Ακολουθήστε μας

GEOPOLITICO

Πώς οι Ναζί χειραγωγούσαν την κοινή γνώμη στην κατεχόμενη Ελλάδα – Το περιοδικό «Σύνθημα» και ο μηχανισμός προπαγάνδας του Γ’ Ράιχ

Πώς επιχείρησε η ναζιστική Γερμανία να επηρεάσει την κοινή γνώμη στην κατεχόμενη Ελλάδα μέσα από τον περιοδικό Τύπο; Τον μηχανισμό προπαγάνδας του Γ΄ Ράιχ και τον ρόλο του εικονογραφημένου περιοδικού «Signal», που κυκλοφορούσε στην Ελλάδα ως «Σύνθημα», εξετάζει ο Ηλίας Θ. Χρηστίδης στο νέο του βιβλίο από τις Εκδόσεις Ινφογνώμων. Αξιοποιώντας μια σπάνια, σχεδόν πλήρη συλλογή τευχών, ο συγγραφέας φωτίζει τη δράση των μονάδων προπαγάνδας της Βέρμαχτ και αποκαλύπτει πώς η φωτογραφία, η δημοσιογραφική αφήγηση και η εικονογράφηση μετατράπηκαν σε εργαλεία ιδεολογικής χειραγώγησης κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Δημοσιεύτηκε στις

Μια λιγότερο γνωστή πτυχή της γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα, τον οργανωμένο μηχανισμό προπαγάνδας των Ναζί μέσω του περιοδικού Τύπου, φωτίζει το νέο βιβλίο του Ηλία Θ. Χρηστίδη, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ινφογνώμων. Με επίκεντρο την ελληνική έκδοση του γερμανικού περιοδικού Signal, που κυκλοφορούσε με τον τίτλο «Σύνθημα», η μελέτη αποκαλύπτει πώς η εικόνα, η φωτογραφία και ο δημοσιογραφικός λόγος επιστρατεύθηκαν για να επηρεάσουν την κοινή γνώμη και να εξυπηρετήσουν τους στρατηγικούς στόχους της ναζιστικής Γερμανίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το βιβλίο, με τίτλο «Ο ναζιστικός μηχανισμός προπαγάνδας και ο πολεμικός περιοδικός Τύπος: Η περίπτωση του περιοδικού SIGNAL-ΣΥΝΘΗΜΑ στην ελληνική έκδοση», κυκλοφόρησε στις 12 Νοεμβρίου 2026 και αποτελεί μια ιστορική μελέτη για τη λειτουργία της ναζιστικής προπαγάνδας στην κατεχόμενη Ελλάδα.

Μέσα από μια σπάνια και σχεδόν πλήρη συλλογή τευχών του περιοδικού, ο συγγραφέας επιχειρεί να ανασυνθέσει τον τρόπο με τον οποίο η γερμανική πολεμική μηχανή αξιοποίησε τα έντυπα μέσα ενημέρωσης ως εργαλεία ιδεολογικής επιρροής και ψυχολογικής προπαγάνδας.

Το «Signal» και η ελληνική έκδοση «Σύνθημα»

Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η προπαγάνδα αποτέλεσε σημαντικό μέρος της γερμανικής πολεμικής προσπάθειας. Η επιρροή στην κοινή γνώμη, η παρουσίαση των στρατιωτικών επιχειρήσεων και η διαμόρφωση της εικόνας του πολέμου δεν περιορίζονταν στα επίσημα ανακοινωθέντα, αλλά επεκτείνονταν στον Τύπο και στα εικονογραφημένα περιοδικά.

Χαρακτηριστική περίπτωση αποτέλεσε το γερμανικό περιοδικό Signal, ένα έντυπο ποικίλης ύλης που ακολουθούσε τα πρότυπα του αμερικανικού περιοδικού Life.

Το Signal δεν περιορίστηκε στη Γερμανία. Κυκλοφόρησε σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και η κατεχόμενη Ελλάδα, όπου εκδιδόταν με τον τίτλο «Σύνθημα».

Το περιεχόμενο του περιοδικού, οι φωτογραφίες, οι λεζάντες και η συνολική παρουσίαση των θεμάτων αποτελούσαν μέρος ενός οργανωμένου προπαγανδιστικού συστήματος.

Όπως αναδεικνύεται στη μελέτη του Ηλία Χρηστίδη, η χρήση ελκυστικού φωτογραφικού υλικού και δημοσιογραφικών τεχνικών είχε στόχο να καταστήσει αποτελεσματικότερη τη διάδοση των μηνυμάτων της ναζιστικής προπαγάνδας.

Οι μονάδες προπαγάνδας της Βέρμαχτ και ο πόλεμος της πληροφορίας

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αναφορά του βιβλίου στις Propaganda Kompanien, τις μονάδες προπαγάνδας της Βέρμαχτ.

Πρόκειται για έναν μηχανισμό λιγότερο γνωστό στο ευρύ ελληνικό κοινό, ο οποίος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην παραγωγή και διάδοση προπαγανδιστικού υλικού κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Η μελέτη εξετάζει τη θέση των μονάδων αυτών στο ευρύτερο σύστημα ενημέρωσης και προπαγάνδας της ναζιστικής Γερμανίας, αναδεικνύοντας τη σύνδεση ανάμεσα στις στρατιωτικές επιχειρήσεις και στη διαχείριση της πληροφορίας.

Η φωτογραφία, τα πολεμικά ρεπορτάζ και η επιλεκτική παρουσίαση των γεγονότων εντάσσονταν σε μια οργανωμένη προσπάθεια επηρεασμού των αντιλήψεων για την εξέλιξη του πολέμου.

Μέσα από την περίπτωση του «Συνθήματος», ο συγγραφέας αναδεικνύει τη σημασία που απέδιδε το ναζιστικό καθεστώς στην αξιοποίηση του περιοδικού Τύπου ως μέσου πολιτικής και ιδεολογικής επιρροής.

Σπάνια ιστορικά τεκμήρια και εξώφυλλα της Κατοχής

Ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά της νέας έκδοσης είναι η αξιοποίηση μιας σχεδόν πλήρους συλλογής τευχών της ελληνικής έκδοσης του Signal.

Ο Ηλίας Χρηστίδης χρησιμοποιεί το υλικό αυτό ως βάση για την ιστορική του έρευνα, εξετάζοντας τόσο το περιεχόμενο όσο και τις τεχνικές παρουσίασης των προπαγανδιστικών μηνυμάτων.

Το δεύτερο μέρος του βιβλίου περιλαμβάνει το σύνολο των εξωφύλλων και οπισθοφύλλων της ελληνικής έκδοσης «Σύνθημα» σε ψηφιακή μορφή, όπως αυτά κυκλοφόρησαν κατά την περίοδο της γερμανικής Κατοχής.

Το συγκεκριμένο υλικό προσφέρει στον αναγνώστη τη δυνατότητα να προσεγγίσει άμεσα τα ιστορικά τεκμήρια της εποχής και να διαπιστώσει πώς η εικονογράφηση, η αισθητική και η δημοσιογραφική παρουσίαση χρησιμοποιήθηκαν για την προώθηση της ναζιστικής προπαγάνδας.

Παράλληλα, η έκδοση εμπλουτίζει την ελληνική βιβλιογραφία γύρω από την κατοχική προπαγάνδα, παρουσιάζοντας πτυχές ενός μηχανισμού που λειτούργησε παράλληλα με τη στρατιωτική και πολιτική παρουσία της Γερμανίας στην Ελλάδα.

Ποιος είναι ο συγγραφέας Ηλίας Θ. Χρηστίδης

Ο Ηλίας Χρηστίδης γεννήθηκε το 1976 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη.

Είναι υποψήφιος διδάκτορας στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών του Τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου. Παράλληλα, έχει αποφοιτήσει από το πρόγραμμα «Σπουδές στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό» του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου.

Είναι εν ενεργεία στρατιωτικός, με υπηρεσία σε ακριτικές μονάδες του Έβρου και σε μονάδες Ειδικών Δυνάμεων.

Στο πλαίσιο της στρατιωτικής του σταδιοδρομίας υπηρέτησε στην Ελληνική Δύναμη Κοσόβου (ΕΛΔΥΚΟ) το 1999 και το 2004, ενώ το 2006 συμμετείχε στην ευρωπαϊκή στρατιωτική επιχείρηση EUFOR ALTHEA στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ως μέλος Ομάδας Συνδέσμου και Παρατήρησης (Liaison Observation Team – LOT).

Επιπλέον, υπηρέτησε επί τρία χρόνια σε θέση του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη της Ισπανίας.

Παράλληλα με τη στρατιωτική του ιδιότητα, είναι συλλέκτης ιστορικών τεκμηρίων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με το ερευνητικό του ενδιαφέρον να επικεντρώνεται στην προπαγάνδα κατά την περίοδο της γερμανικής Κατοχής.

Μια μελέτη για την προπαγάνδα και την ιστορική μνήμη

Η έκδοση έρχεται να αναδείξει μια διάσταση του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που συχνά βρίσκεται στη σκιά των στρατιωτικών επιχειρήσεων: τη συστηματική προσπάθεια επηρεασμού της κοινής γνώμης μέσω της πληροφορίας.

Το βιβλίο παρουσιάζει τον τρόπο με τον οποίο ένας οργανωμένος κρατικός και στρατιωτικός μηχανισμός αξιοποίησε τα μέσα ενημέρωσης για την προβολή της δικής του εικόνας του πολέμου.

Η εξέταση της ελληνικής έκδοσης του Signal αποκτά ιδιαίτερη ιστορική σημασία, καθώς προσφέρει τεκμήρια για τις μεθόδους με τις οποίες επιχειρήθηκε η διάδοση της ναζιστικής προπαγάνδας στην κατεχόμενη Ελλάδα.

Με την αξιοποίηση πρωτογενούς έντυπου υλικού, η μελέτη του Ηλία Χρηστίδη συμβάλλει στην τεκμηρίωση ενός λιγότερο προβεβλημένου κεφαλαίου της κατοχικής ιστορίας.

Στοιχεία έκδοσης

Τίτλος: Ο ναζιστικός μηχανισμός προπαγάνδας και ο πολεμικός περιοδικός Τύπος

Συγγραφέας: Ηλίας Θ. Χρηστίδης

Εκδόσεις: Ινφογνώμων

Ημερομηνία κυκλοφορίας: 12 Νοεμβρίου 2026

Σελίδες: 150

ISBN: 978-618-5970-31-4

Τιμή: 13,50 €

GEOPOLITICO

Αγωνία στην Τουρκία για το «Made in Europe»! Απόβαση της τουρκικής αυτοκινητοβιομηχανίας στο Βερολίνο για να μη μείνει εκτός ευρωπαϊκής αγοράς

Σε διπλωματικό και επιχειρηματικό αγώνα δρόμου επιδίδεται η Τουρκία, προκειμένου να αποτρέψει τον αποκλεισμό της αυτοκινητοβιομηχανίας της από τις ευρωπαϊκές ρυθμίσεις «Made in Europe». Όπως αποκαλύπτει η τουρκική έκδοση της Deutsche Welle, αντιπροσωπεία της Άγκυρας μεταβαίνει στις 19 Νοεμβρίου στο Βερολίνο, επιδιώκοντας τη στήριξη των γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών και την άσκηση πίεσης στους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Με το διμερές εμπόριο αυτοκινήτων και ανταλλακτικών Τουρκίας–ΕΕ να αγγίζει τα 54 δισ. ευρώ, η γαλλογερμανική στάση προκαλεί έντονη ανησυχία στην τουρκική πλευρά, η οποία προειδοποιεί για σοβαρές επιπτώσεις στις αλυσίδες παραγωγής, στις επενδύσεις και σε εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Συναγερμός έχει σημάνει στην τουρκική αυτοκινητοβιομηχανία μπροστά στο ενδεχόμενο αποκλεισμού της από τις ευρωπαϊκές ρυθμίσεις «Made in Europe», με την Άγκυρα να αναζητά τη στήριξη της Γερμανίας προκειμένου να προστατεύσει έναν από τους σημαντικότερους εξαγωγικούς της κλάδους. Σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής έκδοσης της Deutsche Welle, κυβερνητικοί αξιωματούχοι και εκπρόσωποι της αυτοκινητοβιομηχανίας ετοιμάζουν σειρά επαφών στο Βερολίνο στις 19 Νοεμβρίου, επιδιώκοντας να ανατρέψουν τις δυσμενείς για την Τουρκία προοπτικές. Το διακύβευμα είναι τεράστιο, καθώς το διμερές εμπόριο αυτοκινήτων και εξαρτημάτων μεταξύ Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης φτάνει τα 54 δισ. ευρώ ετησίως.

Το ζήτημα αναδεικνύει σε δημοσίευμά του, στις 16 Νοεμβρίου 2026, ο δημοσιογράφος Aram Ekin Duran της DW Türkçe, επισημαίνοντας ότι η αβεβαιότητα γύρω από το πρόγραμμα «Made in Europe» προκαλεί έντονη ανησυχία στην τουρκική αυτοκινητοβιομηχανία.

Η Τουρκία, η οποία εξάγει στην Ευρωπαϊκή Ένωση το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής της στον συγκεκριμένο κλάδο, επιδιώκει να διασφαλίσει ότι τα οχήματα και τα εξαρτήματα που παράγονται στο έδαφός της θα εξακολουθήσουν να απολαμβάνουν ευνοϊκής μεταχείρισης στο πλαίσιο των νέων ευρωπαϊκών πολιτικών βιομηχανικής ενίσχυσης.

Στις 19 Νοεμβρίου η τουρκική αποστολή στο Βερολίνο

Σύμφωνα με την Deutsche Welle, το τουρκικό υπουργείο Εμπορίου και η Ένωση Εξαγωγέων Αυτοκινητοβιομηχανίας (OİB) προγραμματίζουν σημαντικές επαφές στη γερμανική πρωτεύουσα στις 19 Νοεμβρίου.

Η τουρκική αντιπροσωπεία αναμένεται να συναντηθεί με εκπροσώπους των μεγαλύτερων γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών, οργανώσεις προμηθευτών και αξιωματούχους της οικονομικής και βιομηχανικής διοίκησης.

Κεντρικός στόχος είναι να ασκήσει η γερμανική επιχειρηματική κοινότητα την επιρροή της στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, ώστε να προωθηθούν ρυθμίσεις που θα επιτρέψουν τη συμμετοχή των τουρκικών προϊόντων στο καθεστώς «Made in Europe».

Η Άγκυρα επιδιώκει να αξιοποιήσει την οικονομική αλληλεξάρτηση που έχει διαμορφωθεί μεταξύ των δύο πλευρών από την έναρξη λειτουργίας της Τελωνειακής Ένωσης ΕΕ–Τουρκίας το 1995.

Η συνεργασία αυτή έχει δημιουργήσει ένα ιδιαίτερα διασυνδεδεμένο παραγωγικό σύστημα, με ευρωπαϊκές εταιρείες να διατηρούν σημαντική παραγωγική παρουσία στην Τουρκία.

«Η Τουρκία δεν είναι μια συνηθισμένη τρίτη χώρα»

Ο πρόεδρος της Ένωσης Εξαγωγέων Αυτοκινητοβιομηχανίας, Kemal Yazıcı, εξήγησε στην DW Türkçe ότι η τουρκική αποστολή θα επιδιώξει να μεταφέρει ένα συγκεκριμένο μήνυμα στους Γερμανούς συνομιλητές της.

Η Τουρκία, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν αποτελεί έναν συνηθισμένο εξωτερικό προμηθευτή, αλλά παραγωγική βάση και στρατηγικό εταίρο της γερμανικής και ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας.

Ο Yazıcı υποστήριξε ότι ο αποκλεισμός των τουρκικών προϊόντων από τις νέες ευρωπαϊκές ρυθμίσεις θα έρχονταν σε αντίθεση με το πνεύμα της Τελωνειακής Ένωσης.

Παράλληλα, προειδοποίησε ότι μια τέτοια εξέλιξη θα αύξανε το κόστος παραγωγής των γερμανικών επιχειρήσεων και θα αποδυνάμωνε τη διεθνή ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας.

Κατά τον ίδιο, η λύση δεν βρίσκεται στον κατακερματισμό των παραγωγικών αλυσίδων, αλλά στην ενσωμάτωση της Τουρκίας στον ορισμό των προϊόντων ευρωπαϊκής προέλευσης.

Η γαλλογερμανική συμφωνία δυσκολεύει την Άγκυρα

Το μεγαλύτερο εμπόδιο για την τουρκική πλευρά προέρχεται από την κοινή διακήρυξη που παρουσίασαν οι αρμόδιες αρχές της Γερμανίας και της Γαλλίας στις 15 Οκτωβρίου 2026.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η διακήρυξη αυτή διαμορφώνει ένα πλαίσιο που θα μπορούσε να αφήσει εκτός του «Made in Europe» σημαντικό μέρος της τουρκικής παραγωγής αυτοκινήτων και εξαρτημάτων.

Πρόκειται για εξέλιξη που έχει προκαλέσει ανησυχία στην Άγκυρα, καθώς η Γερμανία αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εμπορικούς και βιομηχανικούς εταίρους της Τουρκίας.

Ο Yazıcı επισημαίνει, πάντως, ότι η γαλλογερμανική θέση δεν αποτελεί ακόμη οριστικό νομοθετικό κείμενο, γεγονός που αφήνει περιθώρια διαπραγμάτευσης.

Η τουρκική αντιπροσωπεία είχε ήδη πραγματοποιήσει επαφές στις Βρυξέλλες τον Οκτώβριο, χωρίς όμως να εξασφαλίσει το αποτέλεσμα που επιθυμούσε.

Από την πλευρά του, ο υπουργός Εμπορίου της Τουρκίας Ομέρ Μπολάτ δήλωσε ότι βρίσκονται σε εξέλιξη εντατικές διαβουλεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του, η ευρωπαϊκή θέση για την Τουρκία θα μπορούσε να αποσαφηνιστεί στα τέλη Νοεμβρίου ή στις αρχές Δεκεμβρίου.

Τι ζητά συγκεκριμένα η Τουρκία από την Ευρωπαϊκή Ένωση

Η τουρκική πλευρά επιδιώκει την αναγνώριση της Τελωνειακής Ένωσης ΕΕ–Τουρκίας ως βασικού κριτηρίου για την ένταξη των προϊόντων της στις ρυθμίσεις «Made in Europe».

Ειδικότερα, ζητά τα οχήματα που συναρμολογούνται ή κατασκευάζονται στην Τουρκία, καθώς και τα εξαρτήματα που παράγονται στις τουρκικές βιομηχανικές εγκαταστάσεις, να μπορούν να εντάσσονται στο ευρωπαϊκό σύστημα βιομηχανικών κινήτρων.

Το ζήτημα συνδέεται με τον προτεινόμενο ευρωπαϊκό Κανονισμό για την Επιτάχυνση της Βιομηχανίας (Industrial Accelerator Act) και τις σχετικές ρυθμίσεις για την αυτοκινητοβιομηχανία.

Η νομοθετική πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προβλέπει κριτήρια ευρωπαϊκής προέλευσης για συγκεκριμένες μορφές δημόσιας στήριξης, προμηθειών και κινήτρων. Δεν πρόκειται, συνεπώς, για γενική απαγόρευση εισαγωγής τουρκικών αυτοκινήτων στην ευρωπαϊκή αγορά.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει επίσης διευκρινίσει ότι η πρόταση δεν τροποποιεί αυτομάτως το υφιστάμενο νομικό πλαίσιο της Τελωνειακής Ένωσης ΕΕ–Τουρκίας.

Προειδοποίηση για 250.000 θέσεις εργασίας στην Ευρώπη

Ο πρόεδρος της OİB υποστήριξε ότι ενδεχόμενος αποκλεισμός της Τουρκίας δεν θα πλήξει αποκλειστικά τις τουρκικές επιχειρήσεις.

Σύμφωνα με τον ίδιο, θα διαταραχθεί η διασυνοριακή διακίνηση οχημάτων και ανταλλακτικών, θα κατακερματιστούν οι αλυσίδες εφοδιασμού και θα αυξηθεί το κόστος παραγωγής.

Ο Yazıcı προειδοποίησε ότι οι συνέπειες ενδέχεται να επηρεάσουν περισσότερες από 250.000 θέσεις εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τις οποίες, σύμφωνα με την τουρκική πλευρά, υποστηρίζει η παραγωγική συνεργασία με την Τουρκία.

Παράλληλα, εκτίμησε ότι η αύξηση του κόστους θα μπορούσε να μεταφερθεί στις τελικές τιμές των οχημάτων και να επιβραδύνει τους ευρωπαϊκούς στόχους για μετακινήσεις μηδενικών εκπομπών.

Οι εκτιμήσεις αυτές αποτελούν προειδοποιήσεις των εκπροσώπων της τουρκικής αυτοκινητοβιομηχανίας και όχι διαπιστωμένες συνέπειες των υπό συζήτηση ευρωπαϊκών ρυθμίσεων.

Ανησυχία και στη βιομηχανία ανταλλακτικών

Σημαντική ανησυχία επικρατεί και στις επιχειρήσεις παραγωγής εξαρτημάτων αυτοκινήτων.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα της DW Türkçe, περίπου το 40% των τουρκικών εξαγωγών αυτοκινητοβιομηχανίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση προέρχεται από τη βιομηχανία ανταλλακτικών.

Πρόκειται για έναν ιδιαίτερα σημαντικό κλάδο, ο οποίος παράγει προϊόντα που καλύπτουν μεγάλο εύρος εφαρμογών, από συστήματα μετάδοσης κίνησης και πέδησης έως ελαστικά και υαλοπίνακες.

Το 2025 οι τουρκικές επιχειρήσεις του συγκεκριμένου τομέα πραγματοποίησαν συνολικές εξαγωγές ύψους 15,8 δισ. δολαρίων.

Ο πρόεδρος της Ένωσης Κατασκευαστών Εξαρτημάτων Οχημάτων (TAYSAD), Yakup Birinci, δήλωσε στην Deutsche Welle ότι η τουρκική και η ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία έχουν αναπτύξει ένα ιδιαίτερα αλληλεξαρτώμενο σύστημα.

Όπως σημείωσε, το 55% των εισαγόμενων από την Τουρκία εξαρτημάτων αυτοκινήτων προέρχεται από την Ευρώπη.

Τα εξαρτήματα αυτά χρησιμοποιούνται στην κατασκευή αυτοκινήτων επί τουρκικού εδάφους, τα οποία στη συνέχεια εξάγονται σε διάφορες αγορές, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο Birinci υπογράμμισε ότι η TAYSAD ζητά να ληφθούν υπόψη τόσο η Τελωνειακή Ένωση όσο και η υφιστάμενη βιομηχανική διασύνδεση, ώστε η Τουρκία να συμπεριληφθεί εξαρχής στο «Made in EU».

Τουρκία και ΕΕ: Εμπόριο αυτοκινήτων 54 δισ. ευρώ

Η σημασία της ευρωπαϊκής αγοράς για την τουρκική αυτοκινητοβιομηχανία αποτυπώνεται στα οικονομικά στοιχεία που παρουσιάζει η Deutsche Welle.

Σύμφωνα με την τουρκική στατιστική υπηρεσία (TÜİK), το 28% των τουρκικών εξαγωγών μεταποιημένων προϊόντων προς την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2025 αφορούσε οχήματα και εξαρτήματα.

Παράλληλα, το 72,5% των συνολικών τουρκικών εξαγωγών του συγκεκριμένου κλάδου κατευθύνθηκε στα κράτη-μέλη της ΕΕ.

Η Τουρκία κατέχει, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται η DW, τη δεύτερη θέση μεταξύ των μεγαλύτερων προμηθευτών της ΕΕ στον τομέα αυτό, μετά την Κίνα.

Την ίδια στιγμή, αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη εξαγωγική αγορά της ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας, εισάγοντας περισσότερα από 800.000 οχήματα από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Επιπλέον, πάνω από το 70% της παραγωγής οχημάτων στην Τουρκία πραγματοποιείται από ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες.

Τα δεδομένα αυτά εξηγούν γιατί η Άγκυρα επιδιώκει να αντιμετωπίσει το ζήτημα όχι αποκλειστικά ως τουρκικό εμπορικό πρόβλημα, αλλά ως υπόθεση που αφορά συνολικά την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας.

Η στρατηγική της Άγκυρας και η κρίσιμη ευρωπαϊκή απόφαση

Η προγραμματισμένη επίσκεψη της τουρκικής αντιπροσωπείας στο Βερολίνο αποτελεί μέρος της προσπάθειας της Άγκυρας να επηρεάσει τη διαμόρφωση της νέας ευρωπαϊκής βιομηχανικής πολιτικής.

Η τουρκική πλευρά επιχειρεί να αξιοποιήσει τη μεγάλη παρουσία γερμανικών και άλλων ευρωπαϊκών αυτοκινητοβιομηχανιών στο παραγωγικό της σύστημα, προκειμένου να διαμορφώσει ένα κοινό μέτωπο συμφερόντων.

Από την πλευρά της, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρεί να ενισχύσει την εγχώρια βιομηχανική παραγωγή και να περιορίσει τις εξαρτήσεις της από εξωτερικούς προμηθευτές, σε μια περίοδο έντονου διεθνούς ανταγωνισμού, ιδιαίτερα με την Κίνα.

Το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό είναι εάν η τελική ευρωπαϊκή ρύθμιση θα αναγνωρίσει κάποια μορφή ισοδύναμης μεταχείρισης για την τουρκική παραγωγή ή θα διατηρήσει αυστηρότερα κριτήρια προέλευσης.

Οι συναντήσεις της 19ης Νοεμβρίου στο Βερολίνο αναμένεται, επομένως, να αποτελέσουν σημαντικό σταθμό στις διαπραγματεύσεις για τη μελλοντική θέση της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Οι λέξεις της Δημοκρατίας, χωρίς Δημοκρατία των λέξεων, στοιχειοθετούν τον καθημερινό φασισμό!

Η διαχρονική εμμονή των Κυβερνήσεων στη χρήση της λέξης “επέκταση” ως προς τα 12 μίλια, αναδίδει τέτοιο φασισμό. Όταν δε προστίθεται η φράση: “αναφαίρετο δικαίωμα”, ο καθημερινός γίνεται και γιορτινός. Του Χρήστου Κηπουρού.

Δημοσιεύτηκε

στις

Του Χρήστου Κηπουρού

Στη σύγχρονη διπλωματική πραγματικότητα, η επιλογή των λέξεων αποκαλύπτει μια βαθιά αντίφαση δύο μέτρων και δύο σταθμών, μετατρέποντας τη γλώσσα σε μηχανισμό σιωπηρού αυτοπεριορισμού. Ενώ το Άρθρο 3 της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) προβλέπει ρητά τον «καθορισμό» των χωρικών υδάτων έως τα 12 ναυτικά μίλια, η επίσημη Ελλάδα επιμένει στον όρο «επέκταση». Μέσα από αυτή τη γλωσσική μετατόπιση, η άσκηση ενός δικαιώματος πλήρους κυριαρχίας —καθώς η αιγιαλίτιδα ζώνη αποτελεί αναπόσπαστο εθνικό έδαφος— συνδέεται ετυμολογικά με τον «επεκτατισμό» και γεννά αισθήματα ενοχής, την ίδια ακριβώς στιγμή που η διαφαινόμενη, παράνομη «επέκταση» της τουρκικής απειλής πολέμου (casus belli) από το Αιγαίο στην Ανατολική Μεσόγειο αντιμετωπίζεται με λεκτικούς ευφημισμούς και αμηχανία..

Αυτή η επιλεκτική αυστηρότητα αναδεικνύει τη σύγκρουση ανάμεσα στις «λέξεις της δημοκρατίας» και στη «δημοκρατία των λέξεων». Οι πρώτες συνθέτουν το τυποποιημένο, θεσμικό λεξιλόγιο των κοινοτοπιών και των στερεοτύπων —εκεί όπου το επίσημο κράτος επαναλαμβάνει μηχανικά τη φράση «αναφαίρετο δικαίωμα» για να συγκαλύψει την «επέκταση» και να καμουφλάρει την αδράνειά του, προσθέτοντας όμως και νέες δόσεις φασισμού. Όπως έδειξαν στοχαστές σαν τον Φουκώ και τον Έκο, η γλώσσα των στερεοτύπων δεν είναι αθώα· επιβάλλει την πειθαρχία της σκέψης και την πολιτική απραξία. Αντίθετα, η «δημοκρατία των λέξεων» απαιτεί την απελευθέρωση του νοήματος από κάθε σύνδρομο και συμπλεγματισμό, διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμα να ονομάζουμε τόσο την εθνική κυριαρχία όσο και την παράνομη απειλή με το αληθινό τους όνομα.

Η ύστατη ώρα των «Έξι Ελλησπόντων»

Όπως γράφει ο Καβάφης, οι σοφοί λειτουργούν σαν ευαίσθητος σεισμογράφος που συλλαμβάνει έγκαιρα «τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων», την ώρα που οι πολλοί, ανυποψίαστοι, δεν ακούνε τίποτα. Σήμερα, αυτή η υπόγεια δόνηση έρχεται εκκωφαντική από την Ανατολή: η Άγκυρα αξιοποιεί τις ισλαμικές της συμμαχίες και προωθεί εσωτερικούς νόμους θαλάσσιας κυριαρχίας με μοναδικό στόχο να επεκτείνει το παράνομο casus belli από το Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Ακολουθώντας το πάγιο ιστορικό της μοτίβο, η Τουρκία προετοιμάζεται να επιβάλει τα τετελεσμένα της στο επόμενο κρίσιμο διάστημα —και ιδίως στη μεταβατική περίοδο μιας νέας ελληνικής κυβέρνησης—, επιχειρώντας να περικυκλώσει οριστικά τον Ελληνισμό.

Απέναντι σε αυτή την υπαρξιακή απειλή, η απραξία ισοδυναμεί με εθνική αυτοχειρία, καθώς η βρόμικη λέξη «επέκταση» εξακολουθεί να ασκεί περιστολή στην επίσημη Ελλάδα και να διαιωνίζει τον αθηναϊκό συμπλεγματισμό, εμποδίζοντάς την να πράξει τα δέοντα. Πριν η Άγκυρα προλάβει να κλειδώσει διπλωματικά και νομικά την Ανατολική Μεσόγειο, η χώρα οφείλει να προχωρήσει τώρα στον νομοθετικό καθορισμό των 12 ναυτικών μιλίων στα νησιά που βλέπουν προς τη Μεσόγειο, διαγράφοντας οριστικά τη σιχαμένη αυτή λέξη από το λεξιλόγιο και τους νόμους της. Η άμεση δημιουργία των «Έξι Ελλησπόντων» αποτελεί το ελάχιστο ιστορικό χρέος απέναντι στο μέλλον του Ελληνισμού, προτού οι προσεισμικές δονήσεις μετατραπούν σε αμείλικτη πραγματικότητα.

_______________

Διδυμότειχο, Νοέμβριος 2026

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Η εθνική ασφάλεια στο έλεος των διαδικτυακών αναζητήσεων;

Σοβαρά ερωτήματα για την προστασία της εθνικής ασφάλειας και την αποτελεσματικότητα των ευρωπαϊκών κανόνων ανωνυμοποίησης δεδομένων εγείρει μελέτη του ερευνητή κυβερνοασφάλειας Łukasz Olejnik. Σύμφωνα με τα ευρήματά της, ακόμη και φαινομενικά ανώνυμες αναζητήσεις στη Google μπορούν, μέσω συσχέτισης πληροφοριών και αξιοποίησης της τεχνητής νοημοσύνης, να αποκαλύψουν ευαίσθητα στοιχεία για στρατιωτικούς, στελέχη υπηρεσιών πληροφοριών και εργαζομένους διεθνών οργανισμών. Ο νομικός Νικόδημος Καλλιντέρης αναλύει πώς μια ευρωπαϊκή ρύθμιση για την ενίσχυση του ψηφιακού ανταγωνισμού ενδέχεται να δημιουργήσει νέες ευπάθειες, προσφέροντας σε ξένες υπηρεσίες πληροφοριών δυνατότητες εντοπισμού προσώπων, χαρτογράφησης δραστηριοτήτων και εκμετάλλευσης προσωπικών αδυναμιών.

Δημοσιεύτηκε

στις

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός (ΜΔΕ Δημοσίου Δικαίου) | Defence-point

Κάθε πληροφορία που συσχετίζεται ή δύναται να συσχετιστεί με ένα φυσικό πρόσωπο συνιστά προσωπικό δεδομένο και απολαμβάνει της προστασίας του δικαίου των προσωπικών δεδομένων. Για τον ευρωπαϊκό χώρο εφαρμόζεται ο πλέον γνωστός τοις πάσι Γενικός Κανονισμός Προστασίας Δεδομένων (GDPR).

H ανωνυμοποίηση (βλ. την υπ΄αριθμόν 26 αιτιολογική σκέψη του GDPR) από την άλλη αποτελεί διαδικασία επεξεργασίας δεδομένων με την οποία καθίσταται αδύνατη η ταυτοποίηση του φυσικού προσώπου στο οποίο αναφέρονται, με μέσα που είναι ευλόγως πιθανό να χρησιμοποιηθούν.

Σύμφωνα με το άρθρο 6 παρ.11 του Κανονισμού (ΕΕ) 2022/1925, γνωστού ως Digital Markets Act (DMA), οι επιχειρήσεις που έχουν χαρακτηριστεί ως «ρυθμιστές πρόσβασης» (gatekeepers) οφείλουν, υπό συγκεκριμένους όρους, να παρέχουν σε ανταγωνιστικές επιχειρήσεις πρόσβαση σε ορισμένα δεδομένα αναζητήσεων, κατάταξης αποτελεσμάτων και προβολών. Σύμφωνα με την ίδια διάταξη, η παροχή πρόσβασης στα δεδομένα αυτά προϋποθέτει την ανωνυμοποίηση των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που ενδεχομένως περιλαμβάνονται σε αυτά, ώστε να μην είναι δυνατή η ταυτοποίηση των χρηστών με μέσα που είναι ευλόγως πιθανό να χρησιμοποιηθούν.

Το σκεπτικό αυτής της ρύθμισης (ratio legis) έχει να κάνει με την προώθηση του ανταγωνισμού στις ψηφιακές αγορές. Αποκτώντας μια ανταγωνιστική μηχανή αναζήτησης τα δεδομένα αναζητήσεων άλλης εταιρείας διευκολύνεται να βελτιώσει τις παρεχόμενες υπηρεσίες ενώ παράλληλα περιορίζεται το πλεονέκτημα που διαθέτουν οι μεγάλες διαδικτυακές πλατφόρμες (π.χ. Google) λόγω του ανυπολόγιστου όγκου δεδομένων που συγκεντρώνουν από τα εκατομμύρια των χρηστών τους.

Στις 16 Ιουλίου του 2026, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε στο πλαίσιο του ανωτέρω Κανονισμού την εκτελεστική απόφαση C(2026) 5091 (υπόθεση DMA.100209) ορίζοντας επακριβώς συγκεκριμένα μέτρα ανωνυμοποίησης για τα δεδομένα αναζητήσεων της Google.

Όμως, ο Πολωνός Δρ Łukasz Olejnik σύμβουλος κυβερνοασφάλειας και ανώτερος ερευνητής στο Τμήμα Πολεμικών Σπουδών του King’s College στο Λονδίνο εκπόνησε πρόσφατα μια άκρως ενδιαφέρουσα μελέτη (“Alone among a thousand: Red teaming the European Commission’s search data anonymisation measures”) για την ανωνυμοποίηση των δεδομένων αναζητήσεων της Google στην οποία διαπιστώνει ότι τα μέτρα αυτά της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν αποτρέπουν αποτελεσματικά τον εκ των υστέρων εντοπισμό μεμονωμένων χρηστών (singling out), την επανασύνδεση αναζητήσεων (linkage) και τη συναγωγή προσωπικών πληροφοριών (inference). Η μελέτη πραγματοποιήθηκε κατόπιν ανάθεσης από την Google, με τον ίδιο να δηλώνει ότι είχε πλήρη ερευνητική ανεξαρτησία.

Είναι προφανές, κατά τον Olejnik, ότι μεταξύ άλλων ανακύπτουν και σοβαροί κίνδυνοι εθνικής ασφάλειας καθώς το «παράθυρο» που αφήνουν ανοιχτό τα μέτρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ενδέχεται να αποκαλύπτει στοιχεία για το προσωπικό στρατιωτικών εγκαταστάσεων, υπηρεσιών πληροφοριών και διεθνών οργανισμών.

Ο Δρ Łukasz Olejnik αφιερώνει στο ζήτημα αυτό ένα ολόκληρο κεφάλαιο της εκτενούς μελέτης του (σελ. 48-55 και στο Παράρτημα σελ. 87-90) στο οποίο αξίζει να εγκύψουμε με το παρόν άρθρο.

Η πρόσβαση σε φαινομενικά ανωνυμοποιημένα δεδομένα αναζητήσεων μπορεί, μέσω της συσχέτισης πληροφοριών, να επιτρέψει την εξαγωγή συμπερασμάτων για την επαγγελματική ιδιότητα, την υπηρεσιακή δραστηριότητα και την εν γένει προσωπική κατάσταση συγκεκριμένων κατηγοριών χρηστών. Η δυνατότητα αυτή αποκτά ιδιαίτερη σοβαρότητα όταν οι χρήστες συνδέονται με οργανισμούς που διαχειρίζονται διαβαθμισμένες και ευαίσθητες πληροφορίες ή επιτελούν κρίσιμες λειτουργίες για την εθνική και διεθνή ασφάλεια.

Η μελέτη, συνδυάζοντας ποσοτικές και ποιοτικές μεθόδους ανάλυσης, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης μεγάλων γλωσσικών μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης (Large Language Models – LLMs), επιχειρεί να διαπιστώσει εμπειρικά κατά πόσον τα δεδομένα αναζητήσεων της Google, μετά την εφαρμογή των μέτρων ανωνυμοποίησης που προβλέπει η προαναφερθείσα απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εξακολουθούν να περιέχουν πληροφορίες με επιχειρησιακή αξία.

Ο Olejnik εξέτασε δεδομένα διαδικτυακών αναζητήσεων από έξι γεωγραφικές περιοχές στις οποίες λειτουργούν στρατιωτικές εγκαταστάσεις των ΗΠΑ ή του ΝΑΤΟ (π.χ. Ramstein). Με συγκεκριμένη μέθοδο (χρήση γεωγραφικής περιοχής σύγκρισης στην οποία δεν βρίσκεται η αντίστοιχη στρατιωτική εγκατάσταση) διαπίστωσε ότι η επαγγελματική και θεσμική δραστηριότητα μιας στρατιωτικής κοινότητας μπορεί να αφήνει διακριτό πληροφοριακό αποτύπωμα στις μηχανές αναζήτησης.

Με μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης και χειροκίνητη επαλήθευση σε επιλεγμένα δείγματα ο ερευνητής κατόρθωσε να εντοπίσει διαδικτυακές αναζητήσεις που υποδήλωναν πιθανή στρατιωτική ιδιότητα του χρήστη, σε συνδυασμό με ευαίσθητες προσωπικές πληροφορίες όπως προβλήματα υγείας, πειθαρχικές ή ποινικές εκκρεμότητες, χρήση αλκοόλ ή ναρκωτικών και άλλες προσωπικές περιστάσεις, όπως ενδοοικογενειακές συγκρούσεις ή επαγγελματικές δυσκολίες.

Η σημασία των ευρημάτων έγκειται στο γεγονός ότι οι σχετικές πληροφορίες, μολονότι δεν συνιστούν κατ’ ανάγκη διαβαθμισμένα υπηρεσιακά δεδομένα, θα μπορούσαν να αποκτήσουν ιδιαίτερη αξία εάν συσχετίζονταν με την ταυτότητα και την υπηρεσιακή θέση συγκεκριμένων στρατιωτικών στελεχών. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από τρίτες δυνάμεις για τον εντοπισμό προσωπικών ευπαθειών και την άσκηση πιέσεων σε στελέχη που βρίσκονται σε νευραλγικές θέσεις στον στρατιωτικό τομέα.

Ως προς τις υπηρεσίες πληροφοριών ο Olejnik επέλεξε αναζητήσεις που περιλαμβάνουν αναφορές σε υπηρεσίες πληροφοριών σε συνδυασμό με λέξεις σχετικές με την απασχόληση, τη διαδικασία πρόσληψης, τις απαιτούμενες προϋποθέσεις, τις εξετάσεις επιλογής και τις υπηρεσιακές συνθήκες εργασίας. Επίσης, εξέτασε επισκέψεις σε επίσημες ιστοσελίδες προσλήψεων.

Αυτή η ανάλυση έδειξε ότι ορισμένες αναζητήσεις συνδέονται με γενικό ενδιαφέρον για επαγγελματική σταδιοδρομία στις υπηρεσίες πληροφοριών, ενώ άλλες παρουσίασαν ενδείξεις ότι ο χρήστης ή μέλος του νοικοκυριού του εργάζεται ήδη σε τέτοια υπηρεσία.

Ενδιαφέρον έχει ένα συγκεκριμένο παράδειγμα στο οποίο ο ερευνητής κατόρθωσε να περιορίσει σημαντικά τον αριθμό των πιθανών προσώπων που είχαν πραγματοποιήσει μια αναζήτηση. Η αναζήτηση αφορούσε πρόσωπο το οποίο εμφανιζόταν να εκδηλώνει σοβαρό ενδιαφέρον για πρόσληψη σε υπηρεσία πληροφοριών κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο περιεχόμενό της περιλαμβάνονταν αναφορές σε έναν σχετικά σπάνιο ακαδημαϊκό τίτλο σπουδών και σε συγκεκριμένο επιστημονικό αντικείμενο.

Ο συγγραφέας συσχέτισε αυτές τις πληροφορίες με τη χώρα της υπηρεσίας πληροφοριών, την πόλη, τη γεωγραφική περιοχή, την ημερομηνία της αναζήτησης και συμπληρωματικά στοιχεία διαθέσιμα σε δημόσιες ιστοσελίδες και μητρώα. Με τη μέθοδο αυτή, κατόρθωσε να περιορίσει το σύνολο των πιθανών προσώπων σε μόλις τρία.

Ως προς τους διεθνείς οργανισμούς ο Olejnik έδωσε έμφαση κυρίως στις Βρυξέλλες και στη Γενεύη καθώς πρόκειται για περιοχές με υψηλή συγκέντρωση εργαζομένων σε διεθνείς οργανισμούς, διπλωματικές υπηρεσίες και θεσμικά όργανα.

Στη Γενεύη, ο ερευνητής εκτιμά ότι το 27,5% του επιλεγμένου δείγματος αναζητήσεων, συνδέονται πιθανώς με εργαζομένους διεθνών οργανισμών, διπλωματικών αποστολών ή μέλη των οικογενειών τους. Για τις Βρυξέλλες, η ανάλυση περιλαμβάνει την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ και τις μόνιμες αντιπροσωπείες των κρατών μελών στην ΕΕ. Εδώ υπολόγισε ότι το 8,5% των επιλεγμένων αναζητήσεων σχετίζονται πιθανώς με προσωπικό των οργανισμών αυτών ή με μέλη των νοικοκυριών τους.

Εξίσου σημαντική είναι η διαπίστωση ότι τα δεδομένα αναζητήσεων μπορούν να αποκαλύψουν ποια πρόσωπα αναζητά ένας χρήστης και με ποιους οργανισμούς συνδέονται αυτά τα πρόσωπα. Από πλευράς ασφάλειας, οι πληροφορίες αυτές θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη χαρτογράφηση επαγγελματικών ενδιαφερόντων ή πιθανών θεσμικών συνδέσεων. Η ενδεχόμενη συστηματική επεξεργασία τους από υπηρεσίες πληροφοριών θα μπορούσε να προσφέρει πρόσθετα στοιχεία για πρόσωπα και οργανισμούς που παρουσιάζουν πληροφοριακό ενδιαφέρον.

Ο Olejnik επισημαίνει ότι πολλές από τις σχετικές αναζητήσεις περιλαμβάνουν εξειδικευμένη υπηρεσιακή ορολογία, η οποία παραμένει ορατή ακόμη και μετά την εφαρμογή των φίλτρων ανωνυμοποίησης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Συνεπώς, βάσει της μελέτης ο μηχανισμός ανωνυμοποίησης δεδομένων αναζητήσεων που επέβαλε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην Google δεν εξασφαλίζει την πραγματική ανωνυμία των χρηστών, δημιουργώντας σοβαρούς κινδύνους για την προστασία προσωπικών δεδομένων και για την εθνική ασφάλεια.

Καταλήγουμε, λοιπόν, ότι στη σύγχρονη ψηφιακή εποχή η προστασία της εθνικής ασφάλειας δεν προϋποθέτει πλέον μόνο τη παραδοσιακή διαφύλαξη διαβαθμισμένων πληροφοριών. Απαιτεί και την αποτροπή της συνδυαστικής αξιοποίησης φαινομενικά ανώνυμων δεδομένων, από τα οποία μπορούν να συναχθούν πληροφορίες για πρόσωπα που ασκούν κρίσιμα θεσμικά καθήκοντα.

 

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Απόψεις42 λεπτά πριν

Χρήστος Κηπουρός: Έκδοση “NAVTEX” προς ναυτιλλομένους των λογοκριτικών αθηναϊκών μέσων ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης

Χ. Κηπουρός: Δεν υπάρχει λόγος να μοιάζετε με τουρκικά πολεμικά πλοία για να εμποδίσετε το ταξίδι των ιδεών μας. Πέραν...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Αγωνία στην Τουρκία για το «Made in Europe»! Απόβαση της τουρκικής αυτοκινητοβιομηχανίας στο Βερολίνο για να μη μείνει εκτός ευρωπαϊκής αγοράς

Σε διπλωματικό και επιχειρηματικό αγώνα δρόμου επιδίδεται η Τουρκία, προκειμένου να αποτρέψει τον αποκλεισμό της αυτοκινητοβιομηχανίας της από τις ευρωπαϊκές...

GEOPOLITICO4 ώρες πριν

Οι λέξεις της Δημοκρατίας, χωρίς Δημοκρατία των λέξεων, στοιχειοθετούν τον καθημερινό φασισμό!

Η διαχρονική εμμονή των Κυβερνήσεων στη χρήση της λέξης “επέκταση” ως προς τα 12 μίλια, αναδίδει τέτοιο φασισμό. Όταν δε...

GEOPOLITICO5 ώρες πριν

Η εθνική ασφάλεια στο έλεος των διαδικτυακών αναζητήσεων;

Σοβαρά ερωτήματα για την προστασία της εθνικής ασφάλειας και την αποτελεσματικότητα των ευρωπαϊκών κανόνων ανωνυμοποίησης δεδομένων εγείρει μελέτη του ερευνητή...

GEOPOLITICO5 ώρες πριν

Ιρανικό δίκτυο σχεδίαζε δολοφονία στην Ελλάδα – Πέντε συλλήψεις μετά από κοινή επιχείρηση της ΕΥΠ με ξένες μυστικές υπηρεσίες

Σχέδιο δολοφονίας προσώπου που βρισκόταν στην Ελλάδα φέρεται να εξαρθρώθηκε έπειτα από πολύμηνη κοινή επιχείρηση της ΕΥΠ, των μυστικών υπηρεσιών...

Δημοφιλή