Στην ηγεσία της Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών της Ουκρανίας τοποθέτησε τον Ρουστέμ Ουμέροφ ο πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι, στο πλαίσιο του ευρύτερου και ιδιαίτερα αμφιλεγόμενου ανασχηματισμού που βρίσκεται σε εξέλιξη στο Κίεβο.

Ο Ουμέροφ μετακινείται στη νέα κρίσιμη θέση από το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας, του οποίου ήταν γραμματέας. Παράλληλα, θα παραμείνει επικεφαλής της ουκρανικής αντιπροσωπείας στις ειρηνευτικές συνομιλίες, διατηρώντας πρωταγωνιστικό ρόλο στις προσπάθειες για την εξεύρεση διπλωματικής λύσης στον πόλεμο με τη Ρωσία.

Η επιλογή του υπογραμμίζει την εμπιστοσύνη του Ζελένσκι προς έναν αξιωματούχο ο οποίος έχει υπηρετήσει σε ορισμένες από τις πιο ευαίσθητες θέσεις του ουκρανικού κράτους. Ο Ουμέροφ διετέλεσε υπουργός Άμυνας από το 2023 έως το 2025, ανέλαβε στη συνέχεια το Συμβούλιο Ασφαλείας και τώρα περνά στην υπηρεσία που έχει την ευθύνη συλλογής πληροφοριών και εκτέλεσης επιχειρήσεων στο εξωτερικό.

Παραμένει επικεφαλής των διαπραγματεύσεων

Παρά τη νέα αποστολή του, ο Ουμέροφ δεν απομακρύνεται από το διπλωματικό μέτωπο. Ο Ζελένσκι τού ανέθεσε να συνεχίσει να ηγείται της ουκρανικής αντιπροσωπείας στους γύρους συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου.

Οι διαπραγματεύσεις έχουν αποφέρει μέχρι σήμερα περιορισμένα απτά αποτελέσματα. Η ουκρανική ηγεσία, ωστόσο, επιδιώκει να διατηρήσει ανοικτό τον δίαυλο, χωρίς να αποδέχεται όρους οι οποίοι θα νομιμοποιούσαν τις ρωσικές εδαφικές κατακτήσεις.

Ο Ουμέροφ επιβλέπει επίσης τις συνομιλίες για συμφωνίες σχετικές με μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Προωθεί στους συμμάχους του Κιέβου την ουκρανική τεχνολογία drones, η οποία έχει αποδειχθεί καθοριστική για επιθέσεις μεγάλου βεληνεκούς, επιχειρήσεις στη Μαύρη Θάλασσα και πλήγματα εναντίον ρωσικών στρατιωτικών και ενεργειακών εγκαταστάσεων.

Η συγκέντρωση της εξωτερικής κατασκοπείας, των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων και της συνεργασίας στον τομέα των drones στα χέρια του ίδιου ανθρώπου αναβαθμίζει τον Ουμέροφ σε έναν από τους ισχυρότερους αξιωματούχους του ουκρανικού συστήματος ασφαλείας.

Ο Κλιμένκο στο Συμβούλιο Ασφαλείας

Τη θέση του Ουμέροφ στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας αναλαμβάνει ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Ίχορ Κλιμένκο.

Το όνομα του Κλιμένκο είχε ακουστεί και για τη θέση του υπουργού Άμυνας, χωρίς τελικά να επιλεγεί. Η μετακίνησή του στο Συμβούλιο Ασφαλείας τού εξασφαλίζει, πάντως, κεντρική θέση στον μηχανισμό λήψης αποφάσεων του Κιέβου.

Οι νέες αλλαγές αποτελούν συνέχεια του αιφνιδιαστικού ανασχηματισμού που ξεκίνησε ο Ζελένσκι τον Ιούλιο. Ο Ουκρανός πρόεδρος υποστηρίζει ότι στόχος είναι να προετοιμαστεί αποτελεσματικότερα η χώρα για έναν ακόμη δύσκολο χειμώνα, κατά τον οποίο αναμένονται μαζικές ρωσικές επιθέσεις εναντίον του ενεργειακού συστήματος.

Η απομάκρυνση Φεντόροφ και οι διαδηλώσεις

Ο ανασχηματισμός προκάλεσε, ωστόσο, σοβαρές εσωτερικές αντιδράσεις. Η αντικατάσταση του 35χρονου υπουργού Άμυνας Μιχαήλο Φεντόροφ, ο οποίος είχε ταυτιστεί με τον ψηφιακό εκσυγχρονισμό και τη χρήση προηγμένων drones, προκάλεσε κύμα επικρίσεων.

Υποστηρικτές του κατέβηκαν στους δρόμους ζητώντας την επαναφορά του, ενώ ο Ζελένσκι αναγκάστηκε, υπό την πίεση της κοινής γνώμης, να αντικαταστήσει και τον αρχηγό των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων Ολεξάντρ Σίρσκι.

Επικριτές του Ουκρανού προέδρου υποστηρίζουν ότι οι αλλαγές δεν αιτιολογήθηκαν επαρκώς και ότι ο Ζελένσκι ανακυκλώνει έναν περιορισμένο κύκλο έμπιστων συνεργατών, μετακινώντας τους από τη μία κορυφαία θέση στην άλλη.

Όταν οι Ρώσοι υποδύθηκαν τον Ουμέροφ και παγίδευσαν τον Ντόκο

Το όνομα του Ρουστέμ Ουμέροφ είχε βρεθεί έναν μήνα νωρίτερα στο επίκεντρο σοβαρής υπόθεσης ασφαλείας στην Ελλάδα.

Οι γνωστοί Ρώσοι φαρσέρ Vovan και Lexus επικοινώνησαν μέσω βιντεοκλήσης με τον Γενικό Γραμματέα Εθνικής Ασφάλειας του πρωθυπουργού, Θάνο Ντόκο, εμφανιζόμενοι ως Ουκρανοί αξιωματούχοι. Ο Ντόκος θεωρούσε ότι συνομιλούσε με τον ίδιο τον Ουμέροφ, ο οποίος τότε ήταν ο Ουκρανός ομόλογός του ως επικεφαλής του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Κατά την ελληνική κυβερνητική εκδοχή, χρησιμοποιήθηκε προηγμένη τεχνολογία τεχνητής νοημοσύνης για την κατασκευή εικόνας και φωνής του Ουμέροφ σε πραγματικό χρόνο. Είχε προηγηθεί προσεκτική προετοιμασία, με αποστολή ονομάτων, διευθύνσεων, επιστολόχαρτων και υλικού που έμοιαζε αυθεντικό.

«Νόμιζα ότι μιλούσα με τον Ουμέροφ. Ήταν ζωντανά, τον έβλεπα όπως βλέπω εσάς», είχε δηλώσει ο Θάνος Ντόκος, περιγράφοντας πώς πείστηκε ότι η επικοινωνία ήταν πραγματική.

Οι Vovan και Lexus, πάντως, αμφισβήτησαν ότι χρησιμοποίησαν deepfake και υποστήριξαν ότι βασίστηκαν κυρίως σε πλαστοπροσωπία, παραπλανητική αλληλογραφία και κοινωνική μηχανική. Ανεξάρτητα από την ακριβή τεχνική μέθοδο, το γεγονός παραμένει ότι κατάφεραν να αποκτήσουν πρόσβαση σε έναν από τους ανώτερους αξιωματούχους εθνικής ασφαλείας της Ελλάδας.

Γράφει ο Νίκος Μελέτης, Liberal.gr

Η πολιτική των ανοικτών θυρών από τις χώρες υποδοχής και η εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού από τις χώρες προέλευσης αποδεικνύονται, για μία ακόμη φορά, ένας εκρηκτικός συνδυασμός. Ένας συνδυασμός που θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, παραδίδει απελπισμένους ανθρώπους στα πλοκάμια των δουλεμπόρων και, συγχρόνως, δίνει ώθηση στα ξενοφοβικά και ακροδεξιά ένστικτα κοινωνιών που βιώνουν οικονομική κρίση, συντηρητικοποιούνται και αισθάνονται ως απειλή κάθε μετανάστη.

Ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ, τα τελευταία χρόνια δεν θέλησε να διδαχθεί από τις μεταναστευτικές κρίσεις που έζησαν άλλες ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες αποτελούν πύλες εισόδου, και έμεινε εγκλωβισμένος σε ιδεολογήματα. Τα οποία, εσχάτως, επικάλυψε με το επιχείρημα ότι, λίγο-πολύ, η επιβίωση της ισπανικής οικονομίας εξαρτάται από την προσέλκυση ολοένα και περισσότερων μεταναστών. Χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς επιλογή για το ποιοι τομείς χρειάζονται ποιους εργαζόμενους.

Σφοδρός επικριτής, αφ’ υψηλού, των χωρών της Ευρώπης που αναζητούν κοινές ευρωπαϊκές λύσεις στο μεγάλο και πλέον παγκόσμιο πρόβλημα των παράτυπων και ανεξέλεγκτων μεταναστευτικών ροών, ο κ. Σάντσεθ, θέλοντας να αναδείξει τον δικό του διαφορετικό «προοδευτικό» δρόμο για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού, προώθησε την απόφαση για τη νομιμοποίηση σχεδόν ενός εκατομμυρίου μεταναστών που βρίσκονταν παράνομα σε ισπανικό έδαφος.

Η πολιτική αυτή, που θυμίζει φυσικά την αντίστοιχη ιδεοληπτική προσέγγιση της ελληνικής κυβέρνησης το 2015, ότι «οι μετανάστες λιάζονται στα πάρκα και μετά εξαφανίζονται» και ότι όλοι είναι ευπρόσδεκτοι, αποτέλεσε το μεγαλύτερο δημόσιο κάλεσμα στα κυκλώματα δουλεμπόρων, αλλά και σε χιλιάδες Μαροκινούς και άλλους Αφρικανούς, οι οποίοι περίμεναν τη στιγμή να αναζητήσουν καλύτερη τύχη στην Ισπανία και, γιατί όχι, να ενισχύσουν το όραμα του κ. Σάντσεθ για την ενίσχυση της ισπανικής οικονομίας.

«Η Δύση χρειάζεται ανθρώπους. Επί του παρόντος, λίγες από τις χώρες της έχουν αυξανόμενο ρυθμό αύξησης του πληθυσμού», έγραψε ο Σάντσεθ σε άρθρο γνώμης στους New York Times τον Φεβρουάριο. «Αν δεν αγκαλιάσουν τη μετανάστευση, θα βιώσουν μια απότομη δημογραφική μείωση που θα τους εμποδίσει να διατηρήσουν ζωντανές τις οικονομίες και τις δημόσιες υπηρεσίες τους. Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν τους θα παραμείνει στάσιμο. Τα δημόσια συστήματα υγείας και συνταξιοδότησης θα υποφέρουν. Ούτε η Τεχνητή Νοημοσύνη ούτε τα ρομπότ θα μπορέσουν να αποτρέψουν αυτό το αποτέλεσμα. Η μόνη επιλογή για να αποφευχθεί η μείωση είναι η ένταξη των μεταναστών με τον πιο τακτικό και αποτελεσματικό τρόπο».

Ανακοινώνοντας το πρόγραμμα νομιμοποίησης, για το οποίο οι αιτήσεις έφθασαν τα 1,2 εκατομμύρια, ο κ. Σάντσεθ υποστήριξε ότι η μετανάστευση συμβάλλει στη διατήρηση του κοινωνικού κράτους της Ισπανίας και στην αντιμετώπιση της δημογραφικής συρρίκνωσης, προσθέτοντας ότι χωρίς τους μετανάστες η χώρα θα έχανε έως τα μέσα του αιώνα περίπου 90.000 μπαρ, 220.000 αγροτικές εκμεταλλεύσεις και 50.000 σχολικές αίθουσες.

Ισπανία – Θέουτα: Ένα «επεισόδιο»… με παράπλευρες στοχεύσεις

«Η Ισπανία δεν προχώρησε ποτέ μπροστά υψώνοντας τείχη», είπε ο κ. Σάντσεθ.

Ο κ. Σάντσεθ, όμως, δεν μπόρεσε να αντιληφθεί ότι, ενίοτε, οι μεταναστευτικές ροές εργαλειοποιούνται. Ίσως, εάν είχε παρακολουθήσει χωρίς παρωπίδες την υβριδική επίθεση που δέχθηκε η Ελλάδα το 2020 και αν είχε μετριαστεί ο θαυμασμός του για την Τουρκία και τον Ταγίπ Ερντογάν, να είχε βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα, τα οποία διαπιστώνει τώρα υπό τραγικές συνθήκες.

Το Μαρόκο και η Ισπανία διατηρούν πολύ καλές σχέσεις, αν και οι εδαφικές διαφορές παραμένουν. Το Μαρόκο συνεχίζει να υποστηρίζει ότι οι θύλακες της Θέουτα και της Μελίγια παραμένουν παράνομα υπό ισπανική κυριαρχία.

Το Περεχίλ, ένα μικρό νησάκι κοντά στο Στενό του Γιβραλτάρ, οδήγησε σε μια σύντομη στρατιωτική αντιπαράθεση το 2002, όταν μαροκινά στρατεύματα τοποθέτησαν σημαίες εκεί και οι ισπανικές ειδικές δυνάμεις τις αφαίρεσαν. Παράλληλα, οι δύο χώρες εξακολουθούν να βρίσκονται σε αντιπαράθεση για αλιευτικά δικαιώματα και για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας γύρω από τα Κανάρια Νησιά και τις νότιες ακτές της Ισπανίας.

Οι δύο περιοχές, που αποτελούν το μοναδικό έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην αφρικανική ήπειρο, έχουν βρεθεί στο επίκεντρο σημαντικών διπλωματικών κρίσεων μεταξύ Μαδρίτης και Ραμπάτ. Το 2021 το Μαρόκο χαλάρωσε τους συνοριακούς ελέγχους, αφήνοντας σχεδόν 8.000 ανθρώπους να περάσουν στη Θέουτα μέσα σε δύο ημέρες, αναζητώντας εργασία στην Ισπανία.

Η κίνηση αυτή ήταν η αντίδραση της μαροκινής κυβέρνησης στην απόφαση της Ισπανίας να επιτρέψει τη νοσηλεία σε ισπανικό νοσοκομείο του ηγέτη του κινήματος ανεξαρτησίας της αμφισβητούμενης περιοχής της Δυτικής Σαχάρας, ο οποίος είχε προσβληθεί από COVID-19. Με την εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού, το Ραμπάτ πέτυχε να υποχρεώσει τον πρωθυπουργό της Ισπανίας να αναθεωρήσει τη μακροχρόνια στάση της χώρας του για τη Δυτική Σαχάρα. Μάλιστα, ο Σάντσεθ επισκέφθηκε το Ραμπάτ και συναντήθηκε με τον βασιλιά του Μαρόκου, Μοχάμεντ ΣΤ΄.

Η Ισπανία αποτελεί μία από τις βασικές πύλες εισόδου του δυτικού μεταναστευτικού διαδρόμου από την Αφρική, αν και οι αφίξεις μεταναστών στη Θέουτα και τη Μελίγια είναι πολύ μικρότερες σε σχέση με όσους εισέρχονται στην Ισπανία αεροπορικώς ή μέσω των Καναρίων Νήσων.

Το Μαρόκο, που παρά την τουριστική ανάπτυξη αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα απασχόλησης και προοπτικών για τον συνεχώς αυξανόμενο νεανικό πληθυσμό του, ασκεί πιέσεις στην Ισπανία με εργαλείο το μεταναστευτικό, ώστε να δεχθεί ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό Μαροκινών, ενώ συγχρόνως επιδεικνύει το διαπραγματευτικό του «όπλο» έναντι του Σάντσεθ και για τις υπόλοιπες διμερείς διαφορές.

Ο Ισπανός πρωθυπουργός, αντιμετωπίζοντας τώρα την εισβολή σχεδόν 50.000 ανθρώπων στη Θέουτα, διαπιστώνει ότι υφίσταται παραβίαση της κυριαρχίας της Ισπανίας και στέλνει τον Στρατό να αντιμετωπίσει εκείνους τους οποίους, σχεδόν ευθέως, ο ίδιος είχε προσκαλέσει να έρθουν στη χώρα του.

Και, φυσικά, δίνει την ευκαιρία στον Ντόναλντ Τραμπ και στους άλλους θιασώτες του MAGA να θριαμβολογούν ότι επιβεβαιώνονται οι επικρίσεις τόσο του ίδιου του Αμερικανού προέδρου όσο και του αντιπροέδρου του Βανς περί παρακμής της Ευρώπης και αλλοίωσης της ταυτότητας της από την ανεξέλεγκτη μετανάστευση. Προσφέροντας συγχρόνως επιχειρήματα στη Μαρίν Λεπέν, στο γερμανικό AfD και στην ισπανική Ακροδεξιά.

Γιατί το μεταναστευτικό, που αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες παγκόσμιες προκλήσεις, απαιτεί ρεαλιστικές συντεταγμένες λύσεις, οι οποίες αφενός θα αποτρέπουν ανθρωπιστικές τραγωδίες και αφετέρου θα καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες των ευρωπαϊκών οικονομιών σε ανθρώπινο δυναμικό. Δεν αντιμετωπίζεται με ιδεολογήματα.

Στη σύλληψη Τούρκου πλοιοκτήτη που δραστηριοποιείται στην ακτοπλοϊκή γραμμή Μυτιλήνη – Αϊβαλί προχώρησαν στελέχη του Λιμεναρχείου Μυτιλήνης το Σάββατο, σε εκτέλεση εξαιρετικά βαρέως εντάλματος σύλληψης από το 2022, που αφορά αδικήματα διακίνησης μεγάλων ποσοτήτων ναρκωτικών και συγκεκριμένα κοκαΐνης άνω των δύο τόνων, μέσω εγκληματικής οργάνωσης με μέλη Έλληνες, Αλβανούς και Τούρκους.

Σε έλεγχο που έγινε στο πλοίο που δραστηριοποιήθηκε μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα στη γραμμή Μυτιλήνη – Αϊβαλί, διαπιστώθηκε ότι στο ναυτολογημένο προσωπικό περιλαμβάνονταν ο συγκεκριμένος Τούρκος υπήκοος, ο οποίος δεν είχε βγει στο λιμάνι αλλά παρέμενε μέσα στο πλοίο. Ακολούθησε η σύλληψή του.