Μεγάλη αστυνομική κινητοποίηση προκάλεσε επίθεση με μαχαίρι στον σιδηροδρομικό σταθμό του Βίντερτουρ στην Ελβετία, το πρωί της Πέμπτης 28 Μαΐου 2026.

Σύμφωνα με την αστυνομία της Ζυρίχης, ένας 31χρονος Ελβετός επιτέθηκε με αιχμηρό αντικείμενο και τραυμάτισε τρεις ανθρώπους, ηλικίας 28, 43 και 52 ετών. Οι τραυματίες μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία, ενώ οι αρχές δεν έχουν ακόμη ανακοινώσει τη σοβαρότητα της κατάστασής τους. Ο δράστης συνελήφθη στο σημείο.

Το περιστατικό σημειώθηκε λίγο πριν από τις 08:30 το πρωί, προκαλώντας πανικό στον σταθμό. Η περιοχή αποκλείστηκε από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, ενώ στο σημείο έσπευσαν ασθενοφόρα και διασώστες.

Το κίνητρο της επίθεσης παραμένει υπό διερεύνηση. Ωστόσο, τοπικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης μεταδίδουν μαρτυρίες σύμφωνα με τις οποίες ο δράστης φέρεται να φώναζε «Αλλάχου Άκμπαρ» κατά τη διάρκεια ή μετά την επίθεση. Οι αρχές, μέχρι στιγμής, δεν έχουν επιβεβαιώσει ότι πρόκειται για τρομοκρατικό περιστατικό.

Αυτόπτες μάρτυρες περιέγραψαν σκηνές πανικού, με επιβάτες και περαστικούς να προσπαθούν να απομακρυνθούν από το σημείο. Σύμφωνα με αναφορές ελβετικών μέσων, την ώρα της επίθεσης βρισκόταν κοντά στον σταθμό και ομάδα μαθητών, ενώ δασκάλα φέρεται να μπήκε μπροστά για να προστατεύσει τα παιδιά.

Βίντεο που κυκλοφόρησαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φέρονται να δείχνουν τον δράστη να κινείται έξω από τον σταθμό, ενώ ακούγονται φωνές. Η αστυνομία συνεχίζει την έρευνα για να εξακριβώσει τις ακριβείς συνθήκες της επίθεσης και τα κίνητρα του 31χρονου.

Το Βίντερτουρ, πόλη κοντά στη Ζυρίχη, βρέθηκε από το πρωί στο επίκεντρο μεγάλης επιχείρησης ασφαλείας. Οι αρχές έχουν αποκλείσει τμήματα του σταθμού, ενώ αναμένονται νεότερες ανακοινώσεις για την κατάσταση των τραυματιών και την πορεία των ερευνών.

Η υπόθεση παραμένει ανοιχτή και οι ελβετικές αρχές κρατούν, προς το παρόν, χαμηλούς τόνους ως προς το κίνητρο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η επίθεση σε έναν πολυσύχναστο ευρωπαϊκό σιδηροδρομικό σταθμό επαναφέρει στο προσκήνιο το ζήτημα της ασφάλειας στους δημόσιους χώρους και της ταχύτητας αντίδρασης των αρχών σε περιστατικά αιφνίδιας βίας.

Δείτε βίντεο με τον δράστη να τρέχει έξω από τον σταθμό και να φωνάζει:

Am Bahnhof Winterthur (Schweiz) soll ein Mann mehrere Personen mit einem Messer verletzt haben. Bei seiner Flucht schrie er: „Allahu Akbar“. https://t.co/fnTcRHTXPg pic.twitter.com/P6usg0FBN3

— NIUS (@niusde_) May 28, 2026

Οι Έλληνες εξακολουθούν να βρίσκονται στην κορυφή της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε πραγματικές εβδομαδιαίες ώρες εργασίας, σύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία της Eurostat για το 2025.

Συγκεκριμένα, η μέση πραγματική εβδομαδιαία εργασία στην Ελλάδα ανήλθε στις 39,6 ώρες, επίδοση που είναι η υψηλότερη μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ. Ακολουθούν η Βουλγαρία και η Πολωνία, με 38,7 ώρες, ενώ η Λιθουανία καταγράφει 38,4 ώρες. Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο μέσος όρος διαμορφώθηκε στις 35,9 ώρες την εβδομάδα, μειωμένος σε σχέση με τις 36,9 ώρες που είχαν καταγραφεί το 2015.

How long is your work week❓💼
In 2025, people in the EU worked an average of 35.9 hours per week in main job.

Longest in:
🇬🇷Greece (39.6 hours)
🇧🇬Bulgaria & 🇵🇱Poland (both 38.7)

Shortest:
🇳🇱Netherlands (31.9 hours)
🇩🇰Denmark & 🇩🇪Germany (both 33.9)

➡️https://t.co/NCRno8YIeN pic.twitter.com/V5WKyzxQ4l

— EU_Eurostat (@EU_Eurostat) May 27, 2026

Η εικόνα αυτή επιβεβαιώνει ότι η Ελλάδα κινείται αντίθετα από τη γενικότερη ευρωπαϊκή τάση μείωσης του χρόνου εργασίας. Την ώρα που σε πολλές χώρες της ΕΕ η συζήτηση στρέφεται στη μείωση της εβδομαδιαίας απασχόλησης και στην καλύτερη ισορροπία μεταξύ εργασίας και προσωπικής ζωής, οι Έλληνες εργαζόμενοι παραμένουν στην πρώτη γραμμή της υπερεργασίας.

Στον αντίποδα, οι μικρότερες εβδομαδιαίες ώρες εργασίας καταγράφηκαν στην Ολλανδία, με 31,9 ώρες, και ακολούθησαν η Δανία και η Γερμανία, με 33,9 ώρες η καθεμία, καθώς και η Αυστρία με 34 ώρες.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα στοιχεία για την Κύπρο. Το 2025, οι εργαζόμενοι ηλικίας 20 έως 64 ετών, πλήρους και μερικής απασχόλησης, εργάζονταν κατά μέσο όρο 37,7 ώρες την εβδομάδα. Η μεταβολή σε σχέση με το 2015 είναι οριακή, καθώς τότε ο αντίστοιχος μέσος όρος ήταν 37,8 ώρες. Οι άνδρες στην Κύπρο εργάζονταν κατά μέσο όρο 39 ώρες την εβδομάδα, ενώ οι γυναίκες 36,3 ώρες.

Σύμφωνα με την Eurostat, οι αριθμοί αφορούν τις πραγματικές εβδομαδιαίες ώρες εργασίας στην κύρια απασχόληση εργαζομένων ηλικίας 20 έως 64 ετών, τόσο πλήρους όσο και μερικής απασχόλησης.

Ποια επαγγέλματα δουλεύουν περισσότερο

Σε επίπεδο επαγγελμάτων, τις περισσότερες ώρες εργασίας στην ΕΕ κατέγραψαν οι ειδικευμένοι εργαζόμενοι στη γεωργία, τη δασοκομία και την αλιεία, με μέσο όρο 42 ώρες την εβδομάδα.

Ακολουθούν τα διευθυντικά στελέχη, με 40,6 ώρες, και τα επαγγέλματα που σχετίζονται με τις ένοπλες δυνάμεις, με 39,4 ώρες εβδομαδιαίως.

Αντίθετα, τις λιγότερες ώρες εργασίας κατέγραψαν τα ανειδίκευτα επαγγέλματα, με 31,8 ώρες την εβδομάδα. Ακολουθούν οι υπάλληλοι διοικητικής υποστήριξης, με 34 ώρες, και οι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες και τις πωλήσεις, με 34,5 ώρες.

Τα στοιχεία φωτίζουν μια σκληρή πραγματικότητα για την ελληνική αγορά εργασίας. Οι Έλληνες εργάζονται περισσότερο από όλους στην ΕΕ, χωρίς αυτό να σημαίνει αυτομάτως υψηλότερη αγοραστική δύναμη ή καλύτερη ποιότητα ζωής. Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι μόνο πόσες ώρες δουλεύει κάποιος, αλλά τι αποδίδουν αυτές οι ώρες στον εργαζόμενο, στην οικογένειά του και στην πραγματική οικονομία.

Η Ελλάδα παραμένει πρώτη στις ώρες εργασίας. Το ερώτημα είναι αν αυτό αποτελεί ένδειξη παραγωγικότητας ή σύμπτωμα μιας αγοράς που ζητά συνεχώς περισσότερα από τους εργαζομένους, χωρίς να επιστρέφει πάντα τα αντίστοιχα.

Σκληρό μήνυμα προς την Ευρώπη και το ΝΑΤΟ στέλνει η γερμανική εφημερίδα Der Spiegel, με κύριο άρθρο της Özlem Topçu για τις τελευταίες εξελίξεις στην Τουρκία και τη συστηματική πίεση που ασκεί το καθεστώς Ερντογάν στο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα, το CHP.

Η αρθρογράφος σημειώνει χαρακτηριστικά ότι ο Τούρκος πρόεδρος «διαμορφώνει την αντιπολίτευση όπως του αρέσει», τονίζοντας πως αυτό δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως εσωτερική υπόθεση ενός εταίρου του ΝΑΤΟ, αλλά ως ζήτημα που αφορά άμεσα και την Ευρώπη.

Το Spiegel ασκεί κριτική στη στάση της Δύσης, υπογραμμίζοντας ότι οι συνήθεις δηλώσεις «ανησυχίας» δεν αρκούν πια. Σύμφωνα με το γερμανικό μέσο, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν περιορίζεται σε μεμονωμένες διώξεις πολιτικών αντιπάλων, αλλά επιχειρεί να ξανασχεδιάσει συνολικά το πολιτικό τοπίο της Τουρκίας, δημιουργώντας μια αντιπολίτευση στα μέτρα του.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η δικαστική ανατροπή της ηγεσίας του CHP, με την αφαίρεση του Özgür Özel από την προεδρία του κόμματος, αλλά και η εισβολή της αστυνομίας στα κεντρικά γραφεία του κόμματος. Την ίδια ώρα, παραμένει φυλακισμένος ο δήμαρχος Κωνσταντινούπολης Ekrem İmamoğlu, ο οποίος θεωρείται ο ισχυρότερος αντίπαλος του Ερντογάν.

Το μήνυμα του Spiegel είναι ευθύ: η Ευρώπη δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια μπροστά στη διάλυση της δημοκρατικής αντιπολίτευσης στην Τουρκία. Η Άγκυρα μπορεί να είναι εταίρος του ΝΑΤΟ, όμως η μετατροπή της πολιτικής ζωής σε ελεγχόμενο πεδίο εξουσίας δεν αφορά μόνο τους Τούρκους πολίτες. Αγγίζει την ασφάλεια, τις αξίες και τη στρατηγική αξιοπιστία ολόκληρης της Ευρώπης.

Οι εξελίξεις έρχονται σε περίοδο έντασης στην Τουρκία, με διαδηλώσεις υπέρ της αντιπολίτευσης και αυξανόμενη ανησυχία για την πορεία της χώρας. Το CHP, ιστορικό κόμμα της Τουρκικής Δημοκρατίας και βασικός αντίπαλος του Ερντογάν, βρίσκεται πλέον στο στόχαστρο μιας συντονισμένης πολιτικής και δικαστικής πίεσης.

Το κρίσιμο ερώτημα που θέτει ουσιαστικά το Spiegel είναι αν η Δύση θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει την Τουρκία μόνο ως αναγκαίο γεωπολιτικό εταίρο ή αν θα αναγνωρίσει ότι η δημοκρατική αποσύνθεση στο εσωτερικό της αποτελεί πρόβλημα και για την ίδια τη συμμαχία.

Γιατί όταν ένας σύμμαχος του ΝΑΤΟ ξηλώνει την αντιπολίτευσή του, φυλακίζει τον βασικό αντίπαλο της εξουσίας και ελέγχει το πολιτικό παιχνίδι μέσω δικαστικών αποφάσεων και αστυνομικής πίεσης, τότε το ζήτημα παύει να είναι τουρκική εσωτερική υπόθεση. Γίνεται ευρωπαϊκό πρόβλημα.

Ποια είναι η Özlem Topçu

Η Özlem Topçu είναι Γερμανίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας, γεννημένη στις 12 Φεβρουαρίου 1977 στο Φλένσμπουργκ της Γερμανίας. Ανήκει στις σημαντικές δημοσιογραφικές φωνές της Γερμανίας με αντικείμενο την πολιτική, την κοινωνία, τη μετανάστευση, την Τουρκία και τις σχέσεις της Ευρώπης με τον μουσουλμανικό κόσμο.

Σήμερα εργάζεται στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, όπου κατέχει θέση αναπληρώτριας διευθύντριας στο τμήμα διεθνών ειδήσεων.

Σπούδασε στο Αμβούργο και στο Κίελο, ολοκληρώνοντας μεταπτυχιακές σπουδές στις ισλαμικές σπουδές, την πολιτική επιστήμη και την επιστήμη της επικοινωνίας. Την περίοδο 2005-2006 εκπαιδεύτηκε δημοσιογραφικά στην Axel Springer Academy.

Από το 2007 εργάστηκε ως ελεύθερη δημοσιογράφος και ρεπόρτερ στο Αμβούργο. Το 2008 τιμήθηκε, μαζί με τη Miriam Opresnik, με το βραβείο Theodor Wolff, ένα από τα σημαντικότερα δημοσιογραφικά βραβεία της Γερμανίας, για ρεπορτάζ που αφορούσε τις προοπτικές μαθητών μεταναστευτικής καταγωγής στη γερμανική κοινωνία.

Την ίδια χρονιά διακρίθηκε και με το βραβείο Regino, για ρεπορτάζ δικαστικού χαρακτήρα σχετικά με υπόθεση μητέρας που σκότωσε το παιδί της. Η επιτροπή είχε επισημάνει τον τρόπο με τον οποίο η δημοσιογράφος συνδύασε την τεκμηρίωση με τη λεπτή προσέγγιση του ανθρώπινου και συναισθηματικού υπόβαθρου της υπόθεσης.

Από το 2009 εργάστηκε στην εβδομαδιαία εφημερίδα Die Zeit, στο πολιτικό τμήμα. Το 2012, μαζί με τις Alice Bota και Khuê Pham, εξέδωσε το βιβλίο «Wir neuen Deutschen», ένα έργο για τη γενιά των νέων Γερμανών με μεταναστευτικό υπόβαθρο και τη θέση τους στη σύγχρονη γερμανική κοινωνία.

Η Özlem Topçu συμμετείχε επίσης στο αντιρατσιστικό δημοσιογραφικό project Hate Poetry, μαζί με γνωστούς δημοσιογράφους όπως ο Deniz Yücel και ο Yassin Musharbash. Στο project αυτό, οι συμμετέχοντες διάβαζαν δημόσια υβριστικές και ρατσιστικές επιστολές που είχαν λάβει από αναγνώστες, μετατρέποντας τον λόγο μίσους σε αντικείμενο δημόσιας κριτικής και σάτιρας. Η ομάδα τιμήθηκε το 2014 ως «δημοσιογράφοι της χρονιάς» στη Γερμανία.

Το 2015 έζησε για μήνες στην Τουρκία, παρακολουθώντας τις δύο κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις της χρονιάς, στις 7 Ιουνίου και την 1η Νοεμβρίου. Η εμπειρία αυτή ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την ενασχόλησή της με την τουρκική πολιτική, την κοινωνία και την πορεία της δημοκρατίας στη χώρα.

Το 2021 εντάχθηκε στο Der Spiegel, αναλαμβάνοντας θέση στο διεθνές τμήμα του περιοδικού. Μέσα από τα κείμενά της παρεμβαίνει συχνά σε ζητήματα που αφορούν την Τουρκία, τη δημοκρατία, τη μετανάστευση, την ταυτότητα και τη σχέση της Ευρώπης με τον αυταρχισμό.

Στα βιβλία της περιλαμβάνονται τα «Wir neuen Deutschen. Wer wir sind, was wir wollen» του 2012, «Türkei – Das Land, seine Bürger und die Sehnsucht nach Freiheit» του 2017 και «Wie hättet ihr uns denn gerne?: Ein Briefwechsel zur deutschen Realität» του 2021.

Η Özlem Topçu θεωρείται σήμερα μία από τις πιο αναγνωρίσιμες γερμανικές δημοσιογραφικές φωνές με βαθιά γνώση της Τουρκίας, της μετανάστευσης και των πολιτικών μετασχηματισμών στην Ευρώπη.