Μια ιδιαίτερα αιχμηρή ανάλυση για τον ρόλο της Τουρκίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο δημοσιεύει το Middle East Forum, υποστηρίζοντας ότι η Άγκυρα δεν αποτελεί πλέον απλώς έναν δύσκολο σύμμαχο εντός ΝΑΤΟ, αλλά έναν αναθεωρητικό παίκτη που απειλεί το Ισραήλ, πιέζει Ελλάδα και Κύπρο και προσφέρει πολιτική κάλυψη στη Χαμάς.

Ο αναλυτής Jose Lev Alvarez σημειώνει ότι οι δηλώσεις Ερντογάν στις 10 Ιουνίου 2026 προς την κοινοβουλευτική ομάδα του AKP, σύμφωνα με τις οποίες οι ισραηλινές επιχειρήσεις σε Λίβανο και Συρία «απειλούν και την Τουρκία», δεν αποτελούν απλή ρητορική έξαρση. Αντίθετα, τις εντάσσει σε μια ευρύτερη στρατηγική γραμμή, που συνδέει την τουρκική ασφάλεια με τη Βηρυτό, τη Δαμασκό και συνολικά τη Μέση Ανατολή.

Η ανάλυση υπενθυμίζει ότι ο Ερντογάν είχε παλαιότερα απειλήσει πως η Τουρκία θα μπορούσε να κινηθεί εναντίον του Ισραήλ «όπως μπήκε στο Καραμπάχ και στη Λιβύη». Κατά το Middle East Forum, η ρητορική αυτή έχει πλέον περάσει από το επίπεδο του θεάτρου στο επίπεδο του δόγματος.

Η Τουρκία ως δομική απειλή για το Ισραήλ

Σύμφωνα με το άρθρο, το Ισραήλ για δεκαετίες είχε ως βασική στρατηγική απειλή το Ιράν: το πυρηνικό του πρόγραμμα, τους Φρουρούς της Επανάστασης, τη Χεζμπολάχ, τη Χαμάς και το δίκτυο πληρεξουσίων της Τεχεράνης.

Ωστόσο, ο Alvarez υποστηρίζει ότι η Τουρκία του Ερντογάν αναδεικνύεται σε επόμενη μεγάλη δομική πρόκληση. Και είναι ακόμη πιο σύνθετη περίπτωση, διότι δεν βρίσκεται εκτός δυτικών θεσμών, αλλά εντός ΝΑΤΟ.

Η Τουρκία διαθέτει μεγάλο στρατό, ισχυρή αμυντική βιομηχανία, αναπτυσσόμενο στόλο drones, δυτική τεχνολογία και δυνατότητα να επηρεάζει αποφάσεις της Συμμαχίας. Με άλλα λόγια, όπως σημειώνεται, η Άγκυρα εμφανίζεται ως εχθρικός παίκτης με θεσμική κάλυψη.

Χαμάς, πολιτικό Ισλάμ και νεο-οθωμανισμός

Το πρώτο στοιχείο κινδύνου, σύμφωνα με την ανάλυση, είναι ιδεολογικό. Ο Ερντογάν δεν αντιμετωπίζει τη Χαμάς ως τρομοκρατική οργάνωση. Αντιθέτως, έχει χαρακτηρίσει τα μέλη της «μουτζαχεντίν» και «μαχητές της απελευθέρωσης».

Η Τουρκία έχει φιλοξενήσει στελέχη της Χαμάς, έχει ανεχθεί πολιτική δραστηριότητα και δίκτυα χρηματοδότησης, ενώ το κυβερνών AKP συνδέεται ιδεολογικά με τις ρίζες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Κατά το Middle East Forum, αυτό δεν είναι απλώς ιδεολογική συμπάθεια. Είναι μέρος της φιλοδοξίας του Ερντογάν να εμφανιστεί ως ηγέτης του πολιτικού Ισλάμ.

Η «Γαλάζια Πατρίδα» ως απειλή για Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ

Κεντρική θέση στην ανάλυση κατέχει το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», το οποίο, σύμφωνα με το άρθρο, διεκδικεί περίπου 462.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιου χώρου σε Μαύρη Θάλασσα, Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

Το Middle East Forum τονίζει ότι το δόγμα αυτό αμφισβητεί άμεσα ελληνικά, κυπριακά και ισραηλινά συμφέροντα, ενώ απειλεί την ενεργειακή αρχιτεκτονική που θα μπορούσε να συνδέσει την Ανατολική Μεσόγειο με την Ευρώπη.

Η τουρκική πίεση στην Κύπρο, η παρουσία στη βόρεια Συρία, η επέμβαση στη Λιβύη, η στήριξη στο Αζερμπαϊτζάν και οι απειλές κατά της Ελλάδας παρουσιάζονται ως κομμάτια της ίδιας στρατηγικής: ενός νεο-οθωμανικού αναθεωρητισμού.

Το πρόβλημα του ΝΑΤΟ

Η ανάλυση είναι ιδιαίτερα επικριτική απέναντι στη Δύση και ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, υποστηρίζοντας ότι η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τον Ερντογάν ως «απαραίτητο σύμμαχο» ή ως απλό ενοχλητικό εταίρο.

Η Τουρκία, σημειώνει το άρθρο, διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, σημαντικό αμυντικό προϋπολογισμό, αναβαθμισμένα F-16, υποβρύχια, drones και αναπτυσσόμενη πολεμική βιομηχανία. Παράλληλα, φιλοξενεί στην αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ αμερικανικές πυρηνικές βόμβες B61, αν και το καθεστώς τους παραμένει επισήμως αδιευκρίνιστο.

Το συμπέρασμα του Alvarez είναι καθαρό: ο Ερντογάν εκμεταλλεύεται τη Συμμαχία όταν τον συμφέρει και την μπλοκάρει όταν τον βολεύει.

Η απάντηση: Άξονας Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου

Το Middle East Forum προτείνει ως πρώτο επίπεδο απάντησης τη δημιουργία ισχυρότερης περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.

Το Ισραήλ, σύμφωνα με την ανάλυση, πρέπει να ενισχύσει τις σχέσεις του με Ελλάδα και Κύπρο σε ένα πιο συνεκτικό πλαίσιο ασφάλειας, με κοινές ασκήσεις, ανταλλαγή πληροφοριών, ανθυποβρυχιακή συνεργασία, συντονισμό αεράμυνας, πρόσβαση σε λιμάνια και προστασία ενεργειακών διαδρομών.

Ιδιαίτερη πρόταση αποτελεί η ένταξη Ελλάδας και Κύπρου στις Συμφωνίες του Αβραάμ ως πλήρη μέλη. Κατά το άρθρο, αυτό θα συνέδεε τα κράτη των Συμφωνιών με τη νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ, θα προσέλκυε την Ινδία και θα δημιουργούσε ένα ενιαίο μέτωπο ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Με τον τρόπο αυτό, όπως επισημαίνεται, η τουρκική στρατηγική περικύκλωσης θα μπορούσε να μετατραπεί σε αυτοαπομόνωση της ίδιας της Τουρκίας.

Στρατιωτική αποτροπή και θάλασσα

Το δεύτερο επίπεδο αφορά τη στρατιωτική αποτροπή. Το Ισραήλ, σύμφωνα με την ανάλυση, πρέπει να προετοιμαστεί για τουρκικά σμήνη drones, ηλεκτρονικό πόλεμο, πυραύλους stand-off και κορεσμό μέσω πληρεξουσίων.

Αυτό σημαίνει βαθύτερη ενοποίηση αεράμυνας, επιτάχυνση όπλων κατευθυνόμενης ενέργειας, προειδοποίηση από το διάστημα, θωρακισμένες βάσεις, μεγαλύτερα αποθέματα πυρομαχικών και δυνατότητες μακρού πλήγματος.

Το τρίτο επίπεδο είναι η ναυτική στρατηγική. Το άρθρο υποστηρίζει ότι η Τουρκία επιδιώκει θαλάσσιο έλεγχο και ότι Ισραήλ, Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να της τον αρνηθούν. Υποβρύχια, ναυτικά drones, αντιπλοϊκοί πύραυλοι, κοινές περιπολίες και ανταλλαγή πληροφοριών μπορούν να κάνουν την Ανατολική Μεσόγειο αμφισβητούμενο χώρο και όχι «τουρκική λίμνη».

Σημαντική θεωρείται και η ενεργειακή διαφοροποίηση. Κάθε αγωγός, διαδρομή φυσικού αερίου ή ηλεκτρική διασύνδεση που παρακάμπτει την τουρκική πίεση μειώνει την ισχύ εκβιασμού της Άγκυρας.

Πολιτικός πόλεμος κατά της τουρκικής υποκρισίας

Η ανάλυση καλεί επίσης το Ισραήλ και τους εταίρους του να εκθέτουν διαρκώς την τουρκική υποκρισία: τη φιλοξενία της Χαμάς, την καταπίεση των Κούρδων, την κατοχή της βόρειας Κύπρου, τις φυλακίσεις δημοσιογράφων, την εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης και την οικονομική κακοδιαχείριση.

Κατά τον Alvarez, ο Ερντογάν επιβιώνει σε μεγάλο βαθμό επειδή ελέγχει το αφήγημα. Γι’ αυτό η απάντηση δεν πρέπει να είναι μόνο στρατιωτική, αλλά και πολιτική, επικοινωνιακή και διπλωματική.

Μήνυμα στην Ουάσιγκτον

Το άρθρο κλείνει με ξεκάθαρη προειδοποίηση προς την Ουάσιγκτον: ένα κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ που προστατεύει τη Χαμάς, απειλεί το Ισραήλ, πιέζει Ελλάδα και Κύπρο, αγοράζει ρωσικά συστήματα και μπλοκάρει τη Συμμαχία πρέπει να αντιμετωπίσει συνέπειες.

Το Κογκρέσο, σύμφωνα με την πρόταση του Middle East Forum, πρέπει να θέσει όρους στις πωλήσεις προηγμένων όπλων, να ελέγξει τις μεταφορές τεχνολογίας και να περιορίσει την ικανότητα της Τουρκίας να εργαλειοποιεί τις διαδικασίες του ΝΑΤΟ.

Το τελικό μήνυμα της ανάλυσης είναι σαφές: η ειρήνη δεν θα έρθει αν η Δύση συνεχίσει να παριστάνει ότι η Τουρκία είναι απλώς «παρεξηγημένη» ή «χρήσιμη». Θα έρθει μόνο αν ο νεο-οθωμανικός σχεδιασμός του Ερντογάν συναντήσει προετοιμασμένο έδαφος, ανώτερη πληροφόρηση, περιφερειακές συμμαχίες και κόστος που η Άγκυρα δεν θα μπορεί να ελέγξει.

Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης, Rodopi Press

Σε μια ακόμη συντονισμένη επίδειξη υποτέλειας και ενσωμάτωσης στα γρανάζια του βαθέος τουρκικού εθνικισμού προχώρησε η ηγεσία του προξενικού μηχανισμού της Θράκης.

Με αφορμή το 13ο Τακτικό Μεγάλο Συνέδριο του ακροδεξιού, υπερεθνikιστικού κόμματος της Τουρκίας, «Κόμμα Μεγάλης Ενότητας» (BBP – Büyük Birlik Partisi), η γνωστή ελίτ των εθελόδουλων Εγκαθέτων της περιοχής έσπευσε στην Άγκυρα για να δώσει διαπιστευτήρια, ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με το αφήγημα του «Τουρκο-Ισλαμικού Κόσμου».

Η συμμετοχή της μειονοτικής αντιπροσωπείας δίπλα σε ηγέτες ψευδοκρατών, εθνικιστικών κινημάτων και αναθεωρητικών οργανώσεων από τα Βαλκάνια και την Ευρασία, αποκαλύπτει το μέγεθος της εργαλειοποίησης της Θράκης στον γεωπολιτικό σχεδιασμό της Άγκυρας.

Τα πρόσωπα της Θράκης που φιγουράρουν στη λίστα των προσκληθέντων και των συγχαρητήριων μηνυμάτων επιβεβαιώνουν τη δομή του δικτύου:

• Η «Οικογένεια» του DEB (ΚΙΕΦ): Στην πρώτη γραμμή βρέθηκαν η Ισίκ Σαδίκ Αχμέτ (Işık Sadık Ahmet), χήρα του Αχμέτ Σαδίκ και Επίτιμη Πρόεδρος του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB), καθώς και ο Μουσταφά Αλί Τσαβούς (Mustafa Ali Çavuş), πρώην πρόεδρος του κόμματος. Η παρουσία τους εκεί επιβεβαιώνει ότι το DEB δεν είναι παρά ένα εθνικιστικό παράρτημα που κινείται στις παρυφές του τουρκικού εθνικισμού, μακριά από κάθε έννοια ευρωπαϊκού πολιτικού κόμματος.

• Οι Παράνομοι Σύλλογοι της Ξάνθης και της Κομοτηνής: Ιδιαίτερη σημασία έχει η αποστολή συγχαρητήριων μηνυμάτων από τον Κερέμ Αμπντουραχίμογλου (Kerem Abdurahimoğlu) ως εκπρόσωπο της παράνομης «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» (ΤΕΞ) και τον Αϊδίν Αχμέτ (Aydın Ahmet) της επίσης μη αναγνωρισμένης «Ένωσης Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης». Οι επικεφαλής αυτών των παραδομών, που διεκδικούν νομιμοποίηση εντός της ελληνικής επικράτειας, δεν διστάζουν να ταυτίζονται δημόσια με ένα κόμμα (BBP) που αποτελεί τον ιδεολογικό πυρήνα του ισλαμο-εθνικισμού στην Τουρκία.

• Το Κάδρο του Αναθεωρητισμού: Οι εκπρόσωποι της Θράκης βρέθηκαν στο ίδιο κάδρο με τον κατοχικό ηγέτη Ερσίν Τατάρ, με υπουργούς του ψευδοκράτους της Κύπρου, καθώς και με ακραία εθνικιστικά στοιχεία από το Κοσσυφοπέδιο, τη Βόρεια Μακεδονία και το Ιράκ. Αυτή η «διεθνής» του τουρκικού αναθεωρητισμού χρησιμοποιεί τέτοια συνέδρια για να σφυρηλατήσει έναν ενιαίο ισλαμο-τουρκικό άξονα, όπου η ελληνική Θράκη παρουσιάζεται ως μια «σκλαβωμένη πατρίδα» (Evlad-ı Fatihan) που περιμένει τη λύτρωση από την Άγκυρα.

Η συμμετοχή αυτή δεν είναι απλώς μια τυπική πολιτική επίσκεψη· είναι μια πράξη ανοιχτής αμφισβήτησης της ελληνικής έννομης τάξης. Όταν στελέχη συλλόγων και κομμάτων που δρουν στη Ροδόπη και την Ξάνθη κάθονται στο ίδιο τραπέζι με τους εκφραστές του τουρκικού επεκτατισμού, αποδεικνύουν ότι η πίστη τους δεν ανήκει στην πατρίδα τους, την Ελλάδα, αλλά στο αναθεωρητικό όραμα της Άγκυρας.

• Πηγή: RodopiPress Επιμέλεια: Νίκος Αρβανίτης

Σχόλιο Συντάκτη

Όπως είχαμε επισημάνει στο RodopiPress ήδη από τις 4 Μαρτίου 2026, κατά την προκλητική «πρόβα ισχύος» του Ντεστιτζί στον Εχίνο και την Κομοτηνή —όπου η τουρκική αποστολή κινήθηκε με όρους κρατικής αντιπροσωπείας, με σειρήνες και ηχητικά μέσα σε ελληνικό έδαφος— η Άγκυρα δοκιμάζει συστηματικά τα αντανακλαστικά μας. Τότε, το BBP, ένας σχηματισμός στον οποίο έχουν αποδοθεί πολιτικές δολοφονίες (όπως του Χράντ Ντινκ), επιχείρησε μια σαφή επίδειξη παράλληλης εξουσίας, επιβάλλοντας μια «μονοθεϊκή ταυτότητα» («μόνο Τούρκος, μόνο Μουσουλμάνος») στην περιοχή.

Σήμερα, η σύνδεση των γεγονότων είναι πλέον οφθαλμοφανής και αδιαμφισβήτητη. Οι ίδιες παράνομες δομές που στήνουν «κράτος εν κράτει» στο εσωτερικό της Θράκης είναι οι ίδιες που σπεύδουν τώρα στην Άγκυρα για να νομιμοποιήσουν την πολιτική της «σταδιακής προσάρτησης των ταυτοτήτων».

Το ερώτημα παραμένει σταθερό και αμείλικτο: Πόση ανοχή ακόμα; Μέχρι πότε η Αθήνα θα παραμένει απαθής θεατής, επιδιδόμενη σε μια ιδιότυπη αποσιώπηση, την ώρα που το προξενικό σύστημα αποθρασύνεται και εντάσσει τη Μειονότητα απευθείας στον υβριδικό αναθεωρητικό άξονα της Άγκυρας; Η μάχη απέναντι στον ισλαμοφασισμό και τη θεσμική εκτροπή απαιτεί εφαρμογή του Νόμου χωρίς αστερίσκους, προτού η αδράνεια μετατραπεί σε συνενοχή.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ – ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΣΗΜΩΝ

Ακολουθεί η ομαδοποιημένη λίστα των προσκεκλημένων και των εκπροσώπων που συμμετείχαν ή απέστειλαν συγχαρητήρια μηνύματα στο 13ο Τακτικό Μεγάλο Συνέδριο του Κόμματος Μεγάλης Ενότητας (BBP), ταξινομημένη ανά γεωγραφική περιοχή και θεσμικό ρόλο, αναδεικνύοντας τον ισλαμοεθνικιστικό άξονα που επιχειρεί να παγιώσει η Άγκυρα.

1.  Θράκη (Το Προξενικό Δίκτυο)

• Ισίκ Σαδίκ Αχμέτ (Işık Sadık Ahmet): Επίτιμη Πρόεδρος του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB/ΚΙΕΦ).

• Μουσταφά Αλί Τσαβούς (Mustafa Ali Çavuş): Πρώην Πρόεδρος του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB/ΚΙΕΦ).

• Κερέμ Αμπντουραχίμογλου (Kerem Abdurahimoğlu): Πρόεδρος της παράνομης «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» (ΤΕΞ) (απέστειλε συγχαρητήριο μήνυμα).

• Αϊδίν Αχμέτ (Aydın Ahmet): Πρόεδρος του μη αναγνωρισμένου «Συλλόγου Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης» (Κομοτηνή) (απέστειλε συγχαρητήριο μήνυμα).

2. Κατεχόμενη Κύπρος (Ψευδοκράτος)

• Ερσίν Τατάρ (Ersin Tatar): 5ος «Πρόεδρος» της λεγόμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου».

• Φικρί Ατάογλου (Fikri Ataoğlu): «Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης», «Υπουργός Τουρισμού, Πολιτισμού, Νεολαίας και Περιβάλλοντος» και Γενικός Πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος (DP).

• Ερχάν Αρικλί (Erhan Arıklı): «Υπουργός Δημοσίων Έργων και Μεταφορών» και Γενικός Πρόεδρος του Κόμματος Αναγέννησης (YDP).

3. Βαλκάνια (Προώθηση του Αναθεωρητισμού)

• Κόσοβο:

  • Φικρίμ Ντάμκα (Fikrim Damka): Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης του Κοσσυφοπεδίου και Γενικός Πρόεδρος του Δημοκρατικού Τουρκικού Κόμματος Κοσόβου (KDTP).

  • Ερτάν Σιμιτσί (Ertan Simitçi): Γενικός Πρόεδρος του Καινοτόμου Τουρκικού Κινήματος Κοσόβου (YTHP).

• Βόρεια Μακεδονία:

  • Μπεκίμ Σαλί (Bekim Sali): Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης της Βόρειας Μακεδονίας και Γενικός Πρόεδρος του Κόμματος Alternativa.

  • Ζουλφικάρ Ζέινουλα (Zülfikar Zeynula): Γενικός Πρόεδρος του Τουρκικού Δημοκρατικού Κόμματος (TDP).

  • Ερντογάν Σαράτς (Erdoğan Saraç): Γενικός Πρόεδρος του Κινήματος Τουρκικής Εθνικής Ενότητας (TMBH).

• Μαυροβούνιο:

  • Μιρσάντ Νούρκοβιτς (Mirsad Nurković): Αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου του Μαυροβουνίου.

• Βοσνία και Ερζεγοβίνη:

  • Υποστράτηγος Τζεμάλ Νεγιάτοβιτς (Cemal Neyatoviç): Πρώην Υφυπουργός Άμυνας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.

  • Χαϊρουντίν Μεχάνοβιτς (Hajrudin Mehanović): Δήμαρχος του Γκραντάτσατς (Gradačac).

• Σερβία (Περιοχή Σαντζάκ):

  • Σουλεϊμάν Ούγκλιανιν (Süleyman Ugljanin): Γενικός Πρόεδρος του Κόμματος Δημοκρατικής Δράσης του Σαντζάκ (SDA).

  • Φουάτ Μπατσίτσανιν (Fuat Baçiçanin): Πρόεδρος του Βοσνιακού Εθνικού Συμβουλίου της Σερβίας.

4. Αζερμπαϊτζάν & Κεντρική Ασία

• Αζερμπαϊτζάν:

  • Μουμπαρίζ Κουρμπανλί (Mubariz Qurbanlı): Βουλευτής και Αναπληρωτής Γενικός Πρόεδρος του κυβερνώντος Κόμματος «Νέο Αζερμπαϊτζάν» (YAP).

  • Ραμίλ Χασάν (Ramil Hasan): Βουλευτής και Γενικός Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης Τουρκικών Κρατών (TÜRKPA).

• Ουζμπεκιστάν:

  • Ντιλσόντ Σουμάροφ (Dilshad Soumarov): Αναπληρωτής Γενικός Πρόεδρος του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος του Ουζμπεκιστάν (UzLiDeP).

5. Μέση Ανατολή & Τουρκμένοι (Άξονας Συρίας – Ιράκ)

• Συρία:

  • Χουσεΐν Ισά (Hüseyin İsa): Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Τουρκμένων Συρίας και Πρόεδρος του Βιομηχανικού και Εμπορικού Επιμελητηρίου Χαλεπίου.

• Ιράκ:

  • Κεμάλ Μπατζαλάν (Kemal Bacalan): Γενικός Πρόεδρος του Εθνικιστικού Κινήματος Τουρκμένων Ιράκ.

  • Ιμπραχίμ Κασάπ (İbrahim Kasap): Εκπρόσωπος του Μετώπου Τουρκμένων Ιράκ (ITC).

  • Νετζμετίν Τζαναμπάζ (Necmettin Canabaz): Πρόεδρος της Οργάνωσης Αλληλεγγύης Τουρκμενέλι.

6. Διεθνή Δίκτυα & Οργανώσεις Ουιγούρων (Ανατολικό Τουρκεστάν)

• Παγκόσμιο Συνέδριο Ουιγούρων:

  • Τουργκουντζάν Αλαβντίν (Turguncan Alavdin): Πρόεδρος του Παγκόσμιου Συνεδρίου Ουιγούρων (Γερμανία).

  • Αμπντουλκερίμ Μπούγρα (Abdülkerim Buğra): Εκπρόσωπος του Παγκόσμιου Συνεδρίου Ουιγούρων.

• Κινήματα Ανατολικού Τουρκεστάν:

  • Ρουσάν Αμπάς (Ruşen Abbas): Πρόεδρος του Κινήματος των Ουιγούρων (Γερμανία).

  • Αμπντουλαχάντ Αμπντουραχμάν (Abdulahad Abdurrahman): Εκπρόσωπος της Οργάνωσης Εκπαίδευσης και Αλληλεγγύης Ανατολικού Τουρκεστάν.

7. Λοιποί Διεθνείς Προσκεκλημένοι (Μολδαβία & Ασία)

• Ιγκόρ Ντόντον (Igor Dodon): Πρώην Πρόεδρος της Μολδαβίας.

• Φαρινταβάτι Ντάρλαντ (Faridawaty Darland): Βουλευτής της Περιφέρειας Κεντρικού Καλιμαντάν της Ινδονησίας.

8. Στελέχη Διεθνών Οργανισμών (ΟΗΕ)

• Γιάσερ Άχμεντ Χασάν (Yasser Ahmed Hassan): Διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ILO) του ΟΗΕ.

• Λίαμ Τσίκα (Liam Chicca): Διευθυντής του Διεθνούς Ταμείου Γεωργικής Ανάπτυξης (IFAD) του ΟΗΕ.

• Φλόρενς Μπάουερ (Florence Bauer): Διευθύντρια του Ταμείου Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό (UNFPA) για την Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία.

Η μάχη του 21ου αιώνα: Ποιος κρατά τα κλειδιά του ψηφιακού κράτους του Ισλαμαμπάντ;

Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης

Μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα διαμορφώνεται στο Πακιστάν, καθώς ο περίφημος Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν (CPEC) περνά σε μια δεύτερη φάση, πολύ διαφορετική από εκείνη που γνώρισε ο κόσμος την τελευταία δεκαετία. Αν το πρώτο στάδιο του CPEC ήταν οι αυτοκινητόδρομοι, τα λιμάνια, οι σιδηρόδρομοι και οι ενεργειακές υποδομές, το νέο κεφάλαιο αφορά την τεχνητή νοημοσύνη, τα μεγάλα δεδομένα, την ψηφιακή διακυβέρνηση και τον έλεγχο της πληροφορίας.

Η μετάβαση στο λεγόμενο «CPEC 2.0» σηματοδοτεί μια βαθύτερη και πιθανώς πιο επικίνδυνη εξάρτηση του Πακιστάν από την Κίνα. Η συνεργασία Πεκίνου–Ισλαμαμπάντ μεταφέρεται πλέον από το πεδίο των υποδομών στο πεδίο των αλγορίθμων, δημιουργώντας ένα νέο μοντέλο επιρροής που δεν βασίζεται μόνο στην οικονομία, αλλά και στον έλεγχο των δεδομένων.

Από τον Δρόμο του Μεταξιού στην Τεχνητή Νοημοσύνη

Για σχεδόν δέκα χρόνια το CPEC αποτελούσε το πιο εμβληματικό έργο της κινεζικής πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη – Ένας Δρόμος» στη Νότια Ασία.

Η Κίνα χρηματοδότησε λιμάνια, εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, οδικά δίκτυα και μεγάλα έργα υποδομών, προσφέροντας στο Πακιστάν οικονομική ανάσα και στο Πεκίνο στρατηγική πρόσβαση στον Ινδικό Ωκεανό.

Σήμερα, όμως, η προτεραιότητα αλλάζει.

Οι συμφωνίες που υπογράφηκαν τα τελευταία χρόνια μεταξύ των δύο χωρών δίνουν έμφαση στην τεχνητή νοημοσύνη, το cloud computing, τις τηλεπικοινωνίες και τις ψηφιακές υπηρεσίες.

Αναλυτές κάνουν λόγο για το φαινόμενο «AI στον Ινδό ποταμό», περιγράφοντας τη συστηματική μεταφορά κινεζικών τεχνολογιών παρακολούθησης, ψηφιακής διακυβέρνησης και τεχνητής νοημοσύνης στο Πακιστάν.

Η γέννηση ενός ψηφιακού κράτους επιτήρησης

Η πιο ορατή έκφραση αυτής της μετάβασης είναι τα προγράμματα «Safe City» που αναπτύσσονται σε μεγάλες πακιστανικές πόλεις.

Το σύστημα βασίζεται σε τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται ήδη εκτεταμένα στην Κίνα:

• Αναγνώριση προσώπου μέσω τεχνητής νοημοσύνης.
• Αυτόματη αναγνώριση πινακίδων οχημάτων.
• Προγνωστική αστυνόμευση.
• Κεντρική επεξεργασία δεδομένων ασφαλείας.

Επισήμως, το πρόγραμμα παρουσιάζεται ως εργαλείο καταπολέμησης της τρομοκρατίας και της εγκληματικότητας.

Ωστόσο, σύμφωνα με την ανάλυση, πρόκειται ουσιαστικά για εξαγωγή του κινεζικού μοντέλου ψηφιακού ελέγχου.

Για το Πακιστάν, αυτό σημαίνει μεγαλύτερη δυνατότητα κρατικής επιτήρησης. Για την Κίνα, σημαίνει πρόσβαση σε ένα τεράστιο «εργαστήριο» πραγματικών δεδομένων σε ένα ιδιαίτερα ασταθές περιβάλλον ασφαλείας.

Το τίμημα της εξάρτησης

Το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι η τεχνολογία αυτή καθαυτή, αλλά η εξάρτηση που δημιουργεί.

Το Πακιστάν δεν διαθέτει τους οικονομικούς πόρους για να αναπτύξει μόνο του υποδομές τεχνητής νοημοσύνης και νέας γενιάς ψηφιακών δικτύων.

Η Κίνα προσφέρει ολοκληρωμένες λύσεις, χρηματοδότηση και τεχνογνωσία.

Το αντάλλαγμα, όμως, είναι η υιοθέτηση κινεζικών προτύπων δεδομένων, λογισμικού και ψηφιακής διακυβέρνησης.

Με την πάροδο του χρόνου, η αποδέσμευση από αυτό το οικοσύστημα θα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη και ακριβή.

Στην πράξη, το Ισλαμαμπάντ κινδυνεύει να βρεθεί εγκλωβισμένο σε μια τεχνολογική τροχιά που θα καθορίζεται από το Πεκίνο.

Απειλή για τον τεχνολογικό τομέα του Πακιστάν

Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί και ένα σοβαρό οικονομικό δίλημμα.

Η πακιστανική βιομηχανία λογισμικού και υπηρεσιών πληροφορικής αντλεί το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων της από δυτικές αγορές, κυρίως τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη.

Οι εξαγωγές του τομέα πλησιάζουν τα 3,8 δισεκατομμύρια δολάρια και αποτελούν έναν από τους ελάχιστους δυναμικούς κλάδους της οικονομίας.

Όμως, όσο περισσότερο ενσωματώνονται κινεζικές πλατφόρμες και κινεζικές αρχιτεκτονικές δεδομένων, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος οι πακιστανικές εταιρείες να αντιμετωπίσουν περιορισμούς από δυτικές κυβερνήσεις και επιχειρήσεις που ανησυχούν για ζητήματα κυβερνοασφάλειας.

Με άλλα λόγια, το Πακιστάν κινδυνεύει να θυσιάσει τη δυτική αγορά για να αποκτήσει κινεζικές επιδοτούμενες ψηφιακές υποδομές.

Η μάχη για την ψηφιακή κυριαρχία

Η ουσία όμως βρίσκεται αλλού.

Δεν αφορά μόνο τις επενδύσεις ή τις νέες τεχνολογίες.

Αφορά τον έλεγχο των δεδομένων.

Αν τα δεδομένα αποτελούν το «πετρέλαιο» του 21ου αιώνα, τότε το Πακιστάν παραχωρεί σταδιακά τα δικαιώματα εξόρυξης αυτού του ψηφιακού πλούτου στην Κίνα.

Καθώς κινεζικές εταιρείες αποκτούν πρόσβαση σε κρίσιμες υποδομές, από έξυπνα δίκτυα ενέργειας μέχρι αυτοματοποιημένα συστήματα γεωργικής διαχείρισης, το ερώτημα γίνεται ολοένα και πιο κρίσιμο:

Ποιος κρατά τα κλειδιά του ψηφιακού κράτους;

Σε μια μελλοντική γεωπολιτική κρίση, αυτή η εξάρτηση θα μπορούσε να μετατραπεί από οικονομικό πρόβλημα σε ζήτημα εθνικής κυριαρχίας.

Η μεγάλη εικόνα

Η Κίνα δεν επενδύει πλέον μόνο σε δρόμους, λιμάνια και σιδηροδρόμους.

Επενδύει σε αλγορίθμους, δεδομένα και ψηφιακά δίκτυα.

Το Πεκίνο οικοδομεί μια νέα μορφή επιρροής, όπου η εξάρτηση δεν δημιουργείται από το χρέος ή τις υποδομές, αλλά από την τεχνολογία και τον έλεγχο της πληροφορίας.

Για το Πακιστάν, το δίλημμα είναι υπαρξιακό: να αξιοποιήσει την κινεζική τεχνολογία χωρίς να χάσει την ψηφιακή του κυριαρχία.

Για τη Δύση, το CPEC 2.0 αποτελεί άλλη μία ένδειξη ότι ο ανταγωνισμός με την Κίνα δεν θα κριθεί μόνο σε στρατιωτικές βάσεις και εμπορικούς διαδρόμους, αλλά και στα δίκτυα δεδομένων, στην τεχνητή νοημοσύνη και στην κατοχή του ψηφιακού μέλλοντος.