Στην περιοχή του Έβρου βρέθηκε από την Παρασκευή 17 έως την Κυριακή 19 Ιουλίου η Λέσχη Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων, πραγματοποιώντας την Τακτική Άσκηση Μετά Στρατευμάτων «Κατούντας 2026».

Η άσκηση διοργανώθηκε, όπως κάθε χρόνο, στη μνήμη των Ελλήνων και Κυπρίων μαχητών που πολέμησαν κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Η χρονική επιλογή, λίγες ημέρες πριν από τη μαύρη επέτειο της 20ής Ιουλίου, είχε ιδιαίτερο συμβολισμό, ενώ η διεξαγωγή της στον Έβρο προσέδωσε σαφές μήνυμα ετοιμότητας και αποφασιστικότητας.

Οι συμμετέχοντες εκπαιδεύτηκαν σε τακτικές μάχης Αερομεταφερόμενου Λόχου, υπό συνθήκες πίεσης, κόπωσης και συνεχών αλλαγών της τακτικής κατάστασης.

Το σενάριο της επιχείρησης

Σύμφωνα με το σενάριο, ένας Αερομεταφερόμενος Λόχος έλαβε διαταγή να καταλάβει και να εξασφαλίσει περιοχή την οποία κατείχε εχθρικό τμήμα δύναμης Διμοιρίας. Η επιτυχής εκτέλεση της αποστολής θα επέτρεπε στη συνέχεια την προέλαση των φίλιων δυνάμεων.

Η προετοιμασία δεν περιορίστηκε στο τριήμερο της άσκησης. Η Γενική Κατάσταση και η Τμηματική Διαταγή είχαν εκδοθεί έναν μήνα νωρίτερα, ώστε να ακολουθήσει αναλυτική σχεδίαση στην αίθουσα εκπαίδευσης της Λέσχης.

Σε διαδοχικές συγκεντρώσεις εξετάστηκαν οι διαθέσιμες ιδέες ενέργειας, αξιολογήθηκαν οι απαιτήσεις της αποστολής και αποφασίστηκε ο τρόπος με τον οποίο θα κινούνταν τα τμήματα. Παράλληλα, ορίστηκαν οι επικεφαλής και καθορίστηκαν οι αρμοδιότητες κάθε κλιμακίου.

Το πρωί του Σαββάτου ο διοικητής του Λόχου εξέδωσε τη διαταγή πεδίου μάχης προς τους διμοιρίτες και τους βοηθούς τους. Στη συνέχεια οι διμοιρίτες ενημέρωσαν τους ομαδάρχες για τις επιμέρους αποστολές των τμημάτων τους και, τέλος, οι ομαδάρχες μετέφεραν τις διαταγές στους άνδρες τους.

Εικονική αποβίβαση και κίνηση προς τον στόχο

Στην άσκηση συμμετείχαν συνολικά έξι αξιωματικοί και 38 υπαξιωματικοί και οπλίτες.

Η δύναμη πραγματοποίησε εικονική αποβίβαση στη Ζώνη Προσγείωσης και ακολούθως κινήθηκε προς τον αντικειμενικό σκοπό με πλήρη φόρτο. Κατά την προσέγγιση, οι διμοιρίες κατέλαβαν τις θέσεις που προέβλεπε το επιχειρησιακό σχέδιο και αντιμετώπισαν τμήματα τα οποία επιχείρησαν να παρεμποδίσουν την κίνησή τους.

Η εξέλιξη της άσκησης δεν ήταν γραμμική. Πλήθος επιμέρους σεναρίων και αιφνιδιαστικές μεταβολές της τακτικής κατάστασης αύξησαν σημαντικά τον βαθμό δυσκολίας.

Οι επικεφαλής των τμημάτων και ιδιαίτερα ο διοικητής του Λόχου κλήθηκαν να προσαρμόζονται συνεχώς στα νέα δεδομένα, να λαμβάνουν γρήγορες αποφάσεις και να διατηρούν ως βασικό προσανατολισμό την εκτέλεση της αποστολής.

Με αυτόν τον τρόπο δοκιμάστηκαν όχι μόνο οι γνώσεις και η φυσική αντοχή των συμμετεχόντων, αλλά και η διοικητική ικανότητα, η συνεργασία μεταξύ των κλιμακίων και η δυνατότητα αντίδρασης κάτω από πίεση.

Επαναλαμβανόμενος αγώνας σε κατοικημένο τόπο

Το τελικό σκέλος αφορούσε αγώνα εντός κατοικημένων τόπων. Η συγκεκριμένη ενέργεια επαναλήφθηκε αρκετές φορές, ώστε να δοκιμαστούν διαφορετικοί τρόποι προσέγγισης.

Οι διμοιρίες και οι ομάδες άλλαζαν επικεφαλής, δίνοντας την ευκαιρία σε περισσότερα στελέχη να αναλάβουν την ευθύνη σχεδίασης και εκτέλεσης. Κάθε νέος επικεφαλής καλούνταν να αξιολογήσει την κατάσταση, να οργανώσει το τμήμα του και να εφαρμόσει τη δική του ιδέα ενέργειας.

Η διαδικασία αυτή έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στην ανάπτυξη της πρωτοβουλίας, της ηγετικής ικανότητας και της επιχειρησιακής κρίσης.

Στην εκπαίδευση συμμετείχαν και Εθνοφύλακες του νομού, ενισχύοντας τη συνεργασία μεταξύ ενεργών εφέδρων και των ανθρώπων που αποτελούν σταθερό πυλώνα ασφάλειας στις ακριτικές περιοχές.

Η Λέσχη Εφέδρων Ενόπλων Δυνάμεων ευχαρίστησε τον Δήμο Σουφλίου για τη φιλοξενία, καθώς και τους Εθνοφύλακες που συμμετείχαν στην άσκηση.

Γιατί στον Έβρο και λίγο πριν από την 20ή Ιουλίου

Τα μέλη της Λέσχης ταξίδεψαν περίπου χίλια χιλιόμετρα, καλύπτοντας με προσωπικά έξοδα τις ανάγκες της συμμετοχής τους. Η επιλογή του Έβρου και της συγκεκριμένης ημερομηνίας δεν ήταν τυχαία.

Όπως επισημαίνουν, σε μία πραγματική κρίση ο αντίπαλος θα επιλέξει τον χρόνο και τον τόπο. Για τον λόγο αυτό ο μαχητής οφείλει να έχει προετοιμαστεί εκ των προτέρων και να έχει δοκιμαστεί απέναντι στα απλά αλλά καθοριστικά προβλήματα του πεδίου: τη δίψα, την πείνα, την κούραση, την ψυχολογική πίεση και τις δύσκολες καιρικές συνθήκες.

Η παρουσία στον Έβρο αποτέλεσε, παράλληλα, έναν έμπρακτο τρόπο απόδοσης τιμής στους ανθρώπους που αγωνίστηκαν για την πατρίδα το καλοκαίρι του 1974.

«Θέλουμε να τιμήσουμε με πράξεις όλους όσοι αγωνίστηκαν για την πατρίδα, μη μένοντας μόνο σε μεγάλα και εύκολα λόγια», υπογραμμίζουν οι ενεργοί έφεδροι.

Το μήνυμα προς στρατό, Εθνοφυλακή και γείτονες

Με την παρουσία τους στην ακριτική Ελλάδα, οι συμμετέχοντες θέλησαν να απευθυνθούν στα στελέχη του Ελληνικού Στρατού, στους κληρωτούς, στους Εθνοφύλακες, στους κατοίκους της περιοχής και στους εφέδρους ολόκληρης της χώρας.

Το μήνυμα, όμως, απευθυνόταν και προς τους γείτονες, καθώς και προς όλους όσοι επιβουλεύονται την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας: οι ενεργοί έφεδροι δηλώνουν ότι θα βρίσκονται εκεί όπου πρέπει, όταν χρειαστεί, προετοιμασμένοι να εκτελέσουν την αποστολή που θα τους ανατεθεί.

Η ΤΑΜΣ «Κατούντας 2026» ολοκληρώθηκε με μία ξεκάθαρη διακήρυξη ιστορικής μνήμης και ετοιμότητας:

«Δεν ξεχνούμε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Δεν ξεχνούμε όσους αγωνίστηκαν για να την αποτρέψουν. Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να ξεχάσει.

Θα μας βρείτε μπροστά σας.

Εθελοντές, ενεργοί έφεδροι με πράξεις».

ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ ΣΤΟ LEFED.GR

Η Ευρώπη πρέπει να υπερασπιστεί τα σύνορά της, όχι την αυτοκρατορία της Ισπανίας

Γράφει ο Σάι Γκαλ, Times of Israel

Η Θέουτα αποκάλυψε τη συμφωνία που βρίσκεται πίσω από τα σύνορα της Ευρώπης: Η Ισπανία διατηρεί μια αφρικανική αυτοκρατορία, το Μαρόκο τη διατηρεί διαχειρίσιμη και οι Βρυξέλλες συγχέουν τον έλεγχο που έχουν αναθέσει σε τρίτους με τη στρατηγική. Η Τουρκία εργαλειοποιεί τη μετανάστευση· το Ραμπάτ διαπράττει την πιο ταπεινωτική αποτυχία, εξαργυρώνοντας φθηνά την εθνική ισχύ με επιχορηγήσεις, δηλώσεις στήριξης και διαβεβαιώσεις, με αποτέλεσμα το Μαρόκο να είναι απαραίτητο στην πράξη, αλλά υποδεέστερο από επιλογή.

Η μαζική διέλευση προς τη Θέουτα τις τελευταίες ημέρες προκάλεσε τον θάνατο δεκάδων ανθρώπων, υπερφόρτωσε την πόλη και συγκλόνισε την Ευρώπη. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εισήλθαν μέσα σε λίγες ώρες, ωθούμενοι σε μεγάλο βαθμό από την οικονομική απελπισία και από ψευδείς πληροφορίες στο διαδίκτυο. Η Ισπανία ανέπτυξε στρατιωτικές δυνάμεις, το Μαρόκο απέκλεισε τις οδούς προσέγγισης, εμπόδισε περαιτέρω απόπειρες και δέχθηκε πίσω τους περισσότερους από εκείνους που επέστρεψαν. [1]

Ο Σάι Γκαλ έξω από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ισπανίας στη Μαδρίτη

Η κλίμακα ήταν εξαιρετική. Το δίδαγμα δεν ήταν. Τα αφρικανικά σύνορα της Ευρώπης μπορεί νομικά να είναι ισπανικά, αλλά επιχειρησιακά είναι μαροκινά.

Ένα εθνικό κράτος έχει το δικαίωμα να υπερασπίζεται τα σύνορά του, να διατηρεί τον χαρακτήρα του και να ρυθμίζει την είσοδο στην επικράτειά του. Η εξουσία πάνω στα σύνορα δεν αποτελεί υποχώρηση από τη φιλελεύθερη δημοκρατία, αλλά προϋπόθεσή της.

Δεν πληροί κάθε άνθρωπος που αναζητεί εργασία, ασφάλεια ή ευκαιρίες τις προϋποθέσεις για τη χορήγηση ασύλου. Το άσυλο προστατεύει τους διωκόμενους· η μετανάστευση για λόγους εργασίας αποτελεί πολιτική επιλογή· η παράνομη είσοδος δεν δημιουργεί κανένα δικαίωμα. Όταν η Ευρώπη συγχέει αυτές τις κατηγορίες, υποβαθμίζει το άσυλο, διαβρώνει την κοινωνική συναίνεση και παραδίδει την πολιτική για τα σύνορα στα άκρα. Ο φιλελευθερισμός δεν μπορεί να διατηρηθεί καταργώντας, στο όνομά του, τις ίδιες τις διακρίσεις.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κωδικοποιήσει αυτή τη διάκριση. Το Σύμφωνό της για τη Μετανάστευση και το Άσυλο, το οποίο εφαρμόζεται από τον Ιούνιο του 2026, βασίζεται στον έλεγχο στα εξωτερικά σύνορα, σε διαφοροποιημένες διαδικασίες και σε ταχύτερες αποφάσεις. [2] Η Σένγκεν δεν κατάργησε τα σύνορα· τα μετέφερε προς τα έξω. Η εσωτερική ελευθερία στηρίζεται στον εξωτερικό έλεγχο. Η Θέουτα είναι το σημείο όπου αυτή η αρχή αποκτά φυσική υπόσταση.

Η επιβολή του νόμου, ωστόσο, δεν καθαγιάζει κάθε κληρονομημένο σύνορο.

Η Θέουτα και η Μελίγια δεν αποτελούν προϊόντα του ισπανικού προτεκτοράτου του 20ού αιώνα στο Μαρόκο. Η ισπανική κυριαρχία προϋπήρχε του προτεκτοράτου κατά αιώνες, οι δύο πόλεις είναι ενταγμένες στη συνταγματική τάξη της Ισπανίας και οι κάτοικοί τους είναι Ισπανοί πολίτες. [3] Η Μαδρίτη διαθέτει, επομένως, ένα σοβαρό νομικό επιχείρημα. Δεν διαθέτει, όμως, ένα συνεκτικό στρατηγικό επιχείρημα.

O Σάι Γκαλ σε συνέντευξη Τύπου στο Μαρόκο.

Η Θέουτα και η Μελίγια έχουν στρατηγικό βάρος, όχι στρατηγική αξία. Η αξία διευρύνει την ελευθερία δράσης· το βάρος καταναλώνει δυνάμεις, προσοχή και πολιτικό κεφάλαιο. Οι θύλακες δεν προβάλλουν την ισπανική ισχύ στην Αφρική· εκθέτουν την Ισπανία σε πιέσεις από την ηπειρωτική χώρα. Η χερσαία πρόσβασή τους, η οικονομική τους ενδοχώρα και η καθημερινή τους βιωσιμότητα εξαρτώνται από το Μαρόκο. Η Ισπανία κυβερνά την επικράτεια· το Ραμπάτ ελέγχει πολλές από τις προϋποθέσεις που τη διατηρούν διαχειρίσιμη.

Μια φήμη μπορεί να μετατραπεί σε μαζική εισροή· μια παράλειψη, σε ευρωπαϊκή κρίση. Πρόκειται για υποχρεώσεις και αδυναμίες, όχι για προωθημένες στρατηγικές θέσεις.

Η διεκδίκηση της Ισπανίας επί του Γιβραλτάρ είναι θεμιτή· το ίδιο ισχύει και για τη διεκδίκηση του Μαρόκου επί της Θέουτα και της Μελίγια. Η νομική τους ιστορία διαφέρει: Το Γιβραλτάρ παραμένει στον κατάλογο των Ηνωμένων Εθνών με τα μη αυτοδιοικούμενα εδάφη, [4] ενώ οι αφρικανικοί θύλακες είναι ενταγμένοι στο συνταγματικό σύστημα της Ισπανίας. Αυτή η διάκριση έχει σημασία από νομική άποψη· δεν μπορεί, όμως, να υποστηρίζει αντίθετες αρχές.

Η Ισπανία δεν μπορεί να απαιτεί την επανεξέταση ενός αυτοκρατορικού θύλακα στις δικές της ακτές, ενώ αρνείται την εφαρμογή της ίδιας αρχής σε δύο θύλακες στις αφρικανικές ακτές. Η νομιμότητα δημιουργεί αξίωση για διάλογο, όχι δικαίωμα αυτόματης μεταβίβασης. Οποιαδήποτε διευθέτηση πρέπει να διαφυλάσσει την ιθαγένεια, την ιδιοκτησία, την ταυτότητα και τη δημοκρατική συναίνεση. Η Ευρώπη πρέπει να υπερασπιστεί τα σημερινά σύνορα, χωρίς να τα ανακηρύξει αιώνια και ιερά.

Η συνήθης κατηγορία είναι ότι το Μαρόκο εργαλειοποιεί τη μετανάστευση για να αποσπάσει υπερβολικά ανταλλάγματα από την Ευρώπη. Η κατηγορία αυτή έχει προηγούμενο: Μετά την κρίση στη Θέουτα το 2021, [5] ο μεταναστευτικός εκβιασμός έγινε η προεπιλεγμένη ευρωπαϊκή ερμηνεία για κάθε αναταραχή στα σύνορα με το Μαρόκο.

Η Τουρκία δείχνει τι σημαίνει μεταναστευτικός εξαναγκασμός. Η Άγκυρα απείλησε επανειλημμένως να ανοίξει τις πύλες και το 2020 σταμάτησε να εμποδίζει τους μετανάστες να κινούνται προς τα ελληνικά σύνορα. [6] Μετέτρεψε την ανθρώπινη κινητικότητα σε μέσο άμεσης κρατικής πίεσης. Η Θέουτα αποκάλυψε την αντίστροφη αποτυχία: Η Ισπανία αναγνώρισε τη συνεργασία του Μαρόκου και οι περισσότεροι από τους εισελθόντες επέστρεψαν στο Μαρόκο. [7]

Η Τουρκία εργαλειοποιεί την εξάρτηση· το Μαρόκο υποτιμά τη δική του αναγκαιότητα.

Το Μαρόκο παρέχει στην Ευρώπη στρατηγική σταθερότητα. Επιτηρεί τις διαδρομές, εξαρθρώνει δίκτυα, ανταλλάσσει πληροφορίες και απορροφά πιέσεις τις οποίες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αδυνατούν να συγκρατήσουν. Ωστόσο, το Ραμπάτ επιτρέπει αυτή η αναγκαιότητά του να αποτιμάται σε επιχορηγήσεις, προγράμματα και διαβεβαιώσεις. [8]

Το Ραμπάτ έχει εξασφαλίσει σημαντικά διπλωματικά κέρδη, ιδιαίτερα στο ζήτημα της Δυτικής Σαχάρας. [9] Οι διακηρύξεις, όμως, δεν συνιστούν αρχιτεκτονική και η αναγνώριση σε ένα μέτωπο δεν ισοδυναμεί με εθνική ισχύ. Η μαροκινή εξωτερική πολιτική μετατρέπει επανειλημμένως τη δομική της επιρροή σε συναλλακτικά ανταλλάγματα: τη γεωγραφία σε βοήθεια, τη σταθερότητα σε διαβεβαιώσεις και την αναγκαιότητα σε δηλώσεις στήριξης από μεμονωμένες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Αυτό είναι κάτι περισσότερο από υποτίμηση της αξίας της. Είναι στρατηγική αυτοϋποταγή. Μια εξαρτημένη οντότητα διαπραγματεύεται μεταβιβάσεις· μια δύναμη σχεδιάζει την τάξη. Το Μαρόκο δεν είναι υποτελές κράτος, εξακολουθεί όμως να διαπραγματεύεται για αναγνώριση εκεί όπου θα έπρεπε να απαιτεί ενσωμάτωση και για διαβεβαιώσεις εκεί όπου θα έπρεπε να διαμορφώνει το περιφερειακό σύστημα.

Αυτή η επιλογή συντηρεί την κατηγορία που ενοχλεί το Ραμπάτ. Ένας επί πληρωμή φύλακας της πύλης κάνει κάθε παράλειψη να μοιάζει με εκβιασμό και κάθε απαίτηση με πρόσθετη χρέωση.

Το Μαρόκο πρέπει να σταματήσει να διαπραγματεύεται την αμοιβή και να αρχίσει να καθορίζει τη σχέση: βιομηχανική ενσωμάτωση, αμοιβαίες επενδύσεις, νόμιμη κινητικότητα, ενεργειακή και υποδομική αλληλεξάρτηση, προνομιακή πρόσβαση στην αγορά και επίσημος ρόλος στη διαμόρφωση της τάξης στη Δυτική Μεσόγειο. Δεν χρειάζεται να εργαλειοποιήσει την αστάθεια. Χρειάζεται να αποτιμήσει σωστά τη σταθερότητα.

Το εδαφικό ζήτημα απαιτεί την ίδια πειθαρχία. Η Ευρώπη πρέπει να επιβάλει την ισχύ των σημερινών συνόρων. Η Ισπανία και το Μαρόκο πρέπει να καθιερώσουν έναν μόνιμο διάλογο για το μελλοντικό καθεστώς, τη διοίκηση των συνόρων και την περιφερειακή ενσωμάτωση. Το Ραμπάτ πρέπει να αποκηρύξει τη χρήση της συνοριακής πίεσης ως εργαλείου· η Μαδρίτη πρέπει να εγκαταλείψει τη μυθοπλασία ότι η συνταγματική ενσωμάτωση έβαλε τέλος στην ιστορία.

Ασφάλεια χωρίς ιεροποίηση. Διαπραγμάτευση χωρίς εξαναγκασμό. Καμία διευθέτηση χωρίς συναίνεση.

Η φιλελεύθερη τάξη δεν θα αντέξει διαγράφοντας τα σύνορα, αλλά διακρίνοντας τα σύνορα που πρέπει να υπερασπιστεί από τις αυτοκρατορίες που δεν χρειάζεται να διατηρήσει.

Νέα παράταση στην πολυετή αγωνία του Γιάννη-Βασίλη Γιαϊλαλή έδωσε η εξέλιξη της Δευτέρας 3 Αυγούστου, ημέρα κατά την οποία επρόκειτο να πραγματοποιηθεί η κρίσιμη διαδικασία για την προσφυγή που έχει ασκήσει κατά της απόρριψης του αιτήματός του για διεθνή προστασία.

Ο Γιαϊλαλή προσήλθε μαζί με τον δικηγόρο του, Γιώργο Τσαούση, προετοιμασμένος για τη νέα εξέταση της υπόθεσης. Ωστόσο, όπως γνωστοποίησε με ανάρτησή του, η συνεδρίαση δεν πραγματοποιήθηκε και οι αρμόδιοι περιορίστηκαν στον έλεγχο των στοιχείων που επιβεβαίωναν την παρουσία τους.

«Ήρθαμε, είδαμε και τώρα αποχωρούμε από το δικαστικό μέγαρο. Η συνάντηση δεν πραγματοποιήθηκε· έγινε μόνο έλεγχος των στοιχείων που επιβεβαίωναν την παρουσία μας. Περιμέναμε να γίνει η συνάντηση και ήμασταν προετοιμασμένοι, αλλά τελικά δεν πραγματοποιήθηκε. Ο δικηγόρος μου εμφανίζεται αισιόδοξος. Ελπίζω αυτή η κατάσταση να μην παραταθεί άλλο», έγραψε χαρακτηριστικά.

Η ανάρτηση συνοδευόταν από φωτογραφία του Γιαϊλαλή με τον Γιώργο Τσαούση μετά την αποχώρησή τους. Από τα μέχρι στιγμής δεδομένα δεν προκύπτει ότι εκδόθηκε απόφαση ούτε ότι ολοκληρώθηκε η εξέταση της προσφυγής. Η υπόθεση παραμένει ενώπιον της Αρχής Προσφυγών και αναμένεται πλέον ενημέρωση για τα επόμενα διαδικαστικά βήματα.

Επτά χρόνια σε καθεστώς αναμονής

Ο Γιάννης-Βασίλης Γιαϊλαλή βρίσκεται στην Ελλάδα από το 2019, όταν εγκατέλειψε την Τουρκία και ζήτησε διεθνή προστασία, υποστηρίζοντας ότι κινδυνεύει άμεσα λόγω της δράσης του για τα ανθρώπινα δικαιώματα, της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και της αποκάλυψης της ποντιακής καταγωγής του.

Από το 2021 έως το 2023 πέρασε, σύμφωνα με όσα έχει ο ίδιος καταγγείλει, από έξι διαφορετικές συνεντεύξεις στο πλαίσιο της εξέτασης του αιτήματός του. Παρά την πολύχρονη διαδικασία, το αίτημα απορρίφθηκε σε πρώτο βαθμό, με επίκληση της ρήτρας αποκλεισμού από τη διεθνή προστασία και την εκτίμηση ότι ενδέχεται να είχε εμπλοκή σε εγκλήματα πολέμου κατά την περίοδο της θητείας του στον τουρκικό στρατό.

Ο ίδιος απορρίπτει κατηγορηματικά τον ισχυρισμό. Ο δικηγόρος του έχει επισημάνει ότι ο Γιαϊλαλή υπηρέτησε ως απλός στρατιώτης και δεν ήταν αξιωματικός, βαθμοφόρος ή πρόσωπο που μπορούσε να λαμβάνει αποφάσεις και να δίνει διαταγές.

Η υπεράσπιση υποστηρίζει ότι οι καταθέσεις του για τις επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού, τις πυρπολήσεις κουρδικών χωριών, τις εκτοπίσεις και την κακομεταχείριση πολιτών δεν αποτελούσαν ομολογία εγκληματικής συμμετοχής. Αντιθέτως, επρόκειτο για μαρτυρίες με τις οποίες κατήγγειλε πρακτικές που βίωσε ή αντίκρισε και οι οποίες συνέβαλαν στη μεταστροφή του από τον τουρκικό εθνικισμό στον αντιμιλιταρισμό και στον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Διαβάστε τη συνέχεια του ρεπορτάζ στο Pontos Voice