Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Καλεντερίδης: Παραμορφώνουν τον Όμηρο! Αυτή δεν είναι Οδύσσεια

Ο Σταύρος Καλεντερίδης εξαπολύει σφοδρή επίθεση κατά της νέας κινηματογραφικής μεταφοράς της «Οδύσσειας», υποστηρίζοντας ότι το ομηρικό έπος μετατρέπεται σε πεδίο εφαρμογής σύγχρονων ιδεολογικών αντιλήψεων.

Δημοσιεύτηκε στις

Με ιδιαίτερα αιχμηρό τρόπο τοποθετήθηκε ο Σταύρος Καλεντερίδης απέναντι στη νέα κινηματογραφική μεταφορά της «Οδύσσειας», υποστηρίζοντας ότι το έργο του Ομήρου δεν αντιμετωπίζεται ως ένα θεμέλιο του ελληνικού και του δυτικού πολιτισμού, αλλά ως πρώτη ύλη για την προώθηση σύγχρονων ιδεολογικών αντιλήψεων.

Στην ανάλυσή του, ο Σταύρος Καλεντερίδης εξαπέλυσε σφοδρή κριτική κατά του Χόλιγουντ και του σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν, εκτιμώντας ότι η νέα παραγωγή απομακρύνεται συνειδητά από την ιστορική, πολιτισμική και ελληνική ταυτότητα του ομηρικού έπους.

Όπως τόνισε, η «Οδύσσεια» δεν αποτελεί απλώς ένα παλαιό λογοτεχνικό κείμενο. Είναι ένα από τα έργα πάνω στα οποία στηρίχθηκε η ελληνική σκέψη και, κατ’ επέκταση, ένα σημαντικό τμήμα του δυτικού πολιτισμού.

«Δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με μία ακόμη ταινία. Έχουμε να κάνουμε με την απόπειρα επαναπροσδιορισμού ενός θεμελιώδους έργου του Ελληνισμού», ήταν το κεντρικό νόημα της παρέμβασής του.

Η θετική αρχή και η μεγάλη απογοήτευση

Ο Σταύρος Καλεντερίδης αναγνώρισε ότι αρχικά είχε υποδεχθεί με ενθουσιασμό την είδηση ότι ο Κρίστοφερ Νόλαν θα καταπιανόταν με την «Οδύσσεια». Αναφέρθηκε με θετικά λόγια σε προηγούμενες ταινίες του γνωστού σκηνοθέτη, όπως το «Oppenheimer», το «Memento», το «Interstellar», το «Inception» και την τριλογία του «Batman».

Παράλληλα, χαρακτήρισε θετικό το γεγονός ότι σημαντικό μέρος των γυρισμάτων πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα, σε περιοχές όπως η Πύλος, η Γιάλοβα και η Μεθώνη. Επισήμανε μάλιστα ότι, από καθαρά αισθητική άποψη, τα πλάνα που έχουν παρουσιαστεί είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον ίδιο, η καλή κινηματογραφική εικόνα δεν αρκεί για να καλύψει μια βαθύτερη πολιτισμική αλλοίωση.

Οι κάτοικοι των περιοχών στις οποίες έγιναν τα γυρίσματα, σημείωσε, είχαν αρχικά χαρεί επειδή πίστευαν ότι συμμετείχαν έμμεσα σε μια μεγάλη διεθνή παραγωγή αφιερωμένη στον ελληνικό πολιτισμό. Η εικόνα αυτή, όμως, κατά τον αναλυτή, άλλαξε όταν άρχισε να γίνεται γνωστό το ύφος και η κατεύθυνση της ταινίας.

«Ούτε ένας Έλληνας ηθοποιός»

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην απουσία Ελλήνων ή ηθοποιών ελληνικής καταγωγής από βασικούς ρόλους της παραγωγής.

Όπως υποστήριξε, υπάρχουν πολλοί Έλληνες και Ελληνοαμερικανοί ηθοποιοί που θα μπορούσαν να συμμετάσχουν σε μια ταινία η οποία βασίζεται σε ένα αμιγώς ελληνικό έργο. Η πλήρης απουσία τους, σύμφωνα με την ανάλυσή του, δείχνει ότι η παραγωγή δεν ενδιαφέρθηκε να προσφέρει αυθεντική ελληνική φωνή στην κινηματογραφική απόδοση του έπους.

Για τον Σταύρο Καλεντερίδη, δεν πρόκειται μόνο για ζήτημα πιστής μεταφοράς. Πρόκειται για το δικαίωμα ενός λαού να βλέπει τον πολιτισμό και την ιστορική του κληρονομιά να παρουσιάζονται χωρίς να αποκόπτονται από τις ρίζες τους.

Η φεμινιστική ανάγνωση του Ομήρου

Στο επίκεντρο της κριτικής του βρέθηκε και η επιλογή της αγγλικής μετάφρασης της «Οδύσσειας» από την Έμιλι Γουίλσον ως βασικού οδηγού για την παραγωγή.

Η συγκεκριμένη μετάφραση έχει παρουσιαστεί ως μια σύγχρονη ανάγνωση του έργου, η οποία αναδεικνύει περισσότερο τις γυναικείες φωνές και τους γυναικείους χαρακτήρες του έπους.

Ο Καλεντερίδης, ωστόσο, θεωρεί ότι η συγκεκριμένη προσέγγιση δεν περιορίζεται σε μια νέα μετάφραση, αλλά μεταφέρει πάνω στο ομηρικό έργο σύγχρονες ιδεολογικές αντιλήψεις περί φύλου, εξουσίας και πατριαρχίας.

Κατά την άποψή του, το πρόβλημα αρχίζει όταν ένα αρχαίο έργο δεν μελετάται με βάση το ιστορικό και πολιτισμικό περιβάλλον στο οποίο δημιουργήθηκε, αλλά χρησιμοποιείται για να επιβεβαιώσει σημερινά πολιτικά και κοινωνικά σχήματα.

Η διαμάχη για το καστ

Ο αναλυτής άσκησε επίσης κριτική στις επιλογές του καστ, θεωρώντας ότι ορισμένοι ρόλοι αντιμετωπίζονται περισσότερο ως σύμβολα μιας σύγχρονης ατζέντας αντιπροσώπευσης και λιγότερο ως χαρακτήρες που υπηρετούν το ίδιο το ομηρικό κείμενο.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στους ρόλους της Ωραίας Ελένης, της Κλυταιμνήστρας και της Αθηνάς, υποστηρίζοντας ότι η παραγωγή επιχειρεί να παρουσιάσει μια «παγκόσμια Οδύσσεια» αποσυνδεδεμένη από την ελληνική καταγωγή της.

Ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι η αντίθεσή του δεν αφορά την προσωπική ζωή, την καταγωγή ή τις επιλογές οποιουδήποτε ηθοποιού. Το βασικό του επιχείρημα είναι ότι η αντιπροσώπευση γίνεται, κατά την εκτίμησή του, με τρόπο μηχανικό και ιδεολογικά προαποφασισμένο.

«Όταν η επιλογή των ηθοποιών γίνεται για να συμπληρωθούν συγκεκριμένα κουτάκια και όχι για να υπηρετηθεί το έργο, τότε το τελικό αποτέλεσμα παύει να είναι τέχνη και μετατρέπεται σε πολιτική διακήρυξη», είναι η θέση που διατύπωσε.

Η πολιτισμική σύγκρουση στη Δύση

Ο Σταύρος Καλεντερίδης διεύρυνε την ανάλυσή του πέρα από τη συγκεκριμένη ταινία, εντάσσοντας την υπόθεση σε μια ευρύτερη πολιτισμική σύγκρουση που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Δύση.

Αναφέρθηκε σε θεωρίες διαθεματικότητας, στις σπουδές φύλου και στην αντίληψη ότι ο δυτικός πολιτισμός αποτελεί προϊόν μιας διαχρονικής πατριαρχικής καταπίεσης.

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι συγκεκριμένες θεωρίες δεν περιορίζονται στα πανεπιστήμια, αλλά επηρεάζουν πλέον την τέχνη, τον κινηματογράφο, το θέατρο και τον δημόσιο λόγο.

Έφερε ως παραδείγματα σύγχρονες κινηματογραφικές και θεατρικές διασκευές έργων όπως ο «Φρανκενστάιν», η «Μήδεια» και η «Φόνισσα», όπου, όπως υποστήριξε, οι πρωταγωνίστριες παρουσιάζονται αποκλειστικά ως θύματα μιας καταπιεστικής κοινωνίας, με αποτέλεσμα να υποβαθμίζεται η προσωπική τους ευθύνη και η πολυπλοκότητα των κλασικών έργων.

Κατά τον ίδιο, η τακτική αυτή οδηγεί στην πλήρη ανακατασκευή της ιστορίας, με στόχο ο δυτικός πολιτισμός να παρουσιαστεί όχι ως φορέας δημοκρατίας και ελευθερίας, αλλά ως μια διαρκής ιστορία καταπίεσης και ενοχής.

Όμηρος, τραγωδία και δημοκρατία

Στο τελευταίο μέρος της παρέμβασής του, ο Σταύρος Καλεντερίδης ανέδειξε τον βαθύτερο πολιτικό και δημοκρατικό χαρακτήρα της αρχαίας ελληνικής λογοτεχνίας.

Υπογράμμισε ότι η αρχαία τραγωδία δεν έδινε εύκολες απαντήσεις. Αντίθετα, παρουσίαζε στους πολίτες δύσκολα διλήμματα, συγκρούσεις αξιών και αποφάσεις ζωής και θανάτου.

Μέσα από έργα όπως η «Αντιγόνη», οι Αθηναίοι εκπαιδεύονταν στη διαλεκτική αντιπαράθεση, στην κριτική σκέψη, στην ελεύθερη έκφραση και στη συλλογική λήψη αποφάσεων.

Το θέατρο, όπως σημείωσε, λειτουργούσε ως σχολείο δημοκρατίας, καθώς δίδασκε ότι πριν από κάθε μεγάλη απόφαση πρέπει να προηγούνται ο διάλογος, η εξέταση των διαφορετικών επιχειρημάτων, η παρρησία και η ισοτιμία των πολιτών.

Για τον λόγο αυτόν, θεωρεί ότι η αρχαία ελληνική κληρονομιά δεν πρέπει να παραδίδεται σε κινηματογραφικές διασκευές που την αντιμετωπίζουν μόνο ως εργαλείο επιβολής σύγχρονων ιδεολογικών προτύπων.

Κάλεσμα για μποϊκοτάζ

Ο Σταύρος Καλεντερίδης δήλωσε ότι δεν πρόκειται να παρακολουθήσει την ταινία και κάλεσε το κοινό να της γυρίσει την πλάτη.

Αντί για τη νέα «Οδύσσεια», πρότεινε στους θεατές να αναζητήσουν κλασικά έργα του ελληνικού κινηματογράφου, όπως την «Ιφιγένεια» του Μιχάλη Κακογιάννη, χαρακτηρίζοντάς την παράδειγμα ουσιαστικής και σεβαστικής κινηματογραφικής προσέγγισης της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας.

Το τελικό του μήνυμα ήταν ότι οι Έλληνες δεν πρέπει να απομακρυνθούν από τις ιστορίες τους εξαιτίας κακών ή ιδεολογικά φορτισμένων διασκευών.

«Δεν απορρίπτουμε τον Όμηρο, την τραγωδία και τον πολιτισμό μας. Απορρίπτουμε εκείνους που επιχειρούν να τους αλλοιώσουν», ήταν το συμπέρασμα της παρέμβασής του.

Για τον Σταύρο Καλεντερίδη, η αντιπαράθεση γύρω από την ταινία δεν είναι μια απλή κινηματογραφική διαφωνία. Είναι μέρος ενός ευρύτερου αγώνα για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης, της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της ελληνικής πολιτισμικής ταυτότητας.

Ο Σταύρος Καλεντερίδης, ξεκίνησε τις σπουδές του στην Αθήνα, σπουδάζοντας Πολιτική Επιστήμη στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα από τέσσερα χρόνια συμμετοχής στα φοιτητικά όργανα συνδιοίκησης της σχολής του και σε διάφορες οργανώσεις νέων, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό. Στη Βοστόνη των Η.Π.Α. ολοκλήρωσε δύο μεταπτυχιακά προγράμματα, στις Διεθνείς Σχέσεις (Αμερικανική εξωτερική πολιτική) και στην Επικοινωνία (Πολιτική Επικοινωνία), ενώ παράλληλα εργάστηκε στο Ελληνικό Προξενείο της Βοστόνης, στη σχολή του ως βοηθός έρευνας και σε δύο πολιτικές καμπάνιες Αμερικανών πολιτικών (Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων). Μετά από τρία χρόνια στις Η.Π.Α., άκουσε το κάλεσμα της πατρίδας του και επέστρεψε πίσω με μεγάλο πόθο για προσφορά στην Ελλάδα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος δύο κοινωφελών οργανισμών, του δέλτα – πολιτική επανάσταση (πολιτικός οργανισμός) και της Λεοντίδας (ίδρυμα προώθησης θεμάτων ιστορίας, πολιτισμού και δημοκρατίας). Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ασχολείται με διάφορα εγχειρήματα πολιτικής διπλωματίας και δημοκρατίας, γράφει πολιτικά άρθρα, σχολιάζει την επικαιρότητα και συνεχίζει την προσωπική του μελέτη στην ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία.

GEOPOLITICO

KC-390: Η Ελλάδα χρειάζεται εθνική αμυντική στρατηγική σε Αιγαίο, Κύπρο και, οικονομική αντοχή και πραγματικές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων

Η Ελλάδα χρειάζεται αμυντική πολιτική με οικονομικό ρεαλισμό, εθνική αυτονομία και σαφή ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Η άμυνα δεν είναι επίδειξη πλούτου. Είναι ευθύνη απέναντι στην πατρίδα και στους πολίτες της.

Δημοσιεύτηκε

στις

Γράφει ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής DDDr. Dr.Habil. Παναγόπουλος Π. Αλέξιος 
Η πρόσφατη συμφωνία για την απόκτηση τριών συν τριών μεταγωγικών αεροσκαφών EMBRAER KC-390 ανοίγει μια ουσιαστική συζήτηση για τον προσανατολισμό της ελληνικής αμυντικής πολιτικής. Δεν αμφισβητείται ότι πρόκειται για σύγχρονα αεροσκάφη με δυνατότητες μεταφοράς προσωπικού και υλικών, υγειονομικών διακομιδών και εναέριου ανεφοδιασμού.
Το ερώτημα, όμως, είναι εάν αυτή η προμήθεια ανταποκρίνεται στις πραγματικές και επείγουσες ανάγκες της Ελλάδας. Η Ελλάδα δεν είναι Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν διαθέτει την οικονομική ισχύ, τις υποδομές ούτε την παγκόσμια στρατιωτική αποστολή μιας υπερδύναμης. Η γεωστρατηγική της αποστολή καθορίζεται από το Αιγαίο, τα νησιά, την Κρήτη και την Ανατολική Μεσόγειο.
Επομένως, δεν είναι ορθό να αντιγράφουμε μηχανιστικά μοντέλα στρατιωτικής προβολής ισχύος που σχεδιάστηκαν για πολύ διαφορετικές γεωγραφικές και πολιτικές συνθήκες.
1. Η οικονομική αντοχή είναι μέρος της εθνικής μας  ασφάλειας. Η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρούς δημοσιονομικούς περιορισμούς, υψηλό δημόσιο χρέος και κοινωνικές ανάγκες που επιβαρύνουν τους πολίτες. Δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τις αμυντικές δαπάνες σαν να διαθέτει απεριόριστους οικονομικούς πόρους.
Δεν είναι δυνατόν, από το πενιχρό υστέρημα των Ελλήνων φορολογουμένων, να χρηματοδοτούμε διαρκώς επιχειρήσεις στρατιωτικής προβολής και παρουσίας σε πλούσια αραβικά κράτη, στέλνοντας ακόμη και σύγχρονα πολεμικά πλοία, όπως η φρεγάτα «Κίμων», όταν δεν έχουν προηγουμένως εξασφαλιστεί οι βασικές ανάγκες της εθνικής άμυνας.
Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να συμμετέχει σε συμμαχικές συνεργασίες, αλλά με σαφή προσδιορισμό του εθνικού συμφέροντος, του κόστους και της διάρκειας κάθε αποστολής. Η αλληλεγγύη δεν σημαίνει οικονομική εξάντληση, ούτε μετατροπή της χώρας μας σε μόνιμο πάροχο στρατιωτικών υπηρεσιών για τρίτους.
Η εθνική κυριαρχία δεν διασφαλίζεται με εξοπλισμούς που δημιουργούν νέες εξαρτήσεις. Ούτε τα KC-390, ούτε οποιοδήποτε άλλο σύστημα, θα πρέπει να καταλήξει να αποτελεί μηχανισμό στρατηγικής εξάρτησης από άλλες χώρες. Η Ελλάδα δεν πρέπει να γίνει υποτελής των επιλογών και των στρατιωτικών προτεραιοτήτων άλλων λαών.
2. Πρώτα ανταλλακτικά και επιχειρησιακή ετοιμότητα.
Πριν από κάθε νέα εξοπλιστική αγορά, προέχει να εξασφαλίσουμε ότι τα συστήματα που ήδη διαθέτουμε μπορούν να λειτουργούν αποτελεσματικά.
Χρειαζόμαστε ανταλλακτικά, συντήρηση, τεχνική υποστήριξη, εκπαιδευμένο προσωπικό και υψηλή διαθεσιμότητα για τα υπάρχοντα μαχητικά, τα πολεμικά πλοία και τα υπόλοιπα μέσα των Ενόπλων Δυνάμεων. Ένα σύγχρονο αεροσκάφος ή πολεμικό πλοίο που δεν διαθέτει τα αναγκαία ανταλλακτικά και δεν μπορεί να συντηρηθεί εγκαίρως δεν αποτελεί πραγματική επιχειρησιακή ισχύ. Η εθνική άμυνα δεν μετριέται με τις ανακοινώσεις νέων αγορών, αλλά με τον αριθμό των διαθέσιμων και αξιόμαχων μέσων σε πραγματικές συνθήκες κρίσης.
3. Αιγαίο, Κύπρος και νησιωτικές υποδομές. Τα ελληνικά νησιά αποτελούν στρατηγικούς κόμβους ανεφοδιασμού, μεταφοράς και αμυντικής υποστήριξης. Η Κρήτη και η Κύπρος έχουν ιδιαίτερη σημασία για την επιχειρησιακή σύνδεση του Αιγαίου με την Ανατολική Μεσόγειο. Η αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» στην Πάφο αποτελεί σημαντική κυπριακή υποδομή, η οποία μπορεί, στο πλαίσιο των συμφωνιών των δύο κρατών, να ενισχύσει τη συνεργασία και την υποστήριξη κοινών αμυντικών σχεδιασμών.
Η Ελλάδα οφείλει να αναπτύξει ολοκληρωμένο σύστημα υποστήριξης των νησιών μας, με ασφαλείς υποδομές καυσίμων, μεταφορές, επικοινωνίες και συντονισμό αεροπορικών και ναυτικών δυνάμεων. Τα ιπτάμενα τάνκερ έχουν χρησιμότητα, αλλά δεν αποτελούν πανάκεια. Τα KC-390 απαιτούν ειδική επιχειρησιακή διαμόρφωση για τον ανεφοδιασμό των ελληνικών F-16, τα οποία χρησιμοποιούν διαφορετικό σύστημα από εκείνο της αρχικής διαμόρφωσης του αεροσκάφους. Συνεπώς, δεν πρέπει να παρουσιάζεται η δυνατότητα αυτή ως ήδη εξασφαλισμένη.
4. Η πραγματική προτεραιότητα: Drones αέρος και θαλάσσης. Μία από τις σημαντικότερες προτεραιότητες της ελληνικής αμυντικής πολιτικής πρέπει να είναι η ουσιαστική αύξηση των μη επανδρωμένων συστημάτων. Η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερα drones αέρος και θαλάσσης, με δυνατότητες επιτήρησης, αναγνώρισης, συλλογής πληροφοριών, έγκαιρης προειδοποίησης και υποστήριξης των ναυτικών και αεροπορικών επιχειρήσεων. Ιδιαίτερη σημασία έχουν τα μη επανδρωμένα θαλάσσια συστήματα επιτήρησης, τα οποία μπορούν να ενισχύσουν την παρακολούθηση μεγάλων θαλάσσιων περιοχών και την προστασία κρίσιμων υποδομών. Παράλληλα, απαιτείται ανάπτυξη ελληνικής τεχνογνωσίας, εγχώρια παραγωγή, δυνατότητα επισκευής και αναβάθμισης, καθώς και διαλειτουργικότητα με τα υφιστάμενα συστήματα διοίκησης και ελέγχου.
Η τεχνολογική αυτονομία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι παράγοντας εθνικής ασφάλειας.
5. Το 1974 δεν δικαιολογείται με υποθετικά σενάρια. Η τραγωδία της Κύπρου δεν προκλήθηκε επειδή η Ελλάδα δεν διέθετε ιπτάμενα τάνκερ. Ήταν αποτέλεσμα βαθύτατων πολιτικών, στρατιωτικών και θεσμικών αποτυχιών, του πραξικοπήματος, της ανεπαρκούς προετοιμασίας και του ελλιπούς συντονισμού. Η επιχείρηση «Νίκη» τον Ιούλιο του 1974 απέδειξε πόσο καταστροφικές μπορούν να είναι οι ελλείψεις επικοινωνίας και επιχειρησιακής συνεργασίας. Η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να δικαιολογεί εκ των υστέρων κάθε εξοπλιστική επιλογή. Η αποτροπή απαιτεί στρατηγική, διοίκηση, ετοιμότητα και πολιτική βούληση, όχι υποθετικές ιστορικές βεβαιότητες.
Συμπέρασμα.
Η Ελλάδα χρειάζεται αμυντική πολιτική με οικονομικό ρεαλισμό, εθνική αυτονομία και σαφή ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Πρώτα ανταλλακτικά και συντήρηση για όσα ήδη διαθέτουμε. Έπειτα ενίσχυση της αεράμυνας, των νησιωτικών υποδομών, των μεταφορικών δυνατοτήτων και των μη επανδρωμένων συστημάτων αέρος και θαλάσσης. Κάθε νέα αγορά πρέπει να αποδεικνύει την αναγκαιότητα και την οικονομική της βιωσιμότητα. Τα KC-390 μπορούν να αποτελέσουν χρήσιμο μέσο, αλλά δεν είναι η απάντηση σε όλα τα προβλήματα της ελληνικής άμυνας.
Δεν είμαστε Αμερική για να χρηματοδοτούμε παγκόσμιες στρατιωτικές αποστολές. Είμαστε Ελλάδα και προτεραιότητά μας είναι η υπεράσπιση της ελληνικής επικράτειας, του Αιγαίου και του Ελληνισμού της Κύπρου. Δεν μπορεί ο Έλληνας πολίτης να στερείται βασικών κοινωνικών αγαθών για να χρηματοδοτεί εξοπλιστικές επιλογές, χωρίς σαφή ιεράρχηση, ενώ οι υφιστάμενες Ένοπλες Δυνάμεις ενδέχεται να στερούνται ανταλλακτικών και συντήρησης.
Η άμυνα δεν είναι επίδειξη πλούτου. Είναι ευθύνη απέναντι στην πατρίδα και στους πολίτες της. Η Ελλάδα χρειάζεται αξιόμαχες Ένοπλες Δυνάμεις, όχι εξοπλισμούς εντυπωσιασμού και εξαρτήσεις από τις ξένες στρατηγικές.
Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Συναγερμός στην Τουρκία! Φόβοι για μεγάλο πόλεμο – Τι ετοιμάζεται στη Μέση Ανατολή

Στη νέα εκπομπή Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας, μαζί με τον συνεργάτη του Τζιοβάνη, αναλύει τις εξελίξεις γύρω από το Ιράν, τις κινήσεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ και τα σενάρια πολεμικής κλιμάκωσης που απασχολούν την Άγκυρα.

Δημοσιεύτηκε

στις

Η αυξανόμενη ένταση στη Μέση Ανατολή, οι τουρκικές προετοιμασίες για ενδεχόμενη πολεμική σύγκρουση και η στρατηγική συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ βρέθηκαν στο επίκεντρο της εκπομπής «Direct News» του Ανδρέα Μουντζουρούλια στο Directus.gr. Μαζί με τον συνεργάτη του, Τζιοβάνη, εξέτασαν πληροφορίες για ενδεχόμενη νέα επίθεση εναντίον του Ιράν, τις ανησυχίες που καταγράφονται στην Τουρκία και τις συνέπειες που θα μπορούσε να έχει μια περιφερειακή ανάφλεξη.

Η Τουρκία εξετάζει σενάρια πολέμου μεγάλης κλίμακας

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην κινητικότητα που, σύμφωνα με όσα παρουσιάστηκαν στην εκπομπή, καταγράφεται στην Τουρκία αναφορικά με την προετοιμασία για μια πιθανή σύγκρουση μεγάλης κλίμακας.

Ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας υποστήριξε ότι τουρκικά μέσα ενημέρωσης εξετάζουν πλέον ανοιχτά τέτοια ενδεχόμενα, συνδέοντας την κινητικότητα με τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα με την αντιπαράθεση Ισραήλ και Ιράν.

Στην εκπομπή έγινε αναφορά και σε προειδοποίηση που αποδόθηκε σε Ιρανό αξιωματούχο, σύμφωνα με την οποία η Τουρκία θα μπορούσε να βρεθεί στο στόχαστρο του Ισραήλ μετά το Ιράν.

Η συγκεκριμένη τοποθέτηση παρουσιάστηκε ως ένδειξη του κλίματος που επικρατεί στην περιοχή και όχι ως επιβεβαιωμένο ισραηλινό επιχειρησιακό σχέδιο.

Ιράν: Διπλωματικές επαφές υπό τη σκιά στρατιωτικής κλιμάκωσης

Ένα από τα βασικά θέματα της εκπομπής ήταν το ενδεχόμενο νέας στρατιωτικής επιχείρησης εναντίον του Ιράν.

Οι δύο συνομιλητές αναφέρθηκαν σε πληροφορίες για αυξημένη κινητικότητα, σε διπλωματικές επαφές και στην πιθανότητα εμπλοκής της Ρωσίας και της Κίνας ως εγγυητριών δυνάμεων σε μια μελλοντική συμφωνία.

Στο ίδιο πλαίσιο συζητήθηκαν οι επαφές με μεσολαβητές του Κατάρ στην Τεχεράνη, καθώς και πληροφορίες ότι οι συνομιλίες δεν είχαν οδηγήσει σε συμφωνία.

Ο Μουντζουρούλιας και ο συνεργάτης του εκτίμησαν ότι η διπλωματική κινητικότητα δεν αποκλείει μια στρατιωτική εξέλιξη. Αντιθέτως, υποστήριξαν ότι η προετοιμασία για ενδεχόμενη επίθεση και οι προσπάθειες διαπραγμάτευσης μπορεί να εξελίσσονται παράλληλα.

Οι αναφορές σε επικείμενη επίθεση αποτελούν εκτιμήσεις και πληροφορίες που παρουσιάστηκαν στην εκπομπή, χωρίς να τεκμηριώνεται από τους υπότιτλους ότι έχει ληφθεί οριστική απόφαση.

Ισραήλ και Κύπρος: Το μήνυμα προς την Άγκυρα

Σημαντικό μέρος της συζήτησης αφιερώθηκε στην Κύπρο και στον ρόλο του Ισραήλ στην ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου.

Ο Μουντζουρούλιας αναφέρθηκε σε παρέμβαση του Shay Gal, ο οποίος έχει τοποθετηθεί υπέρ της ισραηλινής υποστήριξης προς την Κυπριακή Δημοκρατία σε περίπτωση τουρκικής επίθεσης.

Η συγκεκριμένη θέση συνδέθηκε με την ανάγκη ενίσχυσης της αποτρεπτικής συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ.

Οι δύο συνομιλητές απέρριψαν επίσης την άποψη ότι το Ισραήλ επιδιώκει να χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως εμπροσθοφυλακή σε μια σύγκρουση με την Τουρκία. Κατά την εκτίμησή τους, πρόκειται για αφήγημα που αποσκοπεί στην αποδυνάμωση της ελληνοϊσραηλινής προσέγγισης.

Η αμυντική συνεργασία Ελλάδας και Πορτογαλίας

Στο αμιγώς ελληνικό ενδιαφέρον της εκπομπής εντάχθηκε η αναφορά στη συνεργασία Ελλάδας και Πορτογαλίας για τα αεροσκάφη KC-30 Millennium.

Οι παρουσιαστές στάθηκαν ιδιαίτερα στις δυνατότητες εναέριου ανεφοδιασμού, καθώς και στη σημασία που έχουν οι αερομεταφορές για την ταχεία ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων.

Όπως επισημάνθηκε, η δυνατότητα ανεφοδιασμού μαχητικών στον αέρα αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την επιχειρησιακή ακτίνα δράσης και την ευελιξία της Πολεμικής Αεροπορίας.

Η συζήτηση επεκτάθηκε στις επιλογές ενίσχυσης του Πολεμικού Ναυτικού, στις φρεγάτες, στα υποβρύχια και στη σημασία της διαφοροποίησης των αμυντικών προμηθευτών.

Κυβερνοεπιθέσεις και ασφάλεια της εφοδιαστικής αλυσίδας

Ένα ακόμη ζήτημα που αναδείχθηκε ήταν οι κυβερνοαπειλές εναντίον κρίσιμων εμπορικών υποδομών.

Στην εκπομπή παρουσιάστηκαν πληροφορίες για κυβερνοεπιθέσεις που επηρέασαν αλυσίδες σούπερ μάρκετ σε ευρωπαϊκές χώρες, ενώ έγινε αναφορά σε ισραηλινή προειδοποίηση προς επιχειρήσεις του τομέα τροφίμων να ενισχύσουν τα μέτρα κυβερνοασφάλειας.

Οι παρουσιαστές συνέδεσαν τις εξελίξεις με τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης της εφοδιαστικής αλυσίδας σε περίοδο διεθνούς κρίσης.

Οι πολιτικές εξελίξεις στο Ισραήλ και ο περιφερειακός ανταγωνισμός

Στο πολιτικό σκέλος, εξετάστηκαν οι πρωτοβουλίες του Μπενιαμίν Νετανιάχου και οι πιθανές επιπτώσεις των εσωτερικών ισραηλινών εξελίξεων στην εξωτερική πολιτική της χώρας.

Παράλληλα, έγινε αναφορά σε ισραηλινά δημοσιεύματα σχετικά με διασυνδέσεις πολιτικών προσώπων και οργανώσεων στην Τουρκία. Πρόκειται για ισχυρισμούς που αποδόθηκαν σε ισραηλινές πηγές και δεν μπορούν να θεωρηθούν αποδεδειγμένοι μόνο από την παρουσίασή τους στην εκπομπή.

Συζητήθηκαν επίσης οι εξελίξεις στον Λίβανο, ο ρόλος της Γαλλίας και οι προσπάθειες της Τουρκίας να ενισχύσει την επιρροή της στην περιοχή.

Η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας

Η κεντρική εκτίμηση που διατυπώθηκε στην εκπομπή ήταν ότι η Ελλάδα πρέπει να αξιοποιήσει τις στρατηγικές συνεργασίες της και να ενισχύσει τις αποτρεπτικές της δυνατότητες, σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης αστάθειας.

Η συζήτηση ανέδειξε τη σημασία της συνεργασίας με το Ισραήλ, της υποστήριξης της Κύπρου και της ενίσχυσης των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, με ιδιαίτερη αναφορά στην αεροπορική και ναυτική ισχύ.

Το βασικό ερώτημα που διατρέχει την ανάλυση είναι κατά πόσο η ένταση γύρω από το Ιράν θα παραμείνει περιφερειακή ή θα προκαλέσει ευρύτερες ανακατατάξεις, με άμεσες συνέπειες για την Τουρκία και την Ανατολική Μεσόγειο.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Ρήτρα διαφυγής από την αλήθεια – Ευρωπαϊκή άρνηση και κυβερνητικό φιάσκο για την ενεργειακή ακρίβεια

Ο Αντώνης Καλόγηρος σχολιάζει τη ρήτρα διαφυγής, την ενεργειακή ακρίβεια και τις κυβερνητικές επιλογές για τη στήριξη νοικοκυριών και επιχειρήσεων

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Στις 8 Οκτωβρίου 2026, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν αποδέχθηκε το αίτημα Ελλάδας και Ιταλίας για πρόσθετη εξαίρεση από τους δημοσιονομικούς κανόνες, ώστε να διευκολυνθεί η άμεση στήριξη νοικοκυριών και επιχειρήσεων απέναντι στην ενεργειακή ακρίβεια (καύσιμα κίνησης, θέρμανσης και φυσικό αέριο για παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος).

Την ίδια στιγμή ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας κ. Κυρ. Πιερρακάκης πανηγύρισε με δήλωσή του μια…διαφορετική ευρωπαϊκή απόφαση ως επιτυχία του.

Στις  9 Οκτωβρίου 2026, εγκρίθηκε μια εντελώς διαφορετική εξαίρεση: να μπορεί η Ελλάδα να χρηματοδοτήσει ενεργειακά έργα, από τον δικό της προϋπολογισμό.  Συγκεκριμένα έργα χωρίς οι σχετικές δαπάνες να υπολογίζονται στα ευρωπαϊκά όρια αύξησης των κρατικών δαπανών. Οι κατηγορίες που αναφέρονται στο έγγραφο COM(2026)495 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αφορούν φωτοβολταϊκές εγκαταστάσεις, μεγάλες μπαταρίες αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας, αντλίες θερμότητας κλπ δηλαδή άσχετα με την ανακούφιση του πληθυσμού.

Επιπρόσθετα, στη σελίδα 3 του εγγράφου C/2026/4514 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αποκλείονται ρητά από τη συγκεκριμένη εξαίρεση οι μειώσεις φόρων στα καύσιμα, οι εισοδηματικές ενισχύσεις και οι επιδοτήσεις για την αντιμετώπιση των υψηλών τιμών στα καύσιμα. Η κυβέρνηση μπορεί να αποφασίσει τέτοια μέτρα, αλλά δεν μπορεί να επικαλεστεί αυτή τη ρήτρα για να τα εξαιρέσει από τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς περιορισμούς.

Περαιτέρω το περίπου 1 δισ. ευρώ που επικαλέστηκε ο κ. Κυρ. Πιερρακάκης δεν αποτελεί πρόσθετη χρηματοδότηση από την ΕΕ, αλλά αφορά σχεδιαζόμενες δαπάνες του ελληνικού προϋπολογισμού, χωρίς να έχει αποφασιστεί ακόμα ποια έργα πληρούν τις προϋποθέσεις που επιβάλλονται.

Ακόμη σοβαρότερο είναι ότι η Επιτροπή προειδοποιεί στο C/2026/4514 (18.8.2026) πως τυχόν αύξηση του ελλείμματος και του χρέους από τη χρήση της ρήτρας θα απαιτήσει πρόσθετη δημοσιονομική προσαρμογή τα επόμενα χρόνια. Με απλά λόγια ακόμη περισσότερη λιτότητα με υπερφορολόγηση και μηδαμινές αυξήσεις στα εισοδήματα.

Λίγες ημέρες αργότερα, στις 16 Οκτωβρίου 2026, οι Financial Times αποκαλύπτουν την πραγματική επιτυχία της…Ιταλίας τελικά. Η Ιταλία εξασφάλισε κατόπιν διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή συμφωνία για πλαφόν στην χονδρική τιμή του φυσικού αερίου η οποία θα μειώσει και την λιανική τιμή του ανακουφίζοντας του Ιταλούς πολίτες. Ίδιος μηχανισμός παρέμβασης εφαρμόστηκε στην Ισπανία και Πορτογαλία.

  • Η Ελλάδα που είναι κε Κυρ. Πιερρακάκη;
  • Γιατί δεν ζήτησε αντίστοιχη παρέμβαση;
  • Γιατί δεν ζήτησε έκτακτη εισφορά των υπερκερδών των διυλιστηρίων -τα οποία κατέγραψαν κέρδη προ φόρων το Α΄ εξάμηνο του 2026 στα 2 δις ευρώ έναντι 209,7 εκατ. ευρώ το Α’ εξάμηνο του 2025 και 760,7 εκατ. ευρώ το Α’ εξάμηνο του 2024- κάτι που έκαναν αντίστοιχα πέντε χώρες της Ε.Ε.;

Αντώνης Καλόγηρος
Υπεύθυνος Θ.Ο. Εθνικής Οικονομίας &
Ομάδας Οικονομικών ΝΙΚΗΣ

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO44 λεπτά πριν

KC-390: Η Ελλάδα χρειάζεται εθνική αμυντική στρατηγική σε Αιγαίο, Κύπρο και, οικονομική αντοχή και πραγματικές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων

Η Ελλάδα χρειάζεται αμυντική πολιτική με οικονομικό ρεαλισμό, εθνική αυτονομία και σαφή ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Η άμυνα δεν είναι επίδειξη πλούτου....

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Από την Ελασσόνα, τα Γρεβενά και την Κρήτη στο Κογκρέσο των ΗΠΑ! Οι νικητές της ελληνικής ομογένειας στις ενδιάμεσες εκλογές – Ποιοι είναι και τι έχουν προσφέρει σε Ελλάδα και Κύπρο

Ισχυρή παρουσία στην αμερικανική πολιτική σκηνή διατηρεί η ελληνική ομογένεια μετά τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 2026. Η σημαντικότερη...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Συναγερμός στην Τουρκία! Φόβοι για μεγάλο πόλεμο – Τι ετοιμάζεται στη Μέση Ανατολή

Στη νέα εκπομπή Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας, μαζί με τον συνεργάτη του Τζιοβάνη, αναλύει τις εξελίξεις γύρω από το...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Ρήτρα διαφυγής από την αλήθεια – Ευρωπαϊκή άρνηση και κυβερνητικό φιάσκο για την ενεργειακή ακρίβεια

Ο Αντώνης Καλόγηρος σχολιάζει τη ρήτρα διαφυγής, την ενεργειακή ακρίβεια και τις κυβερνητικές επιλογές για τη στήριξη νοικοκυριών και επιχειρήσεων

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Μπαλτζώης: Ανατροπές σε ΗΠΑ και Ισραήλ!

Ο αντιστράτηγος ε.α. Ιωάννης Μπαλτζώης παρεμβαίνει στη «Ναυτεμπορική» και αναλύει τις κρίσιμες γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τις Ηνωμένες...

Δημοφιλή