Οι πρόσφατες στρατιωτικές επιχειρήσεις που διεξήγαγαν οι Ηνωμένες Πολιτείες, σε συνδυασμό με τις ευρύτερες γεωπολιτικές αναταραχές, φαίνεται να οξύνουν τα αντανακλαστικά του Κρεμλίνου. Σύμφωνα με ανάλυση που δημοσιεύει το Politico, οι εξελίξεις αυτές πιθανότατα εντείνουν τους φόβους και τις παρανοϊκές αντιλήψεις που διακατέχουν τον Ρώσο πρόεδρο, Βλαντιμίρ Πούτιν, ενισχύοντας παράλληλα την αποφασιστικότητά του να διατηρήσει την εξουσία, ανεξάρτητα από το κόστος.

Το δημοσίευμα υπενθυμίζει ένα περιστατικό από το παρελθόν, όταν κατά τη διάρκεια προηγούμενων βομβαρδισμών από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ εναντίον στόχων ιρανικών συμφερόντων, ένας δημοσιογράφος είχε θέσει στον Βλαντιμίρ Πούτιν το ερώτημα πώς θα αντιδρούσε η Μόσχα εάν ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, δολοφονούνταν. «Δεν θέλω ούτε να το συζητήσω», είχε απαντήσει τότε ο Ρώσος πρόεδρος, αποφεύγοντας να δεσμευτεί σε υποθετικά σενάρια. Ωστόσο, λιγότερο από εννέα μήνες αργότερα, μετά τον θάνατο ηγετικού στελέχους από πλήγμα που φέρεται να είχε την υποστήριξη των ΗΠΑ, ο Πούτιν βρέθηκε σε μια θέση όπου ήταν σχεδόν αναγκασμένος να δώσει μια απάντηση.

Η συγκεκριμένη δολοφονία φαίνεται να άγγιξε «πυροδότησε» δύο από τα πιο βαθιά ένστικτα του Ρώσου ηγέτη: την εδραιωμένη παρανοϊκή ανησυχία του για την επιβίωση του καθεστώτος του και την προσήλωσή του στη διατήρηση της στρατηγικής επίτευξης «νίκης» στην Ουκρανία. Αυτά τα στοιχεία αποτυπώθηκαν με σαφήνεια στην επίσημη δήλωση που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του Κρεμλίνου. Εκεί, ο Πούτιν καταδίκασε την εξόντωση του ηγέτη, χαρακτηρίζοντάς την ως «δολοφονία… που διαπράχθηκε σε κυνική παραβίαση όλων των κανόνων δικαίου» — μια αντίδραση η οποία αξιολογείται ως πολύ ισχυρότερη από ό,τι είχε δείξει η Μόσχα σε προηγούμενες ανάλογες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα κατά την απόπειρα ανατροπής του Νικολάς Μαδούρο στη Βενεζουέλα.

Παρά την έντονη ρητορική καταδίκης, το Politico παρατηρεί ότι ο Πούτιν απέφυγε εσκεμμένα να κατονομάσει άμεσα τις χώρες που βρίσκονταν πίσω από το πλήγμα. Το γεγονός αυτό υποδηλώνει μια πιο προσεκτική και στρατηγική προσέγγιση εκ μέρους της Μόσχας, η οποία προτιμά να αποφύγει μια άμεση και ανεξέλεγκτη αντιπαράθεση τη δεδομένη χρονική στιγμή. Αυτή η αντίδραση έχει τις ρίζες της στην ιστορική μνήμη και στην αντίληψή του για τα διεθνή δρώμενα, συμπεριλαμβανομένης της βίαιης εκτέλεσης του Μουαμάρ Καντάφι το 2011, γεγονός που ο ίδιος χαρακτήρισε στο παρελθόν ως παράδειγμα «προδοσίας» από τη Δύση.

Οι συγκρίσεις με την πτώση του καθεστώτος Καντάφι

Η είδηση των πρόσφατων εξελίξεων προκάλεσε στη ρωσική πολιτική σκηνή αναπόφευκτες συγκρίσεις με την πτώση άλλου δικτάτορα, ξυπνώντας μνήμες που το Κρεμλίνο δεν έχει ξεχάσει. Τα πλάνα που είχαν κυκλοφορήσει τότε, τραβηγμένα με κινητό τηλέφωνο, από τη στιγμή που ο Μουαμάρ Καντάφι αιχμαλωτίστηκε και εκτελέστηκε το 2011, έκαναν έξω φρενών τον Πούτιν, σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο γνωστός Ρώσος δημοσιογράφος Μιχαήλ Ζύγκαρ.

«Δείξανε σε όλο τον κόσμο πώς τον σκότωσαν, καλυμμένο με αίματα», είχε δηλώσει ο Ρώσος πρόεδρος, εμφανώς εξοργισμένος, σε συνέντευξη Τύπου εκείνη την περίοδο, εκφράζοντας τον αποτροπιασμό του για τις εικόνες που μεταδίδονταν παγκοσμίως. «Αυτή είναι η δημοκρατία;»

Τον Μάιο του 2012, λίγους μήνες μετά την ανατροπή του Λίβυου ηγέτη, ο Πούτιν επέστρεψε στην προεδρία της Ρωσίας μετά από μια θητεία ως πρωθυπουργός. Ανέλαβε εκ νέου τα καθήκοντά του με ξεκάθαρο στόχο να προχωρήσει σε ρήξη με τη Δύση και να εξαλείψει την εσωτερική αντιπολίτευση, την οποία κατηγορούσε ευθέως ότι συνεργάζεται με τους εχθρούς του καθεστώτος για την υπονόμευση της ρωσικής κυριαρχίας.

«Ήταν ακριβώς ο θάνατος τόσο στην εξωτερική όσο και στην εσωτερινή πολιτική », επισημαίνει ο Αλεξάντερ Μπάουνοφ, ανώτερος συνεργάτης στο Κέντρο Κάρνεγκι για τη Ρωσία και την Ευρασία (Carnegie Russia Eurasia Center), που έχει την έδρα του στο Βερολίνο, αναλύοντας το σκεπτικό του Κρεμλίνου.

Το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη επέτρεψαν την τόσο βίαιη ανατροπή ενός παγκόσμιου ηγέτη συνιστούσε, σύμφωνα με τον πρώην πράκτορα της KGB, μια θεμελιώδη παραβίαση των κανόνων. «Την απόλυτη προδοσία», εξηγεί ο Μπάουνοφ, περιγράφοντας πώς η Μόσχα αντιλαμβάνεται τις δυτικές παρεμβάσεις ως άμεση απειλή για τη σταθερότητα των κυρίαρχων κρατών.

Τα χρόνια που ακολούθησαν, ο Πούτιν απομονωνόταν ολοένα και περισσότερο, τόσο πολιτικά όσο και φυσικά. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, οι ξένοι αξιωματούχοι αλλά και οι Ρώσοι αξιωματούχοι είχαν εντολή να παραμένουν σε απόσταση αρκετών μέτρων από τον πρόεδρο, καθισμένοι σε τεράστια τραπέζια. Ακόμη και στις σπάνιες εμφανίσεις του, το κοινό ήταν και παραμένουν προσεκτικά επιλεγμένοι άνθρωποι των υπηρεσιών ασφαλείας «χορογραφημένες», με στόχο την τήρηση αποστάσεων και την ελαχιστοποίηση κάθε ρίσκου.

Ο εκλιπών ηγέτης της ρωσικής αντιπολίτευσης, Αλεξέι Ναβάλνι, του είχε δώσει το χαρακτηριστικό παρατσούκλι «παππούς στο καταφύγιο», αναφερόμενος στην έρευνα που είχε δημοσιεύσει η ομάδα του για ένα πολυτελές παλάτι που φέρεται να ανήκε στον Πούτιν, το οποίο περιλάμβανε ένα εκτεταμένο δίκτυο σηράγγων που είχαν σκαφτεί 50 μέτρα κάτω από το έδαφος για λόγους ασφαλείας.

«Θα μας σκοτώσουν»

Οι πρόσφατες δραματικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και ιδιαίτερα η ανατροπή ή εξόντωση δύο συμμάχων της Μόσχας έχουν εντείνει ακόμα περισσότερο την παρανοϊκή αντίληψη που διακατέχει τον Ρώσο πρόεδρο, σημειώνει το Politico. Αυτά τα γεγονότα ώθησαν ορισμένους φιλο‑Κρεμλινικούς αναλυτές και προπαγανδιστές να παραβιάσουν έναν άτυπο κανόνα που είχε επικρατήσει μέχρι πρότινος στις σχέσεις με τον Λευκό Οίκο: την αποφυγή ανοιχτής και προσωπικής κριτικής προς τις Ηνωμένες Πολιτείες ή τον πρόεδρό τους.

Πρωτοστατώντας σε αυτή την τάση, ο πρώην πρόεδρος της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ δήλωσε ότι η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν αποκάλυψε το αληθινό πρόσωπο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Στο ίδιο μήκος κύματος, ο Ρώσος τηλεπαρουσιαστής και γνωστός προπαγανδιστής Βλαντιμίρ Σολοβιόφ κατηγόρησε τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι συμπεριφέρονται «σαν αρπακτικό», χρησιμοποιώντας τη διπλωματία ως δόλωμα για να δελεάσουν τα θύματά τους «το θήραμά τους να χαμηλώσει την επαγρύπνηση πριν βυθίσουν τα δόντια τους στο λαιμό του».

Κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής του εκπομπής, ο Σολοβιόφ ρώτησε ρητορικά τους τηλεθεατές του: «Καταλαβαίνουμε ότι η συζήτηση για το Ιράν είναι επίσης συζήτηση για τη Ρωσία;», υπονοώντας σαφώς ότι οι ενέργειες των ΗΠΑ στο Ιράν θα μπορούσαν να σημαίνουν μια παρόμοια υπαρξιακή απειλή κατά της Ρωσίας στο μέλλον.

Από την πλευρά του, ο Αλεξάντερ Ντούγκιν, ο υπέρμαχος υπερ-εθνικιστής διανοούμενος που συχνά χαρακτηρίζεται ως ιδεολογικός καθοδηγητής του ευρασιανισμού, προειδοποίησε ότι η Ουάσιγκτον ίσως σχεδιάζει να επαναλάβει κάτι ανάλογο και εις βάρος της Μόσχας. Ο Ντούγκιν υποστήριξε ότι «ο ένας μετά τον άλλο σύμμαχοί μας εξαλείφονται συστηματικά» και πρόσθεσε με έμφαση ότι «είναι ξεκάθαρο ποιος είναι ο επόμενος και τι σημαίνουν πραγματικά οι διαπραγματεύσεις με έναν τέτοιο εχθρό», αναφερόμενος στις όποιες ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας με μεσολαβητή την Αμερική.

Το φιλο‑Κρεμλινικό διαδικτυακό μέσο Segodnya.ru προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, δημοσιεύοντας άρθρο γνώμης με τον αιχμηρό και απειλητικό τίτλο: «Πώς πρόκειται να μας σκοτώσουν».

Προσήλωση στον στρατηγικό στόχο

Σε αντίθεση με τις εμπρηστικές δηλώσεις των φιλο‑Κρεμλινικών σχολιαστών στα μέσα ενημέρωσης, το ίδιο το Κρεμλίνο έχει υιοθετήσει έναν πολύ πιο διπλωματικό και μετρημένο τόνο στις επίσημες αντιδράσεις του, προσπαθώντας να διατηρήσει τις ισορροπίες.

Μία ημέρα μετά τη δήλωση Χαμενεΐ, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, κατηγόρησε την Ουάσιγκτον «βαθιά απογοήτευση» για την αποτυχία των αμερικανο‑ιρανικών συνομιλιών, ενώ ταυτόχρονα εξέφρασε τον έντονο σκεπτικισμό της Μόσχας «βαθιά εκτίμηση» για τις προσπάθειες των ΗΠΑ να μεσολαβήσουν για ειρήνη στην Ουκρανία. Ωστόσο, πρόσθεσε με νόημα ότι, «πρωτίστως, εμπιστευόμαστε μόνο τον εαυτό μας και υπερασπιζόμαστε τα δικά μας συμφέροντα.»

Το μήνυμα που εξέπεμψε η ρωσική ηγεσία ήταν σαφές: ο Πούτιν δεν πρόκειται να αφήσει τα συναισθήματά του να επηρεάσουν ή να εκτροχιάσουν τους μακροπρόθεσμους στόχους της εξωτερικής του πολιτικής.

«Το μεγαλύτερο όπλο η προθυμία και η ικανότητα στους Ουκρανούς και στους Ευρωπαίους», σχολιάζει ο Σαμ Γκριν, καθηγητής ρωσικής πολιτικής στο King’s College του Λονδίνου, αναλύοντας τη στάση του Ρώσου προέδρου. «Και επομένως δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος για αυτόν να εγκαταλείψει αυτό το όπλο.»

Ό,τι και να αισθάνεται προσωπικά ο Ρώσος πρόεδρος για τις εξελίξεις, οι πράξεις του θα καθοδηγούνται από τον ρεαλισμό. «Ο Πούτιν δεν πρόκειται να ρισκάρει την προσωπική , την ασφάλεια Ρωσίας για να βοηθήσει τους Ιρανούς, τους Βορειοκορεάτες, τους Κινέζους ή οποιονδήποτε άλλον», εξηγεί ο Γκριν, υπογραμμίζοντας ότι η στρατηγική προηγείται του συναισθήματος.

Για τη Μόσχα, η κρίση στο Ιράν και η ευρύτερη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή συνοδεύεται από ορισμένα τακτικά πλεονεκτήματα. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται η προοπτική υψηλότερων τιμών πετρελαίου, που ενισχύει τα ρωσικά ταμεία, καθώς και η πιθανή δυσαρμονία μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ σχετικά με το πώς θα αντιμετωπιστεί η κατάσταση. Επιπλέον, η πτώση της προσοχής της διεθνούς κοινότητας δεν έχει πλέον αποκλειστικά στραμένη την προσοχή της στον πόλεμο της Ουκρανίας, κάτι που εξυπηρετεί τους ρωσικούς σχεδιασμούς.

Οι ενέργειες των ΗΠΑ δίνουν επίσης στον Πούτιν την ευκαιρία να ενισχύσει το εσωτερικό και διεθνές αφήγημα για τους κινδύνους της αμερικανικής ηγεμονίας, παρουσιάζοντας τη Ρωσία ως το απαραίτητο αντίβαρο.

Επιπλέον, ο Πούτιν διαθέτει έναν κρίσιμο αποτρεπτικό παράγοντα που ούτε ο Καντάφι ούτε ο Χαμενεΐ είχαν στη διάθεσή τους: το μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο στον κόσμο, το οποίο λειτουργεί ως ασπίδα κατά της εξωτερικής επέμβασης.

Ωστόσο, τα πυρηνικά όπλα δεν προσφέρουν προστασία έναντι απειλών εκ των έσω. Εάν η πτώση ισχυρών συμμάχων εντείνει τους φόβους του Κρεμλίνου για την αστάθεια του καθεστώτος, αυτοί είναι πιθανό να επικεντρωθούν λιγότερο σε πυραύλους και περισσότερο στην καταστολή στο εσωτερικό της χώρας.

Ο Ρώσος πρόεδρος γνωρίζει όσο κανείς άλλος ότι οι δικτάτορες που συγκεντρώνουν τόσο μεγάλη εξουσία και για τόσο μεγάλο διάστημα όσο ο ίδιος, τείνουν να αποχωρούν από το προσκήνιο με συγκεκριμένους τρόπους, λέει ο Γκριν καταλήγοντας: «Είτε υπό κράτηση είτε μέσα σε ένα φέρετρο.»