Αναλύσεις

Συνέντευξη Σάι Γκαλ στο Greek Vision: Από τη Γαλάζια Πατρίδα στην “Οργή του Ποσειδώνα” – Το ισραηλινό σχέδιο αποτροπής στην Ανατολική Μεσόγειο

Με αιχμηρές διατυπώσεις για την Τουρκία, τα Κατεχόμενα και τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Ισραηλινός αναλυτής ασφάλειας Shay Gal περιγράφει μια Ανατολική Μεσόγειο που εισέρχεται σε περίοδο αυξημένων γεωπολιτικών κινδύνων. Όπως υποστηρίζει, Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ δεν αντιμετωπίζουν ξεχωριστές απειλές, αλλά μια ενιαία τουρκική στρατηγική πίεσης που εκτείνεται από το Αιγαίο έως τη Γάζα.

Δημοσιεύτηκε στις

2 Ιουνίου 2026 στις 19:57

από τον

ΧΑΚ

Σε συνέντευξη στο Greek Vision, ο Ισραηλινός στρατηγικός σύμβουλος και αναλυτής ασφάλειας και διαχείρισης γεωπολιτικών κρίσεων, Shay Gal, περιγράφει μια Ανατολική Μεσόγειο όπου η Τουρκία επιχειρεί να μετατρέψει τη «Γαλάζια Πατρίδα» από πολιτικό αφήγημα σε μηχανισμό στρατηγικού ελέγχου.

Όπως υποστηρίζει, η Άγκυρα δεν περιορίζεται σε ρητορική πίεση απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο, αλλά οικοδομεί μια ευρύτερη περίμετρο επιρροής που εκτείνεται από το Αιγαίο και την Κύπρο μέχρι τη Συρία, τη Λιβύη και τη Γάζα.

“Ο αναθεωρητισμός πρέπει να γίνει πολύ ακριβός για την Τουρκία πριν μετατραπεί σε γεωγραφία”.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δίνει στον ρόλο των κατεχομένων της Κύπρου, τα οποία χαρακτηρίζει πιθανή επιχειρησιακή πλατφόρμα για δίκτυα που μπορούν να απειλήσουν όχι μόνο το Ισραήλ, αλλά την Κύπρο και την Ελλάδα.

Στο πλαίσιο αυτό, το Κυπριακό παρουσιάζεται όχι ως «παγωμένη σύγκρουση», αλλά ως ενεργός παράγοντας ασφάλειας για ολόκληρη την περιοχή.

Ο Shay Gal αναφέρεται επίσης στο σχέδιο «Poseidon’s Wrath»(Οργή του Ποσειδώνα), το οποίο περιγράφει ως ένα ρεαλιστικό πλαίσιο στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, βασισμένο σε κοινές πληροφορίες, αποτροπή, ναυτική και αεροπορική συνεργασία και προστασία κρίσιμων υποδομών.

Παράλληλα, υποστηρίζει ότι η ελληνοϊσραηλινή σχέση έχει ήδη περάσει από τη φάση της διπλωματικής προσέγγισης στη φάση της οργανωμένης στρατηγικής σύγκλισης.

Στη συνέντευξη αναλύονται ακόμη τα όρια της αμερικανικής και ευρωπαϊκής στάσης απέναντι στην Τουρκία, αλλά και η αδυναμία της διπλωματίας να λειτουργήσει χωρίς πραγματική αποτροπή. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η άποψη για τον πλανητάρχη:

Ο Τραμπ δεν αντιμετωπίζει τις συμμαχίες ως ιερή αρχιτεκτονική. Τις αντιμετωπίζει ως μοχλό, συναλλαγή, timing και προσωπικό ένστικτο.

Το βασικό μήνυμα της παρέμβασής του είναι σαφές, η ισορροπία στην περιοχή δεν θα κριθεί μόνο από τη διπλωματία, αλλά από το ποιος διαθέτει την ικανότητα να επιβάλλει κόστος και να διατηρεί αξιόπιστη αποτροπή.

Ακολουθεί η συνέντευξη

«Γαλάζια Πατρίδα»

Η Τουρκία επαναφέρει συστηματικά το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», διεκδικώντας ευρύτερο ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Αιγαίο και γύρω από την Κύπρο.

• Πώς αξιολογείτε αυτή τη στρατηγική από την οπτική της ισραηλινής ασφάλειας;

• Τη θεωρείτε απλώς εργαλείο πίεσης ή μακροπρόθεσμη αναθεωρητική πολιτική που επηρεάζει άμεσα Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ;

Η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν είναι απλώς ναυτικό δόγμα. Είναι αρχιτεκτονική ελέγχου της Ανατολικής Μεσογείου.

Από την οπτική της ισραηλινής ασφάλειας, δεν πρόκειται ούτε για ελληνικό ούτε για κυπριακό φάκελο, ούτε απλώς για ζήτημα θαλάσσιου δικαίου. Είναι μέρος της τουρκικής περιμέτρου πίεσης, η οποία πλέον εκτείνεται σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο και περιλαμβάνει την Κύπρο, το Αιγαίο, τη Συρία, τη Λιβύη, τη Γάζα, την ενέργεια, τα drones, τη Χαμάς, τις θαλάσσιες οδούς και τη ναυτική προβολή ισχύος.

Η Άγκυρα δεν ασκεί απλώς πίεση. Η πίεση είναι η μέθοδος. Ο αναθεωρητισμός είναι η πολιτική. Ο έλεγχος είναι ο στόχος.

Ο μηχανισμός είναι ξεκάθαρος: Η παράνομη χαρτογράφηση γίνεται αφήγημα, το αφήγημα γίνεται κανονισμός, ο κανονισμός γίνεται δικαιοδοσία και η δικαιοδοσία μετατρέπεται σε θαλάσσιο έλεγχο. Έτσι ένας χάρτης γίνεται όπλο.

Το Ισραήλ δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τη «Γαλάζια Πατρίδα» ως κάτι μακρινό ή αδιάφορο. Η Ανατολική Μεσόγειος αποτελεί πλέον μέρος της ισραηλινής περιμέτρου ασφάλειας, καθώς συνδέεται με χρήσιμες υποδομές ενεργειακά έργα, θαλάσσιες προσβάσεις, την Κύπρο και τους διαδρόμους, μέσω των οποίων ενδέχεται να ασκηθούν πιέσεις ή να αναπτυχθούν εχθρικά δίκτυα επιρροής.

Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ δεν αντιμετωπίζουν τρεις ξεχωριστούς τουρκικούς φακέλους. Αντιμετωπίζουν μία ενιαία περίμετρο πίεσης. Η Άγκυρα έχει ήδη συνδέσει τον χάρτη. Η απάντηση πρέπει πλέον να είναι επίσης ενιαία.

Αν η Άγκυρα περιορίσει τη «Γαλάζια Πατρίδα» σε δηλώσεις, παραμένει δόγμα. Αν τη μετατρέψει σε νόμο και επιχειρήσει να την επιβάλει στη θάλασσα, τότε γίνεται επιχειρησιακή πρόκληση.

Και οι επιχειρησιακές προκλήσεις δεν αντιμετωπίζονται με ρητορική. Αντιμετωπίζονται με οργανωμένη ισχύ.

Η απάντηση, λοιπόν, δεν είναι ακόμη ένα διπλωματικό διάβημα. Είναι μια αντί-περίμετρος, νομική, διπλωματική, ναυτική, οικονομική και επιχειρησιακή.

Ο αναθεωρητισμός πρέπει να γίνει πολύ ακριβός για την Τουρκία πριν μετατραπεί σε γεωγραφία.

Ο ρόλος της Κύπρου και το «κρίσιμο όριο»

Στο άρθρο σας στην Israel Hayom, τον Αύγουστο του 2025, περιγράφετε το κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κύπρου ως «γκρίζα ζώνη», όπου δρουν τρομοκρατικά δίκτυα.

• Ποια συγκεκριμένα σημάδια θα έδειχναν ότι αυτό το κρίσιμο όριο έχει ξεπεραστεί;

• Αυτό αφορά μόνο απειλή κατά του Ισραήλ ή και ευρύτερη αποσταθεροποίηση για Ελλάδα και Κύπρο;

Το κρίσιμο όριο ξεπερνιέται όταν το κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κύπρου παύει να είναι «γκρίζα ζώνη» και μετατρέπεται σε επιχειρησιακή πλατφόρμα.

Πρέπει να είμαστε σαφείς προς την Τουρκία. Ξέρουμε τι κάνετε. Τίποτε πλέον δεν μας είναι άγνωστο. Έχουμε χαρτογραφήσει τα πάντα και τα παρακολουθούμε. Το Ισραήλ δεν περιμένει να δει κάποια σημαία υψωμένη ή κάποια επίσημη παραδοχή για να αναγνωρίσει μια εχθρική αρχιτεκτονική.

Οι ενδείξεις δεν είναι ρητορικές. Είναι πρακτικές και μετρήσιμες.

Τέτοιες ενδείξεις είναι:

δίκτυα της Χαμάς που δεν περιορίζονται πλέον σε κάλυψη, χρηματοδότηση ή διαμετακόμιση, αλλά αρχίζουν να εμπλέκονται και σε επίπεδο διοίκησης, υποστήριξης επιχειρήσεων και επιχειρησιακού σχεδιασμού.
Υποδομές drones και μηχανισμοί πληροφοριών με δυνατότητα παρακολούθησης του Ισραήλ, της Κύπρου, αλλά και κρίσιμων ελληνικών υποδομών, ενεργειακών εγκαταστάσεων και θαλάσσιων οδών.
Η αυξανόμενη στρατιωτική ενσωμάτωση από την Τουρκία, η οποία μετατρέπει τα κατεχόμενα σε προωθημένη στρατηγική βάση.
Είναι τα αδιαφανή χρηματοδοτικά δίκτυα που στηρίζουν εχθρικές δραστηριότητες και η οργανωμένη πίεση στη θάλασσα, με στόχο λιμάνια, υποθαλάσσια καλώδια, ενεργειακές πλατφόρμες και θαλάσσιους διαδρόμους.

Το ζήτημα των κατεχομένων της Κύπρου δεν είναι πια μόνο κυπριακό. Έχει γίνει πλέον ζήτημα ισραηλινής ασφάλειας, ελληνικής αποτροπής και ευρωπαϊκής κυριαρχίας.

Ο κίνδυνος δεν είναι μόνο ένα χτύπημα κατά του Ισραήλ. Είναι η μετατροπή ευρωπαϊκού κατεχόμενου εδάφους σε πλατφόρμα πίεσης κατά ολόκληρης της Ανατολικής Μεσογείου.

Για την Κύπρο, αυτό είναι θέμα κυριαρχίας. Για την Ελλάδα, θέμα αποτροπής. Για το Ισραήλ, ζήτημα ασφάλειας. Διότι άλλο πράγμα είναι μια «παγωμένη σύγκρουση» και άλλο μια χαρτογραφημένη εχθρική πλατφόρμα.

Τα σοβαρά κράτη δεν περιμένουν να ξεπεραστεί δημόσια το όριο. Προετοιμάζονται όσο άλλοι συνεχίζουν να μιλούν για «παγιωμένη κατάσταση».

Και αν αυτή η πλατφόρμα αρχίσει να εξυπηρετεί επιχειρησιακές απειλές κατά του Ισραήλ ή της περιφερειακής τάξης, τότε δεν θα παραμείνει γκρίζα ζώνη. Θα μετατραπεί σε επιχειρησιακό φάκελο δράσης. Είμαστε ξεκάθαροι σε αυτό.

Το σχέδιο «Poseidon’s Wrath»

Έχετε περιγράψει ένα σενάριο συνεργασίας Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου για στρατιωτική παρέμβαση.

• Πόσο ρεαλιστικό είναι ένα τέτοιο σχέδιο υπό τις σημερινές γεωπολιτικές συνθήκες;

• Πρόκειται για θεωρητική άσκηση ή για στρατηγική που μπορεί να εφαρμοστεί στην πράξη;

Το σχέδιο “Η Οργή του Ποσειδώνα -«Poseidon’s Wrath”δεν αποτελεί προϊόν ευσεβών πόθων, αλλά βασίζεται σε συγκεκριμένα επιχειρησιακά όρια.

Πριν από το Ιράν, πολλοί πίστευαν ότι το Ισραήλ δεν θα ενεργούσε. Η απόσταση ήταν μεγάλη. Το κόστος υψηλό. Παρερμήνευσαν τη σιωπή. Παρερμήνευσαν την προετοιμασία. Υποτίμησαν το Ισραήλ. Η Άγκυρα δεν πρέπει να επαναλάβει αυτό το λάθος.

Δεν θα περιόριζα το «Poseidon’s Wrath» απλώς σε «στρατιωτική επέμβαση». Η στρατιωτική δράση είναι το τελευταίο επίπεδο, όχι το πρώτο. Αλλά αποτροπή χωρίς τελικό επίπεδο είναι απλώς θέατρο.

Τα σοβαρά κράτη δεν οργανώνουν στρατηγική γύρω από επιθυμίες. Την οργανώνουν γύρω από όρια, δυνατότητα προβολής ισχύος, πρόσβαση, πληροφορίες, πολιτική σαφήνεια και ικανότητα επιβολής κόστους όταν ένα εχθρικό σύστημα γίνει επιχειρησιακό.

Γι’ αυτό το σενάριο είναι ρεαλιστικό. Η ενεργοποίησή του δεν αρχίζει με το πρώτο χτύπημα.

Αρχίζει νωρίτερα: Κοινές πληροφορίες, αεροπορική πρόσβαση, ναυτική εμβέλεια, ανεφοδιασμός, έκτακτες προσγειώσεις, κυβερνοσυντονισμός, άμυνα κατά drones, προστασία υποδομών και πολιτική ευθυγράμμιση.

Έτσι η αποτροπή γίνεται λειτουργική πριν χρειαστεί να ανοίξει πυρ.

Το κατεχόμενο βόρειο τμήμα δεν είναι πλέον αφηρημένη έννοια. Η Άγκυρα το γνωρίζει. Το Ισραήλ το γνωρίζει. Η Κύπρος και η Ελλάδα καταλαβαίνουν σε τι μπορεί να εξελιχθεί.

Το ερώτημα δεν είναι αν ένας “παγωμένος χάρτης” μπορεί να γίνει επιχειρησιακός. Το ερώτημα είναι πόσο μακριά θα επιλέξει να τον φτάσει η Άγκυρα, πριν ο φάκελος φύγει από τη διπλωματία και περάσει στη δράση.

Το μάθημα από το Ιράν είναι απλό: μην εκλαμβάνετε τη σιωπή του Ισραήλ ως αποδοχή. Μην εκλαμβάνετε την προετοιμασία ως δισταγμό. Μην εκλαμβάνετε την απόσταση, την πολυπλοκότητα ή τον διπλωματικό θόρυβο ως ασυλία.

Άρα ναι, το «Poseidon’s Wrath» είναι ρεαλιστικό. Όχι αναπόφευκτο. Όχι αυτόματο. Αλλά ρεαλιστικό.

Η ελληνοϊσραηλινή στρατηγική σχέση

• Σε περίπτωση ελληνοτουρκικής στρατιωτικής κρίσης, υπάρχει περιθώριο ουσιαστικής στρατιωτικής βοήθειας από το Ισραήλ;

• Ποια είναι τα όρια αυτής της συνεργασίας;

Υπάρχει περιθώριο ουσιαστικής ισραηλινής βοήθειας. Η Άγκυρα δεν πρέπει να σχεδιάζει θεωρώντας ότι μια ελληνοτουρκική κρίση θα παραμείνει διμερής υπόθεση.

Αλλά η βοήθεια πρέπει να γίνει σωστά κατανοητή. Η σύγχρονη στρατιωτική υποστήριξη δεν ξεκινά με άμεση μάχη.

Ξεκινά με πληροφορίες, έγκαιρη προειδοποίηση, κυβερνοχώρο, αεροπορική πρόσβαση, ναυτική εμβέλεια, ανεφοδιασμό, έκτακτες προσγειώσεις, logistics, συντονισμό αεράμυνας, προστασία υποδομών και πολιτική σηματοδότηση.

Αυτά δεν είναι συμβολισμοί. Είναι η υποδομή της αποτροπής.

Το Ισραήλ δεν χρειάζεται να υποκαταστήσει την Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να εκχωρήσει την άμυνά της.

Οι σοβαροί σύμμαχοι δεν αντικαθιστούν ο ένας τον άλλον. Πολλαπλασιάζουν ο ένας τον άλλον.

Τα όρια είναι επίσης σαφή. Κανένα κυρίαρχο κράτος δεν πρέπει να εισέρχεται σε πόλεμο αντανακλαστικά. Το Ισραήλ δεν θα εμπλακεί αυτόματα σε κάθε ελληνοτουρκικό επεισόδιο, όπως και η Ελλάδα δεν πρέπει να εμπλέκεται αυτόματα σε κάθε ισραηλινό μέτωπο.

Αλλά η Άγκυρα δεν πρέπει να εκλαμβάνει αυτή τη στάση ως απουσία.

Αν μια κρίση με την Ελλάδα απειλήσει την Κύπρο, την Ανατολική Μεσόγειο, ενεργειακές υποδομές, θαλάσσιες οδούς ή την ευρύτερη ισραηλινή περίμετρο ασφάλειας, τότε ο φάκελος αλλάζει.

Ο σκοπός της ελληνοϊσραηλινής συνεργασίας είναι να τερματίσει την απομόνωση ως τουρκική μέθοδο. Αν η Άγκυρα πιστεύει ότι μπορεί να δοκιμάσει μόνη της την Ελλάδα, μόνη της την Κύπρο ή μόνο του το Ισραήλ, τότε αυτή η υπόθεση είναι ήδη ξεπερασμένη.

Ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών

• Σε πρόσφατο άρθρο σας σημειώσατε ότι ΗΠΑ, Ισραήλ και Ελλάδα έχουν διαφορετικές ατζέντες στη Μέση Ανατολή. Τι εννοείτε;

• Πώς εκτιμάτε ότι θα αντιδρούσαν οι ΗΠΑ σε ένα σενάριο στρατιωτικής εμπλοκής στην Ανατολική Μεσόγειο μεταξύ συμμάχων τους;

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ και η Ελλάδα είναι εταίροι. Αλλά δεν είναι ο ίδιος δρώντας και δεν κουβαλούν τον ίδιο χάρτη.

Η Αμερική είναι παγκόσμια δύναμη. Σκέφτεται σε θέατρα επιχειρήσεων, ισορροπίες, διαύλους, κλιμάκωση, διαχείριση συμμαχιών και συμφωνίες.

Το Ισραήλ σκέφτεται με όρους απειλής, εχθρικών πλατφορμών, επιβίωσης και της επόμενης επίθεσης.

Η Ελλάδα σκέφτεται με όρους κυριαρχίας, Αιγαίου, Κύπρου, θαλάσσιας πίεσης και τουρκικής περιμέτρου.

Τα συμφέροντα τέμνονται. Δεν ταυτίζονται.

Αυτό το κενό γίνεται πιο επικίνδυνο υπό τον Ντόναλντ Τραμπ.

Ο Τραμπ δεν αντιμετωπίζει τις συμμαχίες ως ιερή αρχιτεκτονική. Τις αντιμετωπίζει ως μοχλό, συναλλαγή, timing και προσωπικό ένστικτο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Αμερική εξαφανίζεται. Σημαίνει ότι κανένα σοβαρό κράτος δεν μπορεί να εκχωρήσει την κυριαρχία του στη διάθεση της Ουάσιγκτον, στη διάθεση του Τραμπ για συμφωνία ή στη χρησιμότητα της Τουρκίας σε άλλους φακέλους.

Το πιο επικίνδυνο λάθος στην περιοχή είναι η υπόθεση ότι ένας προστάτης, αντιλαμβάνεται την απειλή με τον ίδιο τρόπο που τη βιώνει ο προστατευόμενος.

ΟΙ ΗΠΑ μπορεί να αναγνωρίζουν πλήρως μία απειλή, παρολαυτά την διατηρούν ή την διαχερίζονται, αν εξυπηρετεί ευρύτερους στρατηγικούς σκοπούς.

Η Ινδία το έμαθε αυτό μέσα από τη σχέση των ΗΠΑ με το Πακιστάν, η Ελλάδα και η Κύπρος, οφείλουν να το κατανοήσουν σε σχέση με την Τουρκία.

Η Ουάσιγκτον αναγνωρίζει πλήρως τι κάνει η Άγκυρα και, παρ’ όλα αυτά, επιλέγει τη διατήρηση της σχέσης μαζί της, επειδή είναι χρήσιμη για το ΝΑΤΟ, Μαύρη Θάλασσα, Συρία, μεταναστευτικό, Ρωσία, Ουκρανία ή Γάζα.

Σε περίπτωση στρατιωτικής εμπλοκής στην Ανατολική Μεσόγειο μεταξύ συμμάχων τους, οι ΗΠΑ θα επιδιώξουν αποκλιμάκωση.

Θα προσπαθήσουν να προστατεύσουν τη συνοχή του ΝΑΤΟ, να αποτρέψουν έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο και να διατηρήσουν ανοικτούς διαύλους με την Άγκυρα.

Υπό τον Τραμπ, ίσως επιδιώξουν μία γρηγορότερη συμφωνία, όχι απαραίτητα τη δικαιότερη λύση και εκεί βρίσκεται ο κίνδυνος.

Η αποκλιμάκωση μπορεί να μετατραπεί σε έμμεση υποχώρηση αφού ο εξαναγκασμός έχει ήδη δημιουργήσει τετελεσμένα.

Αν η Άγκυρα κλιμακώσει και δημιουργήσει ένα τετελεσμένο και στη συνέχεια η Ουάσιγκτον πιέσει όλους να ηρεμήσουν, τότε το αποτέλεσμα δεν είναι η σταθερότητα, είναι η επιβράβευση του εξαναγκασμού.

Η απάντηση δεν είναι ο αντιαμερικανισμός. Είναι η υπέρβαση της εξάρτησης.

Το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να συνεργάζονται με τις ΗΠΑ, όχι να περιμένουν από τις ΗΠΑ. Οφείλουν να εισέρχονται σε κάθε κρίση με την δική τους στρατηγική σύμπλευση, τα δικά τους όρια ανοχής, τη δική τους επιχειρησιακή εικόνα και μια αξιόπιστη αρχιτεκτονική αποτροπής.

Η Ουάσιγκτον είναι περισσότερο χρήσιμη όταν οι συμμαχοί της, την προσεγγίζουν με ισχύ και δυνατότητες και όχι με ανάγκες.

Η στάση της ΕΕ

Η ΕΕ διατηρεί συνεργασία με την Τουρκία σε ζητήματα ασφάλειας, παρά το άλυτο Κυπριακό.

• Σε περίπτωση κλιμάκωσης, πιστεύετε ότι η ΕΕ θα στηρίξει ενεργά Ελλάδα και Κύπρο ή θα περιοριστεί σε διπλωματικές παρεμβάσεις;

Η Ευρώπη θα αντιδράσει, πρώτα, με δηλώσεις. Το ζητούμενο είναι να μην περιοριστεί σε αυτές.

Οι πολιτικές ανακοινώσεις από μόνες τους δεν στηρίζουν Ελλάδα και Κύπρο. Απλώς διαχειρίζονται επικοινωνιακά μία κρίση.

Η Κύπρος δεν είναι περιφερειακό ζήτημα. Είναι κατεχόμενο έδαφος της ΕΕ. Η Ελλάδα δεν είναι “εξωτερικός εταίρος” της Ευρώπης. Η Ελλάδα είναι Ευρώπη. Η πίεση σε Κύπρο και Ελλάδα είναι πίεση προς την ίδια την Ένωση.

Αν οι Βρυξέλλες αντιμετωπίσουν μια κλιμάκωση ως διμερές ελληνοτουρκικό πρόβλημα, τότε η Άγκυρα κερδίζει πριν ακόμη ξεκινήσει η κρίση.

Η Ευρώπη πρέπει να θυμηθεί την ίδια της την καταγωγή. Η ευρωπαϊκή τάξη δεν οικοδομήθηκε μέσω ατελείωτων διαλόγων με τις δυνάμεις που αμφισβητούσαν τη σταθερότητα της ηπείρου.

Διαμορφώθηκε αφού αποκαταστάθηκαν σύνορα, δημιουργήθηκαν θεσμοί και η ισχύς τέθηκε στην υπηρεσία της ειρήνης.

Η ειρήνη δεν είναι συνώνυμο της αδυναμίας. Είναι αποτέλεσμα τάξης και σταθερότητας. Και η σταθερότητα προϋποθέτει αποτρεπτική ισχύ. Αυτό ακριβώς καθιστά την Τουρκία, μια ιδιαίτερη δύσκολη δοκιμασία για την Ευρώπη. Η Ρωσία ασκεί πίεση από το εξωτερικό.

Η Τουρκία λειτουργεί διαφορετικά. Αξιοποιεί την συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, ως προστατευτική ασπίδα, την Ευρώπη ως οικονομικό πλεονέκτημα, το μεταναστευτικό ως εργαλείο πίεσης, την Κύπρο ως ζήτημα κατοχής, το Αιγαίο ως πεδίο συνεχούς φθοράς και την Ανατολική Μεσόγειο ως χώρο άσκησης γεωπολιτικού καταναγκασμού.

Η Ευρώπη έχει αναγνωρίσει τη Ρωσία ως στρατηγική απειλή, αντίθετα στην περίπτωση της Τουρκίας εξακολουθεί συχνά να χρησιμοποιεί τον όρο “σύνθετος εταίρος”.

Η Ευρώπη δεν στερείται εργαλείων, διαθέτει μηχανισμούς κυρώσεων, νομικά μέσα , οικονομική ισχύ, δυνατότητες προστασίας κρίσιμων υποδομών, ναυτική παρουσία και αμυντικές συνεργασίες.

Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη μέσων. Είναι η πολιτική βούληση για τη χρήση τους.

Η Κύπρος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μία “παγωμένη σύγκρουση”. Αποτελεί μία εκκρεμότητα που αφορά άμεσα την ευρωπαϊκή κυριαρχία.

Αν η Ευρώπη δεν είναι σε θέση να υπερασπιστεί την Κύπρο, τότε η πολυσυζητημένη στρατηγική αυτονομία της παραμένει θεωρητική.

Η απάντηση επομένως είναι σαφής. Η Ευρώπη πιθανότητα θα ξεκινήσει με την διπλωματία. Η Ελλάδα και η Κύπρος, όμως, θα πρέπει να επιδιώξουν η ευρωπαϊκή αντίδραση να μη σταματήσει εκεί.

Η Κύπρος δε ζητά προνομιακή μεταχείριση, ούτε πολιτική φιλανθρωπία. Ζητά από την ΕΕ να υπερασπιστεί την δική της κυριαρχία και τις δικές της αρχές.

Διπλωματία και Κυπριακό

Μετά από δεκαετίες στασιμότητας:

• Πιστεύετε ότι το Διεθνές Δίκαιο και η διπλωματία αρκούν για τη λύση του Κυπριακού;

• Ή απαιτείται διαφορετική προσέγγιση;

Όχι. Το Διεθνές Δίκαιο και η διπλωματία από μόνα τους δεν αρκούν. Η ιστορία της Κύπρου το έχει ήδη αποδείξει.

Δεν απέτρεψαν τα γεγονότα του 1974, ούτε σταμάτησαν την κατοχή, στις δεκαετίες που ακολούθησαν. Αντίθετα, συνέβαλαν στη διαχείριση μίας κατάστασης που παρέμεινε ουσιαστικά αμετάβλητη.

Η Τουρκία κατανόησε σταδιακά ότι η Κύπρος θα συνέχιζε να προσφεύγει στους διεθνείς οργανισμούς, η Ελλάδα να προειδοποιεί για τους κινδύνους και η Ευρώπη να εκφράζει την ανησυχία της χωρίς όμως να αλλάζουν οι πραγματικοί συσχετισμοί επί του πεδίου.

Με την πάροδο του χρόνου, η κατοχή έπαψε να προκαλεί το ίδιο διεθνές σοκ και μετατράπηκε σε μία διαχειρίσιμη εκκρεμότητα. Ο χρόνος λειτούργησε υπέρ της Άγκυρας. Αυτή η λογική πρέπει να ανατραπεί.

Αυτό δε σημαίνει ότι η Κύπρος χρειάζεται λιγότερη διπλωματία, αλλά μία νέα στρατηγική προσέγγιση. Το διεθνές δίκαιο, η διπλωματία, οικονομικές κυρώσεις, η στρατιωτική ετοιμότητα και η αποτρεπτική ισχύς πρέπει να λειτουργούν συνδυαστικά.

Ο πόλεμος δεν αποτελεί επιδιωκόμενο στόχο, ωστόσο η στρατιωτική διάσταση δεν μπορεί να είναι εκτός συζήτησης, όσο ευρωπαϊκό έδαφος παραμένει υπό ξένη κατοχή.

Η Άγκυρα θα πρέπει να αντιληφθεί ότι η διατήρηση της κατοχής δεν μπορεί να είναι χωρίς κόστος. Αντίθετα, κάθε χρόνος που περνά, θα πρέπει να αυξάνεται το πολιτικό , διπλωματικό, οικονομικό και στρατηγικό κόστος.

Τελικός στόχος δεν είναι η σύγκρουση αλλά η δημιουργία των συνθηκών εκείνων που θα καθιστούν τη διατήρηση του υφιστάμενου καθεστώτος μια πολύ πιο δαπανηρή υπόθεση από την αναζήτησης μιας βιώσιμης λύσης.

Η κατοχή δεν θα τερματιστεί επειδή η Τουρκία θα επιλέξει οικειοθελώς να γίνει πιο γενναιόδωρη. θα τερματιστεί όταν το κόστος της διατήρησης της υπερβεί το κόστος της επίλυσης της.

Η στρατηγική συμμαχία Ελλάδας – Ισραήλ

• Υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά ανάμεσα σε Ελλάδα και Ισραήλ ως προς τη διαχείριση απειλών από γειτονικές χώρες;

• Είναι τελικά κοινή μοίρα των δύο λαών να έχουν «κακούς γείτονες»;

Ναι, υπάρχουν κοινά χαρακτηριστικά. Αλλά δεν θα το περιόριζα στη φράση «κακοί γείτονες».

Η Ελλάδα και το Ισραήλ είναι αρχαίοι πολιτισμοί, αλλά σύγχρονα κράτη. Και οι δύο έμαθαν ότι η κυριαρχία δεν λειτουργεί αυτόματα. Πρέπει να την υπερασπίζεται κανείς στον αέρα, στη θάλασσα, στα σύνορα, στο δίκαιο, στη μνήμη και στην αποτροπή.

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει έναν γείτονα που προσπαθεί να μετατρέψει την ιστορία σε πολιτικό εργαλείο διεκδικήσεων, τους χάρτες σε μέσο πίεσης και τη μετριοπάθεια σε ένδειξη αδυναμίας.

Το Ισραήλ αντιμετωπίζει εχθρούς που αξιοποιούν την ιδεολογία, τα δίκτυα πληρεξούσιων, τον άμαχο πληθυσμό και τη γεωγραφία σε όπλα.

Και στις δύο περιπτώσεις, το μάθημα είναι το ίδιο: η ειρήνη επιβιώνει μόνο όταν πίσω της υπάρχει ισχύς.

Ούτε η Ελλάδα ούτε το Ισραήλ έχουν την πολυτέλεια να θεωρούν ότι η ιστορία έχει τελειώσει. Τα σύνορα εξακολουθούν να έχουν σημασία. Τα νησιά έχουν σημασία. Οι θαλάσσιες οδοί έχουν σημασία. Η μνήμη έχει σημασία.

Άρα όχι, δεν θα έλεγα ότι η κοινή μοίρα των δύο λαών είναι απλώς να έχουν κακούς γείτονες. Αυτό είναι υπερβολικά παθητικό.

Η κοινή τους μοίρα είναι να παραμείνουν κυρίαρχα κράτη σε περιοχές όπου άλλοι συνεχίζουν να δοκιμάζουν την κυριαρχία τους.

Η στρατηγική σύγκλιση των δύο χωρών

• Πώς αξιολογείτε τη σημερινή στρατηγική σχέση Ελλάδας και Ισραήλ;

• Σε ποιους τομείς υπάρχουν οι μεγαλύτερες προοπτικές εμβάθυνσης;

Η στρατηγική σχέση Ελλάδας και Ισραήλ δεν είναι πλέον απλώς σχέση φιλίας. Έχει ήδη μετατραπεί σε αρχιτεκτονική. Αυτή είναι η αλλαγή.

Το παλιό λεξιλόγιο ήταν η διπλωματία, η συμπάθεια μεταξύ των δύο λαών μας, ο τουρισμός, οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και οι κοινές ανησυχίες. Όλα αυτά ήταν χρήσιμα. Αλλά δεν αρκούν.

Το νέο λεξιλόγιο είναι η πρόσβαση, η προβολή ισχύος, η αεροπορική ισχύς, οι πληροφορίες, τα drones, ο κυβερνοχώρος, τα λιμάνια, τα καλώδια, οι ενεργειακοί διάδρομοι, η αμυντική βιομηχανία, τα κεφάλαια, τα logistics και η Κύπρος.

Αυτό ήδη συμβαίνει. Τριμερής στρατιωτικός σχεδιασμός, εντατικοποίηση ασκήσεων, ισραηλινά συστήματα στον ελληνικό αμυντικό σχεδιασμό, συνεργασία κατά drones και ενεργειακή διασύνδεση.

Η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι πλέον διπλωματικός χώρος. Είναι χώρος ισχύος.

-Ο πρώτος πυλώνας είναι η άμυνα, αεράμυνα, αντιπυραυλικά, anti-drone, ηλεκτρονικός πόλεμος, πληροφορίες, ναυτικός συντονισμός και προστασία κρίσιμων υποδομών.

-Ο δεύτερος είναι η βιομηχανία. Η Ελλάδα δεν πρέπει μόνο να αγοράζει από το Ισραήλ. Πρέπει να παράγει μαζί με το Ισραήλ.

-Ο τρίτος είναι η θαλάσσια ισχύς. Η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι μόνο τουριστική θάλασσα. Είναι θάλασσα καλωδίων, πλατφορμών, λιμανιών, φυσικού αερίου και ναυτικής πρόσβασης.

-Ο τέταρτος είναι η διασυνδεσιμότητα. EastMed και Vertical Corridor αποτελούν μία ενιαία στρατηγική γραμμή.

-Ο πέμπτος είναι η οικονομία, τράπεζες, ναυτιλία, αεροπορία, ενέργεια, τεχνολογία και εφοδιαστικές αλυσίδες.

-Και ο έκτος είναι η Κύπρος.

Η σχέση δεν μπορεί να ωριμάσει αν η Κύπρος αντιμετωπίζεται ως ξεχωριστός φάκελος.

Η σχέση Ελλάδας–Ισραήλ έχει περάσει πλέον από τη φιλία στην οργανωμένη ισχύ.

ΧΑΚ

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Τι “εκνεύρισε” τον Ερντογάν και απειλεί ξανά;

Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε μεγάλες προκλήσεις, από τη Θράκη και το Σκοπιανό μέχρι το Αιγαίο, την Κύπρο, την Ανατολική Μεσόγειο και τη νέα τεχνολογική εποχή του πολέμου.

Δημοσιεύτηκε

10 ώρες πριν

στις

11 Ιουνίου 2026

από τον

ΧΑΚ

Με ευρύ φάσμα θεμάτων, από τα εθνικά ζητήματα και τη Θράκη μέχρι την αμυντική τεχνολογία, την Ανατολική Μεσόγειο και την κρίση ΗΠΑ–Ιράν, κινήθηκε η ανάλυση του Σάββα Καλεντερίδη στην εκπομπή της Τετάρτης 10 Ιουνίου 2026.

Ο Σάββας Καλεντερίδης ξεκίνησε την παρέμβασή του με αναφορά σε αποχαρακτηρισμένο έγγραφο της αυστριακής πρεσβείας στην Αθήνα, με ημερομηνία 6 Δεκεμβρίου 1991, το οποίο αφορούσε τη στάση της Ελλάδας απέναντι στο ζήτημα των Σκοπίων. Σύμφωνα με όσα παρουσίασε, η τότε ελληνική θέση ήταν ξεκάθαρη: τα Σκόπια έπρεπε να παραιτηθούν δεσμευτικά από κάθε εδαφική διεκδίκηση, να αναγνωρίσουν ότι δεν υπάρχουν «εθνικοί Μακεδόνες» και άρα ούτε «μακεδονική μειονότητα» στην Ελλάδα, καθώς και να εγκαταλείψουν εν μέρει ή πλήρως το όνομα που χρησιμοποιούσαν.

Ο Καλεντερίδης στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι, όπως είπε, η παλαιότερη ελληνική θέση απέκλειε τόσο τη «μακεδονική» εθνική ταυτότητα όσο και τη «μακεδονική» γλώσσα. Με αυτό το δεδομένο, έθεσε το ερώτημα γιατί η Ελλάδα οδηγήθηκε τελικά σε αναγνώριση γλώσσας και ταυτότητας.

Στη συνέχεια πέρασε στο ζήτημα της Θράκης, επικαλούμενος ανάλυση του Νίκου Αρβανίτη από το Rodopi Press για την υπόθεση του τεμένους Τσινάρ στην Ξάνθη. Όπως ανέφερε, οι αντιδράσεις που καταγράφηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατέρριψαν τον μύθο ότι η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης αποτελεί ένα ενιαίο, συμπαγές και μονολιθικό σώμα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε, περίπου 30% έως 33% κινήθηκε γύρω από έναν αποκλειστικά τουρκικό εθνικό αυτοπροσδιορισμό, ενώ η πλειοψηφία, σε ποσοστό 35% έως 38%, εξέφρασε θέσεις που παραπέμπουν σε ελληνική πολιτειακή ταυτότητα, δηλαδή στην αντίληψη των Ελλήνων μουσουλμάνων. Ένα 15% έως 20% έδωσε έμφαση στη θρακική τοπική ταυτότητα, ενώ ένα 10% έως 15% υιοθέτησε σύνθετη προσέγγιση.

Κατά τον Καλεντερίδη, αυτή η εικόνα αποδεικνύει ότι υπάρχουν πολλές φωνές στη Θράκη και ότι το τουρκικό προξενικό αφήγημα περί ενιαίας «τουρκικής μειονότητας» δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Παράλληλα, προειδοποίησε ότι η Αθήνα δεν μπορεί να αφήνει την Τουρκία να οργανώνει συγκεντρώσεις και πιέσεις εντός ελληνικού εδάφους, ιδιαίτερα με αφορμή δικαστικές υποθέσεις.

Στο αμυντικό σκέλος, ο Σάββας Καλεντερίδης αναφέρθηκε στις δηλώσεις του υπουργού Άμυνας Νίκου Δένδια για τη δημιουργία νέου μεγάλου εργοστασίου παραγωγής drones στη Μαλακάσα και σχολής εκπαίδευσης χειριστών drones στην Τρίπολη. Επισήμανε τη σημασία της εκπαίδευσης των νεοσυλλέκτων στη χρήση ατομικών drones και της δημιουργίας δομών ηλεκτρονικού πολέμου.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο αντι-drone σύστημα «Κένταυρος», το οποίο, όπως ανέφερε, δοκιμάστηκε σε πραγματικές συνθήκες στην Ερυθρά Θάλασσα και κατέρριψε δύο drones των Χούθι. Ο Καλεντερίδης υπογράμμισε τη σημασία του ότι η Ελλάδα διαθέτει τον πηγαίο κώδικα του συστήματος, άρα μπορεί να το εξελίσσει μόνη της, χωρίς να εξαρτάται διαρκώς από ξένους προμηθευτές.

Ακολούθως, στάθηκε στην 10η υπουργική σύνοδο του East Mediterranean Gas Forum στην Ουάσιγκτον, υπό την προεδρία του Έλληνα υπουργού Ενέργειας Σταύρου Παπασταύρου και με ισχυρή αμερικανική στήριξη. Στη σύνοδο συμμετείχαν Κύπρος, Αίγυπτος, Ελλάδα, Ισραήλ, Ιταλία, Ιορδανία και Παλαιστίνη, με τις ΗΠΑ να φιλοξενούν τη διαδικασία.

Ο Καλεντερίδης χαρακτήρισε τη συνάντηση «περίεργη» αλλά σημαντική, καθώς οι ΗΠΑ, αν και παρατηρητής, φιλοξένησαν τη σύνοδο, στέλνοντας μήνυμα επιστροφής στην ενεργειακή αρχιτεκτονική της Ανατολικής Μεσογείου. Στάθηκε ιδιαίτερα στην απουσία της Τουρκίας, τονίζοντας ότι αυτό έχει προκαλέσει εκνευρισμό στην Άγκυρα. Η διακήρυξη, όπως σημείωσε, μιλά για σεβασμό των δικαιωμάτων των κρατών-μελών επί των φυσικών πόρων σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, στοιχείο που φωτογραφίζει τις ελληνικές και κυπριακές θέσεις.

Στη συνέχεια ανέλυσε τον τρόπο με τον οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει την Τουρκία. Επικαλέστηκε το άρθρο 42 παράγραφος 7 της Συνθήκης της ΕΕ, τονίζοντας ότι δεν πρέπει να λειτουργεί μόνο αφού εκδηλωθεί επίθεση, αλλά και όταν μια δύναμη προετοιμάζεται να απειλήσει κράτη-μέλη. Με αυτή τη λογική, υποστήριξε ότι ευρωπαϊκές χώρες δεν πρέπει να ενισχύουν στρατιωτικά την Τουρκία όσο αυτή διατηρεί casus belli, απειλεί Ελλάδα και Κύπρο και δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία.

Αναφέρθηκε ειδικά στη γερμανική συμβολή στο πρόγραμμα των τουρκικών υποβρυχίων τύπου 214, αλλά και στην πιθανή προμήθεια Eurofighter από την Τουρκία. Το συμπέρασμά του ήταν ότι η Ευρώπη ακολουθεί δύο αντιφατικές πολιτικές: από τη μία δηλώνει ότι τα ελληνικά και κυπριακά σύνορα είναι ευρωπαϊκά, από την άλλη κράτη-μέλη της ενισχύουν το οπλοστάσιο της Τουρκίας, δηλαδή της χώρας που τα απειλεί.

Στο τελευταίο μέρος της ανάλυσης, ο Καλεντερίδης αναφέρθηκε στις νέες δηλώσεις Ερντογάν κατά Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ. Ο Τούρκος πρόεδρος, σύμφωνα με όσα παρουσιάστηκαν, κατηγόρησε Αθήνα και Λευκωσία ότι έχουν επιβιβαστεί στο «πλοίο της διχόνοιας του Ισραήλ» και απείλησε ότι, αν απειληθούν τα συμφέροντα της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων στην Ανατολική Μεσόγειο, η απάντηση της Άγκυρας θα είναι «πολύ σαφής και πολύ σκληρή».

Ο Καλεντερίδης συνέδεσε αυτές τις δηλώσεις με τη σύνοδο του EastMed Gas Forum στην Ουάσιγκτον, σημειώνοντας ότι έγιναν μόλις 24 ώρες μετά τη σύνοδο, γεγονός που δείχνει τον τουρκικό εκνευρισμό.

Τέλος, αναφέρθηκε στην κλιμάκωση ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν, με επίκεντρο την κατάρριψη αμερικανικού Apache, τα πλήγματα των ΗΠΑ σε ραντάρ και πυροβολαρχίες και την ιρανική απάντηση σε αμερικανικούς στόχους σε Μπαχρέιν, Κουβέιτ και Ιορδανία. Επισήμανε ότι, αν οι ΗΠΑ απαντήσουν εκ νέου, υπάρχει κίνδυνος γενικευμένου πολέμου.

Η πιο εντυπωσιακή λεπτομέρεια που ανέφερε ήταν η διάσωση δύο χειριστών Apache με τη χρήση μη επανδρωμένου σκάφους, το οποίο τους περισυνέλεξε από τη θάλασσα και τους μετέφερε σε σημείο από όπου τους παρέλαβε ελικόπτερο. Για τον Καλεντερίδη, αυτό αποτελεί απόδειξη ότι η τεχνολογία αλλάζει καθημερινά τον πόλεμο και ότι η Ελλάδα πρέπει να παρακολουθεί στενά αυτές τις εξελίξεις για την άμυνα και την ασφάλειά της.

Το κεντρικό μήνυμα της εκπομπής ήταν σαφές: η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε μεγάλες προκλήσεις, από τη Θράκη και το Σκοπιανό μέχρι το Αιγαίο, την Κύπρο, την Ανατολική Μεσόγειο και τη νέα τεχνολογική εποχή του πολέμου. Και σε όλα αυτά, όπως υπογράμμισε ο Σάββας Καλεντερίδης, δεν αρκούν οι διαπιστώσεις. Χρειάζεται στρατηγική, αποφασιστικότητα και τεχνολογική προσαρμογή.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Ο Ερντογάν κλιμακώνει τον νεο-οθωμανικό πόλεμο κατά του Ισραήλ – Στο στόχαστρο και Ελλάδα-Κύπρος

Ανάλυση του Middle East Forum για τη στρατηγική Ερντογάν απέναντι στο Ισραήλ, την Ελλάδα και την Κύπρο. Η Τουρκία, αν και μέλος του ΝΑΤΟ, φιλοξενεί τη Χαμάς, απειλεί το Ισραήλ, πιέζει την Κυπριακή Δημοκρατία και αμφισβητεί ελληνικά δικαιώματα μέσω της «Γαλάζιας Πατρίδας». Γιατί το Ισραήλ πρέπει να ενισχύσει τον άξονα με Ελλάδα και Κύπρο και γιατί η Ουάσιγκτον καλείται να βάλει πραγματικό κόστος στην Άγκυρα.

Δημοσιεύτηκε

12 ώρες πριν

στις

11 Ιουνίου 2026

από τον

ΧΑΚ

Μια ιδιαίτερα αιχμηρή ανάλυση για τον ρόλο της Τουρκίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Ανατολική Μεσόγειο δημοσιεύει το Middle East Forum, υποστηρίζοντας ότι η Άγκυρα δεν αποτελεί πλέον απλώς έναν δύσκολο σύμμαχο εντός ΝΑΤΟ, αλλά έναν αναθεωρητικό παίκτη που απειλεί το Ισραήλ, πιέζει Ελλάδα και Κύπρο και προσφέρει πολιτική κάλυψη στη Χαμάς.

Ο αναλυτής Jose Lev Alvarez σημειώνει ότι οι δηλώσεις Ερντογάν στις 10 Ιουνίου 2026 προς την κοινοβουλευτική ομάδα του AKP, σύμφωνα με τις οποίες οι ισραηλινές επιχειρήσεις σε Λίβανο και Συρία «απειλούν και την Τουρκία», δεν αποτελούν απλή ρητορική έξαρση. Αντίθετα, τις εντάσσει σε μια ευρύτερη στρατηγική γραμμή, που συνδέει την τουρκική ασφάλεια με τη Βηρυτό, τη Δαμασκό και συνολικά τη Μέση Ανατολή.

Η ανάλυση υπενθυμίζει ότι ο Ερντογάν είχε παλαιότερα απειλήσει πως η Τουρκία θα μπορούσε να κινηθεί εναντίον του Ισραήλ «όπως μπήκε στο Καραμπάχ και στη Λιβύη». Κατά το Middle East Forum, η ρητορική αυτή έχει πλέον περάσει από το επίπεδο του θεάτρου στο επίπεδο του δόγματος.

Η Τουρκία ως δομική απειλή για το Ισραήλ

Σύμφωνα με το άρθρο, το Ισραήλ για δεκαετίες είχε ως βασική στρατηγική απειλή το Ιράν: το πυρηνικό του πρόγραμμα, τους Φρουρούς της Επανάστασης, τη Χεζμπολάχ, τη Χαμάς και το δίκτυο πληρεξουσίων της Τεχεράνης.

Ωστόσο, ο Alvarez υποστηρίζει ότι η Τουρκία του Ερντογάν αναδεικνύεται σε επόμενη μεγάλη δομική πρόκληση. Και είναι ακόμη πιο σύνθετη περίπτωση, διότι δεν βρίσκεται εκτός δυτικών θεσμών, αλλά εντός ΝΑΤΟ.

Η Τουρκία διαθέτει μεγάλο στρατό, ισχυρή αμυντική βιομηχανία, αναπτυσσόμενο στόλο drones, δυτική τεχνολογία και δυνατότητα να επηρεάζει αποφάσεις της Συμμαχίας. Με άλλα λόγια, όπως σημειώνεται, η Άγκυρα εμφανίζεται ως εχθρικός παίκτης με θεσμική κάλυψη.

Χαμάς, πολιτικό Ισλάμ και νεο-οθωμανισμός

Το πρώτο στοιχείο κινδύνου, σύμφωνα με την ανάλυση, είναι ιδεολογικό. Ο Ερντογάν δεν αντιμετωπίζει τη Χαμάς ως τρομοκρατική οργάνωση. Αντιθέτως, έχει χαρακτηρίσει τα μέλη της «μουτζαχεντίν» και «μαχητές της απελευθέρωσης».

Η Τουρκία έχει φιλοξενήσει στελέχη της Χαμάς, έχει ανεχθεί πολιτική δραστηριότητα και δίκτυα χρηματοδότησης, ενώ το κυβερνών AKP συνδέεται ιδεολογικά με τις ρίζες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.

Κατά το Middle East Forum, αυτό δεν είναι απλώς ιδεολογική συμπάθεια. Είναι μέρος της φιλοδοξίας του Ερντογάν να εμφανιστεί ως ηγέτης του πολιτικού Ισλάμ.

Η «Γαλάζια Πατρίδα» ως απειλή για Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ

Κεντρική θέση στην ανάλυση κατέχει το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», το οποίο, σύμφωνα με το άρθρο, διεκδικεί περίπου 462.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιου χώρου σε Μαύρη Θάλασσα, Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

Το Middle East Forum τονίζει ότι το δόγμα αυτό αμφισβητεί άμεσα ελληνικά, κυπριακά και ισραηλινά συμφέροντα, ενώ απειλεί την ενεργειακή αρχιτεκτονική που θα μπορούσε να συνδέσει την Ανατολική Μεσόγειο με την Ευρώπη.

Η τουρκική πίεση στην Κύπρο, η παρουσία στη βόρεια Συρία, η επέμβαση στη Λιβύη, η στήριξη στο Αζερμπαϊτζάν και οι απειλές κατά της Ελλάδας παρουσιάζονται ως κομμάτια της ίδιας στρατηγικής: ενός νεο-οθωμανικού αναθεωρητισμού.

Το πρόβλημα του ΝΑΤΟ

Η ανάλυση είναι ιδιαίτερα επικριτική απέναντι στη Δύση και ειδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, υποστηρίζοντας ότι η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζει τον Ερντογάν ως «απαραίτητο σύμμαχο» ή ως απλό ενοχλητικό εταίρο.

Η Τουρκία, σημειώνει το άρθρο, διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ, σημαντικό αμυντικό προϋπολογισμό, αναβαθμισμένα F-16, υποβρύχια, drones και αναπτυσσόμενη πολεμική βιομηχανία. Παράλληλα, φιλοξενεί στην αεροπορική βάση του Ιντσιρλίκ αμερικανικές πυρηνικές βόμβες B61, αν και το καθεστώς τους παραμένει επισήμως αδιευκρίνιστο.

Το συμπέρασμα του Alvarez είναι καθαρό: ο Ερντογάν εκμεταλλεύεται τη Συμμαχία όταν τον συμφέρει και την μπλοκάρει όταν τον βολεύει.

Η απάντηση: Άξονας Ισραήλ–Ελλάδας–Κύπρου

Το Middle East Forum προτείνει ως πρώτο επίπεδο απάντησης τη δημιουργία ισχυρότερης περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.

Το Ισραήλ, σύμφωνα με την ανάλυση, πρέπει να ενισχύσει τις σχέσεις του με Ελλάδα και Κύπρο σε ένα πιο συνεκτικό πλαίσιο ασφάλειας, με κοινές ασκήσεις, ανταλλαγή πληροφοριών, ανθυποβρυχιακή συνεργασία, συντονισμό αεράμυνας, πρόσβαση σε λιμάνια και προστασία ενεργειακών διαδρομών.

Ιδιαίτερη πρόταση αποτελεί η ένταξη Ελλάδας και Κύπρου στις Συμφωνίες του Αβραάμ ως πλήρη μέλη. Κατά το άρθρο, αυτό θα συνέδεε τα κράτη των Συμφωνιών με τη νότια πτέρυγα του ΝΑΤΟ, θα προσέλκυε την Ινδία και θα δημιουργούσε ένα ενιαίο μέτωπο ασφαλείας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Με τον τρόπο αυτό, όπως επισημαίνεται, η τουρκική στρατηγική περικύκλωσης θα μπορούσε να μετατραπεί σε αυτοαπομόνωση της ίδιας της Τουρκίας.

Στρατιωτική αποτροπή και θάλασσα

Το δεύτερο επίπεδο αφορά τη στρατιωτική αποτροπή. Το Ισραήλ, σύμφωνα με την ανάλυση, πρέπει να προετοιμαστεί για τουρκικά σμήνη drones, ηλεκτρονικό πόλεμο, πυραύλους stand-off και κορεσμό μέσω πληρεξουσίων.

Αυτό σημαίνει βαθύτερη ενοποίηση αεράμυνας, επιτάχυνση όπλων κατευθυνόμενης ενέργειας, προειδοποίηση από το διάστημα, θωρακισμένες βάσεις, μεγαλύτερα αποθέματα πυρομαχικών και δυνατότητες μακρού πλήγματος.

Το τρίτο επίπεδο είναι η ναυτική στρατηγική. Το άρθρο υποστηρίζει ότι η Τουρκία επιδιώκει θαλάσσιο έλεγχο και ότι Ισραήλ, Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να της τον αρνηθούν. Υποβρύχια, ναυτικά drones, αντιπλοϊκοί πύραυλοι, κοινές περιπολίες και ανταλλαγή πληροφοριών μπορούν να κάνουν την Ανατολική Μεσόγειο αμφισβητούμενο χώρο και όχι «τουρκική λίμνη».

Σημαντική θεωρείται και η ενεργειακή διαφοροποίηση. Κάθε αγωγός, διαδρομή φυσικού αερίου ή ηλεκτρική διασύνδεση που παρακάμπτει την τουρκική πίεση μειώνει την ισχύ εκβιασμού της Άγκυρας.

Πολιτικός πόλεμος κατά της τουρκικής υποκρισίας

Η ανάλυση καλεί επίσης το Ισραήλ και τους εταίρους του να εκθέτουν διαρκώς την τουρκική υποκρισία: τη φιλοξενία της Χαμάς, την καταπίεση των Κούρδων, την κατοχή της βόρειας Κύπρου, τις φυλακίσεις δημοσιογράφων, την εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης και την οικονομική κακοδιαχείριση.

Κατά τον Alvarez, ο Ερντογάν επιβιώνει σε μεγάλο βαθμό επειδή ελέγχει το αφήγημα. Γι’ αυτό η απάντηση δεν πρέπει να είναι μόνο στρατιωτική, αλλά και πολιτική, επικοινωνιακή και διπλωματική.

Μήνυμα στην Ουάσιγκτον

Το άρθρο κλείνει με ξεκάθαρη προειδοποίηση προς την Ουάσιγκτον: ένα κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ που προστατεύει τη Χαμάς, απειλεί το Ισραήλ, πιέζει Ελλάδα και Κύπρο, αγοράζει ρωσικά συστήματα και μπλοκάρει τη Συμμαχία πρέπει να αντιμετωπίσει συνέπειες.

Το Κογκρέσο, σύμφωνα με την πρόταση του Middle East Forum, πρέπει να θέσει όρους στις πωλήσεις προηγμένων όπλων, να ελέγξει τις μεταφορές τεχνολογίας και να περιορίσει την ικανότητα της Τουρκίας να εργαλειοποιεί τις διαδικασίες του ΝΑΤΟ.

Το τελικό μήνυμα της ανάλυσης είναι σαφές: η ειρήνη δεν θα έρθει αν η Δύση συνεχίσει να παριστάνει ότι η Τουρκία είναι απλώς «παρεξηγημένη» ή «χρήσιμη». Θα έρθει μόνο αν ο νεο-οθωμανικός σχεδιασμός του Ερντογάν συναντήσει προετοιμασμένο έδαφος, ανώτερη πληροφόρηση, περιφερειακές συμμαχίες και κόστος που η Άγκυρα δεν θα μπορεί να ελέγξει.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Η «Απόβαση» των Εγκαθέτων της Θράκης στο Εθνικιστικό Συνέδριο του BBP

Η συμμετοχή της μειονοτικής αντιπροσωπείας δίπλα σε ηγέτες ψευδοκρατών, εθνικιστικών κινημάτων και αναθεωρητικών οργανώσεων από τα Βαλκάνια και την Ευρασία, αποκαλύπτει το μέγεθος της εργαλειοποίησης της Θράκης στον γεωπολιτικό σχεδιασμό της Άγκυρας.

Δημοσιεύτηκε

13 ώρες πριν

στις

11 Ιουνίου 2026

από τον

ΧΑΚ

Γράφει ο Νίκος Αρβανίτης, Rodopi Press

Σε μια ακόμη συντονισμένη επίδειξη υποτέλειας και ενσωμάτωσης στα γρανάζια του βαθέος τουρκικού εθνικισμού προχώρησε η ηγεσία του προξενικού μηχανισμού της Θράκης.

Με αφορμή το 13ο Τακτικό Μεγάλο Συνέδριο του ακροδεξιού, υπερεθνikιστικού κόμματος της Τουρκίας, «Κόμμα Μεγάλης Ενότητας» (BBP – Büyük Birlik Partisi), η γνωστή ελίτ των εθελόδουλων Εγκαθέτων της περιοχής έσπευσε στην Άγκυρα για να δώσει διαπιστευτήρια, ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με το αφήγημα του «Τουρκο-Ισλαμικού Κόσμου».

Η συμμετοχή της μειονοτικής αντιπροσωπείας δίπλα σε ηγέτες ψευδοκρατών, εθνικιστικών κινημάτων και αναθεωρητικών οργανώσεων από τα Βαλκάνια και την Ευρασία, αποκαλύπτει το μέγεθος της εργαλειοποίησης της Θράκης στον γεωπολιτικό σχεδιασμό της Άγκυρας.

Τα πρόσωπα της Θράκης που φιγουράρουν στη λίστα των προσκληθέντων και των συγχαρητήριων μηνυμάτων επιβεβαιώνουν τη δομή του δικτύου:

Η «Οικογένεια» του DEB (ΚΙΕΦ): Στην πρώτη γραμμή βρέθηκαν η Ισίκ Σαδίκ Αχμέτ (Işık Sadık Ahmet), χήρα του Αχμέτ Σαδίκ και Επίτιμη Πρόεδρος του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB), καθώς και ο Μουσταφά Αλί Τσαβούς (Mustafa Ali Çavuş), πρώην πρόεδρος του κόμματος. Η παρουσία τους εκεί επιβεβαιώνει ότι το DEB δεν είναι παρά ένα εθνικιστικό παράρτημα που κινείται στις παρυφές του τουρκικού εθνικισμού, μακριά από κάθε έννοια ευρωπαϊκού πολιτικού κόμματος.
Οι Παράνομοι Σύλλογοι της Ξάνθης και της Κομοτηνής: Ιδιαίτερη σημασία έχει η αποστολή συγχαρητήριων μηνυμάτων από τον Κερέμ Αμπντουραχίμογλου (Kerem Abdurahimoğlu) ως εκπρόσωπο της παράνομης «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» (ΤΕΞ) και τον Αϊδίν Αχμέτ (Aydın Ahmet) της επίσης μη αναγνωρισμένης «Ένωσης Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης». Οι επικεφαλής αυτών των παραδομών, που διεκδικούν νομιμοποίηση εντός της ελληνικής επικράτειας, δεν διστάζουν να ταυτίζονται δημόσια με ένα κόμμα (BBP) που αποτελεί τον ιδεολογικό πυρήνα του ισλαμο-εθνικισμού στην Τουρκία.
Το Κάδρο του Αναθεωρητισμού: Οι εκπρόσωποι της Θράκης βρέθηκαν στο ίδιο κάδρο με τον κατοχικό ηγέτη Ερσίν Τατάρ, με υπουργούς του ψευδοκράτους της Κύπρου, καθώς και με ακραία εθνικιστικά στοιχεία από το Κοσσυφοπέδιο, τη Βόρεια Μακεδονία και το Ιράκ. Αυτή η «διεθνής» του τουρκικού αναθεωρητισμού χρησιμοποιεί τέτοια συνέδρια για να σφυρηλατήσει έναν ενιαίο ισλαμο-τουρκικό άξονα, όπου η ελληνική Θράκη παρουσιάζεται ως μια «σκλαβωμένη πατρίδα» (Evlad-ı Fatihan) που περιμένει τη λύτρωση από την Άγκυρα.

Η συμμετοχή αυτή δεν είναι απλώς μια τυπική πολιτική επίσκεψη· είναι μια πράξη ανοιχτής αμφισβήτησης της ελληνικής έννομης τάξης. Όταν στελέχη συλλόγων και κομμάτων που δρουν στη Ροδόπη και την Ξάνθη κάθονται στο ίδιο τραπέζι με τους εκφραστές του τουρκικού επεκτατισμού, αποδεικνύουν ότι η πίστη τους δεν ανήκει στην πατρίδα τους, την Ελλάδα, αλλά στο αναθεωρητικό όραμα της Άγκυρας.

Πηγή: RodopiPress Επιμέλεια: Νίκος Αρβανίτης

Σχόλιο Συντάκτη

Όπως είχαμε επισημάνει στο RodopiPress ήδη από τις 4 Μαρτίου 2026, κατά την προκλητική «πρόβα ισχύος» του Ντεστιτζί στον Εχίνο και την Κομοτηνή —όπου η τουρκική αποστολή κινήθηκε με όρους κρατικής αντιπροσωπείας, με σειρήνες και ηχητικά μέσα σε ελληνικό έδαφος— η Άγκυρα δοκιμάζει συστηματικά τα αντανακλαστικά μας. Τότε, το BBP, ένας σχηματισμός στον οποίο έχουν αποδοθεί πολιτικές δολοφονίες (όπως του Χράντ Ντινκ), επιχείρησε μια σαφή επίδειξη παράλληλης εξουσίας, επιβάλλοντας μια «μονοθεϊκή ταυτότητα» («μόνο Τούρκος, μόνο Μουσουλμάνος») στην περιοχή.

Σήμερα, η σύνδεση των γεγονότων είναι πλέον οφθαλμοφανής και αδιαμφισβήτητη. Οι ίδιες παράνομες δομές που στήνουν «κράτος εν κράτει» στο εσωτερικό της Θράκης είναι οι ίδιες που σπεύδουν τώρα στην Άγκυρα για να νομιμοποιήσουν την πολιτική της «σταδιακής προσάρτησης των ταυτοτήτων».

Το ερώτημα παραμένει σταθερό και αμείλικτο: Πόση ανοχή ακόμα; Μέχρι πότε η Αθήνα θα παραμένει απαθής θεατής, επιδιδόμενη σε μια ιδιότυπη αποσιώπηση, την ώρα που το προξενικό σύστημα αποθρασύνεται και εντάσσει τη Μειονότητα απευθείας στον υβριδικό αναθεωρητικό άξονα της Άγκυρας; Η μάχη απέναντι στον ισλαμοφασισμό και τη θεσμική εκτροπή απαιτεί εφαρμογή του Νόμου χωρίς αστερίσκους, προτού η αδράνεια μετατραπεί σε συνενοχή.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ – ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΣΗΜΩΝ

Ακολουθεί η ομαδοποιημένη λίστα των προσκεκλημένων και των εκπροσώπων που συμμετείχαν ή απέστειλαν συγχαρητήρια μηνύματα στο 13ο Τακτικό Μεγάλο Συνέδριο του Κόμματος Μεγάλης Ενότητας (BBP), ταξινομημένη ανά γεωγραφική περιοχή και θεσμικό ρόλο, αναδεικνύοντας τον ισλαμοεθνικιστικό άξονα που επιχειρεί να παγιώσει η Άγκυρα.

1. Θράκη (Το Προξενικό Δίκτυο)

Ισίκ Σαδίκ Αχμέτ (Işık Sadık Ahmet): Επίτιμη Πρόεδρος του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB/ΚΙΕΦ).
Μουσταφά Αλί Τσαβούς (Mustafa Ali Çavuş): Πρώην Πρόεδρος του Κόμματος Ισότητας, Ειρήνης και Φιλίας (DEB/ΚΙΕΦ).
Κερέμ Αμπντουραχίμογλου (Kerem Abdurahimoğlu): Πρόεδρος της παράνομης «Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης» (ΤΕΞ) (απέστειλε συγχαρητήριο μήνυμα).
Αϊδίν Αχμέτ (Aydın Ahmet): Πρόεδρος του μη αναγνωρισμένου «Συλλόγου Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης» (Κομοτηνή) (απέστειλε συγχαρητήριο μήνυμα).

2. Κατεχόμενη Κύπρος (Ψευδοκράτος)

Ερσίν Τατάρ (Ersin Tatar): 5ος «Πρόεδρος» της λεγόμενης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου».
Φικρί Ατάογλου (Fikri Ataoğlu): «Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης», «Υπουργός Τουρισμού, Πολιτισμού, Νεολαίας και Περιβάλλοντος» και Γενικός Πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος (DP).
Ερχάν Αρικλί (Erhan Arıklı): «Υπουργός Δημοσίων Έργων και Μεταφορών» και Γενικός Πρόεδρος του Κόμματος Αναγέννησης (YDP).

3. Βαλκάνια (Προώθηση του Αναθεωρητισμού)

Κόσοβο:
- Φικρίμ Ντάμκα (Fikrim Damka): Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης του Κοσσυφοπεδίου και Γενικός Πρόεδρος του Δημοκρατικού Τουρκικού Κόμματος Κοσόβου (KDTP).
- Ερτάν Σιμιτσί (Ertan Simitçi): Γενικός Πρόεδρος του Καινοτόμου Τουρκικού Κινήματος Κοσόβου (YTHP).
Βόρεια Μακεδονία:
- Μπεκίμ Σαλί (Bekim Sali): Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης της Βόρειας Μακεδονίας και Γενικός Πρόεδρος του Κόμματος Alternativa.
- Ζουλφικάρ Ζέινουλα (Zülfikar Zeynula): Γενικός Πρόεδρος του Τουρκικού Δημοκρατικού Κόμματος (TDP).
- Ερντογάν Σαράτς (Erdoğan Saraç): Γενικός Πρόεδρος του Κινήματος Τουρκικής Εθνικής Ενότητας (TMBH).
Μαυροβούνιο:
- Μιρσάντ Νούρκοβιτς (Mirsad Nurković): Αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου του Μαυροβουνίου.
Βοσνία και Ερζεγοβίνη:
- Υποστράτηγος Τζεμάλ Νεγιάτοβιτς (Cemal Neyatoviç): Πρώην Υφυπουργός Άμυνας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
- Χαϊρουντίν Μεχάνοβιτς (Hajrudin Mehanović): Δήμαρχος του Γκραντάτσατς (Gradačac).
Σερβία (Περιοχή Σαντζάκ):
- Σουλεϊμάν Ούγκλιανιν (Süleyman Ugljanin): Γενικός Πρόεδρος του Κόμματος Δημοκρατικής Δράσης του Σαντζάκ (SDA).
- Φουάτ Μπατσίτσανιν (Fuat Baçiçanin): Πρόεδρος του Βοσνιακού Εθνικού Συμβουλίου της Σερβίας.

4. Αζερμπαϊτζάν & Κεντρική Ασία

Αζερμπαϊτζάν:
- Μουμπαρίζ Κουρμπανλί (Mubariz Qurbanlı): Βουλευτής και Αναπληρωτής Γενικός Πρόεδρος του κυβερνώντος Κόμματος «Νέο Αζερμπαϊτζάν» (YAP).
- Ραμίλ Χασάν (Ramil Hasan): Βουλευτής και Γενικός Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης Τουρκικών Κρατών (TÜRKPA).
Ουζμπεκιστάν:
- Ντιλσόντ Σουμάροφ (Dilshad Soumarov): Αναπληρωτής Γενικός Πρόεδρος του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος του Ουζμπεκιστάν (UzLiDeP).

5. Μέση Ανατολή & Τουρκμένοι (Άξονας Συρίας – Ιράκ)

Συρία:
- Χουσεΐν Ισά (Hüseyin İsa): Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Τουρκμένων Συρίας και Πρόεδρος του Βιομηχανικού και Εμπορικού Επιμελητηρίου Χαλεπίου.
Ιράκ:
- Κεμάλ Μπατζαλάν (Kemal Bacalan): Γενικός Πρόεδρος του Εθνικιστικού Κινήματος Τουρκμένων Ιράκ.
- Ιμπραχίμ Κασάπ (İbrahim Kasap): Εκπρόσωπος του Μετώπου Τουρκμένων Ιράκ (ITC).
- Νετζμετίν Τζαναμπάζ (Necmettin Canabaz): Πρόεδρος της Οργάνωσης Αλληλεγγύης Τουρκμενέλι.

6. Διεθνή Δίκτυα & Οργανώσεις Ουιγούρων (Ανατολικό Τουρκεστάν)

Παγκόσμιο Συνέδριο Ουιγούρων:
- Τουργκουντζάν Αλαβντίν (Turguncan Alavdin): Πρόεδρος του Παγκόσμιου Συνεδρίου Ουιγούρων (Γερμανία).
- Αμπντουλκερίμ Μπούγρα (Abdülkerim Buğra): Εκπρόσωπος του Παγκόσμιου Συνεδρίου Ουιγούρων.
Κινήματα Ανατολικού Τουρκεστάν:
- Ρουσάν Αμπάς (Ruşen Abbas): Πρόεδρος του Κινήματος των Ουιγούρων (Γερμανία).
- Αμπντουλαχάντ Αμπντουραχμάν (Abdulahad Abdurrahman): Εκπρόσωπος της Οργάνωσης Εκπαίδευσης και Αλληλεγγύης Ανατολικού Τουρκεστάν.

7. Λοιποί Διεθνείς Προσκεκλημένοι (Μολδαβία & Ασία)

Ιγκόρ Ντόντον (Igor Dodon): Πρώην Πρόεδρος της Μολδαβίας.
Φαρινταβάτι Ντάρλαντ (Faridawaty Darland): Βουλευτής της Περιφέρειας Κεντρικού Καλιμαντάν της Ινδονησίας.

8. Στελέχη Διεθνών Οργανισμών (ΟΗΕ)

Γιάσερ Άχμεντ Χασάν (Yasser Ahmed Hassan): Διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (ILO) του ΟΗΕ.
Λίαμ Τσίκα (Liam Chicca): Διευθυντής του Διεθνούς Ταμείου Γεωργικής Ανάπτυξης (IFAD) του ΟΗΕ.
Φλόρενς Μπάουερ (Florence Bauer): Διευθύντρια του Ταμείου Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό (UNFPA) για την Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία.