην, όπως τη χαρακτηρίζει, οργανωμένη και συνεχιζόμενη επίθεση κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και των Ανεξάρτητων Αρχών. Ο ευρωβουλευτής βλέπει πίσω από αυτή τη στάση μια συστηματική προσπάθεια αποδόμησης του κράτους δικαίου, με σκοπό να συγκαλυφθούν σοβαρές υποθέσεις που αφορούν τόσο το σκάνδαλο των υποκλοπών όσο και την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Με απλά λόγια, εκτιμά ότι η εκτελεστική εξουσία στρέφεται πλέον κατά των ευρωπαϊκών και εθνικών ελεγκτικών θεσμών για να προστατεύσει τον εαυτό της.

Σύμφωνα με τον Νικόλα Φαραντούρη, η χώρα δεν βρίσκεται απλώς μπροστά σε μια πολιτική φθορά, αλλά μέσα σε μια οξεία θεσμική κρίση, η οποία μπορεί να θεραπευτεί μόνο μέσα από την ενεργοποίηση του ίδιου του συνταγματικού μηχανισμού της λαϊκής κυριαρχίας. Γι’ αυτό ζητεί άμεση διάλυση της Βουλής και εκλογές, ώστε να προκύψει νέα κυβέρνηση με καθαρή, διαυγή και στέρεη δεδηλωμένη, χωρίς εξαρτήσεις, πιέσεις και σκιές.

Το τελικό μήνυμά του είναι σαφές και επιθετικό: ο «κεκονιαμένος τάφος» της κυβέρνησης πρέπει να σπάσει τώρα. Και αυτό, κατά την άποψή του, δεν μπορεί να γίνει ούτε με ανασχηματισμούς ούτε με επικοινωνιακά τεχνάσματα, αλλά μόνο με κάλπες.

Η Ινδία δεν είναι υπερδύναμη — ο πόλεμος με το Ιράν αποκαλύπτει το Νέο Δελχί ως την πρώτη πραγματική «συνδετική δύναμη» του κόσμου: Ισραηλινός αναλυτής

Γράφει ο Σάι Γκαλ, EurAsian Times

Ο πόλεμος με το Ιράν δεν άλλαξε τον κόσμο. Τον αποκάλυψε. Αφαίρεσε στρώμα μετά από στρώμα τις παραδοχές γύρω από την αποτροπή, την ελευθερία της ναυσιπλοΐας, την ενεργειακή εξάρτηση και τις συμμαχίες, και άφησε πίσω μία πραγματικότητα: όποιος δεν μπορεί να μιλήσει με όλους, δεν θα έχει επιρροή σε κανέναν.

Οι υπερδυνάμεις δεν επαρκούν πλέον. Ένα διαφορετικό είδος ισχύος αρχίζει να διαμορφώνει το σύστημα. Σε αυτόν τον χώρο, η Ινδία δεν είναι απλώς ένας ακόμη μεγάλος παίκτης. Είναι το μοναδικό σημείο σύνδεσης που δεν «κάηκε».

Το Νέο Δελχί δεν παρουσιάστηκε ως διαμεσολαβητής. Δεν το χρειάστηκε. Δεν έκοψε καμία γραμμή επικοινωνίας. Ενώ άλλοι επέλεξαν πλευρά ή αναγκάστηκαν να εξηγήσουν γιατί, η Ινδία συνέχισε να συνεργάζεται με την Ουάσιγκτον, την Ιερουσαλήμ, το Ριάντ, το Άμπου Ντάμπι, τη Μόσχα και την Τεχεράνη.

Όχι ως ηθική στάση. Ως επιχειρησιακή λογική. Εκεί βρίσκεται η διαφορά που κανείς δεν λέει ανοιχτά: η Ινδία δεν προσπαθεί να γίνει αρεστή. Φροντίζει να γίνει απαραίτητη. Όποιος αναζητά την αποδοχή, καταλήγει να απολογείται. Όποιος γίνεται απαραίτητος, απλώς σηκώνει το τηλέφωνο και βλέπει ποιος απαντά.

Όποιος επιχειρεί να διαβάσει την ινδική εξωτερική πολιτική με δυτικούς όρους, χάνει την ουσία. Το Νέο Δελχί δεν βλέπει καμία αντίφαση στο να αγοράζει πετρέλαιο από τη Ρωσία και ταυτόχρονα να διατηρεί αμυντική συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Δεν βλέπει πρόβλημα στη συνεργασία με το Ισραήλ, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί παρουσία στο λιμάνι Τσαμπαχάρ του Ιράν. Δεν διστάζει ανάμεσα στον Κόλπο και την Τεχεράνη.

Χτίζει ένα σύστημα στο οποίο όλοι εξαρτώνται από αυτό. Αυτό δεν είναι ισορροπία. Είναι αρχιτεκτονική. Η ισορροπία μπορεί να καταρρεύσει μέσα σε μία ημέρα. Η αρχιτεκτονική αντέχει ακόμη και όταν ένα επίπεδο καταρρεύσει. Η Ινδία οικοδομεί μια δομή μέσα από την οποία περνά κάθε πόρτα. Αυτό δεν είναι διπλωματία. Είναι αρχιτεκτονική εξάρτησης.

Ο πόλεμος αποκάλυψε πόσο πιο προχωρημένη είναι αυτή η αρχιτεκτονική σε σχέση με των υπολοίπων. Η Τουρκία επιχείρησε να μεσολαβήσει και έμεινε εγκλωβισμένη στη δική της ατζέντα. Το Πακιστάν προσπάθησε να παρουσιαστεί ως περιφερειακός παίκτης, αλλά αμέσως αντιμετωπίστηκε μέσα από το πρίσμα της εξάρτησης και της μεροληψίας.

Η Ινδία δεν χρειάστηκε να απολογηθεί. Συνέχισε να μιλά με όλους, και το γεγονός ότι όλοι συνέχισαν να της απαντούν αποτελεί από μόνο του δήλωση. Όποιος περιμένει από την Ινδία να επιλέξει πλευρά, αναλύει τον κόσμο με όρους που δεν υπάρχουν πια.

Ο λόγος είναι βαθύτερος από τη συγκυριακή στάση. Η Ινδία είναι το μόνο κράτος που διαθέτει ταυτόχρονα εσωτερική αγορά, παραγωγική ικανότητα, ένα μη ιεραρχικό δίκτυο σχέσεων και την προθυμία να λειτουργεί μέσα στις αντιφάσεις αντί να τις επιλύει.

Αυτό της επιτρέπει να κινείται εκεί όπου άλλοι μπλοκάρουν – ανάμεσα σε συγκρουόμενα συμφέροντα, σε ανταγωνιστικές διαδρομές, σε συστήματα που δεν «κουμπώνουν» μεταξύ τους.

Ο Κόλπος το κατανοεί πολύ καλά. Για τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Ινδία δεν είναι απλώς εταίρος. Είναι ασφάλεια. Είναι πελάτης, προμηθευτής, επενδυτικός εταίρος, εργατικό δυναμικό και παράγοντας ασφάλειας.

Η σχέση δεν είναι μονόδρομη. Είναι αμοιβαία εξάρτηση. Γι’ αυτό, όταν το Ορμούζ κλονίζεται, το Νέο Δελχί δεν αντιδρά ως εξωτερικός παίκτης. Αντιδρά σαν να πρόκειται για εσωτερικό του άξονα.

Απέναντι στο Ιράν, η σωστή ανάγνωση δεν είναι ιδεολογική αλλά γεωγραφική. Η Ινδία δεν «πλησιάζει» την Τεχεράνη. Αρνείται να εγκαταλείψει την πρόσβαση.

Το Τσαμπαχάρ δεν είναι απλώς ένα έργο. Είναι αρχή. Όσο υπάρχει, η Ινδία διατηρεί μια πύλη που δεν εξαρτάται από τη βούληση τρίτων. Ακόμη και σε περιόδους αμερικανικής πίεσης, η σχέση δεν εξαφανίστηκε – απλώς άλλαξε μορφή.