Σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται μια ραγδαία κλιμάκωση της έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο, με το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες να στέλνουν συντονισμένα, σκληρά μηνύματα προς τη νεοθωμανική φιλοδοξία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η εκπομπή “Direct News” με τον Ανδρέα Μουντζουρούλια φέρνει στο φως όλο το παρασκήνιο των διπλωματικών και στρατιωτικών ανατροπών που στριμώχνουν την Άγκυρα σε όλα τα μέτωπα.

Ιστορική Δικαίωση: Το Ισραήλ Αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Αρμενίων

Σε μια κίνηση υψίστης γεωπολιτικής και ιστορικής σημασίας, το υπουργικό συμβούλιο του Ισραήλ ενέκρινε επίσημα την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, υιοθετώντας την πρόταση ψηφίσματος που κατέθεσε ο υπουργός Εξωτερικών, κύριος Σαρ. Το ζήτημα οδηγείται πλέον στην ολομέλεια της Κνεσέτ, όπου αναμένεται να ψηφιστεί με ευρεία πλειοψηφία.

Ο Ισραηλινός ΥΠΕΞ ξεκαθάρισε στο μήνυμά του ότι η αναγνώριση της γενοκτονίας που διαπράχθηκε στα τελευταία χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αποτελεί ηθικό και ιστορικό καθήκον, καταδικάζοντας απερίφραστα την οργανωμένη εκστρατεία άρνησης και παραποίησης της αλήθειας που προωθεί η Τουρκία. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί παράλληλα τον προάγγελο για τη διεθνοποίηση και την πίεση προς την αναγνώριση της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, ένα μέτωπο στο οποίο η ελληνική πλευρά, Think Tanks και δημοσιογράφοι οφείλουν να παρέμβουν δυναμικά.

Οργή στο Κογκρέσο: Νομικό «Τείχος» για τα F-35 και τους Κινητήρες του KAAN

Την ίδια ώρα, οι ελπίδες του Ερντογάν να εκμεταλλευτεί τις κατά καιρούς θετικές δηλώσεις του Donald Trump για τον τουρκικό στρατό πέφτουν πάνω σε ένα απροσπέλαστο νομικό τείχος από μπετόν στις ΗΠΑ. Με μια θεσμική επιστολή-παρέμβαση από το Κογκρέσο, Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι γερουσιαστές ξεκαθαρίζουν ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να επιστρέψει στο πρόγραμμα των F-35 ούτε να λάβει τους αμερικανικούς κινητήρες για το εγχώριο μαχητικό “KAAN” (μια συμφωνία ύψους 700 εκατομμυρίων), όσο διατηρεί στο έδαφός της το ρωσικό σύστημα S-400.

Βάσει του νόμου CAATSA και του νόμου περί ελέγχου των εξαγωγών όπλων (Arms Export Control Act), η αμερικανική ομογένεια (μαζί με το αρμενικό και το εβραϊκό λόμπι) έχει ορθώσει ανάστημα. Ακόμα και στενοί σύμμαχοι του Trump, όπως ο Mike Lawler, προειδοποιούν δημόσια ότι η Τουρκία αποτελεί αναξιόπιστο στρατηγικό εταίρο που απειλεί την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ και αποσταθεροποιεί το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Διπλωματικό «Χαστούκι» από την Ιταλία στο Τουρκοιβυκό Μνημόνιο

Σαν να μην έφταναν αυτά για την Άγκυρα, μια απροσδόκητη εξέλιξη τινάζει στον αέρα τους σχεδιασμούς της στη Μεσόγειο. Η Ιταλία, σε συνεργασία με την Τυνησία, αμφισβητούν πλέον επίσημα και μονομερώς τις λιβικές και τουρκικές διεκδικήσεις θαλασσίων ζωνών. Η κίνηση αυτή απομονώνει πλήρως τη λιβική επιχειρηματολογία και αποτελεί ένα τεράστιο διπλωματικό δώρο για την Ελλάδα, ενισχύοντας την εθνική μας στρατηγική που βασίζεται απαρέγκλιτα στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.

Σοβαρές καταγγελίες για την κατάσταση στον Έβρο έκανε η αρθρογράφος Μαρία Γιαλαμά, μιλώντας στο Kontra, περιγράφοντας μια εικόνα εγκατάλειψης στην ακριτική περιοχή, με χωριά που αδειάζουν, ακίνητα που περνούν σε ξένα χέρια και ένα κράτος που, όπως υποστήριξε, δεν έχει λάβει τα αναγκαία μέτρα.

Η Μαρία Γιαλαμά, με καταγωγή από το Σουφλί, ανέφερε ότι τα τελευταία τέσσερα με πέντε χρόνια παρατηρείται έντονη κινητικότητα αγορών ακινήτων στον Έβρο, κυρίως σε παραθαλάσσιες περιοχές της Αλεξανδρούπολης και της Μάκρης. Όπως είπε, Βούλγαροι αλλά και πρόσωπα που συνδέονται, κατά την ίδια, με τουρκικά συμφέροντα, αγοράζουν σπίτια, οικόπεδα και εκτάσεις σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές, ακόμη και σε περιοχές κοντά σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε σε οικόπεδο που, όπως υποστήριξε, πουλήθηκε από την Εκκλησία σε Βούλγαρο αγοραστή και βρίσκεται κοντά στις στρατιωτικές κατασκηνώσεις της Μάκρης. Η ίδια έκανε λόγο για ακίνητα που αποκτήθηκαν μέσω δανείων από την τουρκική κρατική τράπεζα Ziraat, σημειώνοντας ότι, όταν τα δάνεια δεν αποπληρώνονται, τα ακίνητα περνούν ουσιαστικά στον έλεγχο της τράπεζας.

Η Γιαλαμά υποστήριξε ότι είχε ενημερώσει αρμοδίως την κυβέρνηση, ακόμη και με συγκεκριμένα στοιχεία και ονόματα, ωστόσο, όπως είπε, «δεν ελήφθη κανένα μέτρο». Παράλληλα, επέρριψε ευθύνες και σε Έλληνες πολίτες που πουλούν ακίνητα σε παραμεθόριες περιοχές, τονίζοντας όμως ότι η κύρια ευθύνη ανήκει στο κράτος, το οποίο όφειλε να προστατεύσει μια περιοχή εθνικής σημασίας.

Με ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα μίλησε για την ερήμωση των χωριών του βορείου Έβρου. Όπως είπε, οι κάτοικοι εγκαταλείπουν τις πατρογονικές τους εστίες λόγω ανασφάλειας, έλλειψης συγκοινωνιών, απουσίας βασικών υπηρεσιών και οικονομικής ασφυξίας. Έφερε ως παράδειγμα χωριά που άλλοτε έσφυζαν από ζωή, με πολυπληθή σχολεία, και σήμερα μαραζώνουν.

Η συζήτηση επεκτάθηκε και στο ζήτημα της φύλαξης των συνόρων. Η Γιαλαμά υποστήριξε ότι ο Έβρος φυλάσσεται κυρίως από συνοριοφύλακες με ετήσιες συμβάσεις, ενώ χαρακτήρισε τον φράχτη «εύκολα προσπελάσιμο». Επέκρινε επίσης τον σχεδιασμό του, λέγοντας ότι σε ορισμένα σημεία αφήνει εκτάσεις εκτός πρακτικής πρόσβασης για τους αγρότες.

Στο ίδιο πλαίσιο, αναφέρθηκε και στα αναπτυξιακά προβλήματα της περιοχής. Μίλησε για τα υψηλά κόστη μεταφοράς, τα καύσιμα, τα διόδια και την έλλειψη ειδικού καθεστώτος για τα προϊόντα του Έβρου, παρότι, όπως σημείωσε, η περιοχή θα μπορούσε να παράγει πολύ περισσότερα.

Τέλος, η Μαρία Γιαλαμά άσκησε έντονη κριτική για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στον Έβρο και στο Θρακικό Πέλαγος, προειδοποιώντας για περιβαλλοντικές και οικονομικές επιπτώσεις. Υποστήριξε ότι το Θρακικό Πέλαγος αποτελεί εξαιρετικά πλούσια αλιευτική ζώνη και διερωτήθηκε τι θα απογίνουν οι ανεμογεννήτριες μετά το τέλος του κύκλου ζωής τους, προειδοποιώντας ότι η Ελλάδα κινδυνεύει να μετατραπεί σε «νεκροταφείο σιδήρου».

Η παρέμβασή της στο Kontra κατέληξε σε ένα σαφές μήνυμα: ο Έβρος δεν αντιμετωπίζεται ως απλή επαρχία, αλλά ως εθνικό προπύργιο. Και, σύμφωνα με όσα είπε, το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό ή δημογραφικό. Είναι βαθιά εθνικό.

Η απόφαση του Ισραηλινού Υπουργικού Συμβουλίου να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Αρμενίων θα μπορούσε να αποτελέσει μια σημαντική διπλωματική στιγμή για την Αρμενία. Αντί όμως το Ερεβάν να αξιοποιήσει την εξέλιξη ως ηθική και ιστορική δικαίωση, ο πρωθυπουργός Νικόλ Πασινιάν επέλεξε τη σιωπή και την αποστασιοποίηση.

O Πασινιάν δήλωσε ότι η Αρμενία «δεν βλέπει ανάγκη να απαντήσει» στην αναγνώριση από το Ισραήλ, υποστηρίζοντας ότι είναι προς το συμφέρον της χώρας του να μη συμμετάσχει στη διαδικασία «χρήσης του ζητήματος ως όπλου».

Η τοποθέτηση προκάλεσε αίσθηση, διότι έρχεται σε μια στιγμή κατά την οποία το Ισραήλ έκανε ένα βήμα που για δεκαετίες απέφευγε, υπό το βάρος των σχέσεών του με την Τουρκία και το Αζερμπαϊτζάν. Το ισραηλινό Υπουργικό Συμβούλιο ενέκρινε ομόφωνα πρόταση για την επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων, με το θέμα να χρειάζεται ακόμη κοινοβουλευτική έγκριση από την Κνεσέτ.

Αντί, λοιπόν, η αρμενική κυβέρνηση να υποδεχθεί την απόφαση ως επιβεβαίωση της ιστορικής αλήθειας, ο Πασινιάν επέλεξε μια ψυχρή, σχεδόν αμήχανη στάση. Η φράση του περί «εργαλειοποίησης» του ζητήματος μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια εξισορρόπησης απέναντι σε τρίτες δυνάμεις παρά με στάση ηγέτη ενός λαού που έχει πληρώσει με αίμα και ξεριζωμό την άρνηση της ιστορίας.

Η Γενοκτονία των Αρμενίων δεν είναι διπλωματικό χαρτί που μπαίνει και βγαίνει από το τραπέζι ανάλογα με τις συγκυρίες. Είναι μνήμη, δικαίωση και εθνική υπόθεση. Όταν μια χώρα αναγνωρίζει το έγκλημα του 1915, η φυσική αντίδραση της Αρμενίας δεν μπορεί να είναι η σιωπή. Μπορεί να είναι προσεκτική, μπορεί να είναι θεσμική, αλλά δεν μπορεί να είναι αδιάφορη.

🔴Ermenistan Başbakanı Nikol Paşinyan:

“(Sözde) Ermeni Soykırımı’nın İsrail tarafından tanınması kararına yanıt vermeyeceğiz.

(Sözde) Ermeni Soykırımı meselesinin siyasi bir araç hâline getirilmesine dâhil olmamanın Ermenistan Cumhuriyeti’nin çıkarına olduğuna inanıyoruz.

Bu… pic.twitter.com/J6SLGpGd38

— 3. Dünya Savaşı (@ww3mediaa) June 29, 2026

Η στάση Πασινιάν αποκαλύπτει για ακόμη μία φορά το βαθύτερο πρόβλημα της πολιτικής του: την τάση να απονευρώνει τα εθνικά ζητήματα στο όνομα ενός υποτιθέμενου ρεαλισμού. Όμως υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη διπλωματική ψυχραιμία και στην πολιτική αμηχανία. Και στην προκειμένη περίπτωση, η αμηχανία ήταν εκκωφαντική.

Το Ισραήλ μπορεί να κινήθηκε και με τα δικά του γεωπολιτικά κίνητρα, ειδικά μέσα στο περιβάλλον της βαθιάς κρίσης με την Τουρκία. Αυτό όμως δεν ακυρώνει τη σημασία της αναγνώρισης. Η ιστορική αλήθεια δεν χάνει την αξία της επειδή κάποιος την επικαλείται και για πολιτικούς λόγους.

Για τους Αρμενίους, όπως και για κάθε λαό που κουβαλά μνήμη γενοκτονίας, η διεθνής αναγνώριση δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι μέρος του αγώνα απέναντι στην άρνηση, τη λήθη και την παραχάραξη. Γι’ αυτό η δήλωση Πασινιάν δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Σε μια στιγμή που η Αρμενία έπρεπε να σταθεί με καθαρή φωνή απέναντι στην ιστορία, ο πρωθυπουργός της προτίμησε να χαμηλώσει τον τόνο.

Και αυτό, για έναν λαό που ζητά δικαίωση εδώ και πάνω από έναν αιώνα, δεν είναι απλώς πολιτικό λάθος. Είναι εθνικά προβληματικό.

Αποκαλύπτει όμως σε μεγάλο βαθμό την κατάσταση που βρίσκεται η χώρα μετά τον πόλεμο με το Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο Καραμπάχ το 2020 και τον βίαιο εκτοπισμό 100.000 Αρμενίων της περιοχής. Ο Πασινιάν ταπεινώθηκε και συνθηκολόγησε και προκειμένου να διαφυλάξει μια επίπλαστη ειρήνη, εξομάλυνε τις σχέσεις της χώρας με την Τουρκία και άρχισε να αμφισβητεί τα ιστορικά γεγονότα της γενοκτονίας.