Επιμέλεια: Μπάμπης Πετράκης

Πώς έφτασε ο Σουδανός στην Ιρλανδία; Σύμφωνα με την αστυνομία, ο άνδρας πέταξε πιθανότατα από το Παρίσι στο Δουβλίνο και στη συνέχεια συνέχισε με λεωφορείο προς τη Βόρεια Ιρλανδία.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «The Telegraph», ακριβώς αυτή η διαδρομή διαφημίζεται ενεργά στα social media από Αλβανούς διακινητές ανθρώπων.

Μετά την επίθεση με μαχαίρι στο Μπέλφαστ, γίνονται όλο και περισσότερα γνωστά για τον τρόπο εισόδου του 30χρονου υπόπτου, ο οποίος κατάγεται από το Σουδάν. Σύμφωνα με την αστυνομία, ο Χάντι Αλοντίντ (Hadi Alodid) κατάφερε τον Φεβρουάριο του 2023 να εισέλθει στη Βόρεια Ιρλανδία μέσω της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, αφού είχε ταξιδέψει προηγουμένως με πτήση γραμμής από το Παρίσι στο Δουβλίνο. Μόνο στη Βόρεια Ιρλανδία υπέβαλε αίτηση ασύλου και έλαβε τον Σεπτέμβριο του 2023 άδεια παραμονής στο Ηνωμένο Βασίλειο μέχρι το 2028.

Όπως αναφέρει η βρετανική εφημερίδα «The Telegraph», αλβανικές συμμορίες διακινητών προσφέρουν αυτό το νομικό κενό για είσοδο στα social media, εκμεταλλευόμενοι την απουσία ελέγχων διαβατηρίων στα σύνορα μεταξύ Ιρλανδίας και Βόρειας Ιρλανδίας. Ο Αλοντίντ φέρεται μετά την άφιξή του στο Δουβλίνο να πήρε λεωφορείο για το Μπέλφαστ. Αυτή η διαδρομή, σύμφωνα με την Telegraph, διαφημίζεται σε διαδικτυακά βίντεο και αγγελίες ως εναλλακτική λύση στις παράνομες διασχίσεις της Μάγχης – με «εγγυημένη» επιτυχία και «μέγιστη ασφάλεια», όπως αναφέρεται.

Η πληρωμή των 7.000 λιρών (8.100 ευρώ) γίνεται μόνο μετά την άφιξη. Η επικοινωνία με τους διακινητές γίνεται μέσω συνδέσμων ή WhatsApp.

Επιπλέον, όπως αναφέρει και η εφημερίδα «Daily Mail», ο Αλοντίντ επωφελήθηκε από το βρετανικό πρόγραμμα «Fast-Track», μια επιταχυνόμενη διαδικασία ασύλου που εισήχθη ακόμα επί πρωθυπουργίας Ρίσι Σουνάκ. Το πρόγραμμα προβλέπει την ταχεία εξέταση αιτήσεων από άτομα προερχόμενα από χώρες που η βρετανική κυβέρνηση χαρακτηρίζει ως «ασφαλείς».

Ο ύποπτος φέρεται τη Δευτέρα να επιτέθηκε επανειλημμένα με μαχαίρι σε έναν άνδρα και να προσπάθησε να του κόψει τον λαιμό. Το θύμα τραυματίστηκε σοβαρά. Από τότε το Μπέλφαστ συγκλονίζεται από ταραχές. Ταραξίες, εν μέρει καλυμμένοι, περιφέρονταν στους δρόμους μετά το περιστατικό και έβαλαν φωτιά σε αρκετά οχήματα, μεταξύ των οποίων και ένα λεωφορείο.

Επίσης, πυρπολήθηκαν σπίτια και χρειάστηκε να διασωθούν κάτοικοι. Λίγο νωρίτερα, αρκετές εκατοντάδες άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί για να διαδηλώσουν κατά των μεταναστών και της μετανάστευσης.

Η απειλή του Αζερμπαϊτζάν στα σύνορα καταγγέλλεται ως τεράστια, ενώ ο Πασινιάν κοιτάζει αλλού

Από Diario Armenia
9 Ιουνίου 2026

Ο Νικόλ Πασινιάν κέρδισε τις εκλογές και θέλει να μείνει στην ιστορία για τον ρόλο του στην ανοικοδόμηση της Δημοκρατίας πάνω σε νέα θεμέλια. Όμως ο πρωθυπουργός αντιμετωπίζει αρκετές προκλήσεις, έχοντας μια εμφανώς αφελή κατανόηση της περιφερειακής γεωπολιτικής.

Για τρεις δεκαετίες, τα ανατολικά σύνορα μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν —υπενθυμίζεται ότι οι δύο χώρες μοιράζονται επίσης χερσαία σύνορα νοτιοανατολικά της Αρμενίας, στα σύνορα με το Ναχιτσεβάν— παρέμεναν στρατιωτικοποιημένα και υπό ανοιχτή αμοιβαία απειλή. Παρ’ όλα αυτά, σε όλη εκείνη την περίοδο, το αίσθημα ασφάλειας δεν είχε μειωθεί, τουλάχιστον στην Αρμενία. Ήταν οι εποχές όπου η Δημοκρατία του Αρτσάχ λειτουργούσε ως πραγματικό κράτος-ασπίδα.

Ο δεύτερος πόλεμος του Αρτσάχ το 2020 και οι βομβαρδισμοί του αμάχου πληθυσμού εκείνης της αυτοανακηρυγμένης δημοκρατίας από το Αζερμπαϊτζάν, που οδήγησαν στην εθνοκάθαρση και την εξορία 120.000 αυτοχθόνων Αρμενίων προς την Αρμενία τον Σεπτέμβριο του 2023, άλλαξαν πλήρως το περιφερειακό σκηνικό.

Και σε μεγάλο βαθμό αυτό συνδέεται με τις πολιτικές της κυβέρνησης του Νικόλ Πασινιάν και τις επικίνδυνες γεωπολιτικές του κινήσεις, οι οποίες, μέσα στο όνειρό του να γίνει ο αρχιτέκτονας μιας νέας Αρμενίας, «πραγματικής και όχι ιστορικής», όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, κατέληξαν να οδηγήσουν τη μεγαλομανία του αυταρχικού προέδρου του Αζερμπαϊτζάν, Ιλχάμ Αλίγιεφ, σε αδιανόητα άκρα.

Σήμερα, η Αρμενία δεν είναι ασφαλέστερη από πριν, παρά τις επενδύσεις δισεκατομμυρίων στην άμυνα και τον εκσυγχρονισμό του στρατιωτικού της οπλοστασίου τα τελευταία τρία χρόνια. Η άνευ προηγουμένου στρατιωτική παρέλαση στην Πλατεία Δημοκρατίας στις 28 Μαΐου αποτέλεσε ακόμη ένα παράδειγμα της αυταπάτης του Πασινιάν. Με μια αμφισβητήσιμη κατανόηση της αρμενικής ιστορίας των τελευταίων 150 ετών, πιστεύει ότι μπορεί να μετατρέψει τις γενοκτονικές κυβερνήσεις της Τουρκίας και του Αζερμπαϊτζάν σε αξιόπιστους εταίρους.

Κυριαρχία σε κίνδυνο

Μακριά από τα νέον φώτα του κέντρου του Γερεβάν και τα σύγχρονα καφέ της Βόρειας Λεωφόρου και της Πλατείας Όπερας, στα ανατολικά σύνορα της Αρμενίας —και ιδιαίτερα στις πόλεις των επαρχιών Σιουνίκ, Βαγιότς Τζορ και Κεγαργκιουνίκ— η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή και η απειλή του Αζερμπαϊτζάν παραμένει διαρκώς παρούσα.

Μόλις 24 ώρες πριν από την έναρξη των κρίσιμων κοινοβουλευτικών εκλογών της Κυριακής 7 Ιουνίου, το Ινστιτούτο Lemkin για την Πρόληψη της Γενοκτονίας και την Ανθρώπινη Ασφάλεια δημοσίευσε έκθεση σχετικά με τις απειλές που αντιμετωπίζουν οι αρμενικές παραμεθόριες κοινότητες στο πλαίσιο της επικείμενης εκλογικής διαδικασίας.

«Το Ινστιτούτο Lemkin για την Πρόληψη της Γενοκτονίας και την Ανθρώπινη Ασφάλεια ανησυχεί σοβαρά για την κυριαρχία της Δημοκρατίας της Αρμενίας, η οποία απειλείται για ακόμη μία φορά από το Αζερμπαϊτζάν και τους συμμάχους του, αυτή τη φορά ενόψει των αρμενικών κοινοβουλευτικών εκλογών της 7ης Ιουνίου 2026», ξεκινά το έγγραφο, καθορίζοντας από την αρχή το επίκεντρο της ανάλυσεώς του.

Συγκεκριμένα, υπενθυμίζει ότι πριν από λιγότερο από έναν μήνα, στις 10 Μαΐου, ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν, Ιλχάμ Αλίγιεφ, «απείλησε άμεσα τους Αρμένιους ψηφοφόρους, προειδοποιώντας ότι “ο αρμενικός λαός θα υποφέρει” εάν οποιοσδήποτε υποψήφιος εκτός από τον εν ενεργεία πρωθυπουργό Νικόλ Πασινιάν ερχόταν στην εξουσία».

Έτσι, ο ίδιος ο Αλίγιεφ άφησε να εννοηθεί ότι, αν επικρατούσε οποιαδήποτε από τις επιλογές της αντιπολίτευσης, το Αζερμπαϊτζάν θα εισέβαλλε στην Αρμενία — μια απειλή που διατυπώνει σταθερά από το 2020, προσθέτει το Ινστιτούτο Lemkin. Σε συντονισμό με τον Αλίγιεφ, ο πρωθυπουργός Πασινιάν χρησιμοποίησε επανειλημμένα αυτή την εκλογική απειλή ως κεντρικό θέμα της εκστρατείας του, σε ένα σενάριο που θα μπορούσε να περιγραφεί ως «ή εγώ ή πόλεμος».

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το Ινστιτούτο Lemkin προειδοποιεί για απειλές κατά της εθνικής ασφάλειας και αποκαλεί τα πράγματα με το όνομά τους. «Αυτό το (διεθνές) ενδιαφέρον έχει ξεπεράσει κατά πολύ την ελάχιστη προσοχή που δόθηκε στη γενοκτονία των Αρμενίων του Αρτσάχ από το Αζερμπαϊτζάν το 2023, η οποία έλαβε χώρα μέσα σε ένα περιβάλλον διεθνούς σιωπής και συνενοχής», προειδοποιεί.

Business as usual

Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε ένα πλαίσιο οικονομικής και εμπορικής προσέγγισης των εξελίξεων στον Νότιο Καύκασο, όπου κεντρικό ρόλο παίζει η υπογραφή της Διακήρυξης της Ουάσιγκτον στις 8 Αυγούστου 2025, με τη διαμεσολάβηση του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, με επίκεντρο το σχέδιο Trump Road to International Peace and Prosperity (TRIPP).

«Υπό το λάβαρο της ειρήνης, η διακήρυξη και οι επακόλουθες συμφωνίες επαναπροσδιορίζουν τη μακροχρόνια επεκτατική εδαφική διεκδίκηση του Αζερμπαϊτζάν επί της νότιας επαρχίας Σιουνίκ της Αρμενίας ως ένα ωφέλιμο αναπτυξιακό σχέδιο και παραχωρούν σε αμερικανική εταιρεία ποσοστό 74% στη διαχείριση της προτεινόμενης διαδρομής μεταφορών, η οποία συνδέει το κυρίως Αζερμπαϊτζάν με τον θύλακά του στο Ναχιτσεβάν και περαιτέρω με την Τουρκία μέσω κυρίαρχου αρμενικού εδάφους», σημειώνουν οι αναλυτές του Ινστιτούτου Lemkin.

Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, υπογράφηκε πρόσφατα με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Τζέι Ντι Βανς πρόταση για μελλοντική στρατηγική συνεργασία σχετικά με την εξόρυξη κρίσιμων ορυκτών και σπάνιων γαιών από την Αρμενία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και για την ανάπτυξη των ενεργειακών συμφερόντων του Αζερμπαϊτζάν.

Γενοκτονία στο Αρτσάχ

Όλα αυτά συμβαίνουν μόλις τρία χρόνια μετά την εκκένωση του Αρτσάχ από τον γηγενή αρμενικό πληθυσμό του και «εν μέσω καταγεγραμμένων περιπτώσεων ευρωπαϊκών εταιρειών που επενδύουν στο Αρτσάχ (Ναγκόρνο-Καραμπάχ), το οποίο τελεί υπό κατοχή του Αζερμπαϊτζάν — το de facto αρμενικό κράτος που το Αζερμπαϊτζάν άδειασε από τον γηγενή αρμενικό πληθυσμό του το 2023 μέσω μιας διαδικασίας που πολλές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένου του Ινστιτούτου Lemkin, χαρακτήρισαν ως γενοκτονία».

Αφού αμφισβητεί τις «κατασταλτικές πολιτικές» της κυβέρνησης Πασινιάν απέναντι στους αντιπάλους της και την Αρμενική Αποστολική Εκκλησία, καθώς και την αποδοχή της αφήγησης της Τουρκίας και του Αζερμπαϊτζάν — φτάνοντας ακόμη και στο σημείο να υποβαθμίζει τις απαιτήσεις αλλαγής του Εθνικού Συντάγματος και να απειλεί με επανεγκατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων Αζέρων στο λεγόμενο «Δυτικό Αζερμπαϊτζάν», το οποίο συμπίπτει με αρμενικό έδαφος — το Ινστιτούτο Lemkin προειδοποιεί για κλιμακούμενες απειλές στα σύνορα.

«Το Ινστιτούτο Lemkin έχει ενημερωθεί για αρκετές ανησυχητικές καταγγελίες που προέρχονται από μαρτυρίες κοινοτήτων της πρώτης γραμμής στην Αρμενία και προσφύγων από το Αρτσάχ. Οι μαρτυρίες τους αποκαλύπτουν μια ριζικά διαφορετική πραγματικότητα από αυτή που παρουσιάζει η αρμενική κυβέρνηση εις βάρος τους», σημειώνουν οι αναλυτές.

Οι σοβαρές κατηγορίες περιλαμβάνουν:

Κρατική λογοκρισία και διαρθρωτική πίεση στις παραμεθόριες κοινότητες εν μέσω συνεχιζόμενης αζερικής επιθετικότητας.

Σύμφωνα με τους ερωτηθέντες, οι κοινοτάρχες των χωριών δέχονται πιέσεις από την αρμενική κυβέρνηση ώστε να αποκρύπτουν αναφορές για πυρά του Αζερμπαϊτζάν κατά κατοικιών αμάχων από παράνομα αζερικά αποσπάσματα εγκατεστημένα εντός κυρίαρχου αρμενικού εδάφους.

Επιπλέον, απαγορεύεται η κατασκευή ιδιωτικών καταφυγίων και οχυρωματικών έργων, ενώ το κράτος δεν προχωρά το ίδιο σε τέτοιες εργασίες με δικά του έξοδα και «τα λίγα αρμενικά στρατιωτικά φυλάκια που βρίσκονται απέναντι από τους Αζέρους είναι εκτεθειμένα και πολύ ευάλωτα σε επιθέσεις drones».

«Κανένα χωριό σε αυτές τις εξαιρετικά ευαίσθητες περιοχές δεν διαθέτει πολιτικά καταφύγια. Οι κάτοικοι λένε ότι τα παράνομα αζερικά φυλάκια που περιβάλλουν το χωριό τους μπορούν να παρακολουθούν κάθε τους κίνηση, γεγονός που υποδηλώνει ότι η κατασκευή καταφυγίων αυτή τη στιγμή ίσως είναι αδύνατη», υποστηρίζει το Ινστιτούτο Lemkin.

Διακρίσεις κατά των προσφύγων του Αρτσάχ

Οι πρόσφυγες από το Αρτσάχ στις περιοχές αυτές αναφέρουν συστηματικές διακρίσεις και ρητορική μίσους με κρατική υποστήριξη.

Επιπλέον, οι πρόσφυγες αναφέρουν σημαντικά εμπόδια στην απόκτηση αρμενικής υπηκοότητας, κάτι που τους εμποδίζει να συμμετέχουν στις εκλογές.

Οι ερωτηθέντες δηλώνουν ότι διαθέτουν εξαιρετικά περιορισμένη κοινωνική στήριξη και υποστηρίζουν ότι οι άγαμοι δεν λαμβάνουν καμία βοήθεια από την αρμενική κυβέρνηση.

Αζερική κατοχή και πιεστική επιβολή

Τα διαθέσιμα δημογραφικά στοιχεία δείχνουν ότι από το 2020 έως το 2025 το Σιουνίκ υπέστη σημαντική πληθυσμιακή μείωση, περίπου 15% του συνολικού πληθυσμού, δηλαδή περίπου 20.000 άτομα. Αυτή η μείωση αποδίδεται στη συστηματική εχθρότητα, τη βία και τη συνεχιζόμενη εδαφική διείσδυση του Αζερμπαϊτζάν, «με ορισμένα χωριά να είναι πλέον πλήρως περικυκλωμένα από παράνομα αζερικά φυλάκια και να υπόκεινται σε συνεχή παρακολούθηση από αζερικά drones».

«Ο αζερικός έλεγχος των επικοινωνιών έχει επανειλημμένα αφήσει παραμεθόριες κοινότητες χωρίς σύνδεση δικτύου, ορισμένες φορές για εβδομάδες, δημιουργώντας σοβαρούς κινδύνους κατά τη διάρκεια εκτάκτων αναγκών, όταν είναι απαραίτητη η επικοινωνία εντολών εκκένωσης ή άλλων κρίσιμων πληροφοριών», αναφέρει η έκθεση.

Στην πόλη Μετς Ισχανασάρ, εντός της Αρμενίας αλλά υπό κατοχή του Αζερμπαϊτζάν, αναφέρεται ότι οι Αρμένιοι στρατιωτικοί δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να περνούν μέσα από αζερικά φυλάκια για να φτάσουν στις στρατιωτικές τους θέσεις και φέρονται να ελέγχονται από τις κατοχικές δυνάμεις σχετικά με τα όπλα που μεταφέρουν.

Επιπλέον, τους τελευταίους μήνες τουρκικά και αζερικά στρατιωτικά αεροσκάφη έχουν θεαθεί να πετούν απευθείας πάνω από αρμενικά χωριά, παρότι στο παρελθόν απέφευγαν να παραβιάζουν τον αρμενικό εναέριο χώρο.

Το Ινστιτούτο Lemkin καταλήγει με ένα μήνυμα ασυνήθιστης βαρύτητας: «Η ιστορία έχει επανειλημμένα δείξει ότι ο κατευνασμός των επιθετικών ενστίκτων ενός γενοκτονικού επεκτατικού κράτους όπως το Αζερμπαϊτζάν δεν εγγυάται την προστασία ενός έθνους που βρίσκεται στο στόχαστρό του. Αντιθέτως, η πολιτική του κατευνασμού συνήθως συμβάλλει μόνο στη ριζοσπαστικοποίηση και την καταστροφή».

Πέρα από τα εκλογικά αποτελέσματα, είναι ώρα να ληφθούν μέτρα τώρα ώστε να αποτραπούν μεγαλύτερες συμφορές. Δεδομένης της αφέλειας ή της εφησυχασμένης στάσης των πολιτών του Γερεβάν και άλλων πόλεων που ψήφισαν τον Πασινιάν, αξίζει να θυμηθούμε τη φράση ενός χωρικού από το Σιουνίκ που παρατίθεται στην έκθεση του Ινστιτούτου Lemkin:

«Στο Γερεβάν μάς αποκαλούν τρελούς επειδή μένουμε εδώ, αλλά δεν καταλαβαίνουν ότι αν φύγουμε εμείς από αυτό το μέρος, οι επόμενοι θα είναι αυτοί».

Κάρλος Μπογιατζιάν
Δημοσιογράφος
coboyadjian@yahoo.com.ar

Σήμα συναγερμού για την τουρκική αναθεωρητική στρατηγική εξέπεμψε ο Γιάννης Θεοδωράτος μέσα από την εκπομπή «Με το Κλειδί της Ιστορίας» στο BlueSky.

Ο γνωστός αναλυτής υποστήριξε ότι η Τουρκία έχει πλέον αποκαλύψει το πραγματικό της πρόσωπο: δεν λειτουργεί ως απλός σύμμαχος της Δύσης, αλλά ως ανερχόμενη νεοοθωμανική δύναμη, η οποία επιχειρεί να απλώσει επιρροή σε τρεις γεωπολιτικούς χώρους: Ευρώπη, Ασία και Αφρική.

Κατά τον Θεοδωράτο, η Άγκυρα επιδιώκει να ανακτήσει, όπου μπορεί, επιρροή σε περιοχές της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όπου δεν μπορεί να κατακτήσει, επιχειρεί να ελέγξει μέσω στρατιωτικών βάσεων, οικονομικής διείσδυσης, drones, ισλαμιστικών δικτύων και διπλωματικών συμμαχιών.

Ιδιαίτερο βάρος έδωσε στη ρήξη Τουρκίας–Ισραήλ. Όπως ανέφερε, η Τουρκία προσπαθεί να δημιουργήσει έναν δακτύλιο γύρω από το Ισραήλ, αξιοποιώντας Χαμάς, Χεζμπολάχ, Αδελφούς Μουσουλμάνους και περιφερειακές σχέσεις σε Συρία, Ιράκ, Σουδάν, Λιβύη και Σομαλία.

Ο Θεοδωράτος εκτίμησε ότι το Ισραήλ έχει αντιληφθεί τον τουρκικό κίνδυνο και κινείται πλέον με μεσομακροπρόθεσμο σχέδιο περιορισμού της τουρκικής επιρροής. Σε αυτό το πλαίσιο, εντάσσεται και η στρατηγική προσέγγιση με Ελλάδα και Κύπρο.

Κεντρικό σημείο της εκπομπής ήταν η προειδοποίηση για τα δύο νέα ΝΑΤΟϊκά στρατηγεία που φέρεται να διεκδικεί η Τουρκία: ένα ναυτικό στρατηγείο στην περιοχή του Μαρμαρά, με αρμοδιότητα τον Εύξεινο Πόντο, και ένα δεύτερο στη νοτιοανατολική Τουρκία.

Ο Θεοδωράτος έθεσε ευθέως το ερώτημα: γιατί η Ελλάδα να συναινέσει στην αύξηση της γεωστρατηγικής ισχύος μιας χώρας που απειλεί την Ελλάδα, την Κύπρο και το Ισραήλ;

Η θέση του ήταν ξεκάθαρη: βέτο. Όχι υπεκφυγές, όχι αναμονή, όχι διπλωματικές ασάφειες. Η Ελλάδα, όπως είπε, οφείλει να μπλοκάρει τη δημιουργία στρατηγείων στην Τουρκία, γιατί διαφορετικά θα συμβάλει η ίδια στην ενίσχυση μιας δύναμης που λειτουργεί αποσταθεροποιητικά.

Παράλληλα, σημείωσε ότι η Τουρκία διατηρεί στενές σχέσεις με τη Ρωσία, συνεργάζεται στο Ακούγιου, κινείται ως «επιτήδειος γεωπολιτικός ουδέτερος» και δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως αξιόπιστος θεματοφύλακας της ΝΑΤΟϊκής ασφάλειας στον Εύξεινο Πόντο.

Στο δεύτερο επίπεδο της ανάλυσης, ο Θεοδωράτος παρουσίασε την Τουρκία ως ανερχόμενη αεροναυτική δύναμη. Αναφέρθηκε στο Anadolu, στο υπό κατασκευή τουρκικό αεροπλανοφόρο, στα drones Bayraktar, στα μη επανδρωμένα αεριωθούμενα Kızılelma και στη φιλοδοξία της Άγκυρας να αποκτήσει ρόλο στον Περσικό Κόλπο, την Ερυθρά Θάλασσα, τον Ινδικό Ωκεανό και την Ανατολική Μεσόγειο.

Κατά τον ίδιο, η Σομαλία αποτελεί τουρκικό προγεφύρωμα προς τον Ινδικό Ωκεανό, ενώ η τουρκική εμπλοκή σε Λιβύη, Σουδάν, Ιράκ, Συρία και Κατάρ δείχνει ότι η Άγκυρα κινείται με σχέδιο υπερεπέκτασης.

Ωστόσο, ο Θεοδωράτος υπογράμμισε ότι αυτή η υπερεπέκταση έχει και αδυναμίες. Η Τουρκία, όπως είπε, δεν διαθέτει την οικονομική βάση μεγάλης δύναμης. Η τουρκική λίρα πιέζεται, η οικονομία έχει ρωγμές και η βιασύνη του Ερντογάν συνδέεται ακριβώς με αυτή την εσωτερική αδυναμία.

Το τελικό μήνυμα της εκπομπής ήταν ότι η Ελλάδα χρειάζεται κουλτούρα ασφαλείας. Δεν μπορεί να παραμένει θεατής. Οφείλει να διαβάζει την τουρκική στρατηγική, να εντοπίζει από πού αντλεί ισχύ η Άγκυρα και να αξιοποιεί συμμαχίες με Κύπρο, Ισραήλ, Αίγυπτο και άλλες δυνάμεις.

Ο Θεοδωράτος κατέληξε ότι η επόμενη δεκαετία θα είναι περίοδος κρίσεων. Η Τουρκία θα επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί τη διεθνή αστάθεια. Το ερώτημα είναι αν η Ελλάδα θα κινηθεί έγκαιρα ή αν θα ξυπνήσει όταν οι εξελίξεις θα έχουν ήδη διαμορφωθεί εις βάρος της.