Από την εφημερίδα Αζάτ Ορ

Στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου 1955, στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης εκτυλίχθηκε ένα φρικτό «πανηγύρι» του τουρκικού μισαλλόδοξου εθνικισμού, του ρατσισμού και της βάρβαρης αγριότητας.

Το βράδυ της 6ης Σεπτεμβρίου άρχισε και μέχρι το μεσημέρι της 7ης Σεπτεμβρίου συνεχίστηκε η λυσσαλέα επίθεση του τουρκικού όχλου εναντίον κάθε τι ελληνικού. Τυχαίοι Έλληνες περαστικοί, ελληνικά καταστήματα και ιδρύματα, καθώς και οι κατοικίες των Ελλήνων, έγιναν αδιακρίτως στόχος των τουρκικών βιαιοτήτων.

Από τις επιθέσεις δεν γλίτωσαν ούτε τυχαίοι περαστικοί ούτε ιδρύματα που δεν ήταν τουρκικά ή τουρκικής καταγωγής. Έτσι, για ακόμη μία φορά, οι Αρμένιοι γεύτηκαν το πικρό ποτήρι της τουρκικής εθνικιστικής μανίας.

Αυτό το ιδιότυπο και αιματηρό «πανηγύρι» του τουρκικού όχλου έμεινε στην ιστορία ως «το πογκρόμ της Πόλης».

Το πογκρόμ στοίχισε τη ζωή σε δύο Έλληνες κληρικούς και σε ακόμη 14 ανθρώπους. Δεκάδες Έλληνες τραυματίστηκαν σοβαρά. Εκατοντάδες Ελληνίδες γυναίκες βιάστηκαν, ενώ εκατοντάδες Έλληνες άνδρες, εφόσον δεν ήταν περιτετμημένοι, υποβλήθηκαν ακόμη και στον δρόμο, με μαχαίρια του όχλου, σε βίαιη περιτομή.

Οι υλικές καταστροφές ήταν ανυπολόγιστες. Περίπου 4.500 ελληνικές κατοικίες, 3.500 καταστήματα και επιχειρήσεις, 90 εκκλησίες και μοναστήρια, 36 σχολεία και τρία νεκροταφεία λεηλατήθηκαν, καταστράφηκαν ή βεβηλώθηκαν. Η συνολική ζημιά, με βάση τις αξίες της εποχής, υπολογίστηκε σε περισσότερα από 500 εκατομμύρια δολάρια.

Πέρα από τις άμεσες ανθρώπινες και υλικές απώλειες, το πογκρόμ της Πόλης βύθισε την ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης σε βαθύ τρόμο. Από τους 80.000 έως 100.000 Έλληνες που ζούσαν στην Πόλη το 1955, οι διαδοχικές μεταναστευτικές ροές των επόμενων δεκαετιών οδήγησαν σε δραματική συρρίκνωση του ελληνικού πληθυσμού.

Γιατί συνέβη το πογκρόμ της Πόλης;

Ήταν άραγε πραγματικά και αποκλειστικά αποτέλεσμα της έξαψης του τουρκικού όχλου;

Η ιστορική έρευνα έχει από καιρό καταδείξει ότι το πογκρόμ της Πόλης υπήρξε πολιτικό έγκλημα, το οποίο είχε προετοιμαστεί εκ των προτέρων από την κυβέρνηση του τότε πρωθυπουργού της Τουρκίας, Αντνάν Μεντερές, και το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα, και είχε σχεδιαστεί, οργανωθεί και εκτελεστεί με κρατικό συντονισμό, σε συνεργασία με ειδικούς μηχανισμούς των κυβερνητικών και κομματικών υπηρεσιών.

Ιστορική πραγματικότητα είναι επίσης ότι το τουρκικό κράτος επιχείρησε να συγκαλύψει το πογκρόμ της Πόλης, αποδίδοντας τις βιαιοπραγίες σε έναν δήθεν ανεξέλεγκτο όχλο και εντείνοντας την κρατική προπαγάνδα που παρουσίαζε γενικότερα την Τουρκία ως «αθώα».

Στο πλαίσιο αυτό, το 1961 οδηγήθηκαν ενώπιον του τουρκικού δικαστηρίου ο τότε πρωθυπουργός Μεντερές και ο υπουργός Εξωτερικών Ζορλού. Καταδικάστηκαν για τα εγκλήματά τους και εκτελέστηκαν δι’ απαγχονισμού.

Η δίκη αποκάλυψε επίσης την άμεση ευθύνη της κυβέρνησης Μεντερές για το πογκρόμ. Έτσι, το τουρκικό κράτος θεώρησε ότι είχε εξιλεωθεί για τα εγκλήματά του και έριξε στον σκονισμένο φάκελο της μαύρης ιστορίας της Τουρκίας και αυτή την υπόθεση — τον φρικτό φάκελο του πογκρόμ της Πόλης.

Ακόμη και η δικαστική απόφαση για την αποζημίωση της ελληνικής κοινότητας και των Ελλήνων πολιτών της Τουρκίας εφαρμόστηκε από τις τουρκικές αρχές ουσιαστικά μόνο τυπικά. Στα θύματα του πογκρόμ καταβλήθηκε αποζημίωση που κάλυπτε μόλις περίπου το 20% των ζημιών.

Ο ελληνικός λαός και ολόκληρος ο κόσμος —και ιδιαίτερα ο αρμενικός λαός— δεν μπορούν να αφήσουν στη λήθη το πολιτικό έγκλημα που το τουρκικό κράτος σχεδίασε, οργάνωσε και εκτέλεσε στις 6–7 Σεπτεμβρίου 1955, χρησιμοποιώντας ως όργανο έναν λυσσαλέο όχλο.

Το έγκλημα ήταν κατεξοχήν πολιτικό, καθώς οι τουρκικές αρχές επιχείρησαν με ένα χτύπημα να πετύχουν δύο στόχους.

Από τη μία πλευρά, η επίθεση στόχευε στην καταστολή των πολιτικά δίκαιων διεκδικήσεων της ελληνικής πλειοψηφίας της Κύπρου.

Με το πογκρόμ, η τουρκική κυβέρνηση επιχείρησε να τορπιλίσει τις ειδικές διαβουλεύσεις του ΟΗΕ που πραγματοποιούνταν εκείνες τις ημέρες στην Αγγλία και αποσκοπούσαν στην άσκηση πίεσης προς τις τουρκικές αρχές, ώστε να ανακόψουν την επίμονη πολιτική της Άγκυρας να υποκινεί την τουρκική μειονότητα της Κύπρου.

Από την άλλη πλευρά, η τουρκική κυβέρνηση επιχείρησε να καταφέρει ένα καίριο πλήγμα στην οικονομική ισχύ των Ελλήνων επιχειρηματιών της Κωνσταντινούπολης, οι οποίοι αποτελούσαν σημαντικό τμήμα της οικονομικής ζωής της πόλης. Καλλιεργώντας και πυροδοτώντας το ανθελληνικό μίσος, βύθισε ολόκληρη την ελληνική κοινότητα στον φόβο και τον τρόμο, με απώτερο στόχο να απαλλαγεί τελικά από τη φυσική παρουσία των Ελλήνων.

Η έκρηξη της βόμβας της 4ης Σεπτεμβρίου 1955 στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, η οποία χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για το πογκρόμ της Πόλης, αποτέλεσε προβοκάτσια που αποδόθηκε στις τουρκικές υπηρεσίες.

Παρά το γεγονός ότι η βόμβα είχε τοποθετηθεί στον χώρο της αυλής του προξενείου και προκάλεσε μόνο ζημιές σε τζάμια, από τις 4 Σεπτεμβρίου και για δύο συνεχείς ημέρες ο τουρκικός Τύπος και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης εξαπέλυσαν λυσσαλέα εκστρατεία εναντίον των Ελλήνων. Κατηγόρησαν τους Έλληνες ότι ευθύνονταν για την επίθεση, ενώ στην πραγματικότητα πυροδοτούσαν στον τουρκικό όχλο το ανθελληνικό μίσος, αλλά και τη γενικότερη μισαλλόδοξη εθνικιστική έξαψη και αγριότητα.

Παράλληλα με αυτή την προπαγανδιστική εκστρατεία, οι τουρκικές υπηρεσίες συγκέντρωσαν περίπου 300.000 οργανωμένους ανθρώπους, τους εξόπλισαν και τους μετέφεραν στην Κωνσταντινούπολη με κυβερνητικά μέσα μεταφοράς στις 6 Σεπτεμβρίου, προκειμένου να μετατρέψουν σε ελεύθερο πεδίο δράσης τις εμπορικές αγορές του κέντρου της πόλης, ξεκινώντας από την πλατεία Ταξίμ, απ’ όπου άρχισε το λυσσαλέο πογκρόμ.

Με συνθήματα όπως «Θάνατος στους γκιαούρηδες», «Οι Έλληνες να πάνε στην Ελλάδα» και «Η Πόλη ανήκει εξ ολοκλήρου στους Τούρκους», ο όχλος, υπό την επίβλεψη και την παρότρυνση ειδικών κυβερνητικών ομάδων, εξαπέλυσε τις βιαιότητες και τις κακοποιήσεις του.

Όσο σημαντικό και αν ήταν το στοιχείο της φανατισμένης τουρκικής μάζας, άλλο τόσο —και ακόμη περισσότερο— η απελευθέρωση αυτού του κακού υπήρξε έργο των τουρκικών αρχών, οι οποίες, σε τελική ανάλυση, μετέτρεψαν τον πρωθυπουργό Μεντερές και το κόμμα του σε αποδιοπομπαίους τράγους.

Έτσι θεώρησαν ότι είχαν πλύνει και καθαρίσει και τα δικά τους αιματοβαμμένα χέρια.

Γι’ αυτό όχι μόνο ο ελληνικός λαός, αλλά ολόκληρος ο κόσμος και ιδιαίτερα ο αρμενικός λαός, δεν έχουν το δικαίωμα να παραδώσουν στη λήθη το πογκρόμ της Πόλης. Διότι τα αιματοβαμμένα χέρια των τουρκικών αρχών δεν έχουν πραγματικά καθαρίσει και μπορούν, ανά πάσα στιγμή και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, να καταστούν ξανά απειλή για οποιονδήποτε λαό απαιτεί από το τουρκικό κράτος δικαιοσύνη και δικαιώματα.

Το πογκρόμ της Πόλης, που διαπράχθηκε στις 6–7 Σεπτεμβρίου 1955 μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου και στράφηκε πρωτίστως εναντίον της ελληνικής κοινότητας, αλλά και με σκοπό να τρομοκρατήσει όλους τους μη Τούρκους, οργανώθηκε κρατικά και συστηματικά.

Η λήθη του μπορεί να αποδειχθεί μοιραία, όπως αποδείχθηκε και στις επόμενες δεκαετίες.

Η αδιαφορία απέναντι στα εγκλήματα που διέπραξε το τουρκικό κράτος στο παρελθόν —ή, ακριβέστερα, η απόκρυψη και η πολιτική εκμετάλλευση αυτών των εγκλημάτων— επιτρέπει τη διαιώνιση μιας παράδοσης μισαλλοδοξίας και βαρβαρότητας απέναντι σε όσους διεκδικούν δικαιοσύνη, ισότητα και δικαιώματα.

Ο Θεόφιλος Πουταχιδης και ο Νίκος Μαυριδης συζητάνε για τον Σωκράτη και το Σταυρικό Πολίτευμα, τον Όμηρο και τον Άγιο Ρωμανό τον Μελωδό, για το μεγάλο πολιτισμικό λίκνο του Ελληνισμού, τον Πόντο.

Στο επίκεντρο της συζήτησης τίθεται η βαριά σκιά της παράδοσης σε μια εποχή που φαίνεται να γηράσκει άσχημα και απότομα.