Την αυξανόμενη σημασία της φρεγάτας Type 054A για τη στρατηγική του κινεζικού Πολεμικού Ναυτικού αναδεικνύει σε δημοσίευμά του το Defence News, επισημαίνοντας ότι η συγκεκριμένη κατηγορία πλοίων μπορεί να μην αποτελεί κάποια εντυπωσιακή τεχνολογική επανάσταση, αλλά ενισχύει σημαντικά τη δυνατότητα του Πεκίνου να επιχειρεί τόσο στις παράκτιες ζώνες όσο και στην ανοικτή θάλασσα.

Και αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί ανησυχία από τα Στενά της Ταϊβάν μέχρι την Ιαπωνία και την Ουάσινγκτον.

Σύμφωνα με Κινέζικα κρατικά μέσα ενημέρωσης, στις 22 Αυγούστου φρεγάτα του συγκεκριμένου τύπου συμμετείχε σε εκπαιδευτική αποστολή στο πλαίσιο στολίσκου της Ανατολικής Διοίκησης Θεάτρου του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού. Η άσκηση περιλάμβανε εκπαίδευση μάχης, δοκιμές συντονισμού διοίκησης και αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης.

Από τις κινεζικές ακτές στην ανοικτή θάλασσα

Το βασικό στοιχείο που ξεχωρίζουν οι αναλυτές είναι η δυνατότητα της Type 054A να επιχειρεί σε «blue waters», δηλαδή σε ανοικτές θάλασσες και σε σημαντική απόσταση από τις κινεζικές ακτές.

Ο στρατιωτικός ιστορικός David Silbey, του Cornell Brooks School of Public Policy, εκτιμά ότι η φρεγάτα μπορεί να αναλάβει αποστολές που οι προηγούμενες κινεζικές πλατφόρμες δυσκολεύονταν να πραγματοποιήσουν σε ανάλογη κλίμακα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει η ανθυποβρυχιακή της ικανότητα. Η δυνατότητα επιχειρήσεων με ελικόπτερο επεκτείνει σημαντικά την περιοχή μέσα στην οποία ένα πολεμικό πλοίο μπορεί να αναζητήσει και να εντοπίσει εχθρικά υποβρύχια.

Σε μια περιοχή όπου επιχειρούν αμερικανικά και συμμαχικά υποβρύχια, η συγκεκριμένη δυνατότητα αποκτά ιδιαίτερο επιχειρησιακό βάρος.

Το «όπλο» της Κίνας είναι και οι αριθμοί

Η Type 054A δεν χαρακτηρίζεται από τους αναλυτές ως ένα εξαιρετικά ισχυρό πλοίο όταν εξετάζεται μεμονωμένα. Ο Silbey επισημαίνει, μάλιστα, ότι διαθέτει περιορισμένη πυραυλική χωρητικότητα και δεν ενσωματώνει κάποια μοναδική τεχνολογία που θα μπορούσε από μόνη της να ανατρέψει τις ισορροπίες.

Το κρίσιμο στοιχείο βρίσκεται αλλού: η Κίνα μπορεί να κατασκευάζει τέτοιες φρεγάτες γρήγορα και σε μεγάλους αριθμούς.

Έτσι, το Πεκίνο δεν χρειάζεται κάθε πολεμικό πλοίο του να αποτελεί μια πανάκριβη και κορυφαία πλατφόρμα. Χρειάζεται αρκετά αξιόπιστα πλοία πολλαπλών ρόλων ώστε να συνοδεύουν μεγαλύτερες μονάδες, να προστατεύουν ομάδες μάχης, να κυνηγούν υποβρύχια και να διατηρούν συνεχή παρουσία σε τεράστιες θαλάσσιες εκτάσεις.

Ο Enrico Cau, ερευνητής του Taiwan Strategy Research Association, χαρακτηρίζει ουσιαστικά τη φρεγάτα έναν «πολλαπλασιαστή» για τις μεγαλύτερες μονάδες του κινεζικού στόλου, καθώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε ένα ευρύ φάσμα επιχειρήσεων.

Γιατί ανησυχεί η Ταϊβάν

Για την Ταϊβάν, το ζήτημα είναι άμεσο.

Ο Huang Chung-ting, ερευνητής του Institute for National Defense and Security Research στην Ταϊπέι, επισημαίνει ότι η Ταϊβάν παρακολουθεί ιδιαίτερα την αύξηση των κινεζικών δυνατοτήτων στην ανθυποβρυχιακή άμυνα, στη συνοδεία ναυτικών σχηματισμών και στην αεράμυνα στόλου γύρω από τα Στενά.

Το Πεκίνο θεωρεί την αυτοδιοικούμενη Ταϊβάν τμήμα της κινεζικής επικράτειας, ενώ από το 2022 έχει αυξήσει σημαντικά τη στρατιωτική δραστηριότητα γύρω από το νησί.

Σε περίπτωση κρίσης, ένας μεγάλος αριθμός φρεγατών αυτού του τύπου θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία προστατευμένων ναυτικών σχηματισμών, τη συνοδεία μεγαλύτερων μονάδων και την επιτήρηση κρίσιμων θαλάσσιων περιοχών.

Συναγερμός και στην Ιαπωνία

Το Τόκιο εξετάζει το ίδιο πρόβλημα από διαφορετική γεωγραφική οπτική.

Η Ιαπωνία αναμένεται να παρακολουθεί στενά τις κινήσεις των Type 054A στην Ανατολική Σινική Θάλασσα, στα Στενά Μιγιάκο και γενικότερα κατά μήκος της λεγόμενης «πρώτης νησιωτικής αλυσίδας».

Η συγκεκριμένη γεωγραφική ζώνη έχει τεράστια στρατηγική σημασία, καθώς αποτελεί ουσιαστικά την πύλη μέσω της οποίας το κινεζικό Ναυτικό μπορεί να περάσει από τις περιφερειακές θάλασσες της Ανατολικής Ασίας στον δυτικό Ειρηνικό.

Παράλληλα, Κίνα και Ιαπωνία εξακολουθούν να βρίσκονται σε αντιπαράθεση για τις διαφιλονικούμενες νησίδες στην Ανατολική Σινική Θάλασσα, ενώ το Πεκίνο αντιδρά έντονα στην ολοένα πιο ξεκάθαρη στάση του Τόκιο απέναντι στο ζήτημα της Ταϊβάν.

Τι βλέπουν οι Αμερικανοί

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο.

Το ερώτημα για την Ουάσινγκτον δεν είναι απλώς πόσο ισχυρή είναι μία κινεζική φρεγάτα, αλλά εάν το Πολεμικό Ναυτικό της Κίνας δημιουργεί πλέον έναν αρκετά μεγάλο και σύγχρονο στόλο συνοδείας, ικανό να διατηρεί μακροχρόνιες αναπτύξεις στην ανοικτή θάλασσα.

Εάν το Πεκίνο αποκτήσει επαρκείς αριθμούς αξιόπιστων φρεγατών πολλαπλών ρόλων, τότε τα μεγαλύτερα και ακριβότερα κινεζικά αντιτορπιλικά και αεροπλανοφόρα θα μπορούν να επιχειρούν έχοντας γύρω τους ισχυρότερο προστατευτικό πλέγμα.

Αυτό σημαίνει ότι η συζήτηση για την Type 054A δεν αφορά απλώς ένα ακόμη κινεζικό πολεμικό πλοίο.

Αφορά τη σταδιακή μεταμόρφωση του κινεζικού Ναυτικού από μια δύναμη προσανατολισμένη κυρίως στην προστασία των κινεζικών ακτών σε έναν στόλο με δυνατότητα διαρκούς παρουσίας και προβολής ισχύος στον Ειρηνικό και δυνητικά πολύ μακρύτερα.

Δεν χρειάζεται να είναι η καλύτερη – χρειάζεται να είναι παντού

Αυτή είναι και η ουσία της ανησυχίας που καταγράφει το Defence News.

Η Type 054A μπορεί να μην είναι το πλέον προηγμένο πολεμικό πλοίο στον κόσμο. Δεν χρειάζεται όμως να είναι.

Μπορεί να αναλάβει ανθυποβρυχιακές αποστολές, προστασία και συνοδεία στόλου, αεράμυνα και επιχειρήσεις τόσο κοντά στις κινεζικές ακτές όσο και στην ανοικτή θάλασσα. Κυρίως, αποτελεί μία πλατφόρμα που η τεράστια κινεζική ναυπηγική βιομηχανία μπορεί να παράγει σε σημαντικούς αριθμούς.

Και στη ναυτική ισχύ οι αριθμοί εξακολουθούν να έχουν σημασία.

Το Πεκίνο φαίνεται να οικοδομεί όχι απλώς έναν στόλο αποτελούμενο από εντυπωσιακές μονάδες πρώτης γραμμής, αλλά ολόκληρη τη δομή που απαιτείται για να υποστηριχθούν αυτές οι μονάδες μακριά από τις κινεζικές βάσεις.

Γι’ αυτό μια φρεγάτα που από μόνη της μπορεί να χαρακτηρίζεται «μέτρια» καταλήγει να προκαλεί ανησυχία σε τρεις από τους σημαντικότερους στρατηγικούς αντιπάλους και ανταγωνιστές της Κίνας: την Ταϊβάν, την Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στην εθνική και προσωπική μας φιλομνήμη…

{Πηγή εικόνας: UNEP/MAP-SPA/RAC & MarinePlan (Universidad de Sevilla), 20/Dec/2019}, σελ. 40,

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Πέραν όλων των άλλων, μεταξύ Έβρου και Ίμβρου υπάρχει ένα ακόμη κοινό: το συμφωνικό σύμπλεγμα «βρ», που είναι το αρχαιότερο από όλες τις ευρωπαϊκές διαλέκτους και γλώσσες. Δύο λέξεις και δύο ονόματα που, από κτίσεως ακόμη κόσμου, προδίδουν το ομόγλωσσο και το όμαιμο.

ΚΕΙΜΕΝΟ

Απέναντι στην παροιμία «καλός ο αγιασμός, αλλά πάρτε και καμιά γάτα», για την ακύρωση των τουρκικών θαλάσσιων πάρκων υπάρχουν όχι μία, αλλά δύο «γάτες». Όσοι και οι χάρτες. Μόνο που λείπει ο αγιασμός. Γι’ αυτό, λοιπόν, αυτός μπορεί να εκληφθεί ακόμη και ως ευχή· και μάλιστα με την παρουσία του εμπνευσμένου νεολογισμού: «Φιλομνήμη».

Γιατί άλλη είναι «η ουρά του αλόγου» ως πολεμική ιαχή που είπε ο Ερντογάν, και άλλη «η ουρά του αλόγου» στο ομώνυμο ποίημα του Θανάση Παπακωνσταντίνου, που ως τραγούδι το ερμηνεύει ο Γιάννης Χαρούλης: ένα εγκώμιο και αγάπη στη μνήμη του νεκρού αλόγου, με το χλιμίντρισμα που φαντασιώνεται ότι ακούει ο καβαλάρης του από δοξάρι με χορδές από τρίχες της ουράς.

Έτσι ακούγονταν οι οιμωγές των Θρακοπελαγιτών Ιμβρίων και Τενεδίων από τους επιγενόμενους πρόσφυγες συγγενείς τους, στην ελλαδική και την παγκόσμια διασπορά.

Όπως αποτυπώνεται οπτικά αυτή η ίδια η φαντασίωση στον επίσημο χάρτη PSSA του ΟΗΕ, εκεί όπου οι χαρτογραφημένες οικολογικές κοκκινάδες σχηματίζουν μια κατακόκκινη «αλογοουρά» που αγκαλιάζει την Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίον Αρχιπέλαγος, μαζί με την Ίμβρο και την Τένεδο.

Αυτή την αλογοουρά έχω και εγώ ως φαντασίωση, που δεν είναι άλλη από τη φιλομνήμη. Μια λέξη έτοιμη να καλύψει ένα παγκόσμιο λεκτικό κενό.

Θυμάμαι ακόμη και τώρα που, μετά την εποχή των Ιμίων, έλεγα: «Καλύτερα να μιλάμε για Ίμ-βρο, παρά να μιλάμε για Ίμ-ια».

Μόνο που σήμερα μιλώ και για την Ίμβρο και για τους χάρτες του ΟΗΕ, όπως ο ύπερθεν· ένας καταλυτικός μάρτυρας σε προσωρινά ασφαλιστικά μέτρα, που από κοινού με την ανακήρυξη της ΑΟΖ, προδικάζουν τη βέβαιη ακύρωση των παράνομων τουρκικών θαλάσσιων πάρκων.

Όταν οι εν Αθήναις άνωθεν —όλοι τους— δεν μιλάνε για κανένα εκ των δύο·

Όταν, για παράδειγμα, η απευθείας σύνδεση της Λήμνου και της Σαμοθράκης με τις δύο αυτές νήσους μπορεί να αποτελέσει ένα νέο βήμα για την παλιννόστηση —και όχι μέσω Παρισίων, μέσω Δαρδανελίων ήθελα να πω— που εφαρμόζει το τουρκικό κράτος·

Όταν αποτελεί τύχη αγαθή το να βρει η φιλομνήμη τη συνέχεια στις δύο αυτές Θρακικές Σποράδες, σε έναν ομώνυμο αιώνα της Ελλάδας, τον φιλομνήμονα·

Όταν «η καλύτερη άμυνα είναι η ευφυΐα», της οποίας η πανέμορφη κόρη λέγεται Ειρήνη·

Όταν, τέλος, είναι καλύτερα να μιλάει η Ελλάδα για την Ίμβρο, παρά να απαντάει για τη Θράκη·

Τότε, το εθνικό διά ταύτα στην περιοχή αυτή έχει να κάνει με τρεις επιστροφές:

1. Η πρώτη είναι των Ιμβρίων και των Τενεδίων στην πατρίδα τους.

2. Η δεύτερη είναι η επιστροφή στην ισχύ του άρθρου 14 της Συνθήκης της Λοζάνης.

3. Η τρίτη, η οραματική, είναι αυτή που διακηρύττει ότι: «Η αδελφοποίηση ανάμεσα στη Σαμοθράκη και στην Ίμβρο είναι τιμή στη φιλομνήμη».

_____________

Διδυμότειχο Σεπτέμβρης 2026,

Λίγες ημέρες μετά την υπογραφή της Διακρατικής Συμφωνίας μεταξύ του ελληνικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας και της ισραηλινής πλευράς, το Ισραήλ παρέχει διαβεβαιώσεις για τη μεταφορά τεχνογνωσίας, την από κοινού χρήση λογισμικού και τεχνολογίας, καθώς και τη συμμετοχή ελληνικών εταιρειών στη συμπαραγωγή των οπλικών συστημάτων που θα συγκροτήσουν την «Ασπίδα του Αχιλλέα».

Πρόκειται για το νέο πολυεπίπεδο σύστημα αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας της χώρας, συνολικού προϋπολογισμού 3,035 δισ. ευρώ, το οποίο φιλοδοξεί να προσφέρει προστασία τόσο στην ηπειρωτική Ελλάδα όσο και στο νησιωτικό σύμπλεγμα του Αιγαίου.

Παρά τις ισραηλινές διαβεβαιώσεις, όμως, το κρίσιμο ζήτημα της πρόσβασης στον πηγαίο κώδικα παραμένει θολό. Η αναφορά σε «κοινή χρήση λογισμικού» δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις θα αποκτήσουν πλήρη πρόσβαση στον κώδικα, ούτε ότι θα μπορούν να τροποποιούν, να αναβαθμίζουν και να προσαρμόζουν αυτόνομα τα συστήματα στις επιχειρησιακές ανάγκες της χώρας.

Ελληνική συμμετοχή άνω του 25%

Ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, έχει θέσει ως προϋπόθεση τη συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας σε ποσοστό τουλάχιστον 25%, αποδίδοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στην ουσιαστική μεταφορά τεχνογνωσίας και παραγωγικού έργου στο εγχώριο αμυντικό οικοσύστημα.

Σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν κατά την υπογραφή της συμφωνίας, στις 31 Αυγούστου 2026, στις σχετικές διαδικασίες συμμετέχουν ήδη 19 ελληνικές εταιρείες, με το ύψος της εγχώριας συμμετοχής να υπολογίζεται σε περισσότερα από 750 εκατ. ευρώ. Παράλληλα, προβλέπεται η δημιουργία παραγωγικής βάσης στην Ελλάδα, με δυνατότητα να αποκτήσει και εξαγωγικό προσανατολισμό.

Ο διευθυντής του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Άμυνας του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας, Μοσέ Πατέλ, επιβεβαίωσε ότι προβλέπεται ελληνική βιομηχανική συμμετοχή περίπου 25%. Όπως ανέφερε, ισραηλινές βιομηχανίες βρίσκονται ήδη σε συνεργασία με υποψήφιες ελληνικές εταιρείες για την ανάπτυξη και τη συμπαραγωγή εξαρτημάτων.

Το γεγονός αυτό συνιστά σημαντική ευκαιρία για την ελληνική αμυντική βιομηχανία. Ωστόσο, έχουν διατυπωθεί επικρίσεις ότι το ποσοστό του 25% δεν έχει κατοχυρωθεί με σαφή και δεσμευτική νομική πρόβλεψη. Συνεπώς, ζητούμενο παραμένει εάν η εγχώρια συμμετοχή θα αφορά έργο υψηλής τεχνολογικής αξίας ή κυρίως την κατασκευή επιμέρους εξαρτημάτων και υποστηρικτικών υποδομών.

Η αντιπαράθεση για τον πηγαίο κώδικα

Στο επίκεντρο της πολιτικής και στρατιωτικής συζήτησης βρίσκεται η πρόσβαση της Ελλάδας στον πηγαίο κώδικα των ισραηλινών συστημάτων.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, ο Μοσέ Πατέλ είχε αρχικά αναφέρει ότι ο πηγαίος κώδικας δεν περιλαμβάνεται στην άδεια χρήσης της συμφωνίας. Ακολούθησε παρέμβαση του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας στο διαδικτυακό κείμενο της συνέντευξης, με τη διατύπωση να αναφέρεται πλέον σε «μεταφορά τεχνογνωσίας, από κοινού χρήση λογισμικού και τεχνολογίας με τις Ένοπλες Δυνάμεις, καθώς και συμμετοχή ελληνικών εταιρειών στη συμπαραγωγή».

Η διευκρίνιση αυτή, πάντως, δεν ισοδυναμεί με ρητή δέσμευση για παράδοση ή πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα. Άλλο πράγμα αποτελεί η δυνατότητα χρήσης και διασύνδεσης ενός λογισμικού και άλλο ο πλήρης έλεγχος της αρχιτεκτονικής του, των αναβαθμίσεων και των επιχειρησιακών παραμέτρων του.

Οι επικριτές της συμφωνίας προειδοποιούν ότι, χωρίς πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα ή τουλάχιστον χωρίς σαφώς κατοχυρωμένα κυριαρχικά δικαιώματα τροποποίησης και διαχείρισης, η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει εξαρτημένη από τον ξένο κατασκευαστή. Πρόκειται για τον κίνδυνο «ομηρείας» στον οποίο είχε αναφερθεί και ο ίδιος ο Νίκος Δένδιας, υπογραμμίζοντας τη σημασία του εθνικού ελέγχου των οπλικών συστημάτων.