Νέα δεδομένα στις ισορροπίες της Ανατολικής Μεσογείου φέρνει δημοσίευμα του Directus.gr, σύμφωνα με το οποίο ισραηλινό πολεμικό πλοίο βρέθηκε αντιμέτωπο με τέσσερα τουρκικά αντιτορπιλικά κατά τη διάρκεια άσκησης κοντά στην Κύπρο, σε ένα περιστατικό που αναδεικνύει την αυξανόμενη ένταση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, τα τουρκικά πολεμικά πλοία προσέγγισαν το ισραηλινό σκάφος σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων, χωρίς να υπάρξει περαιτέρω κλιμάκωση. Ωστόσο, το συμβάν εκτιμάται ότι επιβεβαιώνει την αλλαγή της στρατηγικής αντίληψης του Τελ Αβίβ, το οποίο πλέον αντιμετωπίζει την Τουρκία ως πιθανό μελλοντικό αντίπαλο στη θάλασσα.

Στο επίκεντρο της ανησυχίας βρίσκεται η τουρκική στρατηγική της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan), η οποία επιδιώκει την επέκταση της τουρκικής επιρροής στη Μαύρη Θάλασσα, το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Το δόγμα αυτό αμφισβητεί ευθέως τα ελληνικά και κυπριακά κυριαρχικά δικαιώματα, υποστηρίζοντας ότι μεγάλα ελληνικά νησιά, όπως το Καστελλόριζο και η Ρόδος, δεν δικαιούνται πλήρη θαλάσσια ζώνη, ενώ χρησιμοποιείται ως βάση για τις τουρκικές διεκδικήσεις και τις έρευνες υδρογονανθράκων στην περιοχή.

Το δημοσίευμα αναφέρει ότι το ισραηλινό Πολεμικό Ναυτικό επεξεργάζεται ήδη νέο επιχειρησιακό δόγμα, προσαρμοσμένο στο ενδεχόμενο μιας μελλοντικής αντιπαράθεσης με την Άγκυρα. Στόχος είναι η δημιουργία μιας ευέλικτης δύναμης, αποτελούμενης από πυραυλακάτους, υποβρύχια, περιπολικά, μη επανδρωμένα συστήματα και πλοία υποστήριξης, με δυνατότητα επιχειρήσεων σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο.

Παράλληλα, το Ισραήλ σχεδιάζει ένα εκτεταμένο πρόγραμμα ενίσχυσης του στόλου του, συνολικού ύψους περίπου 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την επόμενη δεκαετία. Στο πρόγραμμα περιλαμβάνεται η ναυπήγηση των νέων πυραυλακάτων κλάσης Reshef, η αναβάθμιση υφιστάμενων μονάδων, η ενίσχυση των δυνατοτήτων συλλογής πληροφοριών και η ευρύτερη αξιοποίηση μη επανδρωμένων αεροπορικών και ναυτικών συστημάτων.

Η ανάγκη αυτών των επενδύσεων συνδέεται και με τη σημαντική αριθμητική υπεροχή του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει το δημοσίευμα, η Τουρκία διαθέτει περίπου 50.000 στελέχη, 12 υποβρύχια με ακόμη έξι υπό κατασκευή, 17 φρεγάτες, 9 κορβέτες, 30 αποβατικά πλοία, ένα πλοίο μεταφοράς drones, δεκάδες περιπολικά, ναυτικά ελικόπτερα, μη επανδρωμένα συστήματα και αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η δήλωση που αποδίδεται στον διοικητή του ισραηλινού Πολεμικού Ναυτικού, υποναύαρχο Εγιάλ Χαρέλ, σύμφωνα με την οποία «τα επόμενα χρόνια ενδέχεται να βρεθούμε σε σύγκρουση όχι μόνο στη Συρία, αλλά και απέναντι στην Τουρκία». Η συγκεκριμένη τοποθέτηση αποτυπώνει το κλίμα αυξημένης επιφυλακής που φαίνεται να επικρατεί στους ισραηλινούς στρατιωτικούς σχεδιασμούς.

Το δημοσίευμα συνδέει τις εξελίξεις αυτές με τη συνεχή εμβάθυνση της στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ. Οι τρεις χώρες ενισχύουν τη συνεργασία τους μέσω κοινών στρατιωτικών ασκήσεων, ανταλλαγής πληροφοριών και τακτικού επιχειρησιακού συντονισμού, ενώ εξετάζεται και η δημιουργία κοινής δύναμης ταχείας αντίδρασης, μεγέθους ταξιαρχίας, με περίπου 2.500 στρατιώτες και υποστήριξη από μαχητικά αεροσκάφη F-35.

Παράλληλα, η ενεργειακή συνεργασία των τριών χωρών αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία. Το East Mediterranean Gas Forum, η αξιοποίηση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου και έργα όπως ο Great Sea Interconnector, που θα διασυνδέσει ηλεκτρικά το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα με την Ευρώπη, διαμορφώνουν ένα νέο γεωστρατηγικό περιβάλλον στην Ανατολική Μεσόγειο.

Καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη συνεργασία διαδραματίζουν και οι Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του σχήματος «3+1» (Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ + ΗΠΑ), το οποίο προωθεί κοινές πρωτοβουλίες στους τομείς της ασφάλειας, της ενέργειας και της κυβερνοασφάλειας κρίσιμων υποδομών.

Η εικόνα που διαμορφώνεται, σύμφωνα με το δημοσίευμα, είναι εκείνη μιας νέας στρατηγικής πραγματικότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου η τουρκική επιδίωξη διεύρυνσης της επιρροής της συναντά την ολοένα στενότερη συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και Ηνωμένων Πολιτειών, με στόχο τη διατήρηση της ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή.