Ακολουθήστε μας

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ

Έκαναν την “Εθνικής Αντιστάσεως” πλατεία Ισλαμαμπάντ! Ύψωσαν την ημισέληνο στο κέντρο της Αθήνας

Πού σταματά η πολιτισμική έκφραση και πού αρχίζει η δημιουργία παράλληλης δημόσιας ταυτότητας;

Δημοσιεύτηκε στις

Μια εικόνα που αναπόφευκτα ανοίγει μεγάλη συζήτηση για τον δημόσιο χώρο, την ένταξη, την εθνική ταυτότητα και τα όρια των πολιτικών συμβολισμών στο κέντρο της Αθήνας καταγράφηκε στις 14 Αυγούστου, παραμονή της μεγάλης εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Εκατοντάδες Πακιστανοί συγκεντρώθηκαν, σύμφωνα με αναρτήσεις και βίντεο που κυκλοφόρησαν, στην πλατεία Κοτζιά (γνωστή και ως “Εθνικής Αντιστάσεως”, στο ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας, για να γιορτάσουν την Ημέρα Ανεξαρτησίας του Πακιστάν. Η 14η Αυγούστου δεν επιλέχθηκε ειδικά λόγω της ελληνικής θρησκευτικής εορτής: είναι η σταθερή εθνική επέτειος του Πακιστάν από την ανεξαρτησία του το 1947 και φέτος γιορτάστηκε επισήμως σε ολόκληρη τη χώρα ως η 79η επέτειος.

Όμως το γεγονός ότι μια τόσο μαζική εθνική εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην καρδιά της ελληνικής πρωτεύουσας και ακριβώς μπροστά από το Δημαρχείο της Αθήνας, παραμονή Δεκαπενταύγουστου, προσδίδει αναπόφευκτα έναν ιδιαίτερο δημόσιο συμβολισμό – είτε αυτός ήταν στις προθέσεις των διοργανωτών είτε όχι.

Η πλατεία Κοτζιά είναι επισήμως η Πλατεία Εθνικής Αντίστασης και αποτελεί την έδρα του κεντρικού Δημαρχείου του Δήμου Αθηναίων.

Και ακριβώς εδώ βρίσκεται η πραγματική συζήτηση.

Όχι στο αν άνθρωποι πακιστανικής καταγωγής έχουν δικαίωμα να γιορτάζουν ειρηνικά την εθνική τους επέτειο – ασφαλώς και το έχουν.

Αλλά στο ποιοι κανόνες διέπουν τη χρήση ενός τόσο συμβολικού δημόσιου χώρου, ποιος ενέκρινε την εκδήλωση, τι μηνύματα προβλήθηκαν και ποιο μοντέλο ένταξης θέλει τελικά η ελληνική πολιτεία.

Η εικόνα της πλατείας Κοτζιά δεν είναι πολιτικά ουδέτερη

Οι εικόνες μιας πλατείας στο κέντρο της Αθήνας γεμάτης με πακιστανικές σημαίες είναι από μόνες τους ισχυρές.

Για κάποιους αποτελούν εικόνα μιας πολυπολιτισμικής ευρωπαϊκής πρωτεύουσας.

Για άλλους γεννούν έντονο προβληματισμό για την αλλαγή της κοινωνικής φυσιογνωμίας συγκεκριμένων περιοχών της Αθήνας και την εμφάνιση ισχυρών εθνικών κοινοτήτων που διατηρούν πολύ έντονη δημόσια σχέση με τη χώρα προέλευσής τους.

Η απάντηση δεν βρίσκεται ούτε στη δαιμονοποίηση ανθρώπων λόγω καταγωγής ούτε στην προσποίηση ότι ο δημόσιος συμβολισμός δεν έχει καμία σημασία.

Έχει.

Ο δημόσιος χώρος είναι πολιτικός χώρος.

Μια μεγάλη συγκέντρωση με δεκάδες ή εκατοντάδες ξένες εθνικές σημαίες μπροστά από το Δημαρχείο της πρωτεύουσας έχει διαφορετικό συμβολικό βάρος από μια ιδιωτική γιορτή σε έναν κλειστό χώρο.

Το πρώτο ερώτημα: Ποιος έδωσε την πλατεία;

Αυτό είναι ίσως το πιο απλό και ταυτόχρονα πιο ουσιαστικό ερώτημα.

Υπήρξε επίσημη άδεια για τη διοργάνωση;

Ποιος ήταν ο διοργανωτής;

Ποιοι ήταν οι όροι παραχώρησης;

Υπήρχε συγκεκριμένο πρόγραμμα;

Είχε ενημερωθεί ο Δήμος για τον αριθμό των συμμετεχόντων και για τον χαρακτήρα της εκδήλωσης;

Ο Δήμος Αθηναίων διαθέτει ειδικό Τμήμα Αδειοδότησης Χρήσης Κοινόχρηστου Χώρου, στο οποίο υπάγονται και οι προσωρινές εκδηλώσεις.

Από τις δημόσια διαθέσιμες πληροφορίες που εντοπίσαμε δεν προκύπτει μέχρι στιγμής σαφής απάντηση για το καθεστώς της συγκεκριμένης διοργάνωσης.

Και αυτή είναι μια απάντηση που θα έπρεπε να δοθεί.

Οι κανόνες του δημόσιου χώρου πρέπει να είναι απολύτως διαφανείς και ίδιοι για όλους.

Παραμονή Δεκαπενταύγουστου: Σύμπτωση ημερομηνιών, αλλά ισχυρός συμβολισμός

Εδώ χρειάζεται ακρίβεια.

Το Πακιστάν γιορτάζει κάθε χρόνο την ανεξαρτησία του στις 14 Αυγούστου. Επομένως δεν υπάρχει βάση για να υποστηριχθεί ότι η ημερομηνία επιλέχθηκε σκόπιμα επειδή στην Ελλάδα ήταν παραμονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι για τον Έλληνα πολίτη η εικόνα στερείται συμβολισμού.

Ο Δεκαπενταύγουστος είναι μια από τις μεγαλύτερες γιορτές της ελληνικής Ορθοδοξίας.

Και όταν, το βράδυ πριν από αυτή, μια κεντρική πλατεία της Αθήνας γεμίζει από σημαίες ενός κατά πλειονότητα μουσουλμανικού κράτους, είναι απολύτως αναμενόμενο να προκαλείται δημόσια συζήτηση γύρω από την ταυτότητα της πόλης.

Η σωστή απάντηση όμως δεν είναι να κατασκευαστεί μια θρησκευτική πρόκληση εκεί όπου δεν υπάρχει απόδειξη ότι υπήρξε.

Η σωστή απάντηση είναι να συζητηθεί ανοιχτά το ερώτημα:

πώς συνυπάρχουν η ελευθερία των κοινοτήτων να εκφράζουν την ταυτότητά τους και η ανάγκη να υπάρχει ένας σαφής κοινός πολιτισμικός και θεσμικός κορμός στη χώρα υποδοχής;

Ένταξη δεν σημαίνει δημιουργία παράλληλων κοινωνιών

Εδώ βρίσκεται η ουσία.

Η ένταξη δεν σημαίνει ότι ένας Πακιστανός που ζει στην Ελλάδα πρέπει να ξεχάσει από πού προέρχεται.

Ούτε ότι δεν μπορεί να τιμά την εθνική του επέτειο.

Σημαίνει όμως ότι η πρώτη και καθοριστική δημόσια αναφορά για όποιον επιλέγει να χτίσει τη ζωή του μόνιμα στην Ελλάδα πρέπει σταδιακά να γίνεται η κοινή κοινωνία στην οποία ζει.

Ο κοινός νόμος.

Οι ελληνικοί θεσμοί.

Η γλώσσα.

Οι κανόνες του δημόσιου χώρου.

Η αποδοχή των δημοκρατικών αξιών.

Η ισότητα ανδρών και γυναικών.

Η θρησκευτική ελευθερία.

Ο σεβασμός της ιστορικής και πολιτιστικής ταυτότητας της χώρας.

Αντίθετα, όταν κοινότητες λειτουργούν επί δεκαετίες αποκλειστικά γύρω από τη δική τους εθνική, θρησκευτική και πολιτική ταυτότητα, τότε δημιουργείται ο κίνδυνος παράλληλων κοινωνικών κόσμων.

Και αυτό αποτελεί ευρωπαϊκό πρόβλημα, όχι ελληνική ιδιαιτερότητα.

Υπάρχει όμως απόδειξη ότι οι συγκεντρωμένοι ήταν «τουρκόφιλοι»;

Όχι από τα διαθέσιμα στοιχεία.

Αυτό πρέπει να ειπωθεί καθαρά.

Το γεγονός ότι κάποιος είναι Πακιστανός ή μουσουλμάνος δεν αποδεικνύει ότι είναι υποστηρικτής του Ερντογάν, της Τουρκίας ή οποιασδήποτε ισλαμιστικής πολιτικής ατζέντας.

Ούτε η παρουσία του σε μια εθνική γιορτή του Πακιστάν αποτελεί τέτοια απόδειξη.

Αν υπήρχαν στην εκδήλωση συγκεκριμένα πανό, τουρκικές σημαίες, συνθήματα υπέρ της Άγκυρας ή πολιτικές οργανώσεις με τεκμηριωμένες συνδέσεις με τουρκικούς φορείς, αυτά θα μπορούσαν και θα έπρεπε να εξεταστούν ξεχωριστά.

Χωρίς τέτοια στοιχεία, η συλλογική απόδοση της ταμπέλας «τουρκόφιλοι φανατικοί» στους συμμετέχοντες δεν τεκμηριώνεται.

Το Πακιστάν όμως έχει πράγματι πολύ στενή σχέση με την Τουρκία

Αυτό είναι διαφορετικό ζήτημα – και είναι πραγματικό.

Σε κρατικό επίπεδο, Τουρκία και Πακιστάν διατηρούν εξαιρετικά στενή στρατηγική σχέση.

Το ίδιο το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών περιγράφει τις σχέσεις των δύο χωρών ως σχέση «στενής φιλίας και αδελφοσύνης», ενώ οι δεσμοί έχουν θεσμοθετηθεί μέσα από το Ανώτατο Συμβούλιο Στρατηγικής Συνεργασίας.

Μόλις στις 4 Ιουλίου 2026, ο Ερντογάν και ο πρωθυπουργός του Πακιστάν Σεχμπάζ Σαρίφ επαναβεβαίωσαν τη στρατηγική τους συνεργασία, συζητώντας μεταξύ άλλων εμπόριο, ενέργεια και περιφερειακά ζητήματα, ενώ οι δύο κυβερνήσεις επανέλαβαν την αμοιβαία υποστήριξη στα λεγόμενα «core issues» τους.

Και πλέον η σχέση έχει περάσει ακόμη βαθύτερα στον τομέα της ασφάλειας.

Τουρκία–Πακιστάν–Σαουδική Αραβία: Η νέα στρατηγική πραγματικότητα

Τον Αύγουστο του 2026 Τουρκία, Πακιστάν και Σαουδική Αραβία προχώρησαν σε νέο πλαίσιο αμυντικής συνεργασίας, με σχεδιασμό για πολιτικοστρατιωτικούς μηχανισμούς συντονισμού, κοινές ασκήσεις και συνεργασία σε προηγμένα αμυντικά πεδία.

Άρα η στενή τουρκοπακιστανική γεωπολιτική σχέση είναι γεγονός.

Αλλά απαιτείται η κρίσιμη διάκριση:

άλλο η εξωτερική πολιτική του Πακιστάν,

και άλλο η πολιτική τοποθέτηση κάθε Πακιστανού που ζει στην Αθήνα.

Δεν μπορεί το ένα να χρησιμοποιείται ως αυτόματη απόδειξη για το άλλο.

Το ζήτημα γίνεται σοβαρότερο όταν εισάγονται ξένες γεωπολιτικές συγκρούσεις

Υπάρχει όμως μια κόκκινη γραμμή που η ελληνική πολιτεία πρέπει να παρακολουθεί με προσοχή.

Άλλο η εθνική γιορτή και άλλο η εισαγωγή ξένων γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων στο κέντρο της Αθήνας.

Το Πακιστάν έχει βαθιά αντιπαράθεση με την Ινδία για το Κασμίρ.

Έχει στενή στρατηγική συνεργασία με την Τουρκία.

Έχει τις δικές του περιφερειακές και θρησκευτικές αντιπαραθέσεις.

Η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να επιτρέψει οι ελληνικές πλατείες να μετατρέπονται σε θέατρο μεταφοράς αυτών των συγκρούσεων.

Εάν μια εκδήλωση περιορίζεται στην εθνική επέτειο και στον πολιτισμό, πρόκειται για ένα πράγμα.

Αν όμως εμφανίζονται οργανωμένα συνθήματα για ξένα εδαφικά ζητήματα, ακραίες πολιτικές οργανώσεις ή μηνύματα εχθρότητας προς τρίτα κράτη και κοινωνικές ομάδες, τότε η υπόθεση αποκτά διαφορετική διάσταση.

Η Ελλάδα έχει και δική της στρατηγική στην περιοχή

Αυτό έχει σημασία επειδή η Ελλάδα αναπτύσσει παράλληλα τις δικές της σχέσεις στην Ασία.

Με την Ινδία, για παράδειγμα, η Αθήνα έχει επενδύσει σημαντικά τα τελευταία χρόνια σε μια ευρύτερη στρατηγική συνεργασία.

Με το Πακιστάν διατηρεί κανονικές διπλωματικές σχέσεις και η επίσημη ελληνική θέση είναι υπέρ του διαλόγου Ινδίας–Πακιστάν και της ειρηνικής διευθέτησης των διαφορών τους, συμπεριλαμβανομένου του Κασμίρ.

Άρα η ελληνική πρωτεύουσα δεν πρέπει να γίνεται χώρος όπου ξένες κοινότητες επιχειρούν να επιβάλουν στην ελληνική δημόσια ζωή τις εξωτερικές αντιπαραθέσεις των χωρών προέλευσής τους.

Αυτό ισχύει για όλους.

Δικαιώματα και υποχρεώσεις πηγαίνουν μαζί

Η δημοκρατία προστατεύει το δικαίωμα του άλλου να διαφέρει.

Αυτό όμως δεν σημαίνει κοινωνία χωρίς κανόνες.

Όποιος ζει στην Ελλάδα δικαιούται προστασία από διακρίσεις, βία και αυθαιρεσία.

Ταυτόχρονα έχει υποχρέωση να σέβεται:

τους νόμους της χώρας, τους δημοκρατικούς θεσμούς, την ισότητα, την ελευθερία των άλλων και τους κανόνες της δημόσιας ζωής.

Η σχέση αυτή είναι αμφίδρομη.

Η ένταξη αποτυγχάνει όταν η κοινωνία υποδοχής αντιμετωπίζει κάθε μετανάστη ως εχθρό.

Αποτυγχάνει όμως εξίσου όταν το κράτος πιστεύει ότι η ένταξη θα συμβεί αυτόματα, χωρίς απαιτήσεις και χωρίς σαφή πολιτική.

Η μεγάλη απορία για την πλατεία Κοτζιά

Γι’ αυτό, αντί για εύκολες κραυγές, υπάρχουν συγκεκριμένα ερωτήματα που χρειάζονται απαντήσεις.

Ποιος οργάνωσε τη συγκέντρωση;

Είχε πάρει άδεια;

Ποιοι φορείς συμμετείχαν;

Υπήρχαν πολιτικά μηνύματα πέρα από τον εορτασμό της πακιστανικής ανεξαρτησίας;

Υπήρχε σχέση με την πακιστανική πρεσβεία ή με οργανώσεις της κοινότητας;

Τι όρους είχε θέσει ο Δήμος;

Και εφαρμόζονται οι ίδιοι ακριβώς κανόνες για κάθε κοινότητα και κάθε πολιτική ή εθνική διοργάνωση;

Αυτή είναι η σοβαρή δημοσιογραφική έρευνα που χρειάζεται.

Η Αθήνα δεν είναι κενό πολιτισμικό πεδίο

Η Αθήνα είναι διεθνής πρωτεύουσα.

Δεν είναι όμως μια πόλη χωρίς ιστορία, χωρίς ταυτότητα και χωρίς πολιτισμική συνέχεια.

Ο σεβασμός στη διαφορετικότητα δεν απαιτεί από μια χώρα να παραιτηθεί από τη δική της ταυτότητα.

Αντιθέτως, ένα λειτουργικό μοντέλο ένταξης προϋποθέτει ότι ο νεοεισερχόμενος γνωρίζει σε ποια κοινωνία εντάσσεται.

Η Ελλάδα μπορεί να είναι ανοιχτή χωρίς να είναι άμορφη.

Μπορεί να προστατεύει τη θρησκευτική ελευθερία χωρίς να αποδέχεται φανατισμό.

Μπορεί να επιτρέπει εθνικές γιορτές ξένων κοινοτήτων χωρίς να επιτρέπει τη δημιουργία παράλληλων πολιτικών χώρων μέσα στην ίδια την πρωτεύουσα.

Το λάθος θα ήταν να στοχοποιηθεί μια ολόκληρη κοινότητα

Εδώ απαιτείται μία ακόμη καθαρή γραμμή.

Η κριτική στις μεταναστευτικές πολιτικές, στην ανεπαρκή ένταξη, στη χρήση δημόσιου χώρου ή σε συγκεκριμένα πολιτικά δίκτυα είναι απολύτως θεμιτή.

Η συλλογική ενοχοποίηση Πακιστανών ή μουσουλμάνων δεν είναι ούτε τεκμηριωμένη ούτε βοηθά να απαντηθούν τα πραγματικά ερωτήματα.

Αν υπάρχει εξτρεμιστική οργάνωση, να κατονομαστεί.

Αν υπάρχει ξένη χρηματοδότηση, να αποκαλυφθεί.

Αν υπάρχουν δεσμοί με την Άγκυρα, να τεκμηριωθούν.

Αν παραβιάστηκε ο νόμος, να εφαρμοστεί.

Αλλά η σοβαρή δημοσιογραφία χτυπά συγκεκριμένες δομές και συγκεκριμένες πράξεις – δεν αποδίδει συλλογική ενοχή βάσει εθνικότητας ή θρησκείας.

Η εικόνα πάντως πρέπει να προβληματίσει την πολιτεία

Αυτό δεν σημαίνει ότι η εικόνα της πλατείας Κοτζιά δεν αξίζει πολιτική συζήτηση.

Το αντίθετο.

Η συγκέντρωση δείχνει ότι στην Αθήνα υπάρχουν πλέον μεγάλες, οργανωμένες κοινότητες μεταναστευτικής προέλευσης με ισχυρή δημόσια παρουσία.

Η πολιτεία πρέπει να αποφασίσει τι θέλει:

απλώς συνύπαρξη διαφορετικών πληθυσμών;

ή πραγματική ένταξη σε ένα κοινό πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο;

Γιατί αυτά δεν είναι το ίδιο.

Η πρώτη επιλογή μπορεί να οδηγήσει σε ανθρώπους που ζουν δίπλα ο ένας στον άλλο αλλά σε διαφορετικούς κόσμους.

Η δεύτερη απαιτεί δικαιώματα, υποχρεώσεις, γλώσσα, παιδεία, κοινές αξίες και εφαρμογή των ίδιων κανόνων για όλους.

Το μήνυμα της Κοτζιά

Η 14η Αυγούστου 2026 μπορεί τελικά να μείνει ως μία ακόμη γιορτή της πακιστανικής κοινότητας στην Αθήνα.

Αλλά η εικόνα της έχει ήδη ανοίξει μια πολύ μεγαλύτερη συζήτηση.

Ποιος είναι ο χαρακτήρας του δημόσιου χώρου;

Πόσο προχωρά η ένταξη;

Πού σταματά η πολιτισμική έκφραση και πού αρχίζει η δημιουργία παράλληλης δημόσιας ταυτότητας;

Και πώς πρέπει να αντιμετωπίζει η Ελλάδα κοινότητες που διατηρούν ισχυρούς δεσμούς με χώρες των οποίων η εξωτερική πολιτική μπορεί να βρίσκεται κοντά σε κράτη που συγκρούονται με ελληνικά συμφέροντα;

Η απάντηση δεν είναι ο φόβος.

Ούτε η άρνηση του προβλήματος.

Η απάντηση είναι ένα κράτος που γνωρίζει ποιος οργανώνει τι, ποιος χρηματοδοτεί ποιον, ποια μηνύματα προβάλλονται και ποιοι κανόνες εφαρμόζονται στον δημόσιο χώρο.

Η Αθήνα μπορεί να φιλοξενεί ανθρώπους από δεκάδες χώρες.

Αλλά η πλατεία Κοτζιά παραμένει δημόσιος χώρος της ελληνικής πρωτεύουσας.

Και δημόσιος χώρος σημαίνει ελευθερία για όλους – αλλά αποκλειστική ιδιοκτησία για κανέναν.

ΠΗΓΗ: directus.gr

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

Αναλύσεις

«Μαύρη τρύπα» δισεκατομμυρίων στην Ουκρανία – Το Λονδίνο ρίχνει λάδι στη φωτιά

Ο Σταύρος Καλεντερίδης αναλύει τη «μαύρη τρύπα» δισεκατομμυρίων στον αμυντικό προϋπολογισμό της Ουκρανίας, τις σοβαρές υποθέσεις διαφθοράς που αγγίζουν τον στενό κύκλο του Βολοντίμιρ Ζελένσκι και τις αυξανόμενες ελλείψεις σε όπλα και ανθρώπινο δυναμικό.

Δημοσιεύτηκε

στις

Μια Ουκρανία που πιέζεται ταυτόχρονα από την οικονομική ασφυξία, τη στρατιωτική φθορά και τα σκάνδαλα διαφθοράς στο εσωτερικό της παρουσίασε ο Σταύρος Καλεντερίδης στη νέα του ανάλυση. Την ίδια στιγμή, προειδοποίησε ότι η απόφαση της Βρετανίας να προσφέρει τεχνογνωσία για την παραγωγή πυραύλων Storm Shadow και SCALP σε ουκρανικό έδαφος ανεβάζει επικίνδυνα το θερμόμετρο στις σχέσεις με τη Ρωσία.

Ο αναλυτής μίλησε για μια οικονομική «μαύρη τρύπα» τουλάχιστον 23 δισ. ευρώ στον αμυντικό προϋπολογισμό του Κιέβου, η οποία, σύμφωνα με όσα παρουσίασε, ενδέχεται να πλησιάζει ακόμη και τα 30 δισ. ευρώ. Όπως υποστήριξε, η ουκρανική κυβέρνηση χρησιμοποίησε μέσα στο πρώτο εξάμηνο χρήματα τα οποία είχαν προβλεφθεί για το δεύτερο μισό του έτους, με αποτέλεσμα να αναζητεί τώρα επειγόντως νέες προκαταβολές από τους Ευρωπαίους.

Το Κίεβο ζητά νέο πακέτο δισεκατομμυρίων

Ο Σταύρος Καλεντερίδης συνέδεσε το πρόβλημα με την καθυστέρηση του ευρωπαϊκού δανείου των 90 δισ. ευρώ και τις αντιρρήσεις που προέβαλε η Ουγγαρία του Βίκτορ Όρμπαν. Τα συγκεκριμένα χρήματα, όπως ανέφερε, θεωρούνται αναγκαία όχι μόνο για την αγορά όπλων, συστημάτων αεράμυνας και drones, αλλά και για την πληρωμή στρατιωτών και την οικονομική στήριξη των οικογενειών τους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλέστηκε, το Κίεβο χρειάζεται από 6,8 έως 8,5 δισ. ευρώ για να εξασφαλίσει την ομαλή έναρξη του επόμενου οικονομικού έτους, καθώς και περίπου 17 δισ. ευρώ για μισθούς και υποχρεώσεις προς το στρατιωτικό προσωπικό.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε την πρόωρη αποδέσμευση 6,1 δισ. ευρώ για νέες αμυντικές αγορές, όμως, κατά τον αναλυτή, το ποσό αυτό αποτελεί απλώς μια προσωρινή ανάσα. Υποστήριξε, μάλιστα, ότι από το 2022 η συνολική ευρωπαϊκή βοήθεια προς την Ουκρανία έχει φτάσει τα 220 δισ. ευρώ, χωρίς να διαφαίνεται ακόμη έξοδος από το οικονομικό και στρατιωτικό αδιέξοδο.

Ιδιαίτερα αιχμηρός ήταν για την ελληνική συμμετοχή, λέγοντας ότι η Αθήνα έχει διαθέσει στρατιωτικό υλικό και σημαντικά κονδύλια, ενώ η ίδια η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με σοβαρές ανάγκες άμυνας και ασφάλειας. Έθεσε ευθέως το ερώτημα μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή η οικονομική αιμορραγία και ποιος τελικά θα κληθεί να καλύψει τις νέες ουκρανικές απαιτήσεις.

Οι υποθέσεις διαφθοράς στον κύκλο του Ζελένσκι

Στο δεύτερο σκέλος της ανάλυσής του, ο Σταύρος Καλεντερίδης αναφέρθηκε σε υποθέσεις διαφθοράς που αγγίζουν πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος του Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Παρουσίασε την περίπτωση πρώην αναπληρώτριας διευθύντριας του ουκρανικού προεδρικού γραφείου, η οποία, σύμφωνα με όσα ανέφερε, κατηγορείται για δωροδοκία και υπεξαίρεση χρημάτων. Αναφέρθηκε επίσης σε βουλευτές, πρώην υπουργούς και στελέχη διαφορετικών πολιτικών παρατάξεων που φέρονται να εμπλέκονται σε ξέπλυμα χρήματος και παράνομες οικονομικές συναλλαγές.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη Sense Bank, πρώην ρωσικών συμφερόντων τράπεζα που πέρασε στον έλεγχο του ουκρανικού κράτους μετά την έναρξη του πολέμου. Κατά τον Καλεντερίδη, πρόσωπα κοντά στην ουκρανική ηγεσία φέρονται να αξιοποίησαν τον κρατικό μηχανισμό και τις τραπεζικές δομές για να εμποδίσουν ελέγχους και να διαχειριστούν ύποπτες χρηματοροές.

Ο ίδιος υποστήριξε ότι οι έρευνες δεν φτάνουν μέχρι τον ίδιο τον Ζελένσκι, αλλά λειτουργούν ως μοχλός πίεσης προς το προεδρικό περιβάλλον. Σε κάθε περίπτωση, όπως τόνισε, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι εκείνη ενός συστήματος το οποίο ζητά συνεχώς νέα δισεκατομμύρια από τους Ευρωπαίους φορολογουμένους, την ώρα που σημαντικά στελέχη του βρίσκονται αντιμέτωπα με βαριές καταγγελίες.

Η Βρετανία περνά στην πρώτη γραμμή

Το πλέον επικίνδυνο μέρος της ανάλυσης αφορά, σύμφωνα με τον Σταύρο Καλεντερίδη, την απόφαση της Βρετανίας να προσφέρει στους Ουκρανούς την τεχνογνωσία για την παραγωγή πυραύλων Storm Shadow και SCALP μέσα στην Ουκρανία.

Πρόκειται για πυραύλους cruise με βεληνεκές περίπου 250 χιλιομέτρων, οι οποίοι κατασκευάζονται από την ευρωπαϊκή MBDA. Η πιθανότητα δημιουργίας γραμμών παραγωγής σε ουκρανικό έδαφος σημαίνει ότι βρετανικό και ευρωπαϊκό προσωπικό μπορεί να εμπλακεί άμεσα στην κατασκευή, τη συντήρηση και τη μεταφορά των συγκεκριμένων όπλων.

Η Μόσχα, όπως μετέφερε ο αναλυτής, αντιμετωπίζει την εξέλιξη ως άμεση βρετανική συμμετοχή στον πόλεμο. Ρώσοι αξιωματούχοι έχουν προειδοποιήσει ότι οι εγκαταστάσεις παραγωγής, οι αποθήκες και οι μεταφορικοί κόμβοι των πυραύλων θα αποτελέσουν στρατιωτικούς στόχους.

Ο Καλεντερίδης στάθηκε και στη δραματική επιδείνωση των διπλωματικών σχέσεων Μόσχας–Λονδίνου, επισημαίνοντας ότι οι δίαυλοι επικοινωνίας έχουν περιοριστεί στο ελάχιστο. Παράλληλα, υπενθύμισε ότι ακόμη και πρώην υψηλόβαθμοι Βρετανοί στρατιωτικοί, όπως ο λόρδος Ντέιβιντ Ρίτσαρντς, έχουν ζητήσει την έναρξη στρατηγικού διαλόγου με τη Ρωσία, αναγνωρίζοντας ότι μια μετωπική σύγκρουση δεν μπορεί να ελεγχθεί.

Πίεση στο μέτωπο και έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού

Την ίδια ώρα, οι ρωσικές δυνάμεις συνεχίζουν να πλήττουν ουκρανικά λιμάνια, εγκαταστάσεις παραγωγής όπλων, αποθήκες και διαμετακομιστικούς κόμβους. Κατά την εκτίμηση του Καλεντερίδη, οι επιθέσεις αυτές δυσκολεύουν σημαντικά την προσπάθεια του Κιέβου να συγκεντρώσει πυρομαχικά και να τα μεταφέρει στην πρώτη γραμμή.

Η Ουκρανία, πρόσθεσε, βρίσκεται αντιμέτωπη και με σοβαρό πρόβλημα ανθρώπινου δυναμικού. Αναφέρθηκε στις δηλώσεις του Κιθ Κέλογκ και πρώην Ουκρανών αξιωματούχων για μεγαλύτερη ένταξη των γυναικών στις ένοπλες δυνάμεις, σχολιάζοντας ότι η συζήτηση αυτή αποκαλύπτει το πραγματικό μέγεθος των απωλειών και των ελλείψεων.

Οι Patriot της Καρπάθου και το ελληνικό ερώτημα

Στην αρχή της παρέμβασής του, ο Σταύρος Καλεντερίδης έθεσε και ένα κρίσιμο ελληνικό ζήτημα: τη μεταφορά της συστοιχίας Patriot από την Κάρπαθο προς την Κρήτη, με φόντο τις απειλές του Ιράν εναντίον αμερικανικών εγκαταστάσεων.

Ο αναλυτής αμφισβήτησε το επίσημο επιχείρημα περί προστασίας της Σούδας και αναρωτήθηκε εάν στην απόφαση έπαιξε ρόλο η προηγούμενη τουρκική αντίδραση για την ανάπτυξη των Patriot στην Κάρπαθο. Παράλληλα, ζήτησε απαντήσεις για την παραμονή ελληνικής συστοιχίας στη Σαουδική Αραβία και για το μέλλον της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας στην Κυπριακή Δημοκρατία, όπου βρίσκονται μαχητικά F-16 και η φρεγάτα «Νικηφόρος Φωκάς».

Το συνολικό μήνυμα της ανάλυσης ήταν σαφές: η Ουκρανία δεν βρίσκεται απλώς μπροστά σε μια προσωρινή χρηματοδοτική δυσκολία. Αντιμετωπίζει ταυτόχρονα οικονομική ασφυξία, προβλήματα διαφθοράς, εξάντληση σε ανθρώπινο δυναμικό και αυξανόμενη στρατιωτική πίεση. Και ενώ το Κίεβο αναζητεί νέα δισεκατομμύρια, το Λονδίνο επιλέγει μια κίνηση που μπορεί να μετατρέψει τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων σε ευθεία αντιπαράθεση Ρωσίας και Βρετανίας — με συνέπειες που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Φίλης: Η Ελλάδα ετοιμάζεται για τον επόμενο γύρο κρίσης με την Τουρκία

Ο Δρ. Γεωπολιτικής Γιώργος Φίλης παρεμβαίνει στον Star FM και την Όλγα Λαθύρη και προειδοποιεί ότι τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα αποτελούν τον προπομπό μιας προσπάθειας επί του πεδίου διχοτόμησης του Αιγαίου.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Σαφή προειδοποίηση ότι η Ελλάδα εισέρχεται σε έναν νέο κύκλο έντασης με την Τουρκία απηύθυνε ο Δρ. Γεωπολιτικής Γιώργος Φίλης, μιλώντας στον Star FM και την Όλγα Λαθύρη. Ο γνωστός αναλυτής συνέδεσε τη μεταφορά της συστοιχίας Patriot από την Κάρπαθο στη Σούδα με την ανάγκη ενίσχυσης της ελληνικής αντιαεροπορικής άμυνας, ενώ χαρακτήρισε τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα «προπομπό της επί του πεδίου διχοτόμησης του Αιγαίου».

Κατά τον Γιώργο Φίλη, οι εξελίξεις στη Συρία, η όξυνση των σχέσεων Τουρκίας–Ισραήλ και οι νέες διεκδικήσεις της Άγκυρας στο Αιγαίο φανερώνουν ότι η περιοχή εισέρχεται στο τελικό στάδιο μιας μακράς γεωπολιτικής αντιπαράθεσης.

«Μπαίνουμε σε μια κατάσταση endgame, στο τελικό στάδιο ενός παιγνίου που εκτυλίσσεται εδώ και πολλά χρόνια», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η Ελλάδα ετοιμάζεται για τον επόμενο γύρο κρίσης

Αναφερόμενος στη μετακίνηση της συστοιχίας Patriot, ο Γιώργος Φίλης εκτίμησε ότι η Ελλάδα ορθώς αναδιατάσσει τις δυνάμεις της, εφόσον η απόφαση βασίζεται σε πραγματικές επιχειρησιακές ανάγκες.

Όπως εξήγησε, η ενίσχυση της αντιαεροπορικής κάλυψης της Κρήτης δημιουργεί μια πυκνότερη αμυντική ασπίδα σε ολόκληρη τη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Παράλληλα, αυξάνει την προστασία έναντι πιθανών κινήσεων νοτίως της Κρήτης, σε μια περιοχή που η Τουρκία επιχειρεί να εντάξει στον σχεδιασμό του τουρκολιβυκού μνημονίου.

Ο ίδιος υπογράμμισε ότι, εφόσον η ελληνική στρατιωτική ηγεσία εκτιμά πως η χώρα οδεύει προς νέα κρίση με την Τουρκία, τα διαθέσιμα αντιαεροπορικά συστήματα πρέπει να βρίσκονται εντός της ελληνικής επικράτειας.

«Η Ελλάδα σταδιακά ετοιμάζεται για τον επόμενο γύρο κρίσης με την Τουρκία. Όλες μας οι δυνάμεις πρέπει να είναι έτοιμες να εκπληρώσουν το χρέος τους στην πατρίδα», τόνισε.

Έθεσε, πάντως, μία κρίσιμη προϋπόθεση: η απομάκρυνση των Patriot από την Κάρπαθο δεν πρέπει να αποτελεί αποτέλεσμα τουρκικών πιέσεων. Εάν επρόκειτο για υποχώρηση έναντι απαίτησης της Άγκυρας, σημείωσε, τότε θα αποτελούσε «πολύ άσχημη εξέλιξη». Ο ίδιος δήλωσε ότι τείνει να πιστεύει πως πρόκειται για επιχειρησιακή αναδιάταξη ενόψει του δυσκολότερου περιβάλλοντος ασφαλείας που διαμορφώνεται.

«Τα τουρκικά πάρκα ελέγχουν τις εισόδους και τις εξόδους του Αιγαίου»

Το κεντρικό σημείο της παρέμβασής του αφορούσε τα θαλάσσια πάρκα που εξήγγειλε η Τουρκία. Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η επιλογή των περιοχών δεν είναι τυχαία, ούτε υπηρετεί απλώς περιβαλλοντικούς σκοπούς.

Ο Γιώργος Φίλης υποστήριξε ότι το ένα τουρκικό πάρκο τοποθετείται προς τη βόρεια έξοδο του Αιγαίου, κοντά στα Στενά, ενώ το δεύτερο καλύπτει τη νοτιοανατολική έξοδο και περικυκλώνει το σύμπλεγμα του Καστελλορίζου. Κατά την εκτίμησή του, ο σχεδιασμός αυτός επιδιώκει να αποκόψει την Ελλάδα από την κυπριακή ΑΟΖ και να δημιουργήσει την εικόνα ότι η Τουρκία ελέγχει τις βασικές προσβάσεις του Αιγαίου.

«Οι Τούρκοι λένε: “Εγώ ελέγχω τις εισόδους και τις εξόδους του Αιγαίου”», επισήμανε.

Προειδοποίησε, μάλιστα, ότι τα θαλάσσια πάρκα αποτελούν μόνο την αφετηρία. Εάν η Ελλάδα δεν αντιδράσει στις περιοχές όπου οι τουρκικές εξαγγελίες επικαλύπτουν ελληνική υφαλοκρηπίδα και θαλάσσιες ζώνες, η Άγκυρα ενδέχεται να επιχειρήσει σταδιακά την εμπέδωση νέων τετελεσμένων.

«Είναι ο προπομπός της προσπάθειας των Τούρκων για επί του πεδίου διχοτόμηση του Αιγαίου. Είναι η αρχή του παιγνίου, όχι το τέλος», προειδοποίησε.

«Δεν αρκεί να λέμε ότι δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα»

Ιδιαίτερα επικριτικός εμφανίστηκε απέναντι σε μια ελληνική αντίδραση που θα περιοριστεί μόνο σε διπλωματικές δηλώσεις. Όπως είπε, δεν αρκεί η Αθήνα να χαρακτηρίζει τις τουρκικές ενέργειες άκυρες και χωρίς έννομα αποτελέσματα, την ώρα που η Τουρκία επιχειρεί να δημιουργήσει πραγματικές συνθήκες ελέγχου.

«Εμείς θα λέμε ότι δεν έχουν κανένα έννομο αποτέλεσμα και αυτοί θα εμπεδώνουν αποτελέσματα επί του πεδίου. Εάν μείνουμε στις δηλώσεις, δεν θα έχουμε καμία αξιοπιστία», σημείωσε.

Κατά τον Γιώργο Φίλη, η αποφασιστική στάση πρέπει να εκφραστεί με συγκεκριμένες κινήσεις, ώστε να αποτραπεί η εφαρμογή του τουρκικού σχεδιασμού σε περιοχές ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Πρόταση για 12 ναυτικά μίλια και ανακήρυξη ΑΟΖ

Στο πλαίσιο αυτό, τάχθηκε υπέρ της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια και της ανακήρυξης Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.

«Θα πρέπει να ανακηρύξουμε και 12 ναυτικά μίλια και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, εάν θέλουμε να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας», δήλωσε.

Όπως ανέφερε, η Ελλάδα έχει αφήσει επί δεκαετίες ένα κενό άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων, το οποίο πλέον επιχειρεί να καλύψει η Τουρκία. Η χώρα, κατά την άποψή του, δεν μπορεί να επιτρέψει στην Άγκυρα να χρησιμοποιήσει τα θαλάσσια πάρκα ως εργαλείο γεωπολιτικής επέκτασης και αφετηρία για τη διχοτόμηση του Αιγαίου.

Με μία από τις πιο αιχμηρές φράσεις της παρέμβασής του, κάλεσε την ελληνική πολιτική ηγεσία να αποδείξει «στους Έλληνες και στους Τούρκους» ότι υπερασπίζεται εμπράκτως τα εθνικά δικαιώματα:

«Πρέπει να λειτουργούμε ως Έλληνες και όχι ως φιλέλληνες».

Η Συρία πεδίο σύγκρουσης Τουρκίας–Ισραήλ

Ο Δρ. Γεωπολιτικής ενέταξε τις ελληνοτουρκικές εξελίξεις στη μεγαλύτερη ανακατανομή ισχύος που βρίσκεται σε εξέλιξη από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή.

Όπως υποστήριξε, η διεθνής τάξη δεν βρίσκεται σε φάση σταθεροποίησης, αλλά σε περίοδο αλλαγής ισορροπιών και, πιθανώς, συνόρων. Αναθεωρητικές δυνάμεις θεωρούν ότι έχουν ενισχυθεί σε σχέση με το παρελθόν και επιδιώκουν να μετατρέψουν τη νέα ισχύ τους σε γεωπολιτικό έλεγχο.

Ιδιαίτερα για τη Συρία, εκτίμησε ότι μετατρέπεται στο βασικό πεδίο όπου συγκρούονται η ισραηλινή σφαίρα επιρροής και η προσπάθεια της Τουρκίας να οικοδομήσει τη δική της περιφερειακή ζώνη ελέγχου.

«Το πιο επικίνδυνο πεδίο στη Μέση Ανατολή είναι η Συρία, γιατί εκεί συγκρούεται η σφαίρα επιρροής του Ισραήλ με την προσπάθεια δημιουργίας τουρκικής σφαίρας επιρροής», κατέληξε.


Συνέχεια ανάγνωσης

ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ

Μήνυμα CIA στη Μόσχα: «Μην επιτεθείτε σε κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ»

Ο Τζον Ράτκλιφ έθεσε στη ρωσική πλευρά και το ζήτημα του Ιράν και των Στενών του Ορμούζ – Δεν συναντήθηκε με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, σύμφωνα με το Κρεμλίνο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Σαφή προειδοποίηση προς τη Ρωσία να μην προχωρήσει σε οποιαδήποτε επίθεση εναντίον κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ φέρεται να μετέφερε ο διευθυντής της CIA, Τζον Ράτκλιφ, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη Μόσχα.

Σύμφωνα με πηγές που επικαλείται το CBS, αυτός ήταν ένας από τους βασικούς σκοπούς του ταξιδιού του επικεφαλής της αμερικανικής υπηρεσίας πληροφοριών στη ρωσική πρωτεύουσα. Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο ιδιαίτερα αυξημένης έντασης, κατά την οποία στη Δύση ενισχύονται οι ανησυχίες για το ενδεχόμενο περαιτέρω διεύρυνσης της σύγκρουσης πέραν της Ουκρανίας.

Το μήνυμα που φέρεται να μετέφερε ο Ράτκλιφ ήταν ότι ενδεχόμενη ρωσική ενέργεια εναντίον χώρας της Ατλαντικής Συμμαχίας θα προκαλούσε άμεση και σοβαρή αντίδραση. Η επιλογή της Ουάσινγκτον να στείλει τον ίδιο τον διευθυντή της CIA στη Μόσχα καταδεικνύει τη βαρύτητα που απέδωσε η αμερικανική κυβέρνηση στην απευθείας επικοινωνία με τη ρωσική ηγεσία και τις υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας.

Στο τραπέζι το Ιράν και τα Στενά του Ορμούζ

Οι συνομιλίες δεν περιορίστηκαν, ωστόσο, στον πόλεμο της Ουκρανίας και στις σχέσεις Ρωσίας–ΝΑΤΟ. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, ο Ράτκλιφ συζήτησε με τους Ρώσους αξιωματούχους και το ζήτημα του Ιράν, καθώς και την κατάσταση στα Στενά του Ορμούζ.

Ο επικεφαλής της CIA φέρεται να ξεκαθάρισε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα προχωρήσουν στην επιβολή πρόσθετων κυρώσεων, εάν τα Στενά δεν ανοίξουν εκ νέου για τη διεθνή ναυσιπλοΐα. Πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες θαλάσσιες οδούς παγκοσμίως, με καθοριστική σημασία για τη μεταφορά πετρελαίου και φυσικού αερίου από τον Περσικό Κόλπο.

Η αναφορά του ζητήματος στις επαφές με τη ρωσική πλευρά δείχνει ότι η Ουάσινγκτον επιδιώκει να αξιοποιήσει τους διαύλους επικοινωνίας της Μόσχας με την Τεχεράνη, ασκώντας παράλληλα πίεση για την αποκατάσταση της ελεύθερης διέλευσης των εμπορικών πλοίων.

Αμερικανικό αίτημα προς την Ουκρανία

Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει η πληροφορία ότι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ είχαν ζητήσει από την Ουκρανία να αναστείλει προσωρινά τις επιθέσεις εναντίον της Μόσχας και άλλων ρωσικών πόλεων.

Πηγή με γνώση των λεπτομερειών του ταξιδιού δήλωσε στην Jerusalem Post ότι το συγκεκριμένο αίτημα διαβιβάστηκε στο Κίεβο λίγες ημέρες πριν από την επίσκεψη του Ράτκλιφ και αφορούσε το χρονικό διάστημα από τη Δευτέρα έως την Τετάρτη. Αν και δεν αναφέρεται επισήμως ο λόγος, η χρονική σύμπτωση δημιουργεί την εκτίμηση ότι η προσωρινή παύση ζητήθηκε προκειμένου να διευκολυνθεί η αμερικανική αποστολή και να αποτραπεί ένα επεισόδιο που θα μπορούσε να τινάξει τις συνομιλίες στον αέρα.

Δεν έγινε συνάντηση με τον Πούτιν

Το Κρεμλίνο επιβεβαίωσε ότι ο διευθυντής της CIA πραγματοποίησε συνομιλίες με στελέχη των ρωσικών υπηρεσιών πληροφοριών, διέψευσε όμως ότι υπήρξε προσωπική συνάντησή του με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, δήλωσε ότι ο Πούτιν ενημερώθηκε για το περιεχόμενο και τα αποτελέσματα των συνομιλιών, χωρίς να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες για τα θέματα που τέθηκαν ή για τις απαντήσεις της ρωσικής πλευράς.

Ο Πεσκόφ εμφανίστηκε παράλληλα επιφυλακτικός ως προς το κατά πόσο οι επαφές μεταξύ των υπηρεσιών πληροφοριών μπορούν να οδηγήσουν σε ουσιαστική αποκλιμάκωση. Όπως ανέφερε, είναι ακόμη νωρίς για να διαπιστωθεί εάν τέτοιου είδους δίαυλοι επικοινωνίας θα βοηθήσουν τις σχέσεις ΗΠΑ–Ρωσίας να εξέλθουν από τη «βαθιά κρίση» στην οποία βρίσκονται.

Η αποστολή Ράτκλιφ δείχνει, πάντως, ότι παρά τη δημόσια αντιπαράθεση και τη συνεχιζόμενη πολεμική ένταση, Ουάσινγκτον και Μόσχα διατηρούν ανοιχτούς τους διαύλους μεταξύ των υπηρεσιών τους. Το γεγονός ότι στην ίδια συζήτηση τέθηκαν το ΝΑΤΟ, η Ουκρανία, το Ιράν και τα Στενά του Ορμούζ αποτυπώνει πόσο στενά συνδέονται πλέον τα διαφορετικά μέτωπα της διεθνούς κρίσης — και πόσο εύκολα μια λανθασμένη κίνηση μπορεί να οδηγήσει σε ευρύτερη σύγκρουση.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αθλητικά6 λεπτά πριν

Απέδωσε η κυπριακή παρέμβαση! “Μπλόκο” στο καμπ της Μπαρτσελόνα στα Κατεχόμενα

Η καταχώριση αφαιρέθηκε από την επίσημη ιστοσελίδα των ακαδημιών του καταλανικού συλλόγου – Καθοριστικές οι κινήσεις της ΚΟΠ και οι...

Διεθνή1 ώρα πριν

Τουρκία: Συνέλαβαν τέσσερις δημοσιογράφους για την ανάρτηση «Ο Ερντογάν απεβίωσε»

Η ανακοίνωση αφορούσε τον θάνατο γυναίκας με το επώνυμο Erdoğan και όχι τον Τούρκο πρόεδρο – Οι δημοσιογράφοι αφέθηκαν ελεύθεροι...

Αναλύσεις2 ώρες πριν

Οι στενές σχέσεις του Ισραήλ με τον Τραμπ δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τη στρατηγική ανεξαρτησία

Η υποστήριξη του Τραμπ προς το Ισραήλ αποτελεί πλεονέκτημα, όμως οι μεταβαλλόμενες προτεραιότητες της Ουάσιγκτον καταδεικνύουν γιατί η Ιερουσαλήμ δεν...

Αναλύσεις3 ώρες πριν

Η Ρωσία κατηγορεί την Ουκρανία για «ξεπούλημα» ιερών λειψάνων για την αγορά όπλων! Την ίδια ώρα η Μόσχα στέλνει οστά Αγίων στο μέτωπο

Το ρωσικό ΥΠΕΞ ισχυρίζεται ότι ουκρανικές Αρχές εμπορεύονται κειμήλια για την αγορά δυτικών όπλων – Την ίδια στιγμή, η Ρωσική...

Διεθνή3 ώρες πριν

ΗΠΑ: Στη «μαύρη λίστα» η Palestine Action και δύο διεθνή δίκτυα της άκρας Αριστεράς

Η Ουάσιγκτον επέβαλε κυρώσεις στη βρετανική φιλοπαλαιστινιακή οργάνωση, στην ιταλική τεχνολογική συλλογικότητα Autistici/Inventati και στο δίκτυο Masar Badil – Παγώνουν...

Δημοφιλή