Ένα ακόμη βήμα στην εμβάθυνση της αμυντικής συνεργασίας Κύπρου και Ισραήλ πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2026, με την υπογραφή συμφωνίας μεταξύ των υπουργείων Άμυνας των δύο χωρών για την απόκτηση ενός πλοίου ανοικτής θαλάσσης.

Την εξέλιξη γνωστοποίησε ο υπουργός Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας, Βασίλης Πάλμας, μέσω δημόσιας ανάρτησής του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Σύμφωνα με τον Κύπριο υπουργό, η συγκεκριμένη συμφωνία αποσκοπεί στην αναβάθμιση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων της Εθνικής Φρουράς και στην ενίσχυση της ικανότητάς της να αντιμετωπίζει προκλήσεις στον τομέα της θαλάσσιας ασφάλειας.

Η ανακοίνωση του Βασίλη Πάλμα

Ο υπουργός Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας ανέφερε χαρακτηριστικά:

«Υπεγράφη σήμερα Συμφωνία ανάμεσα στο Υπουργείο Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας και στο Υπουργείο Άμυνας του Ισραήλ, για την απόκτηση ενός πλοίου ανοικτής θαλάσσης (Offshore Patrol Vessel).

Η συμφωνία αυτή αποτελεί ένα ακόμη σημαντικό βήμα για την ενίσχυση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων της Εθνικής Φρουράς και της ικανότητάς της να ανταποκρίνεται σε προκλήσεις που αφορούν στη θαλάσσια ασφάλεια».

Ενίσχυση της ναυτικής παρουσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας

Η απόκτηση ενός Offshore Patrol Vessel αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την Κυπριακή Δημοκρατία, καθώς τα πλοία αυτής της κατηγορίας χρησιμοποιούνται σε αποστολές επιτήρησης, περιπολίας και ασφάλειας σε εκτεταμένες θαλάσσιες περιοχές.

Η ενίσχυση της ναυτικής παρουσίας της Εθνικής Φρουράς συνδέεται με τις αυξημένες ανάγκες επιτήρησης στην Ανατολική Μεσόγειο, μια περιοχή με ιδιαίτερη γεωστρατηγική σημασία λόγω των ενεργειακών πόρων, των θαλάσσιων μεταφορών και των περιφερειακών εντάσεων.

Παράλληλα, η συμφωνία επιβεβαιώνει τη σημασία που αποδίδουν Λευκωσία και Ιερουσαλήμ στη διμερή συνεργασία στον τομέα της άμυνας.

Η γεωπολιτική διάσταση της συμφωνίας

Η εξέλιξη καταγράφεται σε μια περίοδο κατά την οποία η Ανατολική Μεσόγειος βρίσκεται στο επίκεντρο έντονων γεωπολιτικών διεργασιών, με το ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών, την ενεργειακή ασφάλεια και τις τουρκικές διεκδικήσεις να επηρεάζουν τις περιφερειακές ισορροπίες.

Για την Κυπριακή Δημοκρατία, η ενίσχυση των μέσων θαλάσσιας επιτήρησης αποτελεί σημαντική παράμετρο του αμυντικού σχεδιασμού της, ιδιαίτερα λόγω της γεωγραφικής θέσης της.

Η συνεργασία με το Ισραήλ αποκτά επιπλέον βαρύτητα στο πλαίσιο των σχέσεων που έχουν αναπτύξει τα δύο κράτη στον τομέα της ασφάλειας και της άμυνας.

Προς το παρόν, δεν έχουν δημοσιοποιηθεί περισσότερες τεχνικές λεπτομέρειες για το πλοίο, όπως ο τύπος, ο εξοπλισμός, το κόστος της προμήθειας και το χρονοδιάγραμμα παράδοσής του.

Η συμφωνία, ωστόσο, σηματοδοτεί την πρόθεση της Κυπριακής Δημοκρατίας να συνεχίσει την αναβάθμιση των αμυντικών της δυνατοτήτων, επενδύοντας σε μέσα που μπορούν να ενισχύσουν την παρουσία και την επιχειρησιακή ετοιμότητα της Εθνικής Φρουράς στη θάλασσα.

Η Deutsche Welle, σε ανάλυση του Τόμας Λάτσαν που δημοσιεύθηκε στις 24 Οκτωβρίου 2026, εξετάζει τις συνέπειες της απόφασης του λιβυκού Κοινοβουλίου να εγκρίνει τη συμφωνία θαλάσσιας οριοθέτησης που είχε υπογράψει η Τουρκία με την τότε Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Τρίπολης το 2019.

Η συγκεκριμένη εξέλιξη αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς η Ανατολική Λιβύη, η οποία επί χρόνια αντιτασσόταν στο μνημόνιο, μεταβάλλει πλέον τη στάση της, ανοίγοντας τον δρόμο για μεγαλύτερη συνεργασία με την Άγκυρα.

Η τουρκική κυβέρνηση χαιρέτισε την απόφαση, η οποία αποτελεί σημαντική διπλωματική εξέλιξη για την προσπάθειά της να εδραιώσει τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της στην περιοχή.

Ο θαλάσσιος διάδρομος που παρακάμπτει τα ελληνικά νησιά

Στον πυρήνα του τουρκολιβυκού σχεδιασμού βρίσκεται η χάραξη μιας ζώνης θαλάσσιας δικαιοδοσίας μεταξύ των νότιων ακτών της Τουρκίας και των βόρειων ακτών της Λιβύης.

Μέσω του συγκεκριμένου μνημονίου, η Άγκυρα επιχειρεί να κατοχυρώσει την αντίληψη ότι οι δύο χώρες διαθέτουν αντικείμενες θαλάσσιες ζώνες, παρά την παρουσία ελληνικών νησιών ανάμεσά τους.

Ιδιαίτερη σημασία έχουν η Κρήτη, η Κάρπαθος και η Ρόδος, καθώς η τουρκολιβυκή χάραξη παραγνωρίζει τα δικαιώματα που απορρέουν από την ύπαρξη των συγκεκριμένων νησιών.

Η Ελλάδα απορρίπτει τη συμφωνία, υποστηρίζοντας ότι παραβιάζει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και δεν μπορεί να δημιουργήσει νόμιμα δικαιώματα εις βάρος τρίτων κρατών.

Η σημασία του διαδρόμου είναι πρωτίστως γεωπολιτική και οικονομική. Η Τουρκία επιχειρεί να διαμορφώσει ένα πλαίσιο εντός του οποίου θα μπορούσε να διεκδικήσει δικαιώματα έρευνας και αξιοποίησης φυσικών πόρων, επηρεάζοντας παράλληλα τους ενεργειακούς σχεδιασμούς άλλων κρατών.

Το ενεργειακό διακύβευμα πίσω από το τουρκολιβυκό

Η Ανατολική Μεσόγειος αποτελεί περιοχή ιδιαίτερου ενεργειακού ενδιαφέροντος, λόγω των ανακαλύψεων φυσικού αερίου και των εκτιμήσεων για πρόσθετα κοιτάσματα υδρογονανθράκων.

Σύμφωνα με την ανάλυση της Deutsche Welle, Τουρκία και Λιβύη επιδιώκουν να εξασφαλίσουν πρόσβαση στους δυνητικούς ενεργειακούς πόρους της περιοχής και να αναπτύξουν κοινές δραστηριότητες εκμετάλλευσής τους.

Η συνεργασία τους περιλαμβάνει σχέδια σεισμικών ερευνών και πιθανών μελλοντικών γεωτρήσεων, με την κρατική τουρκική πετρελαϊκή εταιρεία να αποκτά σημαντικό ρόλο.

Πέρα από τη διεκδίκηση των κοιτασμάτων, η Άγκυρα επιδιώκει να ενισχύσει την παρουσία της σε μια περιοχή όπου διασταυρώνονται οι ενεργειακές επιδιώξεις της Ελλάδας, της Κύπρου, της Αιγύπτου και του Ισραήλ.

Η υλοποίηση ερευνών σε θαλάσσιες περιοχές αμφισβητούμενης δικαιοδοσίας θα μπορούσε να αποτελέσει νέα εστία έντασης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση απορρίπτει το μνημόνιο – Στήριξη σε Ελλάδα και Κύπρο

Η αντίδραση των ευρωπαϊκών θεσμών υπήρξε κατηγορηματική.

Με κοινή δήλωσή τους στις 20 Οκτωβρίου, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα και η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν εξέφρασαν την έντονη αντίθεσή τους στην κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου.

Υπενθύμισαν ότι η θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης παραμένει αμετάβλητη από το 2019, καθώς θεωρεί ότι η συμφωνία παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών, δεν συνάδει με το Δίκαιο της Θάλασσας και στερείται νομικής ισχύος.

Παράλληλα, επανέλαβαν την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη προς την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία.

Αντίστοιχη τοποθέτηση πραγματοποιήθηκε στις 21 Οκτωβρίου από την ύπατη εκπρόσωπο της ΕΕ για την Εξωτερική Πολιτική, Κάγια Κάλας, εκ μέρους της Ένωσης.

Η ευρωπαϊκή διπλωματία υπογράμμισε ότι η κύρωση του μνημονίου δεν μπορεί να δημιουργήσει έννομες συνέπειες για τρίτα κράτη, ζητώντας από όλες τις χώρες της περιοχής να σέβονται τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών-μελών.

Τι προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας για τα νησιά

Στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης βρίσκεται η διαφορετική ερμηνεία των κανόνων που διέπουν τη θαλάσσια οριοθέτηση.

Η ελληνική επιχειρηματολογία στηρίζεται στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), την οποία έχει κυρώσει η Ελλάδα.

Σύμφωνα με το άρθρο 121 της Σύμβασης, τα νησιά διαθέτουν κατ’ αρχήν δικαιώματα σε αιγιαλίτιδα ζώνη, συνορεύουσα ζώνη, ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα, όπως και οι ηπειρωτικές ακτές. Εξαίρεση προβλέπεται για βράχους που δεν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη διαβίωση ή δική τους οικονομική ζωή.

Η συγκεκριμένη διάταξη αποτελεί βασικό στοιχείο της ελληνικής θέσης για την Κρήτη, τη Ρόδο, την Κάρπαθο και τα υπόλοιπα ελληνικά νησιά.

Από την πλευρά της, η Τουρκία υποστηρίζει ότι η ιδιαίτερη γεωγραφία της Ανατολικής Μεσογείου απαιτεί διαφορετική αντιμετώπιση, με περιορισμένη επήρεια ορισμένων ελληνικών νησιών κατά την οριοθέτηση.

Η Άγκυρα δεν έχει προσχωρήσει στη Σύμβαση του 1982 και επικαλείται τη γεωγραφική αναλογία των ακτών, υποστηρίζοντας ότι η πλήρης επήρεια των ελληνικών νησιών θα περιόριζε σημαντικά τις δικές της θαλάσσιες διεκδικήσεις.

Πρέπει, πάντως, να διακρίνεται το δικαίωμα ενός νησιού να διαθέτει ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα από την ακριβή επήρεια που θα έχει σε μια συγκεκριμένη οριοθέτηση, όταν υπάρχουν αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές άλλων κρατών.

Η μεγάλη ανατροπή: Η Τουρκία προσεγγίζει τον Χαφτάρ

Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της ανάλυσης της Deutsche Welle αφορά την αλλαγή των σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας και των δυνάμεων του στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ.

Το 2019, η Τουρκία είχε παρέμβει στρατιωτικά στη λιβυκή σύγκρουση, υποστηρίζοντας την κυβέρνηση της Τρίπολης απέναντι στις δυνάμεις της Ανατολικής Λιβύης.

Η τουρκική στρατιωτική υποστήριξη συνέβαλε αποφασιστικά στην αποτροπή της κατάληψης της Τρίπολης από τον Λιβυκό Εθνικό Στρατό.

Έκτοτε, όμως, οι ισορροπίες έχουν μεταβληθεί.

Η Άγκυρα έχει αναπτύξει επαφές και με την Ανατολική Λιβύη, δημιουργώντας σχέσεις συνεργασίας με το περιβάλλον Χαφτάρ.

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσονται στρατιωτικές και οικονομικές επαφές, καθώς και η παρουσία τουρκικών επιχειρήσεων στην ανοικοδόμηση της χώρας.

Σύμφωνα με τη γερμανική ανάλυση, οι τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες έχουν εξασφαλίσει συμβάσεις μεγάλης αξίας στη Λιβύη, ενώ παράλληλα αναπτύσσεται η συνεργασία στον ενεργειακό τομέα.

Η Τουρκία επιχειρεί έτσι να μετατραπεί σε συνομιλητή και των δύο βασικών κέντρων εξουσίας της χώρας, περιορίζοντας τη δυνατότητα άλλων περιφερειακών δυνάμεων να ασκούν αποκλειστική επιρροή στην Ανατολική Λιβύη.

Η Αίγυπτος και η Ρωσία απέναντι στην τουρκική διείσδυση

Η διεύρυνση της τουρκικής παρουσίας στην Ανατολική Λιβύη επηρεάζει άμεσα τους παραδοσιακούς υποστηρικτές του στρατάρχη Χαφτάρ.

Η Αίγυπτος διατηρεί στενούς πολιτικούς και στρατιωτικούς δεσμούς με την ηγεσία της Βεγγάζης, ενώ η Ρωσία έχει επίσης αναπτύξει σημαντική παρουσία στη χώρα.

Η προσέγγιση της Άγκυρας με το περιβάλλον Χαφτάρ δημιουργεί νέα δεδομένα, καθώς η Τουρκία επιχειρεί να αποκτήσει πρόσβαση σε περιοχές που κατά το παρελθόν βρίσκονταν κυρίως υπό την επιρροή των δύο αυτών δυνάμεων.

Παράλληλα, η κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από την Ανατολική Λιβύη συνδέεται με την επιδίωξη συμμετοχής της πλευράς Χαφτάρ στα οικονομικά οφέλη που ενδέχεται να προκύψουν από μελλοντικές ενεργειακές δραστηριότητες.

Η εξέλιξη, ωστόσο, έχει προκαλέσει την έντονη αντίδραση της Αιγύπτου, η οποία έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν αναγνωρίζει τη συμφωνία και θεωρεί πως παραβιάζει τα δικά της κυριαρχικά δικαιώματα.

Κίνδυνος για τον EastMed και τα ενεργειακά έργα

Η Deutsche Welle επισημαίνει ότι ο τουρκολιβυκός σχεδιασμός ενδέχεται να δημιουργήσει πρόσθετες δυσκολίες στην υλοποίηση ενεργειακών έργων της Ανατολικής Μεσογείου.

Χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί ο σχεδιαζόμενος αγωγός φυσικού αερίου EastMed, ο οποίος προβλέπεται να συνδέσει ενεργειακά κοιτάσματα του Ισραήλ και της Κύπρου με την Ελλάδα και την ευρωπαϊκή αγορά.

Η χάραξη που προβάλλουν Τουρκία και Λιβύη διασταυρώνεται με την προτεινόμενη διαδρομή του αγωγού, δημιουργώντας ενδεχόμενο νέων αντιπαραθέσεων.

Η Άγκυρα έχει υποστηρίξει ότι η εγκατάσταση υποθαλάσσιων ενεργειακών υποδομών σε περιοχές υφαλοκρηπίδας τις οποίες διεκδικεί απαιτεί τη δική της συγκατάθεση.

Η συγκεκριμένη θέση αποκτά ευρύτερη σημασία και για άλλα έργα, όπως οι υποθαλάσσιες ηλεκτρικές διασυνδέσεις, αν και το νομικό καθεστώς εγκατάστασης καλωδίων και αγωγών δεν είναι ταυτόσημο.

Συνεπώς, η διεύρυνση των τουρκικών θαλάσσιων διεκδικήσεων θα μπορούσε να επηρεάσει όχι μόνο την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, αλλά και την ενεργειακή συνδεσιμότητα της περιοχής.

Δύο ανταγωνιστικοί άξονες στην Ανατολική Μεσόγειο

Η ανάλυση της Deutsche Welle καταλήγει στο ενδεχόμενο διαμόρφωσης δύο ανταγωνιστικών γεωπολιτικών και ενεργειακών σχηματισμών.

Ο πρώτος περιλαμβάνει την Τουρκία και τη Λιβύη, οι οποίες επιδιώκουν να αναπτύξουν κοινή θαλάσσια και ενεργειακή στρατηγική.

Ο δεύτερος συγκροτείται γύρω από τη συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου, Αιγύπτου και Ισραήλ, με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η σύγκρουση των δύο σχεδιασμών αφορά τη θαλάσσια δικαιοδοσία, την πρόσβαση στους ενεργειακούς πόρους και τον έλεγχο των υποδομών που θα συνδέουν την Ανατολική Μεσόγειο με την Ευρώπη.

Η κύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή της Ανατολικής Λιβύης αποτελεί σημαντική πολιτική επιτυχία για την τουρκική διπλωματία σε επίπεδο περιφερειακής επιρροής.

Δεν συνεπάγεται, ωστόσο, ότι οι θαλάσσιες διεκδικήσεις της Τουρκίας έχουν αποκτήσει διεθνή νομική αναγνώριση.

Το κρίσιμο ζήτημα για την επόμενη περίοδο είναι εάν η Άγκυρα θα επιχειρήσει να μετατρέψει τις διεκδικήσεις αυτές σε πρακτικά τετελεσμένα, μέσω σεισμικών ερευνών, γεωτρήσεων και παρεμβάσεων σε ενεργειακά έργα.

Σοβαρούς προβληματισμούς για την ελληνική εξωτερική πολιτική, τις τουρκικές επιδιώξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τον κίνδυνο νέων περιφερειακών συγκρούσεων ανέδειξε η εκπομπή «Ανιχνεύσεις» της Κυριακής 18 Οκτωβρίου 2026, με τον Παντελή Σαββίδη. Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε η παρέμβαση του επίτιμου αρχηγού ΓΕΕΘΑ, πτεράρχου ε.α. Χρήστου Χριστοδούλου, ο οποίος συνέδεσε τις εξελίξεις στην Κάσο με τον κίνδυνο δημιουργίας νέων τετελεσμένων σε βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Στη συζήτηση συμμετείχαν ο διεθνολόγος και οικονομολόγος Άσος Ευτυχίδης, ο τουρκολόγος Βασίλης Κυρατζόπουλος, ο αναλυτής Μιχάλης Μασαούτης και, με σύνδεση από το Αργυρόκαστρο, ο Ορφέας Μπέτσης.

Χριστοδούλου: Η υποχώρηση στην Κάσο δημιουργεί κίνδυνο «γκριζαρίσματος»

Στο ζήτημα της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου και της άσκησης «Ευνομία» επικεντρώθηκε σημαντικό μέρος της παρέμβασης του Χρήστου Χριστοδούλου.

Ο πρώην αρχηγός ΓΕΕΘΑ υποστήριξε ότι η Ελλάδα δεν έπρεπε να αποδεχθεί μια διαδικασία η οποία θα μπορούσε να δημιουργήσει την εντύπωση ότι απαιτείται τουρκική συναίνεση για την πραγματοποίηση ερευνών και την πόντιση υποθαλάσσιων καλωδίων.

Επικαλέστηκε τις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, επισημαίνοντας ότι πρέπει να διαχωρίζεται η πόντιση καλωδίων από την τοποθέτηση υποθαλάσσιων αγωγών.

Πράγματι, το άρθρο 79 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας αναγνωρίζει το δικαίωμα πόντισης υποθαλάσσιων καλωδίων στην υφαλοκρηπίδα, με τις προβλεπόμενες επιφυλάξεις για τα δικαιώματα του παράκτιου κράτους.

Ο πτέραρχος συνέδεσε τις εξελίξεις στην Κάσο με την κρίση των Ιμίων, εκφράζοντας την εκτίμηση ότι οι διαδοχικές υποχωρήσεις δημιουργούν επικίνδυνα προηγούμενα.

Κατά την τοποθέτησή του, η Τουρκία επιχειρεί να επιβάλει στην πράξη αμφισβητήσεις σε περιοχές όπου η Ελλάδα θεωρεί ότι έχει συγκεκριμένα δικαιώματα και αρμοδιότητες.

Προειδοποίηση για θερμό επεισόδιο και τουρκικούς ελιγμούς

Ο Χρήστος Χριστοδούλου εξέφρασε ανησυχία τόσο για την ενίσχυση της τουρκικής ισχύος όσο και για το ενδεχόμενο μιας βαθιάς εσωτερικής κρίσης στην Τουρκία.

Όπως εξήγησε, η οικονομική αποσταθεροποίηση μπορεί να οδηγήσει μια πολιτική ηγεσία στην εξαγωγή της έντασης προς το εξωτερικό.

Δεν απέκλεισε, μάλιστα, την αύξηση της εθνικιστικής ρητορικής ή τη δημιουργία συνθηκών κρίσης ενόψει εκλογικών αναμετρήσεων.

Στο ίδιο πλαίσιο ενέταξε και το Κουρδικό, εκτιμώντας ότι οι κουρδικές δυνάμεις δύσκολα θα εγκαταλείψουν οριστικά τον εξοπλισμό τους, καθώς το ζήτημα εκτείνεται πέρα από τα τουρκικά σύνορα.

Κυρατζόπουλος: Οικονομική ασφυξία και σκάνδαλο στο τουρκικό χρηματιστήριο

Ιδιαίτερα ανησυχητική εικόνα για την τουρκική οικονομία παρουσίασε ο Βασίλης Κυρατζόπουλος.

Ο τουρκολόγος αναφέρθηκε στην απόσταση μεταξύ του κατώτατου μισθού και του κόστους διαβίωσης μιας τετραμελούς οικογένειας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε, το μηνιαίο κόστος βασικής διατροφής υπερβαίνει τις αποδοχές ενός εργαζομένου που αμείβεται με τον κατώτατο μισθό.

Παράλληλα, αναφέρθηκε σε μεγάλη χρηματιστηριακή υπόθεση, υποστηρίζοντας ότι η οικονομική ζημιά ενδέχεται να φτάσει σε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια.

Οι συγκεκριμένοι αριθμοί και οι καταγγελίες για εμπλοκή οικονομικών και πολιτικών παραγόντων αποτελούν ισχυρισμούς του ομιλητή που χρειάζονται ανεξάρτητη τεκμηρίωση.

Ο Κυρατζόπουλος συνέδεσε τις οικονομικές δυσκολίες με ενδεχόμενες πολιτικές και κοινωνικές αναταραχές, ενώ αναφέρθηκε και στις εξελίξεις γύρω από την υπόθεση του φυλακισμένου Οσμάν Καβαλά.

Σημειώνεται ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με απόφαση της 25ης Αυγούστου 2026, ζήτησε την απελευθέρωση του Καβαλά και την άρση των συνεπειών της καταδίκης του.

Ιεμένη: Οι Χούθι και η μάχη για τα στενά Μπαμπ ελ Μαντέμπ

Μια εκτενή ιστορική και στρατιωτική προσέγγιση της σύγκρουσης στην Ιεμένη παρουσίασε ο Μιχάλης Μασαούτης.

Ο αναλυτής εξήγησε ότι το κίνημα Ανσαρουλάχ, γνωστό διεθνώς ως Χούθι, διαθέτει βαθιές ιστορικές και κοινωνικές ρίζες στον βορρά της χώρας.

Επισήμανε ότι η αντιπαράθεση δεν μπορεί να ερμηνευθεί αποκλειστικά ως θρησκευτική σύγκρουση μεταξύ σουνιτών και σιιτών, καθώς συνδέεται με τις φυλετικές δομές, τις οικονομικές ανισότητες, την πολιτική εξουσία και την ιστορία της ενοποίησης της Ιεμένης.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στις στρατιωτικές δυνατότητες των Χούθι, στην αξιοποίηση μη επανδρωμένων αεροσκαφών και πυραυλικών συστημάτων, καθώς και στη σημασία των υψωμάτων της Ταΐζ.

Κατά την εκτίμησή του, ο έλεγχος αυτής της περιοχής επηρεάζει καθοριστικά τις επιχειρήσεις κοντά στα στενά Μπαμπ ελ Μαντέμπ.

Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα θαλάσσια περάσματα του πλανήτη, καθώς συνδέει την Ερυθρά Θάλασσα με τον Κόλπο του Άντεν.

Ο Μασαούτης υποστήριξε ότι οι Χούθι διαθέτουν σημαντικό πλεονέκτημα συνοχής έναντι των κατακερματισμένων αντίπαλων δυνάμεων.

Αναφέρθηκε επίσης σε πληροφορίες για πιθανή ρωσική παροχή πληροφοριών μέσω του Ιράν προς τους Χούθι, διευκρινίζοντας ότι η συγκεκριμένη εμπλοκή δεν μπορεί να θεωρηθεί πλήρως επιβεβαιωμένη.

Τουρκική εμπλοκή στην Ιεμένη – Οι κίνδυνοι για την Άγκυρα

Ένα ακόμη ζήτημα ήταν το ενδεχόμενο μεγαλύτερης τουρκικής στρατιωτικής εμπλοκής στη σύγκρουση της Ιεμένης.

Ο Μασαούτης προειδοποίησε ότι μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να εκθέσει τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις και εμπορικά συμφέροντα σε επιθέσεις.

Επισήμανε επίσης ότι μια διεύρυνση της αντιπαράθεσης θα μπορούσε να προκαλέσει αντιδράσεις από το Ιράν, επηρεάζοντας άλλες περιοχές στις οποίες δραστηριοποιείται η Τουρκία.

Η τοποθέτηση συνδέθηκε με τις επισημάνσεις του Κυρατζόπουλου για τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζαν τουρκικές δυνάμεις σε ένα διαφορετικό επιχειρησιακό περιβάλλον.

Αλβανία: Η κοινωνική έκρηξη και οι φόβοι για τα Βαλκάνια

Από το Αργυρόκαστρο, ο Ορφέας Μπέτσης περιέγραψε το κλίμα κοινωνικής και πολιτικής έντασης στην Αλβανία.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε, οι φοιτητικές κινητοποιήσεις για τα δίδακτρα, τη στέγαση και τις συνθήκες εκπαίδευσης απέκτησαν ευρύτερα πολιτικά χαρακτηριστικά.

Στα αιτήματα προστέθηκαν καταγγελίες για διαφθορά, αυταρχισμό και προβλήματα λειτουργίας των θεσμών.

Ο Μπέτσης αναφέρθηκε και στις προγενέστερες κινητοποιήσεις για περιβαλλοντικά και ιδιοκτησιακά ζητήματα στην περιοχή της Αυλώνας.

Εκτίμησε ότι η συσσώρευση κοινωνικών προβλημάτων δυσκολεύει την πολιτική διαχείριση της κρίσης από την κυβέρνηση του Έντι Ράμα.

Από την πλευρά του, ο Χρήστος Χριστοδούλου εξέφρασε ιδιαίτερη ανησυχία για το Κόσοβο και τη δυνατότητα μετάδοσης μιας νέας αποσταθεροποίησης σε ολόκληρη τη βαλκανική περιοχή.

Ευτυχίδης: Η ενεργειακή πολιτική και το πραγματικό ελληνικό όφελος

Ο Άσος Ευτυχίδης άσκησε έντονη κριτική στην κυβερνητική ενεργειακή πολιτική, με αιχμή τον λεγόμενο Κάθετο Διάδρομο και τη διακίνηση αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου.

Ο διεθνολόγος αμφισβήτησε κατά πόσο τα σχεδιαζόμενα ενεργειακά έργα αποφέρουν ουσιαστικό οικονομικό όφελος στον ελληνικό πληθυσμό.

Έθεσε επίσης ερωτήματα για τον ρόλο ιδιωτικών οικονομικών συμφερόντων και για τη σύνδεσή τους με κυβερνητικές επιλογές.

Αναφέρθηκε σε συγκεκριμένες εταιρείες και πρόσωπα, διατυπώνοντας ισχυρισμούς για δραστηριότητες λόμπινγκ και ενδεχόμενο έλεγχο από αμερικανικούς θεσμούς. Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν τεκμηριώνονται αυτοτελώς από τους υπότιτλους της εκπομπής και χρειάζονται περαιτέρω διασταύρωση πριν δημοσιευθούν ως γεγονότα.

Ουκρανία: Στήριξη χωρίς τέλος ή αναζήτηση ειρηνικής λύσης;

Η συζήτηση ολοκληρώθηκε με εκτενή αντιπαράθεση για τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Ο Άσος Ευτυχίδης υποστήριξε ότι η ρωσική εισβολή πρέπει να καταδικάζεται και ότι η Ευρώπη οφείλει να στηρίζει μια χώρα που δέχθηκε στρατιωτική επίθεση.

Παράλληλα, όμως, άσκησε κριτική στην ευρωπαϊκή διπλωματία, θεωρώντας ότι δεν αξιοποιήθηκαν επαρκώς οι δυνατότητες ειρηνικής διευθέτησης.

Ο Χρήστος Χριστοδούλου συμφώνησε στην καταδίκη της εισβολής, αλλά υπογράμμισε το τεράστιο οικονομικό κόστος της σύγκρουσης για την Ευρώπη.

Ο Παντελής Σαββίδης έθεσε το ερώτημα μέχρι ποιο σημείο μπορεί να συνεχίζεται η στρατιωτική ενίσχυση της Ουκρανίας χωρίς σαφή προοπτική τερματισμού του πολέμου.

Στην αντιπαράθεση αναδείχθηκαν η αποτελεσματικότητα της στρατιωτικής βοήθειας, ο κίνδυνος πυρηνικής κλιμάκωσης και η ανάγκη διαμόρφωσης ενός πλαισίου διαπραγματεύσεων.

Ο Μασαούτης πρόσθεσε τη διάσταση των περιορισμένων αμερικανικών αποθεμάτων ορισμένων κατηγοριών πυραύλων, υποστηρίζοντας ότι οι ταυτόχρονες κρίσεις στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή δημιουργούν δύσκολες στρατηγικές επιλογές για την Ουάσιγκτον.