Η Ανατομία ενός εγκλήματος

Η ιστορική λεξιβλακεία είναι αμείλικτη: Στην Ολομέλεια της 1ης Ιουνίου 1995, η Βουλή των Ελλήνων, προσέφερε στο πιάτο, ως μάνα εξ ουρανού για την Άγκυρα, τη λέξη «Επέκταση». Μία εβδομάδα αργότερα, στις 8 Ιουνίου 1995, η Τουρκική Εθνοσυνέλευση ψηφίζει το Casus Belli, το οποίο δημοσιεύεται στις 13 Ιουνίου (Φύλλο 22312), με την ίδια λέξη «Επέκταση». Παρά το γεγονός ότι η Αθήνα είχε 15 ημέρες για να απαλλαγεί από το ατόπημα, δημοσίευσε τελικά τον Νόμο 2321/1995 στις 23 Ιουνίου, σε πλήρη αντίθεση με τον κυριαρχικό «Καθορισμό» (establish) της UNCLOS, και με την ίδια τη στοιχειώδη Λογική.

Το Επίρρημα «ΝΟΤΙΩΣ»: Εξαφανίζουν το όνομα για να κλέψουν την ύπαρξη

Η εμμονή στο επίρρημα «Νοτίως της Κρήτης» αντί του ονόματος «ΝΟΤΙΟ ΚΡΗΤΙΚΟ ΠΕΛΑΓΟΣ» είναι ο ορισμός του Γεωφασισμού. Εξαφανίζουν το όνομα για να κλέψουν την ύπαρξη της ελληνικής θάλασσας, επιβάλλοντας έναν Εθελοντικό Ακρωτηριασμό για να «παραμείνουν κάποιοι στα πράγματα».

Ο φασισμός της Αδράνειας

Το πιο εξοργιστικό είναι ότι ακόμη και στις περιοχές όπου το Casus Belli δεν ισχύει —από τη Νότια Πελοπόννησο και τα Δυτικά Κύθηρα και Αντικύθηρα, μέχρι τη Δυτική και Νότια Κρήτη και τα Νότια Δωδεκάνησα— η Ελλάδα συνεχίζει το «γουδί το γουδοχέρι» της αδράνειας. Αρνείται να Καθορίσει τα 12 μίλια και να ανακηρύξει ΑΟΖ της, αποδεικνύοντας ότι ο φόβος της «Επέκτασης» έχει γίνει πλέον εσωτερική τροχοπέδη. Σαν να αποδέχεται ότι είναι ιμπεριαλιστική χώρα, αφού ο επεκτατισμός που ετυμολογικά βγαίνει από την «Επέκταση» συνδέεται με τον ιμπεριαλισμό. Με το θύμα δηλαδή να γίνεται θύτης, μια και η «Επέκταση» που σημαίνει εξάπλωση, ασκείται σε βάρος της άλλης χώρας.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΙΑΣ ΕΓΝΑΤΙΑ

Αν όντως τα βιβλία βλέπονται και οι χάρτες διαβάζονται, και όχι αντίστροφα, τότε, ο ύπερθεν χάρτης περιέχει δυο Γεωγραφικά ονοματεπώνυμα. Το Αιγαίον Αρχιπέλαγος και τη Βαθιά Ελληνίδα Αρχιθάλασσα. Με το που η Ελλάδα σταματήσει να αισθάνεται ότι αμαρτάνει επειδή ασκεί το δίκιο της σε αυτήν, όπου επιπλέον δεν ισχύει καν το Casus Belli. το πρώτο έργο εδώ και χρόνια όφειλε να ήταν η θαλάσσια Εγνατία, αν όχι μια ομώνυμη Orient Express: “Σικελία, Πελοπόννησος, Κρήτη, Κύπρος”.

Όταν μάλιστα Σικελία και η παρόλο το βαρύτατο τραυματισμό της Κύπρος, έχουν τόσο 12 μίλια όσο και ΑΟΖ, είναι πολύ μεγαλύτερο έγκλημα, από τα ύπερθεν αναφερθέντα, το να μη κινείται φύλο στη θαλάσσια Νότια Ελλάδα. Και αν ενέχεται κανείς σε όλα αυτά, δεν είναι άλλος από τη διαχρονικά μικρή Ελλάδα των Αθηνών.

Ένας Νόμος, με ένα Άρθρο!

Προτείνουμε την εισαγωγή Νόμου ενός Άρθρου, που θα τροποποιεί την επικύρωση της UNCLOS, διαγράφοντας οριστικά τον όρο «Επέκταση» και αντικαθιστώντας τον με τις λέξεις της Σύμβασης: «ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ» και «ΘΕΣΠΙΖΕΙ» την κυριαρχία.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΗΠΟΥΡΟΣ – ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ

ΜΑΝΩΛΗΣ ΛΟΥΤΣΕΤΗΣ – ΙΕΡΑΠΕΤΡΑ

2-5-2026

Η Άγκυρα συνειδητοποιεί ότι σε μια Μέση Ανατολή που κυριαρχείται από την ισραηλινή τεχνολογική και κατασκοπευτική υπεροχή, η παραδοσιακή ισχύς μπορεί να μην είναι πλέον αρκετή.

Καθώς ο καπνός πάνω από την Τεχεράνη διαλυόταν μετά την έναρξη των ισραηλινο-αμερικανικών πληγμάτων, ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έσπευσε να δείξει τον ένοχο. «Όλα αυτά ξεκίνησαν μετά τις προκλήσεις του Νετανιάχου», δήλωσε ο Τούρκος ηγέτης, «νιώθουμε βαθιά θλίψη και μεγάλη ανησυχία». Προχώρησε μάλιστα παραπέρα, εκτοξεύοντας μια ανατριχιαστική προειδοποίηση: «Θεού θέλοντος, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι το Ισραήλ θα πληρώσει το τίμημα γι’ αυτό».

Ο απλός παρατηρητής θα μπορούσε να φανταστεί ότι η Τουρκία, μαχόμενη όπως κάνει με το Ιράν για την κυριαρχία στην περιοχή, θα χαιρέτιζε το πλήγμα κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Ωστόσο, ο Hay Eytan Cohen Yanarocak, κορυφαίος ειδικός σε τουρκικά θέματα στο Ινστιτούτο της Ιερουσαλήμ για τη Στρατηγική και την Ασφάλεια, εξηγεί ότι η Τουρκία έχει έννομο συμφέρον στην επιβίωση του τρέχοντος ιρανικού καθεστώτος.

«Η Άγκυρα δεν θέλει να δει μια νέα “έκπληξη” με τη μορφή αλλαγής καθεστώτος», σημειώνει ο Yanarocak. «Ενδιαφέρονται για τη συνέχεια του καθεστώτος διότι, αν συμβεί μια επανάσταση, το μονοπώλιο της Τουρκίας ως η κύρια γέφυρα μεταξύ Δύσης και Μέσης Ανατολής απλώς εξαφανίζεται».

Ο ειδικός σε θέματα πολιτικής Jonathan Adiri συμφωνεί, υποδηλώνοντας ότι η Τουρκία προτιμά έναν «σακάτη» γείτονα παρά έναν απελευθερωμένο. «Η Τουρκία θέλει ένα μη πυρηνικό, αδύναμο Ιράν», λέει ο Adiri. «Θέλουν ένα είδος “εξασθενημένου ιού” στην περιοχή. Ένα Ιράν που θα είναι φιλοδυτικό και θα συνεργάζεται με τους Αμερικανούς θα γινόταν μαγνήτης για ξένες επενδύσεις, γεγονός που θα έπληττε άμεσα την τουρκική οικονομία».

Το Κουρδικό ζήτημα

Ίσως ο ισχυρότερος μοχλός της ανησυχίας του Ερντογάν είναι το κουρδικό ζήτημα. Για δεκαετίες, το ιρανικό και το τουρκικό καθεστώς μοιράζονταν ένα κοινό συμφέρον στην καταστολή των κουρδικών εθνικιστικών φιλοδοξιών. Ένα αποσταθεροποιημένο Ιράν θα μπορούσε να οδηγήσει στην εμφάνιση μιας αυτόνομης ή ανεξάρτητης κουρδικής οντότητας στα νότια σύνορα της Τουρκίας – μια προοπτική που ο Ερντογάν θεωρεί απαράδεκτη.

Σύμφωνα με διάφορες πηγές, ο Ερντογάν και άλλοι ανώτεροι Τούρκοι αξιωματούχοι πίεσαν τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, να μην δώσει το πράσινο φως για μια ισραηλινή επιχείρηση που θα είχε ως αποτέλεσμα Κούρδοι μαχητές στο Ιράν να ξεκινήσουν εξέγερση κατά του καθεστώτος. Ο Adiri επισημαίνει ότι ο Ερντογάν και ο υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν έθεσαν μια «κόκκινη γραμμή» στην Ουάσινγκτον σχετικά με τη χρήση κουρδικών δυνάμεων από το Ιράκ για να κινηθούν κατά του Ιράν.

«Ο Ερντογάν είπε στο κοινό του: “Η υπόθεση έκλεισε” όσον αφορά την κουρδική ιστορία», παρατηρεί ο Adiri. «Φοβάται θανάσιμα το άνοιγμα αυτού του κουτιού. Από την οπτική της Άγκυρας, η επιτυχία μιας εξέγερσης υπό την ηγεσία των Κούρδων στο Ιράν θα είχε φαινόμενο ντόμινο για τους Κούρδους στην Τουρκία, τη Συρία και το Ιράκ».

Απόσυρση της νομιμότητας για την ύπαρξη του Ισραήλ

Καθώς το γεωπολιτικό διακύβευμα αυξάνεται, αυξάνεται και η ένταση της ρητορικής. Ο Ερντογάν εγκαταλείπει όλο και περισσότερο τη γλώσσα της διπλωματίας υπέρ της γλώσσας της «αντίστασης». Πρόσφατα αποκάλεσε τον Πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου «Χίτλερ», ενώ η Τουρκία εξέδωσε εντάλματα σύλληψης για σωρεία Ισραηλινών αξιωματούχων.

«[Ο Ερντογάν] άρχισε να αναφέρεται στο Ισραήλ όχι ως “Κράτος του Ισραήλ”, αλλά ως “οι Σιωνιστές”», σημειώνει ο Adiri. «Πρόκειται για μια εσκεμμένη στροφή. Είναι η γλώσσα του ρήγματος που μοιράζονται η Χαμάς, η Χεζμπολάχ και οι Ιρανοί. Όταν παύεις να είσαι ένα αναγνωρισμένο κράτος και γίνεσαι “το Σιωνιστικό Σχέδιο”, αυτό σηματοδοτεί μια απόσυρση της νομιμότητας για την ίδια την ύπαρξη του Ισραήλ».

Το Ισραήλ δεν δέχτηκε τις λεκτικές επιθέσεις αμαχητί. Σε μια σπάνια κοινή αποδοκιμασία, ο Νετανιάχου και ο υπουργός Άμυνας Ισραήλ Κατς επέκριναν την υποκρισία του Τούρκου ηγέτη. Κατηγόρησαν τον Ερντογάν για «σφαγή των Κούρδων» και υπαινίχθηκαν ότι τα ξεσπάσματά του οφείλονται σε δειλία, υποστηρίζοντας ότι «φοβάται να απαντήσει στα ιρανικά πυρά» που στο παρελθόν είχαν στοχεύσει τουρκικά συμφέροντα.

Η απάντηση του Ερντογάν ήταν άμεση: «Θυμίζω στους δολοφόνους βρεφών που μου επιτίθενται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: Η Δημοκρατία της Τουρκίας δεν είναι ένα συνηθισμένο κράτος».

Αναζητώντας νέα ισορροπία

Ενώ η Τουρκία καταγγέλλει την ισραηλινή «επιθετικότητα», ενισχύει αθόρυβα το δικό της στρατηγικό βάθος. Ο Yanarocak υπογραμμίζει την ταχεία ανάπτυξη του συστήματος βαλλιστικών πυραύλων Tayfun, το αυξανόμενο ενδιαφέρον της για την πυρηνική ενέργεια, και ίσως περισσότερα. Όταν ο Χακάν Φιντάν ρωτήθηκε πρόσφατα στην τηλεόραση αν η Τουρκία πρέπει να κατέχει πυρηνικά όπλα για να αντιμετωπίσει τις περιφερειακές απειλές, η απάντησή του ήταν ενδεικτική στη συντομία της: Ο Φιντάν απλώς χαμογέλασε όταν ο παρουσιαστής του είπε «Μπορείτε να πείτε “ουδέν σχόλιο”».

Η Άγκυρα παρακολουθεί την καταστροφή των συμβατικών στρατιωτικών μέσων του Ιράν και συνειδητοποιεί ότι σε μια Μέση Ανατολή που κυριαρχείται από την ισραηλινή τεχνολογική και κατασκοπευτική υπεροχή, η παραδοσιακή ισχύς μπορεί να μην είναι πλέον αρκετή.

Παρά την εχθρότητα, ορισμένοι ειδικοί προειδοποιούν το Ισραήλ να μην θεωρήσει την Τουρκία «χαμένη υπόθεση». Ο Adiri υποστηρίζει ότι ενώ το Ισραήλ πρέπει να ενεργεί δυναμικά ενάντια στις τουρκικές προκλήσεις, θα πρέπει να αφήσει την πόρτα ανοιχτή για μια «επανεκκίνηση» βασισμένη στον αμοιβαίο σεβασμό και την ισχύ. «Είναι λάθος για την αντιπολίτευση ή την κυβέρνηση να χαρακτηρίζουν την Τουρκία ως μόνιμο εχθρό», καταλήγει ο Adiri. «Δεν πρέπει να φοβόμαστε την τριβή, αλλά πρέπει να στείλουμε το μήνυμα ότι το Ισραήλ είναι έτοιμο για μια νέα αρχή – από θέση ισχύος».

jpost.com

Γράφει ο Μιχάλης Ψύλος, Naftemporiki.gr

Το πετρέλαιο εκτοξεύεται σε δυσθεώρητα ύψη. Το Brent ξεπέρασε το πρωί τα 126 δολάρια το βαρέλι,

Μήπως οι αγορές βλέπουν να ξαναρχίζει ο πόλεμος στο Ιράν;

Ποιος είναι ο στόχος; Είτε θα προσπαθήσει να σπάσει το αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις, είτε να καταφέρει το τελειωτικό χτύπημα πριν τερματίσει τον πόλεμο.

Ο Τραμπ αναμένεται να ενημερωθεί  για τα νέα σχέδια- ένα «σύντομο και ισχυρό» κύμα επιθέσεων στο Ιράν – από τον Διοικητή της CENTCOM, Ναύαρχο Μπραντ Κούπερ.

Τι να πρωτοπιστέψει κανείς;

Ο πρόεδρος Τραμπ έχει πραγματικά δοκιμάσει τα πάντα: μαζικές αεροπορικές επιθέσεις, απειλές για «αφανισμό του  πολιτισμού», προθυμία για διαπραγμάτευση με την Τεχεράνη, τελεσίγραφα …παράδοσης, ανάκληση τελεσιγράφων, κήρυξη «ουσιαστικά», του τέλους του πολέμου, αποκλεισμός των λιμανιών του Ιράν.

Η συμπεριφορά του  Τραμπ μοιάζει με φάρσα και μάλιστα σε υπερβολική μορφή. Αλλά δεν είναι αστείο. Είναι μοιραίο. Είναι τραγικό. Επειδή αυτός ο πόλεμος έχει ήδη τρομακτικές συνέπειες. Ακόμη και στις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο αποκλεισμός του Στενού του Ορμούζ έχει περιπλέξει τρομερά τα πράγματα στη χώρα του: τόσο υψηλές τιμές πετρελαίου και βενζίνης, αποτελούν τεράστιο πρόβλημα για τα πορτοφόλια των Αμερικανών πολιτών. Και έρχονται και οι εκλογές για το Κογκρέσο σε 26 εβδομάδες.

Ο χρόνος υπέρ των μουλάδων

Και ο χρόνος είναι με το μέρος των μουλάδων. Δεν χρειάζεται να κερδίσουν…ενδιάμεσες εκλογές. Ο Τραμπ το χρειάζεται.

Για να εξασφαλίσει μια νίκη-έστω και στα χαρτιά- ο Αμερικανός πρόεδρος  δεν θα σταματήσει πουθενά. Τείνουμε βέβαια να ερμηνεύουμε την κρίση ως μια μονομαχία ΗΠΑ-Ιράν. Αλλά η εικόνα είναι ευρύτερη. Το Ιράν εμπλέκεται άμεσα, προφανώς.

Αλλά η Ουάσιγκτον ασκεί αυτή την πίεση στο Στενό του Ορμούζ κυρίως για να θέσει την Κίνα σε δύσκολη θέση. Το Πεκίνο αναγκάζεται να αξιοποιήσει τα αποθέματά του· είναι τεράστια, επαρκούν για έξι μήνες, αλλά όσο περισσότερο διαρκεί η  κρίση, τόσο πιο προβληματική γίνεται η κατάσταση και για την Κίνα .

Μόνο που το Ιράν είναι αναγκαστικά, χώρα- υποτελής στο Πεκίνο. Η Τεχεράνη είναι ένα πιόνι στις διάφορες ενεργειακές, γεωπολιτικές και υλικοτεχνικές στρατηγικές του Πεκίνου, χωρίς τις οποίες δεν μπορεί να φτάσει πουθενά.

Ο πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ, έχει κατανοήσει ότι η σύγκρουση αποτελεί μια καλή ευκαιρία για να αποδυναμώσει τον Τραμπ και ταυτόχρονα να ενισχύσει την επιρροή της Κίνας στη Μέση Ανατολή.

Νικήτρια η Κίνα

Το Πεκίνο φαίνεται να λέει στις χώρες του Κόλπου: «Αν θέλετε σταθερότητα, κοιτάξτε ανατολικά». Δεν είναι τυχαίο ότι η Κίνα ανακοίνωσε ότι θα επαναλάβει τις εξαγωγές καυσίμων αεροσκαφών.

Η αποχώρηση των Εμιράτων από τον ΟΠΕΚ μπορεί να είναι μεγάλη νίκη για τις ΗΠΑ και να χαιρετίστηκε με διθύραμβους από τον Τραμπ ως ήττα του καρτέλ, αλλά το Πεκίνο θα επιχειρήσει τώρα να παίξει το ρόλο της «προστάτιδας δύναμης» των υπολοίπων πετρελαιοπαραγωγών χωρών.

Το πρώτο στοιχείο που καθοδηγεί την Κίνα είναι η Ναπολεόντειος ρήση: ποτέ μην σταματάς έναν εχθρό που κάνει λάθη. Αυτό είναι το σημείο εκκίνησης. Προφανώς, ο εχθρός που κάνει λάθη έχει ονοματεπώνυμο και κάθεται στον Λευκό Οίκο.

Χαμένη η Ευρώπη

Η κρίση στον Κόλπο επηρεάζει φυσικά πολύ περισσότερο  την Ευρώπη. Η ΕΕ δεν διαθέτει τα «εργαλεία» για να αντιμετωπίσει πραγματικά αυτή την κατάσταση. Μόνο ημίμετρα, μπορεί να επιστρατεύσει.

Ο Τραμπ δεν έχει κρύψει ποτέ την μισαλλοδοξία του απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για τον ένοικο του Λευκού Οίκου , στην παγκόσμια σκακιέρα ένα από τα κύρια θύματα πρέπει να είναι η ίδια η Ευρωπαϊκή Ενωση.

Αλλά ποιος ενδιαφέρεται για την Ευρώπη. Ούτε καν οι ίδιοι οι ηγέτες της, καθώς κάθε φορά τρέχουν πίσω από τις εξελίξεις, ικετεύοντας … επαίνους από τον Τραμπ. Ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη στα  terrific guys …