Γράφει η Φανούλα Αργυρού, ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Στόχος, η δημογραφική αλλαγή και εθνικό ξεκαθάρισμα βάσει σχεδίου Δρος Νιχάτ Ερίμ 1956. Ο σκόπιμος εποικισμός των κατεχομένων αναφέρθηκε δύο φορές από την Επιτροπή Μετανάστευσης, Προσφύγων και Δημογραφίας του Συμβουλίου της Ευρώπης, το 1992 (Εισηγητής: Αλφόνς Κουκό, Ισπανία) και το 2003 (Εισηγητής: Τζαάκο Λάξο, Φινλανδία).
Η έκθεση Κουκό ανέφερε ότι η δημογραφική σύνθεση της Κύπρου αλλοιώνεται ριζικά με την εγκατάσταση χιλιάδων ξένων, που μεταφέρονται από την Τουρκία.

Έγραψε σχετικά ο Δρ Ερίμ:

«…Η αρχή της αυτοδιάθεσης θα πρέπει να εφαρμοσθεί αφού πρώτα μετακινηθεί ο ελληνικός πληθυσμός, έτσι ώστε να υπάγεται στη διοίκηση της αρεσκείας του… Θα πρέπει να επιδιωχθεί η ελεύθερη μετάβαση Τούρκων προς την Κύπρο. Αφού η Τουρκία λάβει τα μέτρα της (Φ.Α. βλέπε εισβολές!) Το σύνολο του τουρκικού πληθυσμού μπορεί να αυξηθεί στον αριθμό που ανερχόταν επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τότε μόνο δεν θα ανησυχεί για την έκβαση του δημοψηφίσματος που θα γίνει είτε για τον καθορισμό του συνόλου της νήσου είτε της διχοτόμησης…».

(Σημ.: Στα απαράδεκτα διπλά δημοψηφίσματα το 2004 για το «Σχέδιο Ανάν», ήταν οι κουβαλητοί που βοήθησαν στην αποδοχή του στα κατεχόμενα).

31.8.1955. Ο Τούρκος Υπ. Εξωτερικών, Φατίν Ζορλού, είπε προκαταβολικά στον Βρετανό ομόλογό του, Χάρολντ Μακμίλαν, στη διαβόητη Τριμερή στο Λονδίνο, ότι στην Τουρκία υπήρχαν 300.000 Τούρκοι που είχαν κυπριακή καταγωγή, άρα είχαν το δικαίωμα επιστροφής. Η Τουρκία ουδέποτε θα δεχόταν η Κύπρος να περάσει στα χέρια της Ελλάδας, και η αρχή τής αυτοδιαθέσεως στην Κύπρο έπρεπε να θεωρηθεί ως εξαίρεση και έπρεπε να βρεθεί μια άλλη λύση, που να την δίδει και στους Τούρκους, δηλαδή στη μειονότητα του 18%.

Και βρέθηκε! Στις 19.12.1956, ο Βρετανός Υπουργός Αποικιών, Alan Lennox-Boyd, τρεις μέρες μετά την κρυφή συμφωνία με τον Τούρκο Πρωθυπουργό Α. Μεντερές στην Κωνσταντινούπολη, δήλωσε στη Βουλή των Κοινοτήτων ότι, σε «τελική λύση του Κυπριακού δεν θα αποκλείεται η διχοτόμηση και η ξεχωριστή αυτοδιάθεση και στους Τούρκους της Κύπρου…».

Ερευνώντας τα βρετανικά αρχεία, βρήκα ότι η δήλωση Ζορλού διαψευδόταν όταν αξιωματούχος του Φόρεϊν Όφις, στις 5.6.1959, σημείωνε πως ο κ. Μπαγιουλκέν (Τούρκος αξιωματούχος) τούς είπε ότι η Τουρκία δεν σκόπευε να στείλει πίσω όλες τις 47.000 Τουρκοκυπρίων που βρίσκονταν τότε στην Τουρκία… (Αυτά δημοσιεύσαμε στη «Σ» κατά τη διάρκεια της τρίμηνης, για πρώτη φορά, παρουσίασης βρετανικών εγγράφων το 1989/90 και στη συνέχεια στο βιβλίο «Έτσι κατέστρεψαν την Κύπρο», που εκδώσαμε το 1992).

Στις 27 Αυγούστου 1974, στη συνάντηση που είχε ομάδα του Φόρεϊν Όφις με τον Αμερικανό ΥΠΕΞ, Δρα Χένρι Κίσινγκερ στην Ουάσιγκτον, όταν πήγαν ειδικά για ν’ αποσπάσουν την υποστήριξή του στη λύση που είχαν αποφασίσει στις 16 Αυγούστου 1974 (όπως ήθελαν οι Τούρκοι), τη Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία, ο αξιωματούχος Σερ Τζον Κίλικ είπε στον Κίσινγκερ ότι «η Άγκυρα σύντομα θα ξεκινούσε τη μεταφορά Τούρκων από την Τουρκία στις κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου» (Βλέπε άρθρο γράφουσας, «Σημερινή», 28.8.2022, «Όταν ο Κίσινγκερ αποφάσισε να υποστηρίξει τη βρετανική ΔΔΟ»).

Επιβεβαίωση – Τον εποικισμό γνώριζε και η Κ.Κ.

Στις 21 Φεβρουαρίου 1975, ο Υπ. Αρμοστής στην Κύπρο, κ. Όλβερ, έγραψε ότι οι Τούρκοι ξεκίνησαν μεγάλης κλίμακας εποικισμό από την Τουρκία προς τα κατεχόμενα. Και πως ήταν πλέον ξεκάθαρο ότι η ελληνική πλευρά δεν έπρεπε ν’ αναμένει επιστροφή εδαφικού στη δυτική περιοχή και πως ο εποικισμός και η επανεγκατάσταση της Μόρφου και της πέριξ περιοχής συνεχίζονταν εντατικά. Οι τουρκικές προετοιμασίες ήταν το ίδιο και στην περιοχή της νέας πόλης της Αμμοχώστου..

Άλλη αναφορά έλεγε:

«Φθάνουν εδώ με δύο γεμάτα φέρι μπόουτ την εβδομάδα και το γνωρίζει και η Κυπριακή Κυβέρνηση. Το SS Truva κάνει δρομολόγια μεταξύ Μερσίνης και Αμμοχώστου κάθε μέρα εκτός Κυριακής… Όλο το σχέδιο είναι φοβερά ορχηστρωμένο και οριστικός εποικισμός λαμβάνει χώραν ειδικά στην περιοχή Καρπασίας και οι έποικοι καταφθάνουν μαζί με τους μουχτάρηδές τους… Το ομόσπονδο τουρκικό κρατίδιο προνόησε κονδύλι γι’ αυτούς τους ανθρώπους και εξασφάλισε οικονομική βοήθεια από την Άγκυρα για την εγκατάστασή τους. Οι συνθήκες της εγκατάστασης εδώ 40.000 – 50.000 από την Τουρκία είναι ανυπολόγιστες. Θα έχει σοβαρές δημογραφικές επιπτώσεις… οι έποικοι θ’ αντιπροσωπεύονται στα ψηλότερα πολιτικά στρώματα και η φωνή τους θα ακούγεται».

Επίσης στην ετήσια έκθεση για το 1975 «…Ενισχύσεις του πληθυσμού (στα κατεχόμενα) καταφθάνουν σιωπηρά ως μόνιμοι έποικοι από την Τουρκία, συνολικός αριθμός στο τέλος του χρόνου 15.000 ή περισσότεροι, αναμένοντας άλλες 20.000 για να εξισώσουν τον πληθυσμό μεταξύ των δύο πλευρών της νήσου…».

Έκθεση προς το Φόρεϊν Όφις 1976

«…Με τη μεταφορά των Τουρκοκυπρίων στον Βορρά στις 7 Σεπτεμβρίου, μόνο 130 έμειναν στις ελεύθερες περιοχές. Ο αριθμός τους μεγαλώνει ραγδαία με τους εποίκους από την Τουρκία, που έρχονται για τακτική διαμονή. Είναι δύσκολο να ξέρεις πόσοι, αλλά υπολογίζεται να έχουν μεταφερθεί σχεδόν 20.000. Οι Ελληνοκύπριοι διαμαρτύρονται ότι αυτή είναι πολιτική δημογραφικής αλλαγής. Ο στόχος φαίνεται να είναι η αύξηση του πληθυσμού στον Βορρά στις περίπου 160.000….».

Πώς θα προχωρούσε η εκτέλεση του σχεδίου του Δρος Νιχάτ Ερίμ και ο εποικισμός, αναφέρεται και στο έγγραφο που βρέθηκε στο γραφείο του Τούρκου υπουργού Γεωργίας, κ. Πλουμέρ, με ημερ. 14 Σεπτεμβρίου 1963, υπογραμμένο από τον Δρα Φαζίλ Κουτσιούκ, κατά τα άλλα Αντιπρόεδρο της ΚΔ, και τον Ραούφ Ντενκτάς, Πρόεδρο της Κοινοτικής Συνέλευσης. (Βλέπε στο προηγούμενό μου άρθρο στη «Σημερινή», 8.9.2022 εδώ –

https://simerini.sigmalive.com/article/2022/9/8/to-phorein-ophis-mas-enemerose-apo-to-1974-gia-to-xekinema/)

Γιατί οι Τουρκοκύπριοι ποτέ δεν αναφέρονται στο σχέδιο Νιχάτ Ερίμ 1956; Tο οποίο μέχρι σήμερα ακολουθεί πιστά το τουρκικό ΥΠΕΞ, για πλήρη αρπαγή και ισλαμοποίηση της νήσου…

Και να θυμίσουμε ότι κάποιοι υποστήριζαν (υποστηρίζουν;) νομιμοποίηση αυτών των κουβαλητών του Δρος Νιχάτ Ερίμ…

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

Το έγγραφο αναφέρει ότι «καταφθάνουν με φέρι μπόουτ μαζί με τους μουχτάρηδές τους…».

Έκθεση Υπ. Αρμοστή, 21 Φεβρουαρίου 1975: «Η ελληνική πλευρά δεν πρέπει να αναμένει επιστροφή εδαφικού…».

Ο Δρ Ισμαήλ Νιχάτ Ερίμ. Δολοφονήθηκε το 1980 στην Κωνσταντινούπολη, αφού διετέλεσε και για 14 μήνες Πρωθυπουργός της Τουρκίας.

Γράφει ο υποστράτηγος ε.α. Δημήτρης Καμπισιούλης

Μετά από σχεδόν δύο ημέρες πολέμου και αφού παρακολούθησα κάποιες ελληνικές και ξένες εκπομπές έβγαλα κάποια συμπεράσματα. Οι επόμενες μέρες θα δείξουν τι ισχύει και τι όχι. Ας δούμε παρακάτω:

Γενικό συμπέρασμα είναι ότι το πρώτο θύμα του πολέμου είναι η αλήθεια και πως στον σημερινό κόσμο δεν έχει καμία απολύτως σημασία το αν η επίθεση είναι νόμιμη ή όχι.

Δημογραφικό πρόβλημα

Πολλοί θα αναρωτώνται γιατί δεν σχεδιάστηκε χερσαία επιχείρηση για κατανίκηση του Ιράν και ανατροπή του καθεστώτος. Η τελευταία μεγάλη χερσαία επιχείρηση εναντίον κυρίαρχου κράτος ήταν η «Καταιγίδα της Ερήμου» το 1991. Ακριβώς μετά από αυτήν την επιχείρηση οι χώρες, λόγω της διάλυσης του ανατολικού μπλοκ, άρχισαν να μειώνουν δραστικά τους στρατούς τους. Σήμερα λόγω του πολύ έντονου δημογραφικού προβλήματος που αντιμετωπίζουν όλες ανεξαιρέτως οι δυτικές χώρες και των μικρών σε μέγεθος στρατών, η οποιαδήποτε συγκέντρωση χερσαίων συμμαχικών δυνάμεων εναντίον μεγάλου κράτους είναι ΑΔΥΝΑΤΗ. Απλώς τα στρατεύματα αυτά δεν υπάρχουν και ούτε μπορούν ποτέ να συγκεντρωθούν. Οπότε θα μείνουμε με τις αναμνήσεις από το 1991.

Δυο λόγια για το Ιράν

Οι Ιρανοί δεν είναι Άραβες, είναι κατά κύριο λόγο οι Πέρσες, όπως τους γνωρίζαμε στην Ελλάδα και δεν έχουν άριστες σχέσεις με τους αραβικούς λαούς. Επίσης, είναι Σιϊτες και όχι Σουνίτες με τους οποίους έχουν πολύ μεγάλες διαφορές. Γενικώς στην Ελλάδα τα μπερδέψαμε λίγο και τα ανακατεύουμε όλα μαζί.

Επίσης, το Ιράν μπορεί να έχει θεοκρατικό αλλά δεν έχει προσωποκεντρικό καθεστώς. Εξουδετερώθηκε ο θρησκευτικός ηγέτης αλλά, εκτός από τη μεγάλη ηλικία του (86 χρ.) και τη σπουδαιότητα της θέσης, δεν είχε την ακτινοβολία και τη σημασία για το καθεστώς όπως πχ ο Καντάφι για τη Λιβύη και ο Σαντάμ για το Ιράκ.

Συνεπώς εκτιμάται ότι παρά τις μεγάλες απώλειες κρίσιμων προσώπων του καθεστώτος, αυτοί θα αντικατασταθούν. Το λεγόμενο Chain of command υπάρχει σήμερα στο Ιράν.

Το πρόσχημα και η πραγματική αιτία

Το πρόσχημα για την επίθεση είναι η κατασκευή πυρηνικής βόμβας. Είναι φανερό ότι δεν είναι αυτός ο πραγματικός λόγος. Ακριβής γνώστης δεν μπορώ να είμαι αλλά το 2007 στην Ακαδημία Πολέμου της Γερμανίας συμμετείχα σε μία ομάδα εργασίας για το θέμα αυτό, ενώ το Ιράν ήταν και η εργασία μου στην Διακλαδική Σχολή Πολέμου το 2012. Και στις δύο περιπτώσεις υπήρχε ο γενικός ισχυρισμός από τα ΜΜΕ και την αρθρογραφία ότι η κατασκευή πυρηνικής βόμβας ήταν θέμα χρόνου, το πολύ μηνών, άντε 1-2 χρόνων. Πέρασαν 20 και 15 χρόνια από τότε αντίστοιχα. Εκτιμώ πως αν το Ιράν ήθελε πραγματικά να αποκτήσει βόμβα θα το είχε πράξει. Αλλά αυτό είναι προσωπική εκτίμηση.

Ποια είναι η πραγματική αιτία της επίθεσης ανάγεται στη σφαίρα της εκτίμησης και μόνο. Άλλοι λένε πως είναι η τροφοδοσία της Κίνας με πετρέλαιο, άλλοι ισχυρίζονται (όπως ο κορυφαίος Αμερικανός καθηγητής και στρατηγικός αναλυτής Mearsheimer) ότι οι ΗΠΑ ενεργούν καθ’ υπόδειξη του Ισραήλ διότι το Ιράν είναι το μοναδικό εμπόδιό του στα ηγεμονικά του σχέδια στην περιοχή. Ο καθένας από αυτά που συμβαίνουν μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Επιχειρησιακά θέματα

Είναι φανερό ότι η επιχείρηση σχεδιάστηκε από κοινού εδώ και πολλές εβδομάδες. ΗΠΑ και Ισραήλ πραγματικά στην επιχείρηση αυτή ενεργούν ως ένα κράτος.

Οι δύο χώρες έχουν στη διάθεσή τους ομάδες κρούσης αεροπλανοφόρων, στρατηγικά βομβαρδιστικά stealth και πυρομαχικά ακριβείας. Αξιοσημείωτο είναι πως οι πτήσεις πάνω από το Ιράν είναι ανενόχλητες.

Το ρίσκο των ΗΠΑ

Καταρχήν κάθε συμμετέχουσα χώρα πρέπει να έχει σχέδιο εξόδου που δεν θα θεωρηθεί ήττα. Εδώ εντοπίζεται το μεγάλο ρίσκο κυρίως για τις ΗΠΑ.

Η ήττα για τις ΗΠΑ δεν είναι η στρατιωτική ήττα διότι σοβαρά πλήγματα των Ιρανών εναντίον στρατιωτικών στόχων είναι σχεδόν ακατόρθωτα. Η ήττα όμως είναι η μη νίκη. Διότι άπαντες γνωρίζουν ότι η ανατροπή του καθεστώτος μόνο με αεροπορικές επιχειρήσεις δεν είναι δυνατή και αυτή θα επιτευχθεί μόνο με υποκίνηση του πληθυσμού. Και εδώ είναι σήμερα το πρώτο μεγάλο ερωτηματικό. Σε διάφορες εκπομπές έχει εμφανιστεί ένα ποσοστό 20% του λαού ως αυτό που υποστηρίζει το καθεστώς. Εκτός του ότι αυτό είναι ένα υπολογίσιμο ποσοστό, υπάρχουν αναλυτές που το αμφισβητούν και το ανεβάζουν προς τα πάνω. Οι επόμενες μέρες θα δείξουν. Αν οι Ιρανοί συσπειρωθούν γύρω από το καθεστώς, τότε πώς θα επιτευχθεί η πτώση του;

Το δεύτερο μεγάλο ερωτηματικό είναι η στάση του ιρανικού στρατού. Είναι γνωστό πως η χώρα διαθέτει μεγάλο σε μέγεθος στρατό ενώ οι προστάτες του καθεστώτος είναι οι φρουροί της επανάστασης. Μένει να αποδειχθεί αν και σε ποιο βαθμό οι σύμμαχοι έχουν προσεταιριστεί την ηγεσία και στελέχη του στρατού.

Αν τα παραπάνω αποτύχουν, ο μόνος στρατιωτικός τρόπος για τους συμμάχους είναι η συνέχιση των αεροπορικών βομβαρδισμών. Αλλά η χώρα είναι πολύ μεγάλη. Για την καταστροφή όλων των εγκαταστάσεων απαιτείται πολύς χρόνος και τεράστιος όγκος πυρομαχικών. Δεν είναι γνωστό αν υπάρχουν αποθέματα για αγώνα πολλών εβδομάδων, ενώ και η κόπωση του προσωπικού παίζει μεγάλο ρόλο. Η δυνατότητα υποστήριξης των επιχειρήσεων από τους συμμάχους ειδικά σε πυρομαχικά, είναι το τρίτο μεγάλο ερωτηματικό.

Και κάτι για την Ελλάδα

Με τη συνέχιση των αεροπορικών επιχειρήσεων υπάρχει το ενδεχόμενο χιλιάδες Ιρανοί πρόσφυγες να κινηθούν προς Τουρκία και από εκεί προς τη χώρα μας. Το θέμα πρέπει σοβαρά να απασχολήσει την Ελλάδα.

Το Ηνωμένο Βασίλειο αποδέχθηκε το αίτημα των Ηνωμένων Πολιτειών για χρήση βρετανικών στρατιωτικών βάσεων, όπως ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός Keir Starmer, σε μια κίνηση με σαφές γεωπολιτικό αποτύπωμα εν μέσω της κλιμακούμενης έντασης στη Μέση Ανατολή.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός έσπευσε να διευκρινίσει ότι το Λονδίνο δεν συμμετέχει σε επιθετικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν. Αντιθέτως, όπως τόνισε, η βρετανική στάση εδράζεται στη «συλλογική αυτοάμυνα των συμμάχων και των πολιτών του στην περιοχή», επιχειρώντας να χαράξει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη διευκόλυνση και στην άμεση εμπλοκή.

Ποιες βάσεις αφορά η συμφωνία

Σύμφωνα με εκτίμηση του Sky News, η συμφωνία προβλέπει την πρόσβαση των ΗΠΑ σε δύο κομβικές εγκαταστάσεις:

Τη βάση Diego Garcia, στο αρχιπέλαγος Τσάγκος στον Ινδικό Ωκεανό, στρατηγικό προγεφύρωμα για επιχειρήσεις μεγάλης ακτίνας.

Τη RAF Fairford στο Γκλόστερσερ της Αγγλίας, η οποία λειτουργεί διαχρονικά ως κομβικό σημείο για αμερικανικά στρατηγικά βομβαρδιστικά και αεροπορικές επιχειρήσεις στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Η Ντιέγκο Γκαρσία έχει βρεθεί τις τελευταίες εβδομάδες στο επίκεντρο πολιτικής συζήτησης, καθώς θεωρείται κρίσιμος κρίκος στην αλυσίδα προβολής ισχύος των ΗΠΑ στον Ινδικό Ωκεανό και τη Μέση Ανατολή. Από την άλλη, η RAF Fairford αποτελεί πάγια επιλογή για ανάπτυξη βαρέων αμερικανικών αεροσκαφών σε περιόδους κρίσης.

Η Κύπρος σε ετοιμότητα – Διόρθωση για τους πυραύλους

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον αυξημένης έντασης, σε ετοιμότητα τέθηκε και η Κυπριακή Δημοκρατία, έπειτα από δήλωση του Βρετανού Υπουργού Άμυνας περί εκτόξευσης πυραύλων από το Ιράν προς τις βρετανικές βάσεις στην Κύπρο.

Οι αναφορές αφορούσαν τις εγκαταστάσεις της RAF Akrotiri, οι οποίες διαχρονικά αποτελούν κρίσιμο επιχειρησιακό κόμβο για το Ηνωμένο Βασίλειο στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ωστόσο, η κυπριακή κυβέρνηση ξεκαθάρισε άμεσα ότι επρόκειτο για εσφαλμένη αναφορά, η οποία διορθώθηκε, υπογραμμίζοντας ότι δεν υπήρξε τέτοιο περιστατικό. Η παρέμβαση αυτή στόχευε στην αποφυγή περαιτέρω κλιμάκωσης και στη διατήρηση της ψυχραιμίας σε ένα ήδη τεταμένο περιβάλλον.

Η απόφαση του Λονδίνου αποτυπώνει τη λεπτή ισορροπία που επιχειρεί να τηρήσει η βρετανική κυβέρνηση: στήριξη της Ουάσιγκτον και των συμμαχικών δεσμεύσεων, χωρίς επίσημη ανάληψη επιθετικού ρόλου. Σε μια περίοδο όπου οι γραμμές ανάμεσα στη διευκόλυνση και στην άμεση εμπλοκή γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτες, η βρετανική στάση δείχνει να κινείται στη λογική της στρατηγικής αποτροπής, με ανοιχτό όμως το ενδεχόμενο περαιτέρω εμπλοκής αν οι εξελίξεις το επιβάλουν.