Ενεργειακός ανταγωνισμός, παρασκηνιακές πιέσεις και νέες αμυντικές συνεργασίες συνθέτουν το σκηνικό που περιέγραψε ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας στις παρεμβάσεις του στον Πελοπόννησος FM και στην ΑΡΤ. Ο δημοσιογράφος του Directus.gr επικέντρωσε την ανάλυσή του στον Κάθετο Διάδρομο, στην ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου και στις τουρκικές κινήσεις στη Λιβύη, αναδεικνύοντας παράλληλα τη σημασία της συνεργασίας της Ελλάδας με την Ινδία και το Ισραήλ.

Κεντρικό μήνυμά του ήταν ότι η Αθήνα πρέπει να υπερασπιστεί έμπρακτα τα στρατηγικά της έργα και να παρακολουθεί τις ανακατατάξεις στην περιοχή, χωρίς να θεωρεί δεδομένη τη στάση κανενός εταίρου.

Ο Κάθετος Διάδρομος στο επίκεντρο της σύγκρουσης

Στον Πελοπόννησος FM, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας συνέδεσε τις εξελίξεις γύρω από την Κίμπερλι Γκίλφοϊλ με τον ανταγωνισμό για τις διαδρομές μεταφοράς αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου προς την Ευρώπη.

Κατά την ανάλυσή του, πίσω από την αντιπαράθεση προσώπων βρίσκεται μια ευρύτερη σύγκρουση επιχειρηματικών και γεωπολιτικών συμφερόντων. Αναφέρθηκε στη Venture Global και στην Argent LNG, υποστηρίζοντας ότι οι διαφορετικές συνεργασίες και επιδιώξεις τους συνδέονται με το ερώτημα ποια χώρα θα ενισχυθεί ως ενεργειακή πύλη προς τα Βαλκάνια: η Ελλάδα ή η Τουρκία.

Ο ίδιος δεν προεξόφλησε ακύρωση του Κάθετου Διαδρόμου. Αντιθέτως, επισήμανε ότι πρόκειται για σχεδιασμό που προϋπήρχε της παρουσίας της Γκίλφοϊλ στην Ελλάδα και διαθέτει ευρύτερη αμερικανική πολιτική υποστήριξη. Η ανησυχία του αφορά ενδεχόμενες καθυστερήσεις και αλλαγές στους επιχειρηματικούς συσχετισμούς.

Στο πλαίσιο αυτό, διατύπωσε το σενάριο ότι πιθανός έλεγχος εταιρειών που συμμετέχουν στον σχεδιασμό θα μπορούσε να επηρεάσει την πορεία του έργου. Πρόκειται για ενδεχόμενο που έθεσε ο ίδιος, όχι για ανακοίνωση αναστολής ή ακύρωσης.

Το διπλωματικό κενό και ο ρόλος Μπάρακ

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην ανάγκη άμεσης επικοινωνίας της Αθήνας με το περιβάλλον του Αμερικανού προέδρου. Όπως εκτίμησε, μια παρατεταμένη μεταβατική περίοδος στην αμερικανική πρεσβεία θα μπορούσε να δυσκολέψει την προώθηση ελληνικών θέσεων σε μια κρίσιμη συγκυρία.

Αντιπαρέβαλε αυτή την προοπτική με τη δραστηριότητα του Τομ Μπάρακ, τον οποίο περιέγραψε ως παράγοντα με ισχυρή πρόσβαση στην Ουάσιγκτον και έντονη παρουσία στις περιφερειακές εξελίξεις. Κατά τον Μουντζουρούλια, η κινητικότητά του ευνοεί τουρκικές επιδιώξεις και απαιτεί στενή ελληνική παρακολούθηση.

Για τις καταγγελίες που συζητήθηκαν γύρω από την Γκίλφοϊλ, τόνισε ότι η διερεύνησή τους ανήκει στις αρμόδιες αμερικανικές αρχές. Παράλληλα, όταν αναφέρθηκε στο ενδεχόμενο τουρκικής εμπλοκής στο παρασκήνιο, διευκρίνισε ότι πρόκειται για προσωπική εκτίμηση που δεν μπορεί να αποδείξει.

GSI: Η NAVTEX και η δοκιμασία της αποφασιστικότητας

Στην παρέμβασή του στην ΑΡΤ, έθεσε στο επίκεντρο την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου, υποστηρίζοντας ότι η προώθησή της θα αποτελέσει κρίσιμη δοκιμασία για την ελληνική αποφασιστικότητα.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που επικαλέστηκε, η Nexans είχε απευθυνθεί στις ελληνικές αρχές για τις διαδικασίες έκδοσης NAVTEX, προκειμένου να προχωρήσουν οι έρευνες για την πόντιση του καλωδίου. Ανέφερε την 26η Οκτωβρίου ως χρονικό ορόσημο για τις επόμενες εξελίξεις, χωρίς να παρουσιάσει επίσημη ανακοίνωση οριστικού χρονοδιαγράμματος.

Εκτίμησε ότι η Άγκυρα ενδέχεται να αντιδράσει με αντι-NAVTEX ή με παρουσία πολεμικών πλοίων. Υπογράμμισε, επίσης, τη σημασία που θα είχε η γαλλική σημαία στο ερευνητικό σκάφος, θεωρώντας ότι μια τουρκική παρεμπόδιση θα έθετε ζήτημα και για το Παρίσι.

«Δεν θέλουμε πόλεμο, αλλά πρέπει να υπερασπιστούμε την εθνική μας κυριαρχία», ήταν το μήνυμά του, ζητώντας προετοιμασία και σαφή στάση απέναντι στην πιθανότητα δημιουργίας νέων τετελεσμένων.

Λιβύη: Τουρκικές πιέσεις και ισραηλινό αντίβαρο

Για τη Λιβύη, ο Μουντζουρούλιας υποστήριξε ότι η Τουρκία εντείνει τις προσπάθειές της για την προώθηση του τουρκολιβυκού μνημονίου και στην ανατολική πλευρά της χώρας.

Επικαλούμενος πληροφορίες του, περιέγραψε πιέσεις προς τον Σαντάμ Χαφτάρ και την οικογένεια Χαφτάρ, με στόχο να διευκολυνθεί η κοινοβουλευτική έγκρισή του.

Παράλληλα, ανέφερε ότι το Ισραήλ επιχειρεί να λειτουργήσει ανασχετικά μέσω των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και των διαύλων τους με την ανατολική Λιβύη. Κατά την περιγραφή του, το ζητούμενο αυτής της παρέμβασης είναι να αποτραπεί η προώθηση του μνημονίου, με προσφορά στήριξης προς την πλευρά Χαφτάρ.

Οι συγκεκριμένες αναφορές παρουσιάστηκαν ως πληροφορίες του δημοσιογράφου για το παρασκήνιο και όχι ως δημοσιοποιημένες επίσημες συμφωνίες.

Ινδία και Ισραήλ: Από τις αγορές στη συμπαραγωγή

Στο αμυντικό πεδίο, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στη συνεργασία με την Ινδία. Ανέφερε ότι, σύμφωνα με την ενημέρωσή του, προωθείται κοινή παραγωγή οπλικών συστημάτων με την Ελλάδα, συνδέοντας αυτή την προοπτική με τον ανταγωνισμό Ινδίας–Τουρκίας και τη στήριξη της Άγκυρας προς το Πακιστάν.

Για την Κύπρο, έκανε λόγο για πρόταση εκπαίδευσης ναυτικού προσωπικού από την Ινδία, καθώς και για σκέψεις ενδεχόμενης παραχώρησης μεταχειρισμένου πολεμικού πλοίου. Η τελευταία αναφορά αφορούσε προοπτική υπό εξέταση και όχι ολοκληρωμένη παραχώρηση.

Παράλληλα, μίλησε για συζητήσεις με το Ισραήλ γύρω από τους πυραύλους LORA και για πιθανή συμμετοχή ελληνικών εταιρειών στην παραγωγή τους. Το ουσιαστικό διακύβευμα, όπως το έθεσε, είναι η Ελλάδα να αποκτήσει βιομηχανικό ρόλο στις αμυντικές συνεργασίες της.

Κλείνοντας, εξέφρασε ανησυχία για τις περιφερειακές προσεγγίσεις της Τουρκίας με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν, καθώς και για τη στάση της Αιγύπτου. Ζήτησε από την ελληνική κυβέρνηση καθαρές απαντήσεις και ενεργή διπλωματία, ώστε τα ενεργειακά έργα και οι αμυντικές συνεργασίες να μετατραπούν σε πραγματικό στρατηγικό πλεονέκτημα.

Η μάχη για την Ταΐζ στην Υεμένη μπορεί, κατά τον Σταύρο Καλεντερίδη, να αποτελέσει σημείο καμπής για την ισορροπία δυνάμεων στην Ερυθρά Θάλασσα, με συνέπειες που φτάνουν μέχρι την Ελλάδα. Στην ανάλυσή του το Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026, συνδέει τις επιχειρήσεις των Χούθι με την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, τις κινήσεις της Σαουδικής Αραβίας και το ενδεχόμενο ενεργότερης αιγυπτιακής εμπλοκής.

Παράλληλα, αναδεικνύει δύο ακόμη μέτωπα: την αντιπαράθεση Αιγύπτου–Αιθιοπίας για τον Νείλο και την τουρκική ενεργειακή δραστηριότητα στον Εύξεινο Πόντο, την οποία αντιπαραβάλλει με τις δυσκολίες προώθησης της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου.

Η Ταΐζ ως στρατηγικό κλειδί

Στο επίκεντρο της ανάλυσης βρίσκεται η Ταΐζ, την οποία ο Καλεντερίδης περιγράφει ως κρίσιμο αστικό προπύργιο των δυνάμεων που αντιμάχονται τους Χούθι. Σύμφωνα με την εικόνα που παρουσιάζει, η πίεση γύρω από την πόλη αυξάνεται, με συγκρούσεις για τον έλεγχο υψωμάτων, οδικών αξόνων και περασμάτων.

Η σημασία της, όπως εξηγεί, υπερβαίνει τα όρια μιας τοπικής αναμέτρησης. Ενδεχόμενη κατάληψή της θα μπορούσε να διευκολύνει την προώθηση των Χούθι προς το Άντεν και να ενισχύσει τη δυνατότητά τους να επηρεάζουν τις προσβάσεις προς τον ομώνυμο κόλπο.

Ο ίδιος επιμένει ότι οι ακτές και τα υψίπεδα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως ενιαίο θέατρο επιχειρήσεων. Οι δρόμοι που συνδέουν την ενδοχώρα με τη θάλασσα, τα ορεινά περάσματα και οι γραμμές ανεφοδιασμού καθορίζουν, στην προσέγγισή του, την αντοχή της άμυνας και τις δυνατότητες προέλασης.

Η πιθανή πτώση της Ταΐζ παρουσιάζεται επομένως ως σενάριο με στρατιωτικές και πολιτικές προεκτάσεις: θα έπληττε το κύρος των αντιπάλων των Χούθι και θα μπορούσε να ανατρέψει τους υπολογισμούς των περιφερειακών υποστηρικτών τους.

Το βαρύ κόστος για τους αμάχους

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην ανθρωπιστική διάσταση των συγκρούσεων. Στην περιγραφή του περιλαμβάνονται εκτοπισμοί κατοίκων, ελλείψεις τροφίμων, καυσίμων και φαρμάκων, καθώς και σοβαρές δυσκολίες λειτουργίας των νοσοκομείων.

Αναφέρεται επίσης σε επιθέσεις στο Άντεν, μεταξύ άλλων κοντά σε πολιτικό αεροσκάφος που ετοιμαζόταν να αναχωρήσει για το Κάιρο. Ο Καλεντερίδης καταδικάζει τη διακινδύνευση της ζωής επιβατών και πληρωμάτων, επισημαίνοντας τον κίνδυνο που δημιουργεί η μεταφορά των επιχειρήσεων σε υποδομές με πολιτική χρήση.

Η πίεση στη Σαουδική Αραβία

Στην ανάλυσή του υποστηρίζει ότι οι επιθέσεις των Χούθι ασκούν πίεση στη Σαουδική Αραβία τόσο στρατιωτικά όσο και οικονομικά. Το διακύβευμα, όπως το θέτει, αφορά την προστασία κρίσιμων εγκαταστάσεων, την ασφάλεια των μετακινήσεων και την εμπιστοσύνη επισκεπτών και επενδυτών.

Συνδέει αυτή την πίεση με την προσπάθεια του Ριάντ να εξασφαλίσει περιφερειακή υποστήριξη. Παράλληλα, παρουσιάζει τις αλληλοκατηγορίες Σαουδικής Αραβίας και Ιράν, με τη σαουδαραβική πλευρά να αποδίδει στην Τεχεράνη ρόλο στην κλιμάκωση και την ιρανική να αρνείται την ευθύνη για τις επιχειρήσεις των Χούθι.

Το αιγυπτιακό ενδεχόμενο και η τουρκική παράμετρος

Ξεχωριστό βάρος δίνει στις αναφορές που παρουσιάζει για ενδεχόμενη αιγυπτιακή αμυντική συνδρομή προς τη Σαουδική Αραβία, εφόσον αυτή ζητηθεί. Εκτιμά ότι μια τέτοια εξέλιξη θα διεύρυνε την εμπλοκή περιφερειακών δυνάμεων και θα επηρέαζε τις μεταξύ τους σχέσεις.

Για την Αθήνα, κατά τον ίδιο, έχει ιδιαίτερη σημασία η πιθανότητα περαιτέρω σύγκλισης Καΐρου και Άγκυρας, τόσο μέσω της Σωμαλίας όσο και μέσα από την υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας.

Η ανησυχία που διατυπώνει αφορά τα περιθώρια τουρκικής επιρροής σε μια περιοχή όπου συναντώνται θαλάσσιες οδοί, ενεργειακά συμφέροντα και περιφερειακές αντιπαραθέσεις.

Νείλος και Κέρας της Αφρικής

Στο ίδιο γεωπολιτικό πλαίσιο εντάσσει τη διένεξη Αιγύπτου–Αιθιοπίας για το Μεγάλο Φράγμα της Αιθιοπικής Αναγέννησης. Παρουσιάζει την αιγυπτιακή ανησυχία για την επάρκεια νερού, ιδιαίτερα σε συνθήκες ξηρασίας, και την αιθιοπική επιδίωξη αξιοποίησης του υδροηλεκτρικού δυναμικού.

Συνδέει επίσης τη διαμάχη με την επιδίωξη της Αιθιοπίας να αποκτήσει θαλάσσια πρόσβαση, τις σχέσεις Σωμαλίας–Σομαλιλάνδης και την παρουσία εξωτερικών δυνάμεων. Αναφέρεται ειδικά στην Κίνα, υπογραμμίζοντας τη σημασία των επενδύσεών της και της σιδηροδρομικής σύνδεσης Αντίς Αμπέμπα–Τζιμπουτί.

Η ενεργειακή αντιπαραβολή με την Ελλάδα

Στην αρχή της εκπομπής, ο Καλεντερίδης αναφέρεται στην πλωτή μονάδα επεξεργασίας φυσικού αερίου «Osman Gazi» και στους τουρκικούς σχεδιασμούς για το κοίτασμα Σακάρια στον Εύξεινο Πόντο.

Στη δική του ανάγνωση, η Άγκυρα συνδέει τις ενεργειακές υποδομές με τη ρητορική της «Γαλάζιας Πατρίδας», επιδιώκοντας να μετατρέψει την οικονομική δραστηριότητα σε εργαλείο στρατηγικής ισχύος. Αντιπαραβάλλει αυτή την κινητικότητα με τις εκκρεμότητες γύρω από το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου και ασκεί έντονη κριτική στην ελληνική πολιτική ηγεσία.

Το βασικό μήνυμα της ανάλυσής του είναι ότι οι εξελίξεις στην Υεμένη και στην Ερυθρά Θάλασσα συνδέονται με άμεσα ελληνικά συμφέροντα: τη ναυτιλία, την ασφάλεια των εμπορικών διαδρομών, το κόστος των μεταφορών και τις ισορροπίες με χώρες όπως η Αίγυπτος. Υπό αυτό το πρίσμα, καλεί την Αθήνα να παρακολουθεί τις περιφερειακές ανακατατάξεις ως μέρος της δικής της στρατηγικής εξίσωσης.

Την αξιοποίηση των ευρωπαϊκών επιδιώξεων της Άγκυρας ως μοχλού πίεσης για τα εθνικά θέματα ζητά ο Σάββας Καλεντερίδης. Στην ανάλυσή του το Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026 προειδοποιεί για τις τουρκικές μεθοδεύσεις στο Κυπριακό και εξετάζει το ενεργειακό παζάρι ΗΠΑ–Ρωσίας, την πίεση στην Ουκρανία και τα αδιέξοδα στη Μέση Ανατολή.

Η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία οφείλουν να μετατρέψουν την ανάγκη της Τουρκίας για στενότερη οικονομική και αμυντική σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση σε συγκεκριμένο διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. Αυτό ήταν το κεντρικό μήνυμα του Σάββα Καλεντερίδη στην εκπομπή του το Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026, με αιχμή την κριτική του στη λεγόμενη «θετική ατζέντα» με την Άγκυρα.

Ο αναλυτής υποστήριξε ότι δεν μπορεί η Τουρκία να διεκδικεί πρόσθετα ευρωπαϊκά οφέλη, διατηρώντας ταυτόχρονα τις απειλές και τις διεκδικήσεις της εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου. Παράλληλα, συνέδεσε τις διεθνείς εξελίξεις με έναν ευρύτερο κίνδυνο: τα παρατεταμένα αδιέξοδα στα πολεμικά μέτωπα μπορούν, κατά την εκτίμησή του, να ανοίξουν τον δρόμο για μεγαλύτερη κλιμάκωση.

«Η Τουρκία καίγεται» για την Ευρώπη

Σχολιάζοντας τοποθέτηση του ευρωβουλευτή Κώστα Μαυρίδη, ο Καλεντερίδης εστίασε στην επιδίωξη της Άγκυρας για αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης και για συμπερίληψη των τουρκικών βιομηχανικών προϊόντων στη σχεδιαζόμενη σήμανση «Made in Europe».

Κατά την ανάλυσή του, αυτές οι επιδιώξεις, σε συνδυασμό με τη συμμετοχή στην ευρωπαϊκή άμυνα, μπορούν να προσφέρουν στην Τουρκία σημαντικά πλεονεκτήματα μιας στενής σχέσης με την ΕΕ, χωρίς να αναλάβει το σύνολο των υποχρεώσεων που συνεπάγεται η πλήρης ένταξη.

«Η Τουρκία καίγεται», τόνισε, ζητώντας από την Αθήνα να αναγάγει το ζήτημα σε πρώτη διπλωματική προτεραιότητα. Πρότεινε συντονισμένη κινητοποίηση των ελληνικών πρεσβειών στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, της μόνιμης αντιπροσωπείας και των αρμόδιων υπουργείων, ώστε οι ελληνικές θέσεις να τεθούν εγκαίρως στους εταίρους.

Η θέση του ήταν σαφής: κάθε νέο ευρωπαϊκό βήμα υπέρ της Τουρκίας πρέπει να συνδεθεί με συγκεκριμένους όρους για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, το casus belli, τις διεκδικήσεις της «Γαλάζιας Πατρίδας» και τα εμπόδια στο ηλεκτρικό καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου.

Αιχμές για τη «θετική ατζέντα»

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην αντίφαση που, όπως υποστήριξε, υπάρχει ανάμεσα στις ευρωπαϊκές φιλοδοξίες της Τουρκίας και στη στάση της έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας. Επικαλέστηκε τις υποχρεώσεις που έχει αναλάβει η Άγκυρα έναντι της ΕΕ, επισημαίνοντας ότι εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και να αποκλείει κυπριακά πλοία και αεροσκάφη.

Σε αυτό το πλαίσιο, άσκησε κριτική σε πολιτικούς και θεσμικούς παράγοντες στην Ελλάδα και στην Κύπρο οι οποίοι προωθούν τη «θετική ατζέντα», χωρίς, κατά την άποψή του, να απαιτούν ανάλογο κόστος για την τουρκική συμπεριφορά.

Σχολιάζοντας τη στάση απέναντι στη Ρωσία, διευκρίνισε ότι η απαίτηση επιβολής κυρώσεων στη Μόσχα δεν δικαιολογεί την απουσία αντίστοιχης πίεσης προς την Άγκυρα. Το ερώτημα που έθεσε ήταν γιατί η πολιτική βούληση για κυρώσεις δεν εκδηλώνεται και όταν θίγονται άμεσα ελληνικά και κυπριακά συμφέροντα.

Προειδοποίηση για την Αττάλεια και την αναβάθμιση των κατεχομένων

Στο Κυπριακό, ο Καλεντερίδης σχολίασε δημοσίευμα του Κώστα Βενιζέλου στον «Φιλελεύθερο» για τις προσκλήσεις στη σύνοδο του ΟΗΕ για το κλίμα στην Αττάλεια. Σύμφωνα με όσα παρουσίασε στην εκπομπή, η τουρκική πλευρά επιδιώκει, παράλληλα με την παρουσία του Νίκου Χριστοδουλίδη, τη συμμετοχή του Τουρκοκύπριου ηγέτη Τουφάν Ερχιουρμάν.

Ο ίδιος αντιμετώπισε αυτή την κίνηση ως μέρος της προσπάθειας της Άγκυρας να αναβαθμίσει διεθνώς το καθεστώς των κατεχομένων. Εξέφρασε επιφυλάξεις για τη συμμετοχή του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας χωρίς σαφή αντιμετώπιση της συγκεκριμένης μεθόδευσης και εισηγήθηκε, ως επιλογή αντίδρασης, την αποχώρηση με δημόσια καταγγελία εφόσον εμφανιστεί ο Ερχιουρμάν.

Η ανησυχία του αφορά το πολιτικό μήνυμα μιας κοινής παρουσίας: κατά την εκτίμησή του, η Τουρκία μπορεί να την αξιοποιήσει για να καλλιεργήσει εντυπώσεις εξίσωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας με την αποσχιστική οντότητα.

Στην ίδια ενότητα αναφέρθηκε θετικά στην επιστολή της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν προς τον Νίκο Χριστοδουλίδη για τα αποτελέσματα της κυπριακής προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ. Χαρακτήρισε τα επιτεύγματα που παρουσιάστηκαν εθνική επιτυχία της Κυπριακής Δημοκρατίας, πέρα από τα όρια της εκάστοτε κυβέρνησης.

Το ενεργειακό παζάρι Τραμπ–Πούτιν και η θέση της Ευρώπης

Στο διεθνές σκέλος, ο Καλεντερίδης χαρακτήρισε κορυφαίας σημασίας τις πληροφορίες που παρουσίασε για συνεννόηση Τραμπ–Πούτιν στο πετρέλαιο και για αναστολή αμερικανικών κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

Στη δική του ανάγνωση, η επιδίωξη περιορισμού των τιμών ενέργειας πριν από τις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές συνδέεται με αυτή την προσέγγιση. Παράλληλα, έθεσε ερωτήματα για οικονομικά συμφέροντα γύρω από το διεθνές δίκτυο της Lukoil και τους αγωγούς Nord Stream, επικαλούμενος πληροφορίες που, όπως είπε, έχει λάβει.

Η ουσία της προειδοποίησής του ήταν ότι μια τέτοια εξέλιξη θα προσέφερε στη Μόσχα οικονομική ανάσα για τη συνέχιση του πολέμου και πολιτικό όφελος απέναντι στη Δύση. Ταυτόχρονα, θα αύξανε το βάρος που καλείται να σηκώσει η Ευρώπη για τη στήριξη του Κιέβου.

Ο αναλυτής αναφέρθηκε στην ευρωπαϊκή χρηματοδότηση προς την Ουκρανία, αλλά αμφισβήτησε κατά πόσον η ΕΕ μπορεί να επηρεάσει αποφασιστικά την πορεία του πολέμου χωρίς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά την εκτίμησή του, ενδεχόμενος περιορισμός της αμερικανικής στρατιωτικής και πληροφοριακής υποστήριξης θα επιδείνωνε σημαντικά τη θέση του Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

Σχολίασε επίσης τις ρωσικές αναφορές σε «ζώνη ασφαλείας» εντός ουκρανικού εδάφους. Τις ερμήνευσε ως επιδίωξη διατήρησης πρόσθετου στρατιωτικού ελέγχου πέρα από τις περιοχές που η Μόσχα δηλώνει ότι έχει προσαρτήσει, με στόχο τη δημιουργία νέων τετελεσμένων πριν από ενδεχόμενες διαπραγματεύσεις.

Ιράν και Υεμένη: Τα όρια μιας παρατεταμένης σύγκρουσης

Για το Ιράν, ο Καλεντερίδης παρουσίασε δύο ενδεχόμενα: την εντατικοποίηση της οικονομικής πίεσης ώστε να επιτευχθεί συμφωνία ή, εάν αυτό δεν αποδώσει, μια σύντομη και ιδιαίτερα σφοδρή αεροπορική επιχείρηση. Τα περιέγραψε ως σενάρια που συζητούνται στις πηγές και στις αναλύσεις που παρακολουθεί.

Συνέδεσε την εκτίμησή του με πληροφορίες για την επάρκεια των αποθεμάτων αντιαεροπορικών πυραύλων, υποστηρίζοντας ότι ένας μακροχρόνιος πόλεμος θα δημιουργούσε σοβαρές δυσκολίες στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ.

Στην Υεμένη, επικαλέστηκε αναφορές για εγκλωβισμό και παράδοση συριακής ταξιαρχίας στους Χούθι στην περιοχή της Ταΐζ. Κατά τη δική του εκτίμηση, η εξέλιξη αποτελεί πλήγμα και για την Τουρκία, στην οποία απέδωσε ρόλο στην αποστολή των συριακών δυνάμεων.

Παράλληλα, εξέτασε το ενδεχόμενο η ανάγκη της Σαουδικής Αραβίας για υποστήριξη απέναντι στους Χούθι να αξιοποιηθεί από το Ισραήλ ως μοχλός προσέγγισης του Ριάντ στις Συμφωνίες του Αβραάμ.

Ρούμπιο, Βανς και τα εκλογικά σενάρια

Η εκπομπή περιλάμβανε και συζήτηση για τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2028, με αφορμή επιστολή τηλεθεατή για τους Μάρκο Ρούμπιο και Τζέι Ντι Βανς. Ο Καλεντερίδης απέφυγε να υιοθετήσει την πρόβλεψη περί βέβαιης ήττας των Ρεπουμπλικάνων, επισημαίνοντας ότι προβλήματα υπάρχουν και στα δύο μεγάλα κόμματα.

Το σενάριο ο Ρούμπιο να αποφύγει μια δυσμενή αναμέτρηση και να διατηρήσει τις δυνάμεις του για το 2032 το αντιμετώπισε ως υπόθεση που θα μπορούσε να αποκτήσει βάση μόνο εάν προκύψουν συγκεκριμένα εκλογικά δεδομένα.

Κλείνοντας, επέστρεψε στον κοινό παρονομαστή των διεθνών κρίσεων: όσο δεν διαμορφώνονται πολιτικές διέξοδοι, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος μιας ευρύτερης ανάφλεξης. Η τελική του προειδοποίηση ήταν ότι απαιτούνται παρεμβάσεις από ηγέτες που μπορούν να ανακόψουν την κλιμάκωση, πριν τα σημερινά αδιέξοδα οδηγήσουν σε κάτι μεγαλύτερο.