Γράφει ο Παναγιώτης Παύλος

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Αχμέτ Νταβούτογλου μιλά για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Είναι όμως ίσως η πρώτη φορά που το κάνει με τρόπο που αποκαλύπτει τόσο καθαρά ότι η τουρκική στρατηγική σκέψη δεν έχει μεταβληθεί ούτε κατ᾽ ελάχιστον. Έχει απλώς αλλάξει λεξιλόγιο.

Η συνέντευξη του πρώην Πρωθυπουργού και Υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας στη σημερινή Καθημερινή της Κυριακής δεν αξίζει τόσο διότι προσθέτει νέα δεδομένα, αλλά διότι προσθέτει κάτι πολύ σημαντικότερο: επιβεβαίωση. Και κυρίως, διότι αποδομεί μια άκρως βολική ερμηνεία που δυστυχώς κυριαρχεί εδώ και πολύ καιρό στην Αθήνα: ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» αποτελεί συγκυριακή υπερβολή, επικοινωνιακό σύνθημα ή προϊόν εσωτερικής πολιτικής κατανάλωσης.

Ο ίδιος ο άνθρωπος που είναι από τους βασικούς αρχιτέκτονες της σύγχρονης τουρκικής στρατηγικής σκέψης (βλ. Στρατηγικό Βάθος), δεν απορρίπτει τη «Γαλάζια Πατρίδα». Την εξηγεί. Την κανονικοποιεί. Και τελικά τη νομιμοποιεί ως τρόπο σκέψης.

«Δεν είναι νόμος», μας λέει σήμερα στην Καθημερινή. «Δεν είναι δόγμα». «Είναι εννοιολογική προσέγγιση».

Αλλά εδώ ακριβώς εμφανίζεται η πρώτη κρίσιμη αντίφαση. Διότι μια «εννοιολογική προσέγγιση» που διατρέχει ολόκληρη την επιχειρηματολογία για το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και τον ρόλο της Τουρκίας στον θαλάσσιο χώρο εν γένει, και όχι μόνον, δύσκολα μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ουδέτερη ορολογία. Αν τελικά δεν είναι δόγμα, τότε γιατί λειτουργεί ως αφετηρία όλων των βασικών στρατηγικών παραδοχών της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας; Αν δεν είναι πολιτική γραμμή, γιατί επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο η Άγκυρα αντιλαμβάνεται τον απολύτως περιορισμένο θαλάσσιο χώρο της στο Αιγαίο, αλλά και ευρύτερα, στη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο;

Η νέα συνέντευξη και η αποπολιτικοποίηση του πολιτικού

Η νέα συνέντευξη Νταβούτογλου επιχειρεί στην πράξη να αποπολιτικοποιήσει κάτι που λειτουργεί κατεξοχήν πολιτικά. Και μάλιστα το πράττει με μια ένταση που διατρέχει όλο το κείμενο.

Σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης, ο Νταβούτογλου επαναλαμβάνει διαρκώς ότι η Τουρκία είναι «ναυτικό κράτος» (η επιχειρηματολογία περί ναυτικής ταυτότητας της Τουρκίας εντάσσεται σε μια σύγχρονη γεωπολιτική κατασκευή, η οποία όμως δεν αποτυπώνει πλήρως την ιστορικά πολυπαραγοντική πραγματικότητα ενός θαλάσσιου χώρου στον οποίο η ελληνική ναυτική παρουσία υπήρξε και παραμένει διαχρονική και καθοριστική), ότι διαθέτει «θαλάσσια πατρίδα» και ότι δεν μπορεί να αποδεχθεί περιορισμούς στην πρόσβασή της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Γεωγραφία και Διεθνές Δίκαιο

Για τον Νταβούτογλου, ωστόσο, αφετηρία δεν είναι το διεθνές δίκαιο, αλλά η γεωγραφία. Δεν είναι οι συνθήκες, αλλά οι ακτογραμμές. Δεν είναι καν το υφιστάμενο καθεστώς, αλλά η γεωπολιτική αναγκαιότητα όπως την αντιλαμβάνεται η Τουρκία.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η θεμελιώδης διαφορά. Ο Νταβούτογλου δεν επιχειρεί να αποδείξει ότι η Τουρκία έχει δίκιο και το Δίκαιο με το μέρος της. Επιχειρεί να μεταφέρει τη συζήτηση από το δίκαιο στη γεωπολιτική λογική. Αυτή η μετατόπιση δεν είναι απλώς ρητορική, αλλά θεμελιώδης τουρκική μεθοδολογία.

Το «κοινό Αιγαίο»

Η πλέον χαρακτηριστική έκφραση αυτής της λογικής είναι η αναφορά στο «κοινό Αιγαίο», την οποία φρόντισε ο Διευθυντής της Καθημερινής -προς τιμήν του- να αναδείξει σε πηχυαίο τίτλο (πιθανόν με την ελπίδα να συμβάλει στην αφύπνιση των Αθηνών…).

Πρόκειται όντως για μια φράση που επιφανειακά μοιάζει συναινετική. Στην πραγματικότητα όμως μετατοπίζει τελείως το πλαίσιο: από το ερώτημα των κυριαρχικών δικαιωμάτων στο ερώτημα της συνδιαχείρισης. Από το «τι ανήκει σε ποιον» στο «πώς θα το διαχειριστούμε από κοινού». Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικές αφετηρίες.

Η ρητορική συμμετρίας

Και εδώ εμφανίζεται ένα ακόμη στοιχείο που συχνά αποφεύγεται στη δημόσια συζήτηση. Η ρητορική περί «κοινού θαλάσσιου χώρου» δεν απαντάται μόνο στην τουρκική επιχειρηματολογία. Εμφανίζεται, με διαφορετική στόχευση, και σε ικανή μερίδα του ελληνικού δημόσιου λόγου και στις βασικές θέσεις εκπροσώπων του ελλαδικού πολιτικού συστήματος κατευνασμού και των παρελκομένων του, όπου το Αιγαίο περιγράφεται ως «θάλασσα που ενώνει», «θάλασσα που μοιραζόμαστε», «δύο πλευρές του Αιγαίου» και πλείστες παρόμοιες εκφράσεις εκούσιας εκχώρησης και απόταξης του γεωγραφικού «φόρτου» που ταλανίζει τις ελλαδικές ελίτ.

Αυτή η φαινομενική σύγκλιση όρων, ωστόσο, αποκρύπτει μια κρίσιμη διαφορά: άλλο η συνεργασία κυριαρχιών και άλλο η εξομοίωση κυριαρχικών καθεστώτων. Είναι σε αυτήν ακριβώς τη λογική που η συνέντευξη Νταβούτογλου χτίζει παράλληλα και συστηματικά μια εικόνα συμμετρίας: δύο πλευρές, δύο κράτη, δύο ισότιμοι παίκτες, ένα κοινό Αιγαίο.

12 ναυτικά μίλια και στρατηγική πρόσληψη

Αυτή η συμμετρία δεν αφορά μια ουδέτερη περιγραφή της πραγματικότητας. Είναι σαφέστατη πολιτική επιλογή που μεταφέρει τη συζήτηση από το καθεστώς δικαίου στο πεδίο της διαπραγμάτευσης.

Είναι σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, εξάλλου, στο οποίο εντάσσονται και οι αναφορές του Τούρκου πρώην Πρωθυπουργού στα 12 ναυτικά μίλια, με όλο το ασύστολο ψεύδος με το οποίο τις διανθίζει.

Ο Νταβούτογλου, όπως και η Τουρκία εν συνόλω, δεν προσεγγίζει την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων ως ζήτημα εφαρμογής του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Την προσεγγίζει ως εξέλιξη με γεωπολιτικό κόστος που η Τουρκία δεν μπορεί να αποδεχθεί. Η διαφορά αυτή όμως δεν είναι τεχνική. Είναι θεμελιώδης.

Οι Διερευνητικές Επαφές

Επιπλέον, η συνέντευξη Νταβούτογλου είναι συγκλονιστική στην ενότητα που αφορά τις Διερευνητικές Επαφές Ελλάδας και Τουρκίας, όπου γίνεται λόγος για «ιδιωτικές συνομιλίες», «χάρτες» και «προσδιορισμένα δικαιώματα».

Ανεξαρτήτως ερμηνείας, η ίδια η διατύπωση από έναν πρώην Πρωθυπουργό και πρώην υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας ανοίγει εύλογα ερωτήματα για το εύρος και τη φύση αυτών των διαδικασιών, αλλά και για το πώς αποτυπώθηκαν στην ελληνική δημόσια συζήτηση, καθώς έρχεται να επιβεβαιώσει όλα όσα περί μυστικής διπλωματίας έχουν καταλογιστεί στις ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων 25 ετών από διαπρεπείς Έλληνες αναλυτές.

Κυπριακό και περιφερειακή αρχιτεκτονική

Στο Κυπριακό, η συνέχεια της τουρκικής στρατηγικής σκέψης είναι εξίσου εμφανής.

Η επιμονή Νταβούτογλου στη «φιλοσοφία του Σχεδίου Ανάν» δεν αφορά το παρελθόν, αλλά τη διατήρηση μιας συγκεκριμένης αντίληψης για τη λύση του ζητήματος, ανεξαρτήτως της απόρριψής του το 2004.

Ακόμη και η κριτική προς τη συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ εντάσσεται στην ίδια λογική: την άρνηση μιας περιφερειακής αρχιτεκτονικής στην οποία η Τουρκία δεν βρίσκεται στο κέντρο.

Εν κατακλείδι

Το συνολικό συμπέρασμα είναι σαφές. Ο Νταβούτογλου δεν παρουσιάζει μια νέα στρατηγική, αλλά περιγράφει τη συνέχεια, και την πεμπτουσία, μιας παλιάς.

Αυτό ίσως είναι και το πιο σημαντικό στοιχείο της συνέντευξης: η αξιοσημείωτη σταθερότητα μιας στρατηγικής αντίληψης της Τουρκίας, που επιβιώνει ανεξαρτήτως προσώπων, κυβερνήσεων και συγκυριών.

Η σημασία της δεν βρίσκεται στο αν γίνεται αποδεκτή ή απορρίπτεται. Βρίσκεται στο ότι είναι συνεκτική.

Αυτή η συνέπεια υπενθυμίζει κάτι που συχνά λείπει από την ελληνική κατανόηση και πράξη: ότι η τουρκική στρατηγική σκέψη δεν είναι αποσπασματική. Είναι διαρκής. Γι’ αυτό ακριβώς δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως συγκυριακό φαινόμενο.

Σοβαρές καταγγελίες για οργανωμένη παρέμβαση της Τουρκίας στα εσωτερικά της Ελλάδας και ειδικότερα στη Θράκη διατύπωσε ο Σάββας Καλεντερίδης στην εκπομπή «Geopolitics» της Ναυτεμπορικής, με αφορμή την υπόθεση του τεμένους Τσινάρ στην Ξάνθη και τις δικαστικές εξελίξεις που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Ο αναλυτής αναφέρθηκε στα γεγονότα του 2024, όταν οι νόμιμοι, διορισμένοι από το ελληνικό κράτος, μουφτήδες Ξάνθης, Κομοτηνής και Διδυμοτείχου βρέθηκαν αντιμέτωποι με αντιδράσεις κατά την προσπάθειά τους να ασκήσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα στο τέμενος Τσινάρ. Όπως σημείωσε, το περιστατικό καταγράφηκε σε βίντεο και οδήγησε στην παραπομπή συγκεκριμένων προσώπων στη Δικαιοσύνη.

Ο Σάββας Καλεντερίδης υποστήριξε ότι η Τουρκία επιχειρεί να μετατρέψει μια ποινική και δικαστική υπόθεση σε πολιτικό ζήτημα, παρουσιάζοντάς την ως θέμα δήθεν «τουρκικής μειονότητας» στη Θράκη. Παράλληλα, άσκησε κριτική στις ενέργειες του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής, κάνοντας λόγο για κινητοποιήσεις και παρεμβάσεις που, όπως ανέφερε, υπερβαίνουν τα όρια της διπλωματικής δραστηριότητας.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στις συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν έξω από το Δικαστικό Μέγαρο Ξάνθης, με τον Καλεντερίδη να κάνει λόγο για προσπάθεια άσκησης πίεσης προς τους δικαστικούς λειτουργούς. Παράλληλα, εξέφρασε την άποψη ότι οι ελληνικές αρχές οφείλουν να αντιμετωπίσουν αποφασιστικά τέτοιου είδους φαινόμενα.

Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκε και η έρευνα του δημοσιογράφου Νίκου Αρβανίτη και του Rodopi Press, η οποία κατέγραψε τις αντιδράσεις πολιτών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν, η υπόθεση Τσινάρ άνοιξε έναν ευρύτερο διάλογο για την ταυτότητα και την εκπροσώπηση της μουσουλμανικής κοινότητας της Θράκης.

Κατά την ανάλυση που παρουσιάστηκε στην εκπομπή, τα δεδομένα δείχνουν ότι η μειονότητα δεν αποτελεί ένα ενιαίο και μονολιθικό σώμα, αλλά μια κοινωνία με διαφορετικές πολιτικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές προσεγγίσεις. Ο Καλεντερίδης υποστήριξε ότι η εικόνα αυτή έρχεται σε αντίθεση με το αφήγημα που προβάλλεται επί χρόνια από την Άγκυρα.

Στο δεύτερο μέρος της εκπομπής, ο αναλυτής στάθηκε στις πρόσφατες δηλώσεις του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για την Ανατολική Μεσόγειο, το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα. Όπως ανέφερε, οι τοποθετήσεις του Τούρκου προέδρου συνιστούν ευθείες προειδοποιήσεις προς μια σειρά κρατών της περιοχής, αλλά και προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Σάββας Καλεντερίδης εκτίμησε ότι η Άγκυρα επιχειρεί να αναβαθμίσει τον γεωπολιτικό της ρόλο μέσα από μια στρατηγική έντασης, ενώ παράλληλα επανέλαβε ότι η Τουρκία συνεχίζει να προβάλλει διεκδικήσεις που δεν στηρίζονται στο διεθνές δίκαιο και στις ισχύουσες διεθνείς συνθήκες.

Το βασικό συμπέρασμα της εκπομπής ήταν ότι η Θράκη βρίσκεται στο επίκεντρο μιας διαρκούς προσπάθειας πολιτικής και ιδεολογικής επιρροής από την Άγκυρα, την ώρα που οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο δημιουργούν ένα ιδιαίτερα σύνθετο γεωπολιτικό περιβάλλον για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Μόνο η ιστορία μπορεί να εξηγήσει γιατί η Μόσχα οδηγήθηκε στην απόφαση να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας τον Φεβρουάριο του 2022, μετά και την παρέμβαση του απαξιωμένου και σύντομα παραιτηθέντος Βρετανού πρωθυπουργού, Μπόρις Τζόνσον, ο οποίος φέρεται να παρότρυνε τον Ζελένσκι να μην τηρήσει συμφωνία με τη Μόσχα.

Τι είχε προηγηθεί;

Τον Ιανουάριο του 1990, ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών, Χανς-Ντίτριχ Γκένσερ, είχε δηλώσει δημοσίως ότι το ΝΑΤΟ όφειλε να αποκλείσει την επέκτασή του προς τα σοβιετικά σύνορα. Στις 9 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Τζέιμς Μπέικερ, συναντήθηκε με τον Πρόεδρο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στη Μόσχα και, όταν ρωτήθηκε αν το ΝΑΤΟ θα κινούνταν προς ανατολάς, απάντησε: «ούτε μία ίντσα».

Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, η λεγόμενη Συμφωνία «Δύο συν Τέσσερα» άνοιξε τον δρόμο για μια ενωμένη και κυρίαρχη Γερμανία τον Οκτώβριο. Τον Φεβρουάριο του επόμενου έτους, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας διαλύθηκε και ακολούθησε το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης.

Όταν το ΝΑΤΟ είχε ιδρυθεί, τον Απρίλιο του 1949, η Μόσχα είχε πράγματι επιχειρήσει να ενταχθεί σε αυτό, αλλά απορρίφθηκε ευγενικά. Μόλις τον Μάιο του 1955, ενοχλημένη από την ένταξη της Δυτικής Γερμανίας στο ΝΑΤΟ, η Μόσχα ίδρυσε το Σύμφωνο της Βαρσοβίας.

Ας εξετάσουμε, λοιπόν, τα λάθη της Μόσχας.

Υπομονή

Η υπομονή είναι ρωσική αρετή. Όμως η υπερβολική υπομονή μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από άπληστους ψευδοφίλους, όπως θα δούμε.

Ίσως το πρώτο λάθος της Μόσχας ήταν όταν ο συναισθηματικός Χρουστσόφ, του οποίου η δεύτερη σύζυγος ήταν Ουκρανή και ο οποίος είχε υπηρετήσει ως επικεφαλής του Κομμουνιστικού Κόμματος στην Ουκρανία, παραχώρησε την Κριμαία στην Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία το 1954. Φαινομενικά, η απόφαση αυτή αποσκοπούσε στην ενίσχυση του ελέγχου της Μόσχας, αλλά εξυπηρετούσε και προσωπικά συναισθήματα.

Αν η Κριμαία είχε παραμείνει μέρος της Ρωσίας, η Μόσχα δεν θα χρειαζόταν ποτέ να την ανακτήσει το 2014, θέτοντας έτσι σε κίνηση την αυξημένη υποστήριξη του ΝΑΤΟ προς το Κίεβο.

Λάθη

Η υπομονή της Ρωσίας υπήρξε εκπληκτική. Μετά την απομάκρυνση του Προέδρου Γιανουκόβιτς και τις λεγόμενες Συμφωνίες του Μινσκ, οι οποίες, όπως παραδέχθηκε αργότερα η Γερμανίδα καγκελάριος, είχαν σχεδιαστεί για να βοηθήσουν την Ουκρανία να ενισχύσει τις ένοπλες δυνάμεις της, η Μόσχα φαίνεται ότι υπέθεσε πως η ειδική στρατιωτική της επέμβαση θα έφερνε γρήγορα αποτελέσματα.

Πίστεψε, επίσης, ότι μια διαπραγματευμένη συμφωνία θα προστάτευε τα ρωσικά τμήματα της Ουκρανίας και θα διατηρούσε την Ουκρανία ουδέτερη.

Δεδομένου του ιστορικού, η αφέλεια της Μόσχας φαίνεται εκπληκτική.

Πρώτον, παρά τις προφορικές διαβεβαιώσεις που είχαν δοθεί ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκτεινόταν προς ανατολάς, το 1999 η Συμμαχία δέχθηκε την Πολωνία, την Ουγγαρία και την Τσεχική Δημοκρατία. Την ίδια περίοδο άρχισε να βομβαρδίζει το Βελιγράδι χωρίς άδεια των Ηνωμένων Εθνών.

Και σαν να μην έφτανε ο παράνομος πόλεμος στο Ιράκ, το 2004 τα κράτη της Βαλτικής εντάχθηκαν στο ΝΑΤΟ. Μέχρι τότε, ο Πούτιν βρισκόταν σε ολοένα και ισχυρότερη θέση και εξέφρασε τις ανησυχίες του για τη δυτική προδοσία στο Μόναχο, το 2007.

Αν και η ένταξη της Δυτικής Γερμανίας στο ΝΑΤΟ το 1955 οδήγησε, δικαιολογημένα, τη Μόσχα στη δημιουργία του Συμφώνου της Βαρσοβίας, δεν υπήρχε τότε άλλη εναλλακτική.

Σκέψεις

Τα χρόνια του Γέλτσιν και η δεκαετία του 1990 υπήρξαν καταστροφικά. Είχαν, όμως, ως αφετηρία την ευπιστία του Γκορμπατσόφ ότι το ΝΑΤΟ ήταν φιλικό.

Κατά τη διάρκεια εκείνων των ετών, οι λεγόμενοι Ρώσοι ολιγάρχες, οι περισσότεροι από τους οποίους είχαν ισχυρές διασυνδέσεις με το Ισραήλ και είχαν αποσπάσει τεράστια χρηματικά ποσά, συναλλάσσονταν με δυτικούς αργυραμοιβούς. Η λάσπη έλκει τη λάσπη.

Το Κρεμλίνο υπό τον Πούτιν κατάφερε να τους βάλει σε τάξη, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες συνέβη και εξακολουθεί να συμβαίνει το αντίθετο.

Ο κλασικός ρεαλισμός υποστηρίζει ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά αποτελεί την κινητήρια δύναμη πίσω από τις διακρατικές σχέσεις. Αυτό είναι προφανές. Το άτομο είναι η βάση των διακρατικών σχέσεων. Το άτομο σχηματίζει οικογένειες, ομάδες, φυσικά, οικονομικά και ψυχολογικά σύνορα. Σε αυτό προσθέτω τον αταβισμό.

Όπως έγραψε ο A.J.P. Taylor, η ιστορία διδάσκει τους ανθρώπους πώς να επαναλαμβάνουν λάθη.

Έτσι, ο Τσάρος Νικόλαος της Ρωσίας εξαπατήθηκε από τον Γερμανό Κάιζερ, ο Ιωσήφ Στάλιν εξαπατήθηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ εξαπατήθηκε από τον Χέλμουτ Κολ και ο Βλαντίμιρ Πούτιν εξαπατήθηκε από την Άνγκελα Μέρκελ.

Πρέπει πάντα να αντιμετωπίζεις έναν λύκο ως λύκο και όχι ως σκύλο. Ορισμένοι άνθρωποι, όμως, δεν μπορούν να δουν την πραγματική διαφορά ανάμεσα σε έναν λύκο και έναν σκύλο. Συχνά βλέπουν μόνο αυτό που θέλουν να δουν.

Ο Harold Nicolson έγραψε στο περίφημο βιβλίο του για τη διπλωματία ότι στις διπλωματικές συναλλαγές και στη σύνταξη συνθηκών η ακρίβεια είναι ζωτικής σημασίας. Επειδή οι αλήθειες του αγνοήθηκαν, βρισκόμαστε σήμερα στο χάος.

Τέλος, οι μέτοχοι του Στρατιωτικο-Βιομηχανικού-Κογκρεσιακού Συμπλέγματος είναι εκείνοι που, ως άτομα, φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη για το σημερινό χάος. Ο Αϊζενχάουερ αγνοήθηκε επιμελώς και τα λάθη επαναλήφθηκαν.

Εξ ου και οι ανησυχίες της Μόσχας.

Η απληστία γεννά απληστία.

William Mallinson
Αθήνα, 11 Ιουνίου 2026

Ο William Mallinson είναι πρώην Βρετανός διπλωμάτης, μέλος της συντακτικής επιτροπής του Journal of Balkan and Near Eastern Studies και συγγραφέας αρκετών βιβλίων στα ελληνικά και στα αγγλικά, μεταξύ των οποίων τα Cyprus: A Modern History, Guicciardini Geopolitics and Geohistory: Understanding Inter-State Relations και Cyprus 1974: Anatomy of an Invasion, το οποίο συνέγραψε με τον Βασίλη Φούσκα.

Το πιο πρόσφατο βιβλίο του είναι The Real Story of the Relationship between Britain and Greece, του οποίου η έκδοση σε paperback κυκλοφόρησε πρόσφατα. Έχει επίσης εκδοθεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Παπαζήση ως Οι Ελληνοβρετανικές Σχέσεις: Ξετυλίγοντας τον Μύθο.