Με κείμενο-πολιτικό μανιφέστο που κινείται στα άκρα, ο Ιμπραήμ Καραγκιούλ, αρθρογράφος και πρώην διευθυντής της φιλοκυβερνητικής Yeni Şafak, από τους δημοσιογραφικούς συνομιλητές του προεδρικού περιβάλλοντος στην Τουρκία, επιχειρεί να «διαβάσει» την κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή ως απαρχή ενός ευρύτερου πολέμου. Στο άρθρο του με τίτλο «Άρχισε ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος;», περιγράφει την επίθεση του Ισραήλ στο Ιράν ως γεγονός που ανοίγει έναν «φαύλο κύκλο» σύγκρουσης, επιρρίπτοντας ευθύνες στις ΗΠΑ για “τυφλή” στοίχιση πίσω από το Τελ Αβίβ. Βέβαια ο Ντόναλντ Τραμπ έχει αναγνωρίσει από το 2017 ως πρωτεύουσα του Ισραήλ την Ιερουσαλήμ.

Το κείμενο δεν περιορίζεται σε γεωπολιτική ανάλυση, κλιμακώνει σε ρητορική μίσους και σε ωμή προτροπή βίας με στοχοποίηση πολιτικών προσώπων και συλλογικών ομάδων. Πρόκειται για περιεχόμενο που υπερβαίνει τα όρια του πολιτικού σχολιασμού, καθώς νομιμοποιεί την ιδέα ότι «όλα επιτρέπονται» και μετατοπίζει το πλαίσιο από τη διπλωματία στην “εξόντωση”.

Μήνυμα στήριξης από την Ελλάδα στην Κύπρο! Δένδιας σε Χριστοδουλίδη: «Είμαστε στη διάθεσή σας» – “ΚΙΜΩΝ”, “ΨΑΡΑ” και F-16 Viper στην κυπριακή εξίσωση

«Η δολοφονία του Χαμενεΐ» ως καταλύτης και αφήγημα “εσωτερικής προδοσίας”

Κεντρικός άξονας του άρθρου είναι η υπόθεση ότι ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, σκοτώθηκε «στην καρδιά του Ιράν» από ΗΠΑ και Ισραήλ. Ο Καραγκιούλ το παρουσιάζει ως «εθνικό τραύμα» και ως απόδειξη βαθιάς διείσδυσης ξένων υπηρεσιών στο ιρανικό σύστημα.

Χτίζει δε ένα σενάριο «εσωτερικής προδοσίας» μέσα από παραλληλισμό με την τουρκική εμπειρία του FETÖ: υποστηρίζει ότι στην ιρανική επικράτεια λειτουργούν επί χρόνια δίκτυα που ενεργοποιήθηκαν υπέρ του Ισραήλ, δίνοντας πληροφορίες ακόμη και για το πού και πότε συνεδρίαζε η ηγεσία. Το αποτέλεσμα, κατά τον ίδιο, δεν είναι απλώς στρατιωτικό πλήγμα αλλά «χτύπημα καθεστώτος» μέσω εσωτερικής αποσταθεροποίησης.

«Η οργή του Ιράν καίει τη γεωγραφία» – επέκταση των στόχων σε όλη την περιοχή

Στο δεύτερο επίπεδο, ο αρθρογράφος περιγράφει μια ιρανική απάντηση που “γενικεύει” το πεδίο: χτυπήματα (όπως ισχυρίζεται) σε κράτη που φιλοξενούν αμερικανικές υποδομές, σε κόμβους του Κόλπου, αλλά και σε στόχους που συνδέει πολιτικά με το Ισραήλ. Επιδιώκει να δείξει ότι «η πρώτη γραμμή» δεν είναι πια Ιράν–Ισραήλ αλλά μια ολόκληρη περιφερειακή ζώνη, όπου οι αραβικές κυβερνήσεις κινδυνεύουν –κατά τη δική του ερμηνεία– να βρεθούν να πολεμούν «για λογαριασμό του Ισραήλ».

Στο ίδιο μοτίβο, αναδεικνύει ως στρατηγικό ορόσημο το «κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ», παρουσιάζοντάς το ως εργαλείο που μεταφέρει τη σύγκρουση από το στρατιωτικό στο οικονομικό πεδίο, με άμεσες παγκόσμιες συνέπειες.

«Διακεκαυμένη ζώνη»: Η Κύπρος στο στόχαστρο, η Ελλάδα απαντά με “ΚΙΜΩΝ”, δεύτερη φρεγάτα και F-16

Τουρκικό “κόκκινο όριο”: «χάρτες στα ανατολικά» και φόβος νέας γεωγραφίας

Η πιο σαφής πολιτική “γραμμή” του άρθρου αφορά την Τουρκία: ο Καραγκιούλ ισχυρίζεται ότι πιθανή ήττα/διάλυση του Ιράν θα ανοίξει τον δρόμο για «νέους χάρτες» ανατολικά της Τουρκίας, με ισραηλινό αποτύπωμα, και για αναδιάταξη ισχύος που θα επηρεάσει Συρία–Ιράκ–Καύκασο και τον άξονα προς Κεντρική Ασία.

Εδώ το άρθρο λειτουργεί ως προειδοποίηση προς την τουρκική κοινή γνώμη: παρουσιάζει την κρίση όχι ως μακρινό μέτωπο αλλά ως προοίμιο πίεσης κατά της Τουρκίας σε πολλαπλά μέτωπα (Συρία, Ανατολική Μεσόγειος, Κύπρος).

Από την “ανάλυση” στην προτροπή βίας και στη συλλογική στοχοποίηση

Το πιο προβληματικό σκέλος είναι ότι ο αρθρογράφος περνά από τον πόλεμο των κρατών σε ρητορική εξόντωσης: στοχοποιεί ευθέως συγκεκριμένο πολιτικό ηγέτη με προτροπές δολοφονίας, ενώ ταυτόχρονα γενικεύει συλλογικά σε βάρος Εβραίων ως “εσωτερικής απειλής” σε κάθε χώρα. Αυτή η συλλογική ενοχοποίηση είναι κλασικό μοτίβο αντισημιτικής προπαγάνδας, που ιστορικά οδηγεί σε κοινωνική πόλωση και βία.

Παράλληλα, προωθεί την ιδέα ότι η Τουρκία και άλλα κράτη πρέπει να αποκτήσουν πυρηνικά ως «αντιστάθμισμα», μετατοπίζοντας το επιχείρημα από την αποτροπή σε κούρσα εξοπλισμών υψηλού ρίσκου.

Στήριξη εν καιρώ πολέμου! Η Τουρκία διατηρεί το στρατηγικό βάθος του Ιράν – Η Άγκυρα δεν είναι σύμμαχος της Τεχεράνης αλλά κάτι πιο επικίνδυνο

Τι δείχνει πολιτικά για την Άγκυρα

Ακόμη κι αν το άρθρο δεν εκφράζει επίσημα το τουρκικό κράτος, το γεγονός ότι προέρχεται από πρόσωπο του φιλοερντογανικού οικοσυστήματος το καθιστά ενδεικτικό του κλίματος που καλλιεργείται:

• Ενισχύεται η αφήγηση ότι η κρίση είναι «υπαρξιακή» και ότι η Τουρκία βρίσκεται ήδη σε αντιπαράθεση με το Ισραήλ σε πολλαπλά θέατρα.

• Διευρύνεται η “νομιμοποίηση” σκληρής στάσης στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, με επίκληση απειλής εναντίον της εδαφικής ασφάλειας.

• Κανονικοποιούνται επικίνδυνες υπερβολές (πυρηνικά, “όλα επιτρέπονται”), οι οποίες λειτουργούν περισσότερο ως εργαλεία κινητοποίησης και πίεσης παρά ως ρεαλιστικές πολιτικές επιλογές.

Φιντάν: Δεν θεωρεί πιθανή επίθεση του Ιράν στην Κύπρο – Προφανώς η Τουρκία ενοχλείται από την ελληνική στρατιωτική παρουσία

Με ένα κείμενο-κατηγορώ, ο κουρδικός λογαριασμός στο X’, Botin Kurdistani θέτει ένα ωμό ερώτημα: «Μπορούν οι Ιρανοί Κούρδοι να εμπιστευτούν την έκκληση του Ντόναλντ Τραμπ για χερσαία επιχείρηση κατά του Ιράν;» Η ίδια απαντά αρνητικά, χτίζοντας το επιχείρημά της πάνω σε δύο «μαθήματα» που –κατά την άποψή της– δεν επιτρέπουν αυταπάτες: τη Ροζάβα/Συρία μετά το 2019 και το δημοψήφισμα ανεξαρτησίας των Κούρδων του Ιράκ το 2017.

Ο Τραμπ εξετάζει στήριξη ένοπλων ομάδων κατά της Τεχεράνης! Οι Κούρδοι στο επίκεντρο και το φάντασμα της «προδοσίας» στη Συρία

O λογαριασμός ανοίγει με τη γνωστή αγγλική φράση «Once bitten, twice shy» που σημαίνει σε ελεύθερη μετάφρασ “μια φορά την πάτησες, τη δεύτερη είσαι πιο προσεκτικός” και επιστρέφει στο φθινόπωρο του 2019, όταν –όπως γράφει– ο Τραμπ ήρθε σε επαφή με τον διοικητή των Syrian Democratic Forces (SDF), Μαζλούμ Άμπντι, επειδή οι ΗΠΑ χρειάζονταν τις κουρδικές δυνάμεις στον πόλεμο κατά του ISIS. Στο ίδιο πλαίσιο, υποστηρίζει ότι οι Κούρδοι συνέβαλαν με πληροφορίες-κλειδί στον εντοπισμό του Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι, με τον Τραμπ να «καρπώνεται» στη συνέχεια την επιτυχία.

Στο κέντρο της αφήγησης μπαίνει το «τίμημα». H ανάρτηση κάνει λόγο για 15.000 νεκρούς Κούρδους μαχητές και 28.000 μόνιμα ανάπηρους από τη σύγκρουση με το ISIS – ανθρώπους που, όπως γράφει, έμειναν χωρίς χρήματα, δουλειά και προοπτική. Το ελάχιστο που περίμεναν, σημειώνει, ήταν «ένας ασφαλής τόπος», μια στοιχειώδης εγγύηση ζωής χωρίς φόβο.

Αντ’ αυτού, περιγράφει μια στροφή: υποστηρίζει ότι ο Τραμπ «έδωσε πράσινο φως» ώστε η Τουρκία και οι αντίπαλοι των Σύρων Κούρδων να κινηθούν εναντίον τους. Η Kurdistani αναφέρεται σε καθημερινά πλήγματα με drones, σε απώλειες και σε χιλιάδες αγνοούμενους, μιλώντας ευθέως για «γενοκτονία» και για πλήρη εγκατάλειψη από τις ΗΠΑ. Προσθέτει ότι, παρά τις εκκλήσεις των Κούρδων προς τον Τραμπ, δεν υπήρξε ανταπόκριση, ενώ υποστηρίζει πως προσπάθειες πολιτικής εκπροσώπησης στις ΗΠΑ μπλοκαρίστηκαν, με αποτέλεσμα η κουρδική πλευρά να μείνει «μόνη» και να χάσει ό,τι είχε χτίσει.

Axios: Τηλεφωνήματα Τραμπ σε Ταλαμπανί και Μπαρζανί! «Προσδοκία Νετανιάχου για κουρδική εξέγερση»

Το δεύτερο «καμπανάκι» που επικαλείται είναι το δημοψήφισμα ανεξαρτησίας στο Κουρδιστάν του Ιράκ το 2017. Η αρθρογράφος θυμίζει ότι το ποσοστό υπέρ της ανεξαρτησίας έφτασε το 95%, όμως –όπως ισχυρίζεται– η αμερικανική στάση δεν προστάτευσε τους Κούρδους, με συνέπεια να χάσουν σημαντικό μέρος εδαφών έπειτα από επιχείρηση του ιρακινού στρατού. Το ερμηνεύει ως επιλογή του Τραμπ να «κατευνάσει» την Άγκυρα.

Συμπέρασμα του Botin Kurdistani; Οι Ιρανοί Κούρδοι δεν πρέπει να στηριχθούν σε «λόγια» και «υποσχέσεις». Αν –όπως γράφει– κληθούν να πληρώσουν κόστος σε μια νέα σύγκρουση, οφείλουν πρώτα να εξασφαλίσουν δεσμευτικές, γραπτές εγγυήσεις από μέλη του Κογκρέσου για την προστασία δικαιωμάτων και την αποφυγή εγκατάλειψης «μετά τη δουλειά». Κλείνει με διπλή παροιμία-προειδοποίηση: «Fool me once, shame on you; fool me twice, shame on me» και «ο σοφός δεν κάνει το ίδιο λάθος δύο φορές».

if you agree✅ please like and share. If not, please explain why?
Can Iranian Kurds trust Donald Trump’s call for a ground operation against Iran?
As the English say: “Once bitten, twice shy.”
In October 2019, Donald Trump contacted the commander of the Syrian Democratic Forces,… pic.twitter.com/LjSyivEE6m

— Botin Kurdistani (@kurdistannews24) March 3, 2026

Επιμέλεια: Χρήστος Κωνσταντινίδης

Σενάρια ενεργής στήριξης ένοπλων αντικαθεστωτικών ομάδων στο εσωτερικό του Ιράν εξετάζει ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, καθώς η σύγκρουση με την Τεχεράνη κλιμακώνεται. Σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, που επικαλείται Αμερικανούς αξιωματούχους, ο Λευκός Οίκος μελετά το ενδεχόμενο πολιτικής –και ενδεχομένως επιχειρησιακής– υποστήριξης σε δυνάμεις που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ως «χερσαίος βραχίονας» πίεσης κατά του ιρανικού καθεστώτος.

Επαφές με Κούρδους – «Οι μπότες στο έδαφος είναι οι Ιρανοί»

Σύμφωνα με το Axios, ο Τραμπ είχε συνομιλία την Κυριακή με Κούρδους ηγέτες, ενώ συνεχίζει επαφές με τοπικούς παράγοντες που –όπως αναφέρεται– θα μπορούσαν να «εκμεταλλευτούν τις αδυναμίες της Τεχεράνης». Οι Κούρδοι διαθέτουν σημαντική ένοπλη παρουσία κατά μήκος των συνόρων Ιράκ–Ιράν, στοιχείο που ενισχύει τις εκτιμήσεις ότι ενδέχεται να διαδραματίσουν κεντρικό ρόλο σε ένα τέτοιο σενάριο.

Σε δημόσιες παρεμβάσεις του, ο Αμερικανός πρόεδρος έχει καλέσει τους Ιρανούς να «πάρουν πίσω τη χώρα τους», αφήνοντας να εννοηθεί ότι η Ουάσιγκτον στηρίζει πολιτικά μια εσωτερική εξέγερση. Σε άρθρο γνώμης που αναπαρήγαγε ο ίδιος στα κοινωνικά δίκτυα, διατυπώνεται η άποψη ότι «δεν χρειάζεται αμερικανική εισβολή – οι Ιρανοί είναι οι μπότες στο έδαφος», σκιαγραφώντας ένα δόγμα έμμεσης εμπλοκής, χωρίς μαζική αποστολή αμερικανικών δυνάμεων.

Ωστόσο, Αμερικανοί αξιωματούχοι διευκρινίζουν ότι δεν έχει ληφθεί τελική απόφαση για παροχή όπλων, εκπαίδευσης ή πληροφοριών σε αντικαθεστωτικές οργανώσεις.

Η σκιά της Συρίας και ο όρος «expired»

Την ίδια ώρα, η συζήτηση για πιθανή στήριξη κουρδικών δυνάμεων επαναφέρει το τραυματικό προηγούμενο της Συρίας. Ο αναλυτής Diliman Abdulkader επισημαίνει ότι οι ΗΠΑ βρέθηκαν σε στρατιωτική συμμαχία με τους Κούρδους της Συρίας στον αγώνα κατά του ISIS, όμως στη συνέχεια –όπως καταγγέλλει– εγκατέλειψαν τους συμμάχους τους για να κατευνάσουν την Άγκυρα.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η αναφορά στον όρο «expired» (λήξαν) που φέρεται να χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει την αμερικανική στήριξη προς τους Σύρους Κούρδους, όταν αυτή κρίθηκε πολιτικά μη συμφέρουσα.

Το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι σαφές: τι διασφαλίζει ότι μια νέα συνεργασία με κουρδικές ένοπλες δυνάμεις στο Ιράν δεν θα έχει την ίδια κατάληξη;

After speaking with Kurdish leaders of the autonomous Kurdistan Region, President Trump is open to supporting armed groups to weaken Iran.

These armed groups are likely the Kurds of course.

There’s just one major problem, U.S. was just in an alliance with the Kurds in Syria… https://t.co/HfwJi5P8Fl

— Diliman Abdulkader (@D_abdulkader) March 3, 2026

Οι κουρδικές απαιτήσεις

Σύμφωνα με τις ίδιες τοποθετήσεις, οι Κούρδοι του Ιράν –ιδίως στην περιοχή του Ροζχελάτ (Ανατολικό Κουρδιστάν)– εμφανίζονται διατεθειμένοι να κινηθούν κατά του καθεστώτος, υπό έναν όρο: σαφείς, γραπτές και διεθνώς κατοχυρωμένες εγγυήσεις.

Οι απαιτήσεις που διατυπώνονται περιλαμβάνουν:

• Πλήρη, διεθνώς αναγνωρισμένη αυτονομία

• Πρόσβαση σε προηγμένα οπλικά συστήματα

• Μακροπρόθεσμες εγγυήσεις ασφάλειας

• Δέσμευση που θα έχει την υπογραφή του Κογκρέσου και ευρωπαϊκών κυβερνήσεων

Με άλλα λόγια, όχι αόριστες υποσχέσεις, αλλά θεσμικά δεσμευτικό πλαίσιο.

Στρατηγική επιλογή ή επικίνδυνο στοίχημα;

Η επιλογή έμμεσης αποσταθεροποίησης μέσω εσωτερικών ένοπλων δυνάμεων εντάσσεται σε μια στρατηγική περιορισμού του κόστους για τις ΗΠΑ, αποφεύγοντας μια χερσαία εισβολή. Όμως πρόκειται για μοντέλο υψηλού ρίσκου:

• Ενδέχεται να οδηγήσει σε εμφυλιοπολεμική διάλυση του Ιράν.

• Μπορεί να προκαλέσει αντίδραση της Τουρκίας, η οποία διατηρεί κόκκινη γραμμή σε κάθε ενίσχυση κουρδικών ένοπλων δομών.

• Δημιουργεί αβεβαιότητα ως προς την αξιοπιστία των αμερικανικών εγγυήσεων.

Η γεωπολιτική εξίσωση περιπλέκεται περαιτέρω από τον συντονισμό Τραμπ–Νετανιάχου, καθώς το Ισραήλ εδώ και χρόνια προκρίνει αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο αν οι ΗΠΑ θα εξοπλίσουν ένοπλες ομάδες εντός Ιράν. Είναι αν μπορούν –και αν θέλουν– να εγγυηθούν το «μετά». Γιατί στη Μέση Ανατολή, η ανατροπή είναι συχνά ευκολότερη από τη σταθεροποίηση.

Και οι Κούρδοι, όπως δείχνει η ιστορία, δεν ξεχνούν. Θυμηθείτε σχετική ανάλυση με τις 9 φορές που τους “πούλησαν” οι ΗΠΑ.