Το δημοσίευμα του Momen Zellmi στο Amwaj.media φωτίζει μια εξέλιξη που δεν αφορά μόνο τη Συρία, αλλά ολόκληρο το κουρδικό ζήτημα στη Μέση Ανατολή.

Η επίθεση της συριακής κυβέρνησης κατά των κουρδικών Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων, SDF, άλλαξε ριζικά τον χάρτη. Η Δαμασκός ελέγχει πλέον κρίσιμες περιοχές, πετρελαϊκά πεδία και συνοριακά περάσματα με το Ιράκ. Αυτό προκαλεί έντονη ανησυχία όχι μόνο στη βορειοανατολική Συρία, αλλά και στη Βαγδάτη και στο Ερμπίλ.

Για τους Κούρδους, οι εικόνες από τις συγκρούσεις ξυπνούν μνήμες του 2014, όταν το Ισλαμικό Κράτος σάρωσε περιοχές του Ιράκ και της Συρίας. Τότε, οι SDF και οι Πεσμεργκά βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή. Οι SDF πολέμησαν στο πλευρό του διεθνούς συνασπισμού υπό τις ΗΠΑ κατά του ISIS, χάνοντας περίπου 11.000 μαχητές.

Σήμερα, όμως, η Ουάσινγκτον δείχνει να απομακρύνεται από τον άλλοτε βασικό της σύμμαχο. Η δήλωση του Αμερικανού ειδικού απεσταλμένου για τη Συρία, Τόμας Μπάρακ, ότι ο αντιτρομοκρατικός ρόλος των SDF έχει «λήξει», ενισχύει τους φόβους στο Ερμπίλ ότι η αμερικανική δέσμευση απέναντι στην κουρδική αυτονομία υποχωρεί.

Το ανθρώπινο κόστος είναι βαρύ. Σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, οι συγκρούσεις Δαμασκού–SDF είχαν ως αποτέλεσμα πάνω από 1.068 απώλειες αμάχων. Τα βίντεο που κυκλοφόρησαν στα κουρδικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης προκάλεσαν σοκ και οργή.

Όπως σημειώνει στο Amwaj ο Κούρδος ειδικός στα ΜΜΕ Σαλάμ Ομάρ, η τεκμηρίωση εγκλημάτων πολέμου είναι σημαντική. Αλλά θέτει και το πιο σκληρό ερώτημα: «Ο κόσμος είδε τι συνέβη στη Συρία και δεν άλλαξε τίποτα. Αν η τεκμηρίωση δεν μπόρεσε να σώσει τους Κούρδους της Συρίας, γιατί να σώσει εμάς;»

Η νέα Συρία ρίχνει βαριά σκιά στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Και το μεγάλο ερώτημα είναι αν οι Κούρδοι της περιοχής βλέπουν μπροστά τους μια νέα πολιτική μετάβαση ή την επιστροφή παλιών μηχανισμών καταστολής από τα κεντρικά κράτη.

Ιδιαίτερη βαρύτητα στην εικόνα που έχει διαμορφώσει η Ελλάδα στην Ουάσινγκτον, υπό τη νέα περίοδο Τραμπ, έδωσε ο Μάθιου Μπόιλ, διευθυντής του γραφείου του Breitbart News στην αμερικανική πρωτεύουσα και συνομιλητής του Ντόναλντ Τραμπ, μετά το πρόσφατο ταξίδι του στην Ελλάδα και τις συνεντεύξεις του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ο Μπόιλ, σχολιάζοντας τις επαφές του στην Αθήνα, έστειλε ένα σαφές μήνυμα προς ξένους ηγέτες που επιδιώκουν πρόσβαση ή επιρροή στο περιβάλλον του Λευκού Οίκου:
«Όποιοι παγκόσμιοι ηγέτες το παρακολουθούν αυτό, αν θέλετε να περάσετε ένα μήνυμα μπροστά στον Λευκό Οίκο, ξέρετε πού να πάτε».

Η φράση αυτή δεν είναι τυχαία. Δείχνει ότι, κατά την εκτίμησή του, η Ελλάδα έχει αποκτήσει ρόλο διαύλου επικοινωνίας με την Ουάσινγκτον, ειδικά σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση Τραμπ επιχειρεί να επανακαθορίσει τις προτεραιότητες των ΗΠΑ στην άμυνα, τη μετανάστευση, το εμπόριο και τη γεωπολιτική.

«Η Ελλάδα έχει στηρίξει περισσότερο από κάθε άλλη ευρωπαϊκή σύμμαχο του ΝΑΤΟ το όραμα Τραμπ»

Ο Μπόιλ προχώρησε ακόμη περισσότερο, παρουσιάζοντας την Ελλάδα ως μία από τις ευρωπαϊκές χώρες που έχουν ευθυγραμμιστεί περισσότερο με τη νέα αμερικανική στρατηγική.

Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά: «Από όλους τους Ευρωπαίους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ, ίσως καμία χώρα περισσότερο από την Ελλάδα δεν έχει πραγματικά στηρίξει αυτό που προσπαθεί να κάνει ο πρόεδρος Τραμπ — το γεωπολιτικό του όραμα για τον κόσμο, όταν πρόκειται για την εθνική άμυνα, τη μετανάστευση και το εμπόριο».

Η δήλωση αυτή αποτυπώνει μια νέα ανάγνωση της ελληνικής στάσης από κύκλους κοντά στον Τραμπ. Η Αθήνα εμφανίζεται όχι απλώς ως ένας τυπικός σύμμαχος των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά ως χώρα που κινείται πιο κοντά στη στρατηγική λογική της αμερικανικής προεδρίας.

.@mboyle1 reports back from his latest trip to Greece and his interviews with @kmitsotakis: “Any world leaders watching this, if you want to get a message in front of the White House, you know where to go.”

“Of all of our European NATO allies, perhaps no country more than Greece… pic.twitter.com/nikq2dahIG

— Breitbart News (@BreitbartNews) April 30, 2026

Η αναφορά στους δασμούς «Liberation Day»

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο Μπόιλ και στη στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη απέναντι στους λεγόμενους δασμούς «Liberation Day» του Ντόναλντ Τραμπ.

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Έλληνας πρωθυπουργός ήταν «ο πρώτος και μοναδικός παγκόσμιος ηγέτης» που υπερασπίστηκε δημόσια τον πρόεδρο Τραμπ όταν εκείνος ανακοίνωσε τους συγκεκριμένους δασμούς.

Η αναφορά έχει πολιτικό βάρος, διότι οι δασμοί Τραμπ έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις σε πολλές δυτικές πρωτεύουσες, ειδικά στην Ευρώπη. Αντίθετα, η στάση Μητσοτάκη παρουσιάζεται από τον Μπόιλ ως ένδειξη πολιτικής ευθυγράμμισης και κατανόησης της νέας αμερικανικής οικονομικής και γεωπολιτικής φιλοσοφίας.

Η Ελλάδα στο κέντρο της νέας αμερικανικής ανάγνωσης

Οι δηλώσεις Μπόιλ έρχονται σε μια περίοδο όπου η Ελλάδα επιχειρεί να ενισχύσει τον ρόλο της ως σταθερός πυλώνας των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο και στα Βαλκάνια.

Η Σούδα, η Αλεξανδρούπολη, η ενεργειακή διασύνδεση, η αμυντική συνεργασία, η σχέση με το Ισραήλ, αλλά και η θέση της χώρας απέναντι στη μετανάστευση και στα ζητήματα ασφάλειας καθιστούν την Αθήνα χρήσιμο εταίρο για την Ουάσινγκτον.

Στο πλαίσιο αυτό, η παρέμβαση Μπόιλ δείχνει ότι σε κύκλους κοντά στον Τραμπ η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται ως περιφερειακός παίκτης δεύτερης γραμμής, αλλά ως χώρα που μπορεί να λειτουργήσει ως κρίσιμος συνομιλητής και ως γέφυρα ανάμεσα στην Ευρώπη και τον Λευκό Οίκο.

Πολιτικό μήνυμα με αποδέκτες εντός και εκτός Ελλάδας

Η δήλωση έχει διπλή ανάγνωση.

Προς το εξωτερικό, στέλνει μήνυμα ότι η Αθήνα διαθέτει πλέον αυξημένη πρόσβαση σε αμερικανικά κέντρα αποφάσεων, ιδίως στο περιβάλλον Τραμπ.

Προς το εσωτερικό, δίνει στον Κυριάκο Μητσοτάκη τη δυνατότητα να εμφανιστεί ως ηγέτης που μπορεί να μιλά με τη νέα Ουάσινγκτον και να κατανοεί τις προτεραιότητες του Αμερικανού προέδρου.

Το ερώτημα, βέβαια, είναι τι ακριβώς θα κερδίσει η Ελλάδα από αυτή τη σχέση. Διότι στην εξωτερική πολιτική η πρόσβαση έχει αξία μόνο όταν μετατρέπεται σε απτά αποτελέσματα: ασφάλεια στο Αιγαίο, αποτροπή απέναντι στην Τουρκία, ενίσχυση της άμυνας, οικονομικά οφέλη και προστασία ελληνικών συμφερόντων.

Δίαυλος η Ελλάδα

Η παρέμβαση του Μάθιου Μπόιλ δείχνει ότι η Ελλάδα εμφανίζεται, στα μάτια κύκλων κοντά στον Τραμπ, ως ευρωπαϊκός σύμμαχος που έχει κατανοήσει τη νέα αμερικανική γραμμή.

Η Αθήνα παρουσιάζεται ως χώρα που «leaned in», δηλαδή που δεν κράτησε αποστάσεις, αλλά μπήκε ενεργά στο πλαίσιο της στρατηγικής Τραμπ σε άμυνα, μετανάστευση και εμπόριο.

Αυτό μπορεί να αποτελέσει σημαντικό διπλωματικό πλεονέκτημα. Αρκεί να αξιοποιηθεί με ψυχραιμία και όχι με αυταπάτες. Γιατί οι μεγάλες δυνάμεις δεν κάνουν φιλίες. Κάνουν συμφωνίες. Και η Ελλάδα οφείλει να ξέρει τι ζητά και τι παίρνει.

Ως πολιτική δήλωση με στρατηγικές προεκτάσεις και όχι ως νέο στρατιωτικό δόγμα ερμηνεύει τις πρόσφατες τοποθετήσεις του Νίκου Δένδια για το Αιγαίο ο Τούρκος αναλυτής, Μπαχαντίρ Σελίμ Ντιρέκ, σε άρθρο του στην τουρκική ιστοσελίδα 12 Punto, υποστηρίζοντας ότι η ελληνική προσέγγιση εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια ελέγχου και αναβάθμισης του ρόλου της χώρας.

Στο επίκεντρο της ανάλυσης βρίσκονται οι δηλώσεις του Έλληνα υπουργού Άμυνας, τις οποίες ο αρθρογράφος θεωρεί ως επαναδιατύπωση μιας διαχρονικής στρατηγικής με σύγχρονα μέσα.

Ο Νίκος Δένδιας είχε δηλώσει: «Θα προστατεύσουμε το Αιγαίο πολύ καλύτερα από ό,τι μέχρι σήμερα, αλλά θα το κάνουμε με έναν πολύ πιο σύνθετο τρόπο. Θα το κάνουμε αυτό με πυραύλους, μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας, μικρότερα πλοία στην επιφάνεια της θάλασσας, καθώς και μη επανδρωμένα υποβρύχια οχήματα. Με αυτόν τον τρόπο, θα διασφαλίσουμε την ασφάλεια του Αιγαίου με πολύ πιο οικονομικό τρόπο από ό,τι στο παρελθόν και θα εγγυηθούμε την ελευθερία κινήσεων και την αποτρεπτική ικανότητα των μεγαλύτερων πλατφορμών μας».

Ο αναλυτής σχολιάζει ότι «η τεχνολογία που αναφέρει ο Δένδιας είναι νέα, αλλά η πρόθεση είναι παλιά», υποστηρίζοντας ότι η στρατηγική της Ελλάδας στο Αιγαίο παραμένει διαχρονικά αμετάβλητη.

Πέρα από την άμυνα: Ζήτημα ελέγχου και κυριαρχίας

Ο Μπαχαντίρ Σελίμ Ντιρέκ εκτιμά ότι οι ελληνικές δηλώσεις δεν περιορίζονται σε τεχνικό επίπεδο, αλλά εμπεριέχουν σαφές πολιτικό μήνυμα.

Όπως επισημαίνει, «για την Ελλάδα, το Αιγαίο δεν υπήρξε ποτέ απλώς ζήτημα ασφάλειας», ενώ τονίζει ότι «η έννοια της “προστασίας” δεν σημαίνει τίποτα άλλο πέρα από “επεκτείνω την κυριαρχία μου”».

Κατά την ίδια ανάλυση, η διατύπωση «θα προστατεύσουμε το Αιγαίο καλύτερα» υποκρύπτει «την επιθυμία εγκαθίδρυσης πιο αποτελεσματικού ελέγχου στο Αιγαίο».

Στρατηγική ή αναγκαστική επιλογή;

Ο αρθρογράφος αμφισβητεί, αν το μοντέλο «σύνθετης άμυνας» αποτελεί συνειδητή στρατηγική επιλογή ή προϊόν περιορισμένων δυνατοτήτων.

Σημειώνει ότι πρόκειται για «μια τακτική αύξησης του κόστους για τον αντίπαλο όταν δεν μπορείς να εξαλείψεις το πλεονέκτημά του», χαρακτηρίζοντάς την ως «μία από τις παλαιότερες στρατηγικές των αδύναμων».

Παράλληλα προειδοποιεί ότι «οι στρατηγικές που βασίζονται στην αδυναμία έχουν πρόβλημα βιωσιμότητας», ενώ επισημαίνει ότι «η πολυπλοκότητα δεν σημαίνει πάντα ανθεκτικότητα».

Ο Ντιρέκ αναγνωρίζει τη σημασία των νέων τεχνολογιών, αλλά υποστηρίζει ότι δεν υποκαθιστούν τη στρατηγική.

Όπως σημειώνει, «ο στόχος δεν είναι η ισορροπία ισχύος με την Τουρκία», αλλά «να καταστεί το πεδίο δράσης της Τουρκίας πιο δαπανηρό».

Συμπληρώνει ότι πρόκειται για μια κλασική μέθοδο: «Αν δεν μπορείς να σταματήσεις τον αντίπαλο, τον καθυστερείς. Αν δεν μπορείς να τον μπλοκάρεις, τον κάνεις να πληρώσει το τίμημα».

Από το Αιγαίο στον παγκόσμιο ρόλο της Ελλάδας

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο γεγονός ότι οι δηλώσεις Δένδια επεκτείνονται πέρα από το Αιγαίο, εντάσσοντας την Ελλάδα σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό πλαίσιο.

Ο αναλυτής υποστηρίζει ότι το μήνυμα της Αθήνας είναι σαφές: «Δεν είμαι απλώς ένας δρών στο Αιγαίο. Συμμετέχω στο παγκόσμιο παιχνίδι».

Κατά τον ίδιο, πρόκειται για προσπάθεια «να παρουσιαστεί η τοπική αντιπαράθεση ως ζήτημα παγκόσμιας ασφάλειας» και να ενισχυθεί η θέση της Ελλάδας ως «απαραίτητου εταίρου» στη Δύση.

Κριτική στην τουρκική εξωτερική πολιτική

Στο τελευταίο μέρος της ανάλυσης, ο αρθρογράφος στρέφει την κριτική του προς την Τουρκία, υποστηρίζοντας ότι η ίδια η Άγκυρα διευκολύνει τέτοιες στρατηγικές.

Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «η Τουρκία βιώνει μια σοβαρή μετατόπιση στην εξωτερική πολιτική τα τελευταία χρόνια», ενώ προσθέτει ότι «η ασυνέπεια και η απρόβλεπτη στάση μπορεί να εκληφθούν ως αδυναμία και όχι ως αποτροπή».

Καταλήγει θέτοντας ένα κρίσιμο ερώτημα για την τουρκική πλευρά: «Το ζήτημα στο Αιγαίο δεν είναι μόνο τα μέσα, αλλά η στρατηγική βούληση… Υπάρχει αυτή η βούληση σήμερα;».

ΠΗΓΗ: SigmaLive