Του Μάικλ Ρούμπιν, Washington Examiner

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει αποδεκατίσει χωρίς να ζητήσει συγγνώμη το Υπουργείο Εξωτερικών υπέρ των επιλεγμένων πολιτικών διορισμών και απεσταλμένων. Πολλά από αυτά τα άτομα είναι μακροχρόνιοι φίλοι και επιχειρηματικοί συνεργάτες. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Μερικοί καριερίστες του Υπουργείου Εξωτερικών διαμαρτύρονται υπερβολικά όταν κρατούν μαργαριτάρια και μιλούν για το πώς η υπηρεσία τους ήταν πάντα πάνω από την πολιτική, ενώ πολλά από τα ίδια άτομα διέρρευσαν τακτικά για να υπονομεύσουν πρωτοβουλίες με τις οποίες διαφωνούν προσωπικά.

Ο Τομ Μπαράκ, πρεσβευτής του Τραμπ στην Τουρκία και απεσταλμένος του για τη Συρία, το Ιράκ και μερικές φορές τον Λίβανο, είναι από τους πιο σημαντικούς βοηθούς του. Ακόμα και οι επικριτές του Μπαράκ αναγνωρίζουν ότι έχει, σχεδόν μόνος του, αναδιαμορφώσει την πολιτική των ΗΠΑ προς την ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή προς όφελος της Τουρκίας.

Ο Μπαράκ υπήρξε ηγετική φωνή για την πώληση στην Τουρκία του μαχητικού αεροσκάφους F-35 Joint Strike Fighter και την άρση των κυρώσεων για την αγορά του ρωσικού συστήματος αεράμυνας S-400 από την Τουρκία. Έχει υποβαθμίσει τόσο την εθνοκάθαρση της Τουρκίας στη Συρία όσο και την παραβίαση της κυριαρχίας της Ελλάδας. Οι επικριτές τόσο στην Τουρκία όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες ισχυρίζονται ότι έχει χρησιμοποιήσει τη θέση του για να πλουτίσει .

Όπως και να ‘χει, η σύγχυση σχετικά με τη γένεση της πολιτικής αναπαράγει τις χειρότερες πτυχές της θητείας της Υπουργού Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον , όταν ξένοι αξιωματούχοι πίστευαν ότι η πρόσβαση απαιτούσε δωρεές με πληρωμή προς το Ίδρυμα Κλίντον. Ενώ ο Τραμπ και ο Μπαράκ μπορούν να αναφέρουν τα ηθικά κενά της Κλίντον ως προηγούμενο, τα ερωτήματα σχετικά με τη γένεση της πολιτικής για την Τουρκία διαβρώνουν την αξιοπιστία των ΗΠΑ όχι μόνο στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο Μπαράκ, φυσικά, μπορεί επίσης να είναι ειλικρινής στην πεποίθησή του ότι η Ουάσινγκτον θα πρέπει να βασίζεται στην Άγκυρα ως πληρεξούσιο για την υπεράσπιση των συμφερόντων ασφαλείας των ΗΠΑ στην περιοχή. Το πρόβλημα με μια τέτοια θέση είναι ότι η Τουρκία σήμερα υποστηρίζει μερικές από τις χειρότερες σουνιτικές τρομοκρατικές ομάδες, από τη Γάζα μέχρι τη Λιβύη. Ο Μπαράκ φαίνεται να πιστεύει ότι μια περιφερειακή ισορροπία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ μπορεί να δημιουργήσει αρκετή σταθερότητα ώστε να επιτρέψει στις ΗΠΑ να αποχωρήσουν από την περιοχή.

Σας ακούγεται οικείο; Είναι μια επανάληψη της θεωρίας του Προέδρου Μπαράκ Ομπάμα ότι η ειρήνη στη Μέση Ανατολή απαιτούσε μια ισορροπία μεταξύ Ισραήλ και Ιράν . Όλη η λογική του Κοινού Ολοκληρωμένου Σχεδίου Δράσης, της πυρηνικής συμφωνίας του 2015, ήταν η ιδέα ότι η έξοδος του Ιράν από το κρύο θα δημιουργούσε σταθερότητα αναδημιουργώντας αμοιβαία εξασφαλισμένη καταστροφή σε περιφερειακό επίπεδο.

Αυτό που δεν κατάλαβε ο Ομπάμα ήταν ότι η ιδεολογία που τροφοδοτούσε το μίσος της Ισλαμικής Δημοκρατίας ήταν αυτή που έκανε αδύνατη τη σταθερότητα. Η άρση των κυρώσεων και η ενθάρρυνση των επενδύσεων επέτρεψαν στο Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης μόνο να ξαναγεμίσει τα ταμεία του, να τροφοδοτήσει τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων και να δώσει ώθηση στα προγράμματα πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών του. Μέσα σε μια δεκαετία, η περιοχή είδε έναν μεγάλο πόλεμο.

Έξι γερουσιαστές απαιτούν από τον Τραμπ να «αντιστρέψει αμέσως την πορεία» της συμφωνίας για το ρωσικό ντίζελ

Η επιθυμία του Μπαράκ να μετατρέψει την Τουρκία στη μόνη δύναμη ικανή να εξισορροπήσει την ισραηλινή ισχύ πιθανότατα θα ακολουθήσει την ίδια πορεία. Ο Μπαράκ μπορεί να βλέπει τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως σύμμαχο, αλλά ο Τούρκος ηγέτης είναι ένας ιδεολόγος τόσο αφοσιωμένος στην οικοδόμηση της στρατιωτικής βιομηχανίας της Τουρκίας, στην ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας και στην καταστροφή του Ισραήλ όσο ήταν και ο εκλιπών ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ .

Οι γελοιότητες του Μπαράκ, οι προσπάθειες να βοηθήσει την Τουρκία να παρακάμψει τις κυρώσεις και η μονοδιάστατη προώθηση των αυτοκρατορικών φιλοδοξιών της Τουρκίας έχουν την προφανή υποστήριξη του Τραμπ και θα επισκιάσουν την περιφερειακή κληρονομιά του Τραμπ. Όπως κάθε λογικός ιστορικός βλέπει τη ρίζα του σημερινού πολέμου στις αποφάσεις του Ομπάμα και των υπουργών Εξωτερικών του, έτσι και οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής σε μια δεκαετία από τώρα θα κατανοήσουν ότι οι ρίζες των μελλοντικών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή βρίσκονται στις αφελείς και λανθασμένες πολιτικές που προωθεί ο Πρέσβης και Ειδικός Απεσταλμένος Τομ Μπαράκ εξ ονόματος του Τραμπ.

Τι μένει για την Ελλάδα πίσω από τις θερμές δηλώσεις και την αναγνώριση της στρατηγικής της σημασίας; Πώς μετατρέπεται η διπλωματική υποστήριξη σε πραγματική δυνατότητα άσκησης κυριαρχικών δικαιωμάτων; Και ποια είναι η ελληνική προετοιμασία εάν η Τουρκία επιχειρήσει να παρεμποδίσει ξανά την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου;

Αυτά ήταν τα βασικά ερωτήματα που τέθηκαν στην εκπομπή «Γνώση Διαλόγου» με την Όλγα Λαθύρη, με τη συμμετοχή του ευρωβουλευτή και πρώην υπουργού Γιάννη Μανιάτη, του καθηγητή Κωνσταντίνου Γρίβα και του αντιναυάρχου Κονιδάρη.

Η συζήτηση ξεκίνησε από την αποτίμηση της επίσκεψης του Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα και εξελίχθηκε σε μια ευρύτερη αντιπαράθεση με την αντίληψη ότι οι συμμαχίες μπορούν να υποκαταστήσουν την ελληνική στρατηγική, την επιχειρησιακή προετοιμασία και την πολιτική βούληση.

Μανιάτης: Θετικά μηνύματα, αλλά ασάφεια για το καλώδιο

Ο Γιάννης Μανιάτης αναγνώρισε τη σημασία της επίσκεψης του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, την ανάδειξη του ρόλου της Σούδας και της Αλεξανδρούπολης, καθώς και τη στήριξη στον Κάθετο Διάδρομο φυσικού αερίου. Στα θετικά συμπεριέλαβε και τη διατήρηση, όπως ανέφερε, των περιορισμών από το Κογκρέσο για τα F-35 προς την Τουρκία.

Ωστόσο, άσκησε κριτική στην αμερικανική τοποθέτηση για την ηλεκτρική διασύνδεση, απορρίπτοντας την προσέγγιση περί «ευαισθησιών» τρίτων χωρών. Κατά τον ίδιο, το ζήτημα αφορά την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου και την παρεμπόδιση ενός ευρωπαϊκού έργου από την Τουρκία.

Υπενθύμισε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτεί το καλώδιο με 657 εκατομμύρια ευρώ και υπογράμμισε πως η διασύνδεση υπηρετεί την άρση της ενεργειακής απομόνωσης της Κύπρου και την ενεργειακή ασφάλεια της ευρύτερης περιοχής.

Παράλληλα, προειδοποίησε ότι η Ευρώπη πρέπει να αποφύγει την αντικατάσταση της εξάρτησης από το ρωσικό φυσικό αέριο με μια νέα εξάρτηση από το αμερικανικό LNG. Η στρατηγική και ενεργειακή αυτονομία, τόνισε, απαιτεί περισσότερα από την αλλαγή προμηθευτή.

Οι ευρωπαϊκές δεσμεύσεις και οι 32 τροπολογίες

Ο ευρωβουλευτής ανέφερε ότι έχει εξασφαλίσει γραπτές απαντήσεις από την ύπατη εκπρόσωπο Κάγια Κάλας και τον επίτροπο Ενέργειας, οι οποίες, σύμφωνα με την παρουσίασή του, εκφράζουν πρόθεση παρέμβασης εφόσον η Ελλάδα ζητήσει ευρωπαϊκή υποστήριξη απέναντι σε παρεμπόδιση του έργου.

Ζήτησε το θέμα να τεθεί και στο επίπεδο των Ευρωπαίων ηγετών, ώστε η πολιτική στήριξη να αποκτήσει σαφέστερο περιεχόμενο.

Παρουσίασε επίσης βασικές κατευθύνσεις από τις 32 τροπολογίες που, όπως είπε, κατέθεσε στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πολιτικής ασφάλειας και άμυνας. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται ο αποκλεισμός εταιρειών τρίτων χωρών που απειλούν κυριαρχικά δικαιώματα κρατών-μελών, η επιβολή εμπάργκο σε όπλα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν εναντίον τους και η καταδίκη του τουρκολιβυκού μνημονίου.

Αναφέρθηκε ακόμη στην ενίσχυση της επιχείρησης «Ασπίδες», στην παράταση της επιχείρησης «Ειρήνη» και στην ανάγκη επιχειρησιακής εφαρμογής της ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής του άρθρου 42 παράγραφος 7 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ξεκαθάρισε, πάντως, ότι οι προτάσεις αυτές αποτελούν αντικείμενο διεκδίκησης για το τελικό ευρωπαϊκό κείμενο. Για την πορεία του καλωδίου, παρέπεμψε στην ευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης.

Γρίβας: Η Ελλάδα δεν μπορεί να δεχθεί νέα υποχώρηση τύπου Ιμίων

Ο Κωνσταντίνος Γρίβας έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα στην ομιλία Ρούμπιο για την πολιτισμική θέση της Ελλάδας. Υποστήριξε ότι η χώρα διαθέτει δυνατότητες παρέμβασης πολύ μεγαλύτερες από εκείνες που υποδηλώνουν το μέγεθος και ο πληθυσμός της, λειτουργώντας ως γέφυρα μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών και γεωπολιτικών συστημάτων.

Αυτό, όμως, κατά την ανάλυσή του, προϋποθέτει αυτοτελή ελληνική πολιτική και όχι προσδοκία προστασίας από τρίτους.

Για το καλώδιο, υποστήριξε ότι η τουρκική στάση εντάσσεται σε μια συνολική στρατηγική αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Χαρακτήρισε τη «Γαλάζια Πατρίδα» εργαλείο ενός ευρύτερου υβριδικού πολέμου και άσκησε έντονη κριτική στις πολιτικές κατευνασμού και στην αντίληψη των «ήρεμων νερών».

Η προειδοποίησή του ήταν σαφής: μια νέα υποχώρηση αντίστοιχη με εκείνη των Ιμίων θα αποτελούσε, κατά την εκτίμησή του, συντριπτικό πλήγμα για τη θέση της Ελλάδας.

Ταυτόχρονα, απέρριψε την εικόνα μιας άτρωτης Τουρκίας, επισημαίνοντας ότι διαθέτει σημαντικές στρατιωτικές, πολιτικές και γεωστρατηγικές αδυναμίες. Η ελληνική αποτροπή, πρόσθεσε, χρειάζεται πραγματική ετοιμότητα και βούληση αντίδρασης, ώστε η απειλή χρήσης ισχύος να είναι αξιόπιστη.

Κονιδάρης: Ο στόλος χρειάζεται αποστολή, σχέδιο και πολιτική απόφαση

Ο αντιναύαρχος Κονιδάρης στάθηκε στην απόσταση ανάμεσα στις δημόσιες διαβεβαιώσεις και στον επιχειρησιακό σχεδιασμό. Έθεσε το ερώτημα τι ακριβώς θα πράξει η Ελλάδα εάν εμφανιστούν τουρκικά πολεμικά πλοία στην περιοχή των ερευνών και ποια αποστολή θα ανατεθεί στον ελληνικό στόλο.

Επικαλούμενος την εμπειρία των Ιμίων, προειδοποίησε για τις συνέπειες μιας κινητοποίησης που θα καταλήξει σε νέα υποχώρηση χωρίς εκπλήρωση της αποστολής.

Διατύπωσε επίσης τον φόβο μήπως η έναρξη εργασιών εξυπηρετήσει συμβατικά ορόσημα και πληρωμές, χωρίς να έχει διασφαλιστεί η συνέχεια του έργου. Πρόκειται για ανησυχία που εξέφρασε ο ίδιος, όχι για τεκμηριωμένη διαπίστωση σχετικά με τις προθέσεις των εμπλεκόμενων εταιρειών.

Στο ζήτημα της ενημέρωσης της Τουρκίας, έθεσε ένα κρίσιμο επιχειρησιακό ερώτημα: τι θα συμβεί εάν η Άγκυρα απαντήσει απαιτώντας άδεια; Ο Γρίβας συμπλήρωσε ότι ακόμη και μια τουρκική «έγκριση» θα μπορούσε να αξιοποιηθεί μελλοντικά ως επιχείρημα δικαιοδοσίας. Γι’ αυτό, υπογράμμισε, απαιτούνται ιδιαίτερα προσεκτικοί διπλωματικοί και νομικοί χειρισμοί.

Πολυδιάστατη πολιτική με ελληνικό περιεχόμενο

Με αφορμή την παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, η συζήτηση επεκτάθηκε στην πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική.

Ο Γρίβας υποστήριξε ότι στον πολυπολικό κόσμο συνεργασία και ανταγωνισμός συνυπάρχουν ακόμη και μεταξύ των ίδιων κρατών. Αναφέρθηκε στις δυνατότητες προσέγγισης με την Ιαπωνία και την Ινδία, συνδέοντας την υπεράσπιση των ελληνικών θαλάσσιων δικαιωμάτων με ευρύτερα συμφέροντα ναυτικών δυνάμεων.

Ο Κονιδάρης τάχθηκε υπέρ της ανάπτυξης οικονομικών σχέσεων με διαφορετικούς εταίρους, διατηρώντας τον δυτικό στρατηγικό προσανατολισμό της χώρας. Υπογράμμισε, όμως, ότι μια στρατηγική κρίνεται από τους διαθέσιμους πόρους, τα μέσα και τις αποφάσεις που υποστηρίζουν τους στόχους της.

Οι ψαράδες, ο «Νέαρχος» και το κόστος των αποστολών

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στους Έλληνες αλιείς και στη διατήρηση ζωντανών κοινωνιών στα νησιά. Ο Κονιδάρης άσκησε κριτική στην αντιμετώπιση της παράκτιας αλιείας, συνδέοντας την οικονομική επιβίωση των ψαράδων με την καθημερινή ελληνική παρουσία στο Αιγαίο.

Ο Γρίβας συμφώνησε ότι τα ελληνικά αλιευτικά αποτελούν μέρος της εθνικής παρουσίας στη θάλασσα και υποστήριξε ότι η Τουρκία αξιοποιεί τα δικά της στο πλαίσιο της ευρύτερης στρατηγικής της.

Στο τελευταίο μέρος της εκπομπής, ο Κονιδάρης χαρακτήρισε σημαντικό βήμα την επικείμενη ύψωση της σημαίας στη φρεγάτα «Νέαρχος», διευκρινίζοντας ότι η πλήρης επιχειρησιακή ένταξη απαιτεί χρόνο, δοκιμές και προετοιμασία.

Έθεσε, τέλος, το ζήτημα της πρόσθετης χρηματοδότησης των διεθνών αποστολών, ώστε αυτές να μη στερούν πόρους από τη συντήρηση, την εκπαίδευση και τη μέριμνα για το προσωπικό. Η ενίσχυση του στόλου, τόνισε, πρέπει να συνοδεύεται από έμπρακτη στήριξη των ανθρώπων που τον στελεχώνουν.

Την εκτίμηση ότι η Ελλάδα οδεύει προς κυβέρνηση συνασπισμού διατύπωσε ο Σταύρος Λυγερός, μιλώντας στη Βασιλική Πολίτου στον Θήτα FM 107,1. Παράλληλα, άσκησε σφοδρή κριτική στην ελληνική ελίτ για τη στάση της απέναντι στην Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και χαρακτήρισε «αυτοκτονική» την ενεργειακή πολιτική της Ευρώπης.

Από την υποδοχή της Αμερικανίδας πρέσβεως στην Αθήνα μέχρι το ακριβό LNG και τα σενάρια για την επόμενη κυβέρνηση, ο δημοσιογράφος και αναλυτής περιέγραψε μια εικόνα πολιτικών αντιφάσεων και επιλογών με βαρύ κόστος.

Στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο, υποστήριξε ότι η αντιπαράθεση Τσίπρα–Ανδρουλάκη ευνοεί τη Νέα Δημοκρατία, ενώ εκτίμησε ότι οι προετοιμασίες για νέο κόμμα υπό τον Αντώνη Σαμαρά έχουν προχωρήσει σημαντικά.

«Την υποδέχτηκαν σαν αυτοκράτειρα»

Η συζήτηση ξεκίνησε από την υπόθεση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, με τη Βασιλική Πολίτου να θέτει ερωτήματα για το μέλλον της στην αμερικανική πρεσβεία, επικαλούμενη δημοσιεύματα και διακήρυξη που ζητούσε την αντικατάστασή της.

Ο Λυγερός εκτίμησε ότι είναι πιθανή η παραίτησή της, διευκρινίζοντας ότι δεν ήταν απολύτως βέβαιος. Επέμεινε, ωστόσο, ότι η συζήτηση πρέπει να περιλάβει τις ευθύνες της ελληνικής πλευράς και τον τρόπο με τον οποίο η εγχώρια ελίτ αντιμετώπισε την πρέσβη.

«Την υποδέχτηκαν σαν αυτοκράτειρα», ανέφερε χαρακτηριστικά, υποστηρίζοντας ότι η υποδοχή αυτή δεν δικαιολογούνταν από την προηγούμενη διαδρομή της.

Κατά την εκτίμησή του, η συμπεριφορά των ελληνικών ελίτ τής δημιούργησε την εντύπωση ότι στην Ελλάδα μπορούσε να κινηθεί χωρίς ουσιαστικά όρια. Χαρακτήρισε τη στάση αυτή δουλοπρεπή και χρησιμοποίησε την έκφραση «κλασικό γλείψιμο», προσθέτοντας ότι τέτοιες συμπεριφορές ντροπιάζουν τη χώρα.

Αναγνώρισε τη σημασία της θέσης της πρέσβεως των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά υπογράμμισε ότι υπάρχουν όρια τα οποία οφείλει να τηρεί η ελληνική πλευρά.

Η αιχμή για την επιλεκτική ευαισθησία

Ο Λυγερός εξέφρασε την αντίθεσή του στην ευκολία με την οποία πρόσωπα στρέφονται εναντίον κάποιου όταν διαφαίνεται ότι χάνει την ισχύ του. Επικαλέστηκε τη φράση «δρυός πεσούσης πᾶς ἀνὴρ ξυλεύεται», εξηγώντας ότι αυτή η πρακτική τον βρίσκει αντίθετο από άποψη πολιτικής ηθικής.

Όταν η δημοσιογράφος παρουσίασε το περιεχόμενο της διακήρυξης για την αντικατάσταση της Γκίλφοϊλ, εκείνος αναρωτήθηκε εάν οι ίδιοι άνθρωποι είχαν επιδείξει ανάλογη ευαισθησία απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση για τις υποκλοπές και τα Τέμπη.

Διευκρίνισε, πάντως, ότι δεν είχε διαβάσει τη διακήρυξη και δεν γνώριζε ποιοι την υπέγραφαν. Η κριτική του επικεντρώθηκε στην επιλεκτικότητα των δημόσιων παρεμβάσεων και στην ευθύνη όσων είχαν προηγουμένως συμβάλει στην υπερβολική προβολή της πρέσβεως.

Ο Τραμπ και η πολιτική πίεση από τις τιμές των καυσίμων

Περνώντας στο ενεργειακό πεδίο, ο αναλυτής συνέδεσε τις κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ απέναντι στη Ρωσία με την ανάγκη να περιοριστούν οι τιμές των καυσίμων στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όπως εξήγησε, η τιμή στο πρατήριο έχει ιδιαίτερο πολιτικό βάρος για τον εκάστοτε Αμερικανό πρόεδρο. Η μεγάλη εγχώρια παραγωγή, κατά την ανάλυσή του, δεν απομονώνει τις ΗΠΑ από τις διεθνείς ανατιμήσεις, καθώς οι εταιρείες διαθέτουν τα προϊόντα τους στην παγκόσμια αγορά.

Για την πρόσθετη διάθεση ρωσικού πετρελαίου που συζητήθηκε στη συνέντευξη, εκτίμησε ότι μπορεί να ασκήσει περιορισμένη πίεση προς τα κάτω στις τιμές, αλλά δεν αρκεί για να αντιμετωπίσει το συνολικό πρόβλημα. Έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στις δυσκολίες στον Περσικό Κόλπο και στις επιθέσεις κατά ενεργειακών εγκαταστάσεων.

Τα εμπόδια σε μια ενεργειακή εκεχειρία

Ο Λυγερός εμφανίστηκε επιφυλακτικός για την προοπτική εκεχειρίας στις επιθέσεις κατά ενεργειακών υποδομών. Υποστήριξε ότι μια ανακοίνωση του Τραμπ δεν ισοδυναμεί με συμφωνία μεταξύ Κιέβου και Μόσχας.

Το κρίσιμο ζήτημα, όπως το έθεσε, είναι τι θα περιλαμβάνει μια τέτοια συμφωνία: μόνο διυλιστήρια και αποθήκες καυσίμων ή και εγκαταστάσεις ηλεκτροδότησης, λιμάνια και γέφυρες;

Κατά την περιγραφή του, η ουκρανική πλευρά επιδιώκει ευρύτερη προστασία κρίσιμων υποδομών, ενώ η Μόσχα προτάσσει μια συνολική συμφωνία ειρήνευσης που θα καλύπτει τις απαιτήσεις ασφαλείας της.

Επισήμανε επίσης την ιδιαίτερη ευπάθεια των διυλιστηρίων. Ακόμη και ένα drone που διαπερνά την άμυνα μπορεί, λόγω της φύσης των εγκαταστάσεων, να προκαλέσει μεγάλες πυρκαγιές και εκτεταμένες ζημιές.

«Αυτοκτονική» η ενεργειακή πολιτική της Ευρώπης

Σφοδρή ήταν η κριτική του στις ευρωπαϊκές ενεργειακές επιλογές. Υποστήριξε ότι η αντικατάσταση του ρωσικού αερίου μέσω αγωγών με αμερικανικό LNG επιβαρύνει σημαντικά το κόστος για την Ευρώπη.

Ο ίδιος έκανε λόγο για αμερικανικό LNG τέσσερις έως πέντε φορές ακριβότερο από το ρωσικό αέριο μέσω αγωγών και εξέφρασε ανησυχία για την επάρκεια των αποθεμάτων ενόψει χειμώνα.

Παράλληλα, υποστήριξε ότι η Ευρώπη εξακολουθεί να αγοράζει ρωσικό LNG και διυλισμένα προϊόντα από τρίτες χώρες, κυρίως την Ινδία, τα οποία προέρχονται από ρωσικό πετρέλαιο.

Στη δική του ανάγνωση, αυτή είναι η κεντρική αντίφαση: η Ευρώπη αποφεύγει την απευθείας προμήθεια, αλλά συνεχίζει να αγοράζει ενέργεια ρωσικής προέλευσης μέσω ακριβότερων διαδρομών. Χαρακτήρισε αυτή την πολιτική «αυτοκτονική» και «σχιζοφρενική».

Τσίπρας–Ανδρουλάκης: Σύγκρουση που ευνοεί τον Μητσοτάκη

Για την ελληνική πολιτική σκηνή, ο Λυγερός υποστήριξε ότι η αντιπαράθεση Αλέξη Τσίπρα και Νίκου Ανδρουλάκη αφορά τη δεύτερη θέση και λειτουργεί προς όφελος του πρωθυπουργού.

Όπως εξήγησε, η αμοιβαία φθορά στον χώρο της αντιπολίτευσης ευνοεί αντικειμενικά τη Νέα Δημοκρατία.

Σχετικά με τον Αντώνη Σαμαρά, ανέφερε ότι, σύμφωνα με το δικό του ρεπορτάζ, οι προετοιμασίες για νέο κόμμα έχουν προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό. Εκτίμησε ότι η εξαγγελία θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί έως το τέλος του μήνα της συνέντευξης, ενδεχομένως σταδιακά, «σε δόσεις».

Το 25% και η κυβέρνηση συνασπισμού

Ο αναλυτής στάθηκε ιδιαίτερα στην αναφορά του πρωθυπουργού στο 25%, όπως αυτή τέθηκε στη συζήτηση. Αντιπαρέβαλε το συγκεκριμένο ποσοστό με τον προηγούμενο στόχο του 40%, υποστηρίζοντας ότι η απόσταση ανάμεσα στα δύο αποκαλύπτει τις πραγματικές ανησυχίες του κυβερνητικού επιτελείου.

Εξέφρασε την προσωπική του εκτίμηση ότι η Νέα Δημοκρατία μπορεί να βρεθεί κάτω από το 25%, ξεκαθαρίζοντας ότι πρόκειται για πρόβλεψή του. Υποστήριξε ότι σε τέτοια επίπεδα δεν υπάρχει ρεαλιστική προοπτική αυτοδυναμίας και ότι μια τακτική διαδοχικών εκλογών με δίλημμα την ακυβερνησία δεν θα μπορούσε εύκολα να ανατρέψει την κατάσταση.

«Τα πράγματα πάνε σε κυβέρνηση συνασπισμού», ανέφερε.

Κατά την εκτίμησή του, μια τέτοια κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν μπορεί να σχηματιστεί, επικαλούμενος την αντίθεση του ΠΑΣΟΚ και του Αντώνη Σαμαρά σε αυτό το ενδεχόμενο.

«Άρα ο Μητσοτάκης είναι πολιτικά καμένο χαρτί», κατέληξε.