Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης

Στον πέμπτο ψαλμό των Παθών, του δεύτερου μέρους της σύνθεσης «Το Άξιον Εστί», ο Oδυσσέας Ελύτης αναδεικνύει τη σπουδαιότητα της μνήμης στον αγώνα του Ελληνισμού για την επιβίωση και την ελευθερία του. Τα Πάθη αναφέρονται στο έπος του 1940-1941 και στην οδυνηρή εμπειρία της Κατοχής και παραλληλίζονται με τα Πάθη του Χριστού. Η Ανάστασή Του προοιωνίζεται, σύμφωνα με  τον ποιητή, με την απελευθέρωση του ελληνικού έθνους και τη δικαίωση των αγώνων του: «Τα θεμέλιά μου στα βουνά και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους και πάνω τους η μνήμη καίει άκαυτη βάτος».

Λέγεται και είναι ορθό ότι το έγκλημα που δεν τιμωρείται, επαναλαμβάνεται. Αναφέρεται επίσης ότι ενώ για  το έγκλημα υπάρχουν ακλόνητες αποδείξεις, υπάρχουν   μάρτυρες, αυτήκοοι και αυτόπτες,  εντούτοις ο δολοφόνος συνεχίζει να το αρνείται και να συνεχίζει την στάση ύβρεως έναντι των θυμάτων, των τραυματιών, των διασωθέντων.  Ότι κάνει δηλαδή η Γερμανία για πάνω από οκτώ δεκαετίες….

Οι δύο παραπάνω παραδοχές ισχύουν για το έγκλημα των Γερμανών κατακτητών και των συνεργατών τους στους Πύργους Εορδαίας, ογδονταδύο ακριβώς χρόνια πριν την άνοιξη του 1944.  Η πρώτη αφορά το έγκλημα το οποίο  δεν τιμωρήθηκε και επαναλήφθηκε. Όχι μόνο γιατί οι  κατακτητές, εκτός από  τους Πύργους δολοφόνησαν αθώους συμπατριώτες μας και στην Κλεισούρα, στην  Ερμακιά, στο Μεσόβουνο, στο Σέλι, στο Άνω και Κάτω Γραμματικό, στη  Μεταμόρφωση, στον Άγιο Παύλο, στο Ροδοχώρι, στην Αγία Φωτεινή, στο  Δίστομο.  Αλλά γιατί πριν από αυτά τα εγκλήματα ο «δάσκαλος» Κεμάλ είχε διαπράξει τα ίδια τα οποία τα αντέγραψε ο «μαθητής» Χίτλερ. Τα περισσότερα θύματα στους Πύργους ήταν Πόντιοι- Μικρασιάτες που είχαν γλυτώσει από τη Γενοκτονία το 1919, αλλά δυστυχώς δολοφονήθηκαν το 1944 !

Το Ολοκαύτωμα στους Πύργων Εορδαίας είναι το μεγαλύτερο μαζικό  έγκλημα στην κατεχόμενη Ελλάδα μετά απ’ αυτό των Καλαβρύτων, έγκλημα το οποίο  διαπράχθηκε με βαρβαρότητα  από τους  κατακτητές και τους  πρόθυμους συνεργάτες τους.  

Οι Πύργοι είναι ένας ημιορεινός οικισμός στις πλαγιές του Βερμίου. Το 1530 υπαγόταν στον καζά της Φλώρινας διαθέτοντας 444 χριστιανικές εστίες. Οι οικογένειες που ζούσαν στο χωριό  μειώθηκαν σε 130 στα τέλη του 19ου αιώνα εξαιτίας της τουρκικής πίεσης  και  της μετανάστευσης στο εξωτερικό. Στο χωριό εγκαταστάθηκαν την άνοιξη του 1924 πρόσφυγες από τον Πόντο (Τραπεζούντα, Νικόπολη και  Γαλίαινα ) ενώ οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία ήταν από τη Βιθυνία και συγκεκριμένα  από την περιοχή της Νικομήδειας και  την Απολλωνιάδα.

Στις 23 Απριλίου του 1944 στο πλαίσιο εκκαθαριστικών επιχειρήσεων των κατακτητών με την ονομασία «Μαγιάτικη καταιγίδα», δολοφονήθηκαν και κάηκαν από τους Ναζί εγκληματίες, 338 άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένοι, παιδιά και βρέφη που μόλις είχαν έρθει στη ζωή και συνολικά τα παιδιά, τα  θύματα της βαρβαρότητας είναι 159 !

Οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους έβαλαν φωτιά τους αχυρώνες του χωριού καίγοντας ζωντανούς 180 κατοίκους του. Στη συνέχεια συγκέντρωσαν  95 κατοίκους στην περιοχή της Μεγάλης Πέτρας όπου και τους εκτέλεσαν  εν ψυχρώ, ενώ στη συνοικία Σεβαστιανά σκοτώνουν με θηριώδη τρόπο 30 γυναικόπαιδα. 

Στην Κάτω Συνοικία των Πύργων, οι Γερμανοί συγκεντρώνουν ένα μεγάλο αριθμό κατοίκων στο νεκροταφείο του ναού της Παναγίας, πυροβολώντας και σκοτώνοντας επί τόπου όποιον  και όποιαν προσπαθούσε να διαφύγει. 

Στη Μεσαία Συνοικία οι ατιμώρητοι δολοφόνοι  λόγχισαν την κοιλιά της Σοφίας Γκέσιου, που είχε γεννήσει μόλις την προηγούμενη μέρα, αφού προηγουμένως σκότωσαν μπροστά στα μάτια της τα δίδυμα μωρά και το σύζυγό  της. Η Αννα Κοσμίδου προσπάθησε μάταια να προστατεύσει τα πέντε παιδιά της μέσα στα φορέματά της και η  ίδια σώθηκε ημιθανής, μέσα στον σωρό των νεκρών παιδιών της.

Ο Περικλής Μελκόπουλος είχε κρυφτεί μαζί με τη γυναίκα του και τα τέσσερα παιδιά τους, όμως το κλάμα του μικρότερου παιδιού τούς πρόδωσε. Ο Γερμανός στρατιώτης που τους βρήκε τους λυπήθηκε και δεν τους εκτέλεσε. Τους συμβούλεψε όμως να πνίξουν το μωρό για να μην τους «προδώσει» στα SS. Οι γονείς, δεν το έκαναν και τελικά η οικογένεια σώθηκε.

Οι Γερμανοί  στις πλαγιές του Βερμίου βρήκαν άλλους 95 ανθρώπους από σπηλιές και λαγούμια και τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ στη Μεγάλη Πέτρα.

Και ενώ όλοι οι κάτοικοι που είχαν απομείνει ζωντανοί είχαν τοποθετηθεί απέναντι από τα πολυβόλα για να εκτελεστούν φτάνει διαταγή για μεταφορά των επιζώντων ως ομήρων στα Χάνια Πτολεμαΐδας. Στη συνέχεια και αφού οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους λαφυραγώγησαν όλα τα σπίτια του χωριού τα έβαλαν φωτιά και τα κατέστρεψαν ολοσχερώς . 

Ένας από τους λιγοστούς επιζώντες του Ολοκαυτώματος των Πύργων ήταν ο 8χρονος τότε Στάθης Χαϊτίδης. Εκείνος και ο πατέρας του γλίτωσαν τον θάνατο την τελευταία στιγμή. Όμως, δεν στάθηκαν εξίσου τυχερά επτά μέλη της οικογένειάς τους,  η μητέρα του Στάθη, τα τέσσερα αδέρφια του, η γιαγιά του και η θεία του. Η μητέρα του Χαϊτίδη ήταν 28 ετών, το μικρότερο αδερφάκι του ενός έτους και το μεγαλύτερο δέκα χρόνων και ο Στάθης αναφέρει σχετικά:  «Είχαν βάλει τα γυναικόπαιδα σε έναν αχυρώνα. Τα πασπάλισαν µε µια εύφλεκτη σκόνη και µε µια σφαίρα λαµπάδιασαν όλοι µαζί. Ακούσαμε την κραυγή που έβγαζαν ταυτόχρονα 88 γυναικόπαιδα. Αυτή την κραυγή την ακούω κάθε µέρα….»

Μία ιδιαίτερη στιγμή του Ολοκαυτώματος είναι οι πράξεις ατίμωσης των γυναικών. Αναφέρει σχετικά ο Νίκος Ασλανίδης: «Στην περίπτωση των Πύργων, το πιο συγκλονιστικό είναι ότι κάποια στιγμή συγκέντρωσαν όλα τα γυναικόπαιδα στην εκκλησία της Μεταμορφώσεως. Καλούν οι Γερμανοί και οι Έλληνες συνεργάτες τους στο ιερό αρχικώς τις όμορφες γυναίκες και τις βιάζουν. Στη συνέχεια, ακολουθούν τα κορίτσια τα ανύπαντρα, έπονται τα ανήλικα κορίτσια και καταλήγουν και στα αγοράκια. Αυτό δείχνει ότι η διάθεσή τους ήταν όχι απλώς να τιμωρήσουν τους κακούς συνεργάτες, αλλά να προχωρήσουν σε ατίμωση του πληθυσμού». Ο Θ. Καλανιώτης,  αναφέρει ότι οι βιασμοί ήταν τουλάχιστον 170!

Όπως αναφέραμε οι δολοφόνοι με επικεφαλής το  συνταγματάρχη Καρλ Σύμερς διοικητή του 7ου συντάγματος της 4ης μεραρχίας τεθωρακισμένων γρεναδιέρων των SS, εκτός από το απάνθρωπο έγκλημα στους Πύργους,  ευθύνονται και   για τα ολοκαυτώματα και σε άλλες πόλεις και χωριά όπου έχασαν τη ζωή τους πάνω από 1.000 άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Για τα εγκλήματα αυτά ο Σύμερς παρασημοφορήθηκε (!)με τον Σταυρό των Ιπποτών και εκτός από το συνεργάτη του συνταγματάρχη Γεώργιο Πούλο, κανείς από τους υπευθύνους της σφαγής των Πύργων δεν τιμωρήθηκε! 

Όπως τονίσαμε, ένα μεγάλο μέρος  των θυμάτων στους Πύργους ήταν πρόσφυγες από τον Πόντο- Μικρά Ασία που είχαν σωθεί από το «δάσκαλο» του Χίτλερ, τον Κεμάλ. Δυστυχώς  η Γενοκτονία, το Ολοκαύτωμα εναντίον του Εληνισμού δεν τιμωρήθηκε και επαναλήφθηκε στους Πύργους, αλλά και  στο Μεσόβουνο Εορδαίας, στα Κερδύλια Σερρών, στο Δοξάτο Δράμας και αλλού και δυστυχώς μέχρι σήμερα οι θύτες, οι δολοφόνοι, οι εγκληματίες, συνεχίζουν να αρνούνται την ευθύνη τους…. 

 Τα εγκλήματα στην κατεχόμενη Ελλάδα αποτελούν, τηρουμένων των χωρικών και πληθυσμιακών αναλογιών,  τα μεγαλύτερα του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου.  Oι γερμανικές και οι άλλες δυνάμεις κατοχής, σε συνεργασία με τους ελληνόφωνους συνεργάτες τους,  μετέτρεψαν την Ελλάδα σε ένα διαρκές Ολοκαύτωμα.  Βρέφη, παιδιά, ηλικιωμένοι, γυναίκες,  βιάστηκαν, βασανίστηκαν, δολοφονήθηκαν, κάηκαν, ενώ οι οικίες, ακόμη και τα κοιμητήρια, καταστράφηκαν ολοσχερώς.

Από τις παραπάνω εγκληματικές πράξεις προκύπτουν  οι γερμανικές οφειλές προς την Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα οι αποζημιώσεις, οι επανορθώσεις,  για την καταστροφή των υποδομών, τη λεηλασία της παραγωγής, την αποπληρωμή των κατοχικών δανείων, την κλοπή των αρχαιοτήτων, για το μισό εκατομμύριο θύματα.  

Ογδονταδύο χρόνια   μετά το έγκλημα των Γερμανών στους Πύργους Εορδαίας, το αίτημα, των  θυμάτων και των απογόνων τους καθώς  και όλων των Ελληνίδων και των Ελλήνων για δικαιοσύνη, παραμένει απαράγραπτο. Ταυτόχρονα οι επανορθώσεις αποτελούν ηθική και πολιτική υποχρέωση των θεσμών στη Γερμανία, την Ελλάδα και όπου άλλου υπάρχει απαράγραπτη απαίτηση. Κανένα συμφέρον και   καμία σκοπιμότητα δεν μπορούν να εμποδίσουν την αλήθεια! Δικαιοσύνη τώρα !

Από την ομιλία στους Πύργους Εορδαίας  στην εκδήλωση μνήμης για το Ολοκαύτωμα, που στοίχισε τη ζωή σε 338 Ελληνίδες και Έλληνες.

Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Δεν είμαι παγερά αδιάφορος αλλά δεν καίγομαι κιόλας αν θα πέσει ο Μητσοτάκης ή αν θα κάνει και τρίτη θητεία. Πιστεύω ότι όσοι προσπαθούν να φύγει ο Μητσοτάκης είναι όσοι ελπίζουν να έχουν κέρδος από τους επόμενους.

Μετά την χούντα έχουμε βολευτεί, παρά τις γκρίνιες, και γι΄αυτό κρατιέται ακόμα ο Μητσοτάκης παρά τα λάθη, κυρίως από αλαζονεία.

Για τα εσωτερικά προβλήματα βρήκαμε λύσεις τύπου διευρυμένου ΟΠΕΚΕΠΕ, σπέσιαλ έκδοση του «μαζί τα φάγαμε». Για τα εξωτερικά λύση έδωσε ο Σημίτης με την γνωστή ερώτηση: Πόλεμο θέλετε; Ο Μητσοτάκης υιός, βρήκε τις απαντήσεις. Στο εσωτερικό μοίρασε χρήμα, όχι πολύ ώστε να έχει το πόπολο στην προσμονή. Στα εξωτερικά ποιος ασχολείται και ποιος καταλαβαίνει περί των χωρικών υδάτων… Σχετικά θυμίζω ότι ο αείμνηστος Μολυβιάτης έλεγε πως «ότι χάθηκε με πόλεμο μόνο με πόλεμο ξανακερδίζεται». Πόλεμο θέλετε; έλεγε ο Σημίτης και μας γύριζε στη σωφροσύνη. Τη σωφροσύνη που ζούμε σαν τα αρνάκια που δεν ξέρουν ότι, αλλοίμονό τους, (και αλλοίμονό μας) έρχεται αργά ή γρήγορα το Πάσχα. Ζούμε ευτυχισμένοι με τις υποσχέσεις Μακρόν. Και όταν η Ευρωπαία Κοβέσι χαλάει τη σούπα βγαίνει η Λιάνα από τη εφεδρεία και αποκαθιστά την τάξη. Ποιον ξέχασε ο Μητσοτάκης και πέφτει τόσο χρήμα στις δημοσκοπήσεις;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης καλλιέργησε το πνεύμα του εφησυχασμού ευφυώς παρέχοντας πενταροδεκάρες (αυτό το «Κυριάκος» αντί του «Κύριος» είναι εύρημα, δημιουργώντας οικειότητα, λέμε τώρα). Ταυτόχρονα, στα λεγόμενα «Εθνικά», καλλιέργησε τον εφησυχασμό έχοντας ρεζέρβα, ως αρμόδιο επί των Όπλων, ένα κύριο που παριστάνει ώρες-ώρες τον «άγριο νταή» τόσο ώστε να τηρεί εν ζωή, ευλαβικά, την ερώτηση Σημίτη «μα πόλεμο θέλετε»; Λες και η μόνη απάντηση στον γείτονα που μας απειλεί αν ρίξουμε ένα καλώδιο στα νερά μας είναι ο πόλεμος αλά Ιράν.

Πάντως Μητσοτάκης-Ερντογάν μπορούν να χρησιμοποιήσουν το παράδειγμα των Α. Παπανδρέου-Οζάλ που, ακολουθώντας υπόδειξη του Κίσινγκερ, προκάλεσαν το 1987 τεχνητή (ψευδή) κρίση στο Αιγαίο με συνέπεια να αρχίσουν ελληνοτουρκικές συνομιλίες. Τώρα μια τέτοια κρίση θα συσπείρωνε εκλογικά την πλευρά Μητσοτάκη.

Ο λαός, λένε, «κουκιά βλέπει, κουκιά μαρτυράει». Να θυμόμαστε κι αυτό του προσγειωμένου Βάρναλη για τον «καλό λαό», που λέει «φρόνιμα και τακτικά πάω με ‘κείνον που νικά». Τα είπαμε, λοιπόν, για τον Μητσοτάκη. Οι άλλοι;

Για κάθε αξιόλογη αλλαγή πρέπει, λέω, να ερωτηθεί ο «Αμερικανός φίλος», παρά το ότι σημαντικοί φίλοι μου δεν συμφωνούν. Ήταν, παλαιότερα, κοινή βάσιμη πεποίθηση στους δημοσιογράφους, ότι ορισμένα Υπουργεία ήταν «άβατα», τους Υπουργούς διόριζαν έξωθεν γνωστοί «φίλοι».

Ίσως τώρα οι φίλοι μας δεν καίγονται μεν να αλλάξουμε ντε και καλά αρχηγό αλλά αν βρεθεί κάποιος, εκτός της σαβούρας των προθύμων, δεν θα είχαν αντίρρηση. Αλλά τοιούτος διάδοχος δεν ανευρίσκεται. Θα δούμε σύντομα αν ξεσκονιστεί κάποιος από το σωρό των ημιθανών που βγάζουν με το ζόρι το κεφάλι έξω από ύδατα της ανυπαρξίας και της λησμονιάς-στις δημοσκοπήσεις. Εκεί απ’ όλα έχει ο μπαξές: Κυρίες που ξελαρυγγιάζονται και σταματημό δεν έχουν, άλλους με αλοιφές διά πάσαν νόσο και, να μην τρώμε τον χρόνο σας, κορυφαίο το γνωστό κουτσό άλογο που το σπρώχνουν από στεριά και θάλασσα αλλά δεν τραβάει και φαίνεται έχει μυριστεί πως αυτή η κούρσα μπορεί να του βγει ξινή.

Οι υποψήφιοι πάσχουν, οι χορηγοί πάσχουν, οι επιλογές τους πάσχουν, η χώρα πάσχει. Το χειρότερο δεν είναι τι θα γίνει αν, ως συνήθως, πάμε τυφλοί και απροετοίμαστοι στο μέλλον. Το χειρότερο είναι ότι θα έχουν προετοιμαστεί οι παλιοί, γνωστοί «φίλοι». Ως συνήθως.

Η Ανατομία ενός εγκλήματος

Η ιστορική λεξιβλακεία είναι αμείλικτη: Στην Ολομέλεια της 1ης Ιουνίου 1995, η Βουλή των Ελλήνων, προσέφερε στο πιάτο, ως μάνα εξ ουρανού για την Άγκυρα, τη λέξη «Επέκταση». Μία εβδομάδα αργότερα, στις 8 Ιουνίου 1995, η Τουρκική Εθνοσυνέλευση ψηφίζει το Casus Belli, το οποίο δημοσιεύεται στις 13 Ιουνίου (Φύλλο 22312), με την ίδια λέξη «Επέκταση». Παρά το γεγονός ότι η Αθήνα είχε 15 ημέρες για να απαλλαγεί από το ατόπημα, δημοσίευσε τελικά τον Νόμο 2321/1995 στις 23 Ιουνίου, σε πλήρη αντίθεση με τον κυριαρχικό «Καθορισμό» (establish) της UNCLOS, και με την ίδια τη στοιχειώδη Λογική.

Το Επίρρημα «ΝΟΤΙΩΣ»: Εξαφανίζουν το όνομα για να κλέψουν την ύπαρξη

Η εμμονή στο επίρρημα «Νοτίως της Κρήτης» αντί του ονόματος «ΝΟΤΙΟ ΚΡΗΤΙΚΟ ΠΕΛΑΓΟΣ» είναι ο ορισμός του Γεωφασισμού. Εξαφανίζουν το όνομα για να κλέψουν την ύπαρξη της ελληνικής θάλασσας, επιβάλλοντας έναν Εθελοντικό Ακρωτηριασμό για να «παραμείνουν κάποιοι στα πράγματα».

Ο φασισμός της Αδράνειας

Το πιο εξοργιστικό είναι ότι ακόμη και στις περιοχές όπου το Casus Belli δεν ισχύει —από τη Νότια Πελοπόννησο και τα Δυτικά Κύθηρα και Αντικύθηρα, μέχρι τη Δυτική και Νότια Κρήτη και τα Νότια Δωδεκάνησα— η Ελλάδα συνεχίζει το «γουδί το γουδοχέρι» της αδράνειας. Αρνείται να Καθορίσει τα 12 μίλια και να ανακηρύξει ΑΟΖ της, αποδεικνύοντας ότι ο φόβος της «Επέκτασης» έχει γίνει πλέον εσωτερική τροχοπέδη. Σαν να αποδέχεται ότι είναι ιμπεριαλιστική χώρα, αφού ο επεκτατισμός που ετυμολογικά βγαίνει από την «Επέκταση» συνδέεται με τον ιμπεριαλισμό. Με το θύμα δηλαδή να γίνεται θύτης, μια και η «Επέκταση» που σημαίνει εξάπλωση, ασκείται σε βάρος της άλλης χώρας.

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΙΑΣ ΕΓΝΑΤΙΑ

Αν όντως τα βιβλία βλέπονται και οι χάρτες διαβάζονται, και όχι αντίστροφα, τότε, ο ύπερθεν χάρτης περιέχει δυο Γεωγραφικά ονοματεπώνυμα. Το Αιγαίον Αρχιπέλαγος και τη Βαθιά Ελληνίδα Αρχιθάλασσα. Με το που η Ελλάδα σταματήσει να αισθάνεται ότι αμαρτάνει επειδή ασκεί το δίκιο της σε αυτήν, όπου επιπλέον δεν ισχύει καν το Casus Belli. το πρώτο έργο εδώ και χρόνια όφειλε να ήταν η θαλάσσια Εγνατία, αν όχι μια ομώνυμη Orient Express: “Σικελία, Πελοπόννησος, Κρήτη, Κύπρος”.

Όταν μάλιστα Σικελία και η παρόλο το βαρύτατο τραυματισμό της Κύπρος, έχουν τόσο 12 μίλια όσο και ΑΟΖ, είναι πολύ μεγαλύτερο έγκλημα, από τα ύπερθεν αναφερθέντα, το να μη κινείται φύλο στη θαλάσσια Νότια Ελλάδα. Και αν ενέχεται κανείς σε όλα αυτά, δεν είναι άλλος από τη διαχρονικά μικρή Ελλάδα των Αθηνών.

Ένας Νόμος, με ένα Άρθρο!

Προτείνουμε την εισαγωγή Νόμου ενός Άρθρου, που θα τροποποιεί την επικύρωση της UNCLOS, διαγράφοντας οριστικά τον όρο «Επέκταση» και αντικαθιστώντας τον με τις λέξεις της Σύμβασης: «ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ» και «ΘΕΣΠΙΖΕΙ» την κυριαρχία.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΗΠΟΥΡΟΣ – ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ

ΜΑΝΩΛΗΣ ΛΟΥΤΣΕΤΗΣ – ΙΕΡΑΠΕΤΡΑ

2-5-2026