Δεν μπορεί το φορολογικό σύστημα του χθες να σηκώσει δίκαια την οικονομία του αύριο. Και, κυρίως, δεν μπορεί πλέον να τα πληρώνει όλα η ανθρώπινη εργασία.

Γράφει ο Φαίδων Φαίδωνος

Η φορολογία δεν είναι απλώς ένας μηχανισμός είσπραξης χρημάτων από το κράτος. Είναι ο καθρέφτης της κοινωνικής δικαιοσύνης κάθε εποχής. Δείχνει ποιος παράγει πλούτο, ποιος πληρώνει το κόστος της κοινωνίας και ποιος τελικά στηρίζει την παιδεία, την υγεία, τις υποδομές, την ασφάλεια και τη συνοχή.

Σήμερα μπαίνουμε σε μια νέα εποχή. Η τεχνητή νοημοσύνη, οι αλγόριθμοι, τα ρομπότ, το λογισμικό, τα δεδομένα και οι ψηφιακές πλατφόρμες αρχίζουν να παράγουν αξία που μέχρι χθες παραγόταν κυρίως από ανθρώπους. Εργασίες που έκαναν υπάλληλοι, λογιστές, τεχνικοί, οδηγοί, δημοσιογράφοι, δικηγόροι, επιστήμονες και εργάτες θα γίνονται όλο και περισσότερο από αυτοματοποιημένα συστήματα.

Αν αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο παράγεται ο πλούτος, πρέπει να αλλάξει και ο τρόπος με τον οποίο φορολογείται ο πλούτος. Δεν μπορεί το φορολογικό σύστημα του χθες να σηκώσει δίκαια την οικονομία του αύριο. Και, κυρίως, δεν μπορεί πλέον να τα πληρώνει όλα η ανθρώπινη εργασία.

Μέχρι σήμερα το κράτος φορολογούσε κυρίως τον μισθό, την κατανάλωση, το εταιρικό κέρδος, την ακίνητη περιουσία και την ορατή οικονομική δραστηριότητα. Αυτό ήταν λογικό σε μια οικονομία όπου η αξία παραγόταν κυρίως από ανθρώπους, φυσική παρουσία, καταστήματα, εργοστάσια, γραφεία και υπηρεσίες. Όμως η νέα οικονομία δεν λειτουργεί μόνο έτσι. Μια πλατφόρμα μπορεί να έχει εκατομμύρια χρήστες σε μια χώρα χωρίς ουσιαστική φυσική παρουσία. Ένας αλγόριθμος μπορεί να παράγει τεράστια έσοδα με ελάχιστο προσωπικό. Τα δεδομένα των πολιτών μπορούν να μετατρέπονται σε κέρδος χωρίς η κοινωνία να παίρνει δίκαιο μερίδιο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τιμωρήσουμε την τεχνολογία. Το αντίθετο. Η καινοτομία πρέπει να ενθαρρυνθεί. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να βελτιώσει την υγεία, την εκπαίδευση, τη διοίκηση, την παραγωγή και την καθημερινή ζωή. Όμως η κοινωνία που προσφέρει υποδομές, θεσμούς, αγορά, ασφάλεια, παιδεία και ανθρώπινο δυναμικό δικαιούται δίκαιη συμμετοχή στον πλούτο που παράγεται μέσα σε αυτήν.

Γι’ αυτό χρειάζεται ένα νέο φορολογικό συμβόλαιο.

Πρώτον, να μειωθεί σταδιακά το υπερβολικό βάρος πάνω στην ανθρώπινη εργασία, ιδιαίτερα για τη μεσαία τάξη, τους νέους εργαζομένους, τις οικογένειες και τις μικρές επιχειρήσεις.

Δεύτερον, να θεσπιστούν κανόνες πραγματικής οικονομικής και ψηφιακής παρουσίας. Όταν μια εταιρεία αντλεί αξία από μια κοινωνία, από τους καταναλωτές της, από τα δεδομένα της και από την αγορά της, πρέπει να έχει και δίκαιη φορολογική παρουσία σε αυτήν την κοινωνία.

Τρίτον, να φορολογούνται δίκαια τα υπερκέρδη που προκύπτουν από την αυτοματοποίηση, τις ψηφιακές πλατφόρμες και την τεχνητή νοημοσύνη. Όχι ο αλγόριθμος ως εργαλείο, αλλά το οικονομικό αποτέλεσμα που παράγει.

Τέταρτον, μέρος αυτών των νέων εσόδων να κατευθύνεται σε ένα Ταμείο Μετάβασης Εργασίας και Δεξιοτήτων. Η κοινωνία πρέπει να επενδύσει σε επανεκπαίδευση εργαζομένων, ψηφιακές δεξιότητες, τεχνική κατάρτιση, νέα επαγγέλματα και αναβάθμιση της δημόσιας παιδείας.

Πέμπτον, οι επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν τεχνητή νοημοσύνη πρέπει να ενθαρρύνονται φορολογικά όταν κρατούν, εκπαιδεύουν και αναβαθμίζουν τους εργαζομένους τους. Η τεχνολογία δεν πρέπει να γίνει εργαλείο απλής αντικατάστασης ανθρώπων, αλλά εργαλείο μεγαλύτερης παραγωγικότητας, καλύτερων υπηρεσιών και ανθρώπινης δημιουργικότητας.

Αυτό είναι το κρίσιμο ζήτημα της νέας εποχής: η παραγωγικότητα που θα δημιουργήσει η τεχνητή νοημοσύνη να μη μετατραπεί σε υπερκέρδη για λίγους και ανασφάλεια για πολλούς. Να μετατραπεί σε καλύτερη ζωή, καλύτερη παιδεία, λιγότερη εξάντληση, περισσότερες ευκαιρίες και δικαιότερη κοινωνία.

Η απάντηση δεν είναι ούτε κρατισμός ούτε ασυδοσία. Είναι μια σύγχρονη, κοινωνικά φιλελεύθερη μεταρρύθμιση: ελευθερία στην καινοτομία, αλλά δικαιοσύνη στη διανομή του νέου πλούτου. Αν η αξία του μέλλοντος παράγεται από μηχανές, πλατφόρμες, δεδομένα και αλγόριθμους, τότε και η φορολογία του μέλλοντος πρέπει να ακολουθήσει αυτή την αξία.

Δεν είναι εχθρότητα προς την τεχνολογία. Είναι υπεράσπιση του ανθρώπου. Είναι η προσπάθεια να μη δημιουργηθεί ένας κόσμος όπου οι μηχανές παράγουν τον πλούτο, οι λίγοι τον κατέχουν και οι πολλοί μένουν με την ανασφάλεια. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να γίνει εργαλείο προόδου. Αρκεί να χτίσουμε έγκαιρα το νέο φορολογικό και κοινωνικό συμβόλαιο που θα τη βάλει στην υπηρεσία της κοινωνίας.

Υπάρχει μια λεπτομέρεια σε όλη αυτή την ιστορία που λέει πολλά περισσότερα απ’ όσα φαντάζονται οι ιθύνοντες: η συνέντευξη του κ. Θάνου Ντόκου στο Σκάϊ, ήταν μαγνητοσκοπημένη, μαγνητοσκοπημένη!

Γράφει ο Χρήστος Μουρτζούκος

Δεν επρόκειτο, δηλαδή, για μια γκάφα σε απευθείας μετάδοση, αλλά για μια ελεγχόμενη συνθήκη όπου ο εθνικός σύμβουλος ασφαλείας της χώρας είχε όλο τον χρόνο να φιλτράρει, να σκεφτεί και να δώσει τις απαντήσεις που θεωρούσε σωστές. Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Μια αδιανόητη κωμωδία που εξέθεσε όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και ολόκληρο το «οικοδόμημα» που υποτίθεται ότι μας προστατεύει.

Το πιο εξοργιστικό σημείο της υπόθεσης δεν είναι καν το γεγονός ότι έπεσε θύμα φάρσας. Άλλωστε, όπως μας υπενθυμίζουν συνεχώς, κορυφαίοι ηγέτες και αξιωματούχοι έχουν πιαστεί κι αυτοί στη φάκα. Οι Βovan και Lexus στο παρελθόν έχουν παγιδεύσει πρόσωπα, όπως την Τζόρτζια Μελόνι, την Άνγκελα Μέρκελ, τον Αντρέι Ντούντα, την Κριστίν Λαγκάρντ, τον Εμανουέλ Μακρόν, τον Μπορίς Τζόνσον, τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τον Τζορτζ Μπους τον νεότερο, την Καμάλα Χάρις, τον Μπέρνι Σάντερς και τον Τζάστιν Τριντό.

Ο Ντόκος και ο πραγματικός διασυρμός!

Ας αφήσουμε κατά μέρος το άλλοθι ότι «το έπαθαν και άλλες χώρες». Σε αυτή τη χώρα, μας ενδιαφέρει το τι συμβαίνει στο εσωτερικό της. Και αυτό που αποδεικνύεται είναι η γύμνια του συστήματος ασφαλείας. Το να προβαίνει ο επικεφαλής της εθνικής ασφάλειας σε παιδαριώδη λάθη και, ακόμα χειρότερα, να επιχειρεί να τα μπαλώσει με ψέματα, δεν είναι απλώς μια προσωπική αποτυχία, είναι η ηχηρή απόδειξη ότι το σύστημα είναι σάπιο. Δεν είμαστε σε ένα κράτος δημοκρατίας, αξιοκρατίας και ελευθερίας του λόγου, αλλά σε μια «μπανανία» όπου τα σύμβολα της εξουσίας παραμένουν άτρωτα όσο εθελοτυφλούν απέναντι στην αλήθεια.

Το ασυγχώρητο είναι και το ψέμα που ακολούθησε. Ο κ. Ντόκος, προφανώς για να σώσει τα προσχήματα, δήλωσε με στόμφο ότι η επικοινωνία έγινε με «επίσημα επιστολόχαρτα». Αυτή η δήλωση καταρρέει σήμερα με πάταγο, καθώς οι ίδιοι οι φαρσέρ δημοσίευσαν τα αποδεικτικά στοιχεία: «απλά email στο Gmail και μια πρόσκληση για βιντεοκλήση που εστάλη απευθείας από το γραφείο του». Δεν υπήρχαν επιστολόχαρτα, δεν υπήρχαν επίσημα διακρατικά έγγραφα. Υπήρχε απύθμενος ερασιτεχνισμός που στη συνέχεια ντύθηκε με ένα αφήγημα α λα «θα σας τρελάνω εγώ».

Σήμερα μοιραστήκαμε κάποιες λεπτομέρειες της συζήτησης με τα ελληνικά ΜΜΕ (Διαδίκτυο και Τηλεόραση), και επίσης δώσαμε αποδείξεις ότι είχαμε αλληλογραφία με το gmail, και το ίδιο το γραφείο του Ντόκου μας έστειλε πρόσκληση για βιντεοσυνομιλία.

«Υψηλής εξέλιξης τεχνητή νοημοσύνη» – Τι ηλίθια δήλωση έκαναν οι ελληνικές αρχές. Μόλις στείλαμε ένα email από το gmail στο γραφείο του και μας απάντησαν

Αυτός ο άνθρωπος όμως δεν είναι ένας τυχαίος κρατικός λειτουργός. Είναι το ίδιο πρόσωπο που σε προηγούμενη κρίσιμη συγκυρία δηλώνει δημόσια ότι ήταν «λάθος» η στήριξη στον Χαφτάρ και ότι οι «μέρες του είναι μετρημένες στη Λιβύη, μια γεωπολιτική επιλογή που αποδείχθηκε τόσο λανθασμένη που αναγκάστηκε να την παραδεχθεί δημόσια. Είναι ο ίδιος που πρωτοστάτησε κατά της προσέγγισης του Χαφτάρ (με εντολή Πάιατ), και τον εξευτέλισαν όταν ήρθε στην Αθήνα για βοήθεια και τώρα περιμένουν να ακυρώσει το τουρκολιβυκό & να σταματήσει τις ροές. Είχε δηλώσει τότε, «Έχει αλλάξει το momentum της σύγκρουσης. Από εκεί που είχαμε “επενδύσει” και εμείς όταν φαινόταν ότι έχει το πάνω χέρι, πλέον φαίνεται ότι χάνει στο πεδίο των μαχών και ίσως οι πολιτικές του μέρες να είναι μετρημένες. Από την άλλη, έχουμε μια ομάδα κρατών, που όλο και διευρύνεται και θεωρεί ότι το στρατιωτικό κομμάτι αυτό έφτασε στο τέλος του και δεν μπορεί να γίνει κάτι για αυτό, άρα πρέπει να μπούμε στη διαδικασία δημιουργίας νέας κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Υπάρχει βέβαια και η στάση της Τουρκίας ως προς τις διαπραγματεύσεις, που είναι προβληματική σε κάθε επίπεδο». Είναι ο ίδιος που είχε πει και συνεκμετάλλευση στο αιγαίο. Και παρόλα αυτά, παραμένει ακλόνητος στη θέση του. Δεν πρόκειται για απλή ανικανότητα, αλλά για μια επικίνδυνη επαναληψιμότητα στη λάθος κρίση, η οποία μένει ατιμώρητη. 

Υπόθεση Ντόκου: Οι Ρώσοι φαρσέρ Vovan και Lexus, η Τεχνητή Νοημοσύνη και το νέο πεδίο υβριδικών απειλών

Σε οποιοδήποτε κανονικό κράτος, ο κ. Ντόκος θα είχε παραιτηθεί το επόμενο λεπτό από τη δημοσιοποίηση του βίντεο. Το γεγονός ότι παραμένει στη θέση του συμβούλου εθνικής ασφαλείας, κουνώντας το δάχτυλο σε όσους τον επικρίνουν, φανερώνει το βασίλειο της αναξιοκρατίας που ζούμε. Και μέσα σε όλα αυτά, οφείλουμε να επαναπροσδιορίσουμε και την ίδια την έννοια της εθνικής ασφάλειας. Αυτή δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην εξωτερική πολιτική και τις μυστικές υπηρεσίες, αλλά πρέπει να αγκαλιάζει την κοινωνία, την οικονομία, την εκπαίδευση και το δημογραφικό. Ένα πραγματικό συμβούλιο ασφαλείας οφείλει να έχει σφαιρική εικόνα, όχι να είναι το προσωπικό φέουδο ενός ανθρώπου που μπερδεύει το Gmail με το Foreign Office.

ΥΓ: Όσο ο κ. Ντόκος παραμένει στη θέση του, η φάρσα δεν είναι απλώς ένα βίντεο. Είναι ένα μόνιμο κατηγορώ για μια χώρα που ανέχεται τον επικίνδυνο εφησυχασμό ως πολιτική αρετή. Αλλά ξέχασα, εμείς είμαστε επαγγελματίες ανησυχούντες.

Παγίδευση Ντόκου από Ρώσους φαρσέρ: Η ασφάλεια δεν αφορά μόνο απόρρητα έγγραφα αλλά και την εικόνα που εκπέμπεται

Γράφει ο Κώστας Βενιζέλος, Φιλελεύθερος

Δεν αμφισβητούνται οι προθέσεις της Προσωπικής Απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στο Κυπριακό. Άλλωστε ερχόμενη από την μακρινή Κολομβία, έχοντας προσωπικές φιλοδοξίες ανέλιξης, προφανώς και θέλει να πετύχει. Όλοι οι προκάτοχοί της απέτυχαν. Αυτό καθιστά το Κυπριακό άλυτο; Όχι. Η αποτυχία έγκειται στο γεγονός ότι το Κυπριακό αντιμετωπίζεται ως ένα θέμα «εμφυλίου» και δυο περιοχών, που ζουν πλάι- πλάι και προσπαθούν να βρουν μια κοινή ομπρέλα συνεννόησης. Αντιμετωπίζεται ως δικοινοτική διαφορά.
Αυτή η προσέγγιση, αφήνει στα αζήτητα την Τουρκία. Αυτό το κληρονόμησε η κ. Ολγκίν και συνεχίζει από το… σημείο που το βρήκε. Έρχεται περιοδικά στο νησί, βλέπει τους ίδιους και τους ίδιους και διαμορφώνει ιδέες.

Σε μια από τις περιπτώσεις, που έχει συναντήσει Κύπριους με διαφορετική προσέγγιση, ήταν εκείνη με τους Τουρκοκύπριους Σενέρ Λεβέντ και Όζ Καραχάν. Ο τελευταίος με άρθρο του ( Φιλελεύθερος, Ιανουάριος 2026), σημείωσε ότι η κ. Ολγκίν, τους ανέφερε πως κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι «προσαρμόστηκαν» στην τρέχουσα κατάσταση στην Κύπρο. Η λέξη που χρησιμοποίησε στα αγγλικά ήταν «accommodated». Με βάση αυτό το σκηνικό, σύμφωνα με το άρθρο του Οζ, η αξιωματούχος του ΟΗΕ είπε ότι η «κοινωνία των πολιτών» στην Κύπρο φαινόταν να έχει μετατραπεί σε βιομηχανία! Αυτά και πολλά άλλα τους είπε και η δημοσιοποίηση των όσων αναφέρθηκαν στη συνάντηση εκείνη, που ήταν και η μοναδική, δεν διαψεύσθηκαν.
Μετά την ολοκλήρωση της πρόσφατης περιοδείας της στην περιοχή, στο καθιερωμένο μήνυμά της, περιορίσθηκε σε ευχολόγια. Παρά το γεγονός ότι, με βάση τις εξαγγελίες, βρισκόμαστε στο παρά πέντε της σύγκλησης νέας άτυπης Πενταμερής Διάσκεψης για το Κυπριακό, ωστόσο, δεν αναφέρθηκε σε οτιδήποτε που να παραπέμπει σε αυτή την εξέλιξη. Η όποια νότα αισιοδοξίας περνά μέσα από ευχολόγια. Και σε υποδείξεις.

Σε αυτή την μακρά αποτίμηση της κ. Ολγκίν, αναζητείται η Τουρκία, η κατοχική δύναμη. Δεν… εντοπίζεται πουθενά. Κάνει αναφορά «σε Αθήνα και Άγκυρα». Η απόλυτη εξίσωση. Εντοπίζει το πρόβλημα στην έλλειψη εμπιστοσύνης, στην καχυποψία. «Κατανοώ πόσο δύσκολο είναι να πιστέψει κανείς σε μια διαφορετική Κύπρο. Όμως, μην εγκαταλείπετε την προσπάθεια, μην παραμένετε αιχμάλωτοι ενός δύσκολου παρελθόντος», ανέφερε η κ. Ολγκίν. Τι εννοεί «μια διαφορετική Κύπρο;» Μήπως ελεύθερη και απαλλαγμένη από την κατοχική δύναμη; Μακάρι. Δεν φαίνεται, ωστόσο, ότι αυτό εννοεί. Η αναφορά σε «αιχμάλωτους του παρελθόντος», εννοεί τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους, που είναι και τα θύματα της κατοχής. Είναι οι αιχμάλωτοι της κατοχής. Και προφανώς, ένας τρίτος, που δεν γνωρίζει το Κυπριακό ( όσο η κ. Ολγκίν!!!), θα διερωτηθεί: Γιατί τσακώνονται; Ποιος έκανε εισβολή; Έγινε εισβολή; Μια χαρά βολεύεται η Τουρκία με τις απορίες αυτές.

Η κ. Ολγκίν αν και διαψεύδει τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας και πιστώθηκαν σε δικές της ιδέες, ωστόσο, παραδέχεται ότι διερευνά προτάσεις. Πρόκειται για ιδέες που περιγράφουν ένα μοντέλο χαλαρής, ξεχαρβαλωμένης, ομοσπονδίας.

Επειδή ακούει, λοιπόν, διάφορους από τη βιομηχανία της κοινωνίας των πολιτών ( δικός της ο χαρακτηρισμός) και επιλεκτικά συναντά κόμματα, για να μην ακούσει άλλη άποψη και χαλάσει η σούπα*, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «χρειάζεται ειλικρινής πολιτική βούληση». Εξισώνοντας τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη, που προκάλεσε την κινητικότητα και το διορισμό της, με τον σιωπηρό Έρχιουρμαν. Για τον οποίο αναφέρει πως δεν είναι αυτός που αποφασίζει, αλλά η Τουρκία. Την ίδια ώρα, πανηγυρίζει όταν οι Τούρκοι δεν αναφέρονται σε λύση δυο κρατών ή δεν διαφωνούν σε κινητικότητα. Κι ας δεν τοποθετούνται επί της ουσίας.

• Παραμονές της συνόδου στο Μπούργκερνστοκ( 2004) , αξιωματούχος του ΟΗΕ είπε πως δεν θα αξιολογήσει και δεν θα περιλάβει στο σχέδιο τις παρατηρήσεις της Λευκωσίας, επειδή η συμφωνία είχε συνταχθεί κι όλα ήταν έτοιμα. Βέβαια, στο πeαρά πέντε, περιλήφθηκαν στο σχέδιο Ανάν, τα δέκα σημεία Ζιγιάλ, που καθόρισαν και το παιχνίδι.