Η προοπτική μιας συμφωνίας αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ, η τουρκική αμφισβήτηση της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου και τα σενάρια στρατιωτικής αντιπαράθεσης στην Ανατολική Μεσόγειο βρίσκονται στο επίκεντρο της συζήτησης με τον Ισραηλινό σύμβουλο στρατηγικής και ασφάλειας Σάι Γκαλ. Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο «ΠΕΡΙΠΟΛΟΣ Explainer» του Flash.gr, με τον Δημήτρη Κρικέλα και τον καθηγητή Γιώργο Φίλη.

Η Ανατολική Μεσόγειος βρίσκεται στο επίκεντρο μιας σύνθετης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης, στην οποία οι ενεργειακές υποδομές, οι θαλάσσιες ζώνες και οι αμυντικές συνεργασίες αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη στρατηγική σημασία.

Στο νέο επεισόδιο της εκπομπής «ΠΕΡΙΠΟΛΟΣ Explainer», ο Σάι Γκαλ εξετάζει με τους δύο παρουσιαστές τις προκλήσεις ασφαλείας που αντιμετωπίζουν η Ελλάδα, η Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ, με ιδιαίτερη αναφορά στην τουρκική πολιτική στην περιοχή.

Το καλώδιο Ελλάδας – Κύπρου και η τουρκική αμφισβήτηση

Ένα από τα βασικά ζητήματα της συζήτησης είναι η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου, γνωστή ως Great Sea Interconnector (GSI).

Το έργο, πέρα από την ενεργειακή του διάσταση, συνδέεται με την άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, την ασφάλεια κρίσιμων υποθαλάσσιων υποδομών και την ικανότητα των εμπλεκόμενων κρατών να υλοποιούν στρατηγικά έργα υπό συνθήκες γεωπολιτικής πίεσης.

Στην εκπομπή εξετάζονται οι συνέπειες της τουρκικής αμφισβήτησης και οι δυνατότητες προστασίας του καλωδίου, με φόντο τις ευρύτερες διεκδικήσεις της Άγκυρας.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο τουρκολιβυκό μνημόνιο, το οποίο αποτελεί βασικό εργαλείο της τουρκικής επιχειρηματολογίας για τις θαλάσσιες ζώνες στην Ανατολική Μεσόγειο.

Συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής Ελλάδας – Ισραήλ;

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η συζήτηση για το ενδεχόμενο περαιτέρω θεσμικής αναβάθμισης της αμυντικής σχέσης Αθήνας και Ιερουσαλήμ.

Στο τραπέζι τίθεται η προοπτική μιας διμερούς συμφωνίας αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής, η οποία θα μπορούσε να περιλαμβάνει πρόβλεψη στρατιωτικής υποστήριξης σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης εναντίον ενός από τα δύο κράτη.

Πρόκειται για ένα ζήτημα με ιδιαίτερο στρατηγικό βάρος, καθώς μια τέτοια συμφωνία θα υπερέβαινε το σημερινό πλαίσιο αμυντικών εξοπλισμών, κοινών ασκήσεων και συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας.

Η σχετική συζήτηση αφορά μια προοπτική και όχι κάποια επιβεβαιωμένη απόφαση ή συμφωνία των δύο κυβερνήσεων.

Η «Οργή του Ποσειδώνα» και τα κατεχόμενα της Κύπρου

Ξεχωριστή ενότητα αφιερώνεται στο ενδεχόμενο στρατιωτικής σύγκρουσης μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας, καθώς και στο σχέδιο που ο Σάι Γκαλ έχει περιγράψει σε προηγούμενη αρθρογραφία του με την ονομασία «Οργή του Ποσειδώνα».

Ο Ισραηλινός αναλυτής έχει αναδείξει τη στρατηγική σημασία των κατεχομένων της Κύπρου, υποστηρίζοντας ότι η τουρκική στρατιωτική παρουσία στο βόρειο τμήμα του νησιού αποτελεί παράγοντα που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και στον ισραηλινό αμυντικό σχεδιασμό.

Στην αρθρογραφία του έχει περιγράψει την «Οργή του Ποσειδώνα» ως ενδεχόμενο πλαίσιο συντονισμένης αντίδρασης σε περίπτωση σοβαρής κλιμάκωσης. Δεν πρόκειται, βάσει των διαθέσιμων δημόσιων στοιχείων, για επισήμως ανακοινωμένο επιχειρησιακό σχέδιο των ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων.

Η συζήτηση συνδέει την ασφάλεια της Κύπρου με τις ευρύτερες ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου η τουρκική στρατιωτική παρουσία, οι σχέσεις Άγκυρας – Ιερουσαλήμ και η τριμερής συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ αποτελούν αλληλένδετα ζητήματα.

ΗΠΑ, Ευρώπη και στρατηγική αυτονομία

Το γεωπολιτικό πλαίσιο της συνέντευξης επεκτείνεται στις πολιτικές εξελίξεις στο Ισραήλ, στις επιπτώσεις των ενδιάμεσων εκλογών στις Ηνωμένες Πολιτείες και στις σχέσεις Ισραήλ – Ευρώπης.

Ιδιαίτερη θέση καταλαμβάνει το ζήτημα της στρατηγικής αυτονομίας, δηλαδή της δυνατότητας των κρατών να διαθέτουν τα μέσα και τις συνεργασίες που απαιτούνται για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους.

Η ελληνική αμυντική βιομηχανία

Σημαντικό τμήμα της εκπομπής αφορά το μέλλον της ελληνοϊσραηλινής αμυντικής συνεργασίας.

Η συζήτηση δεν περιορίζεται στην προμήθεια οπλικών συστημάτων από το Ισραήλ, αλλά επεκτείνεται στις δυνατότητες ουσιαστικής συμμετοχής ελληνικών επιχειρήσεων στον σχεδιασμό, στην ανάπτυξη, στην παραγωγή και στην εξαγωγή αμυντικών προϊόντων.

Το ζητούμενο είναι η συνεργασία να αποκτήσει ισχυρότερη βιομηχανική διάσταση, δημιουργώντας προϋποθέσεις για μεταφορά τεχνογνωσίας και συμμετοχή της Ελλάδας σε διεθνή αμυντικά προγράμματα.

Ποιος είναι ο Σάι Γκαλ

Ο Σάι Γκαλ είναι ιδρυτής και επικεφαλής της διεθνούς συμβουλευτικής εταιρείας Line of State, με αντικείμενο τη στρατηγική, την ασφάλεια και την αξιολόγηση πολιτικού κινδύνου.

Έχει διατελέσει αντιπρόεδρος Εξωτερικών Σχέσεων της Israel Aerospace Industries (IAI), ενώ διαθέτει εμπειρία ως σύμβουλος στην ισραηλινή κυβέρνηση και στο κοινοβούλιο.

Η αρθρογραφία και η επαγγελματική δραστηριότητά του επικεντρώνονται στη διεθνή ασφάλεια, στη στρατηγική αυτονομία και στις σχέσεις Ισραήλ, Ελλάδας και Κύπρου.

Στο επίκεντρο της νέας γεωπολιτικής ανάλυσης του Σταύρου Καλεντερίδη βρέθηκαν οι εξελίξεις γύρω από την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας–Κύπρου, οι τουρκικές κινήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, οι αμερικανικές πολιτικές εξελίξεις και η διασύνδεση των πολεμικών μετώπων της Ουκρανίας και του Ιράν. Ο αναλυτής άσκησε σφοδρή κριτική στην ελληνική κυβέρνηση για τη διαχείριση του καλωδίου, ενώ προειδοποίησε ότι η εντεινόμενη στρατιωτική συνεργασία Ρωσίας και Ιράν δημιουργεί νέες προϋποθέσεις διεθνούς κλιμάκωσης.

Καλώδιο: Η καθυστέρηση του γαλλικού πλοίου και τα ερωτήματα για την Τουρκία

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε ο Σταύρος Καλεντερίδης στις εξελίξεις γύρω από το Great Sea Interconnector και την παρουσία του γαλλικού σκάφους «Abeille Marengo» στο Ηράκλειο.

Επικαλούμενος πληροφορίες από την Κρήτη, ανέφερε ότι ο απόπλους του σκάφους μετατέθηκε για τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου, ενώ ο αρχικός επιχειρησιακός σχεδιασμός προβλέπει δοκιμές του εξοπλισμού βυθομέτρησης και κινήσεις εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων.

Το σημαντικότερο στοιχείο, κατά τον ίδιο, είναι ότι οι διαθέσιμες πληροφορίες δεν δείχνουν πραγματοποίηση ερευνητικών εργασιών έως το τέλος του 2026 στα επίμαχα σημεία εκτός της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης, όπου εκδηλώνεται η τουρκική αμφισβήτηση.

Ο αναλυτής συνέδεσε την εξέλιξη αυτή με τις διπλωματικές επαφές Γαλλίας και Τουρκίας, αναφερόμενος ειδικότερα στη συνάντηση της Γαλλίδας διπλωμάτη Ιζαμπέλ Ντιμόν με τον Τούρκο υφυπουργό Εξωτερικών Μεχμέτ Κεμάλ Μποζάι, πριν από την έκδοση της ελληνικής NAVTEX.

Κατά την εκτίμησή του, η γαλλική ενημέρωση προς την Άγκυρα ενδέχεται να αξιοποιείται από την Τουρκία ως επιχείρημα ότι οι δραστηριότητες στην περιοχή απαιτούν προηγούμενη συνεννόηση μαζί της.

Πρόκειται για ερμηνεία του Καλεντερίδη και όχι για αποδεδειγμένη αποδοχή τουρκικής δικαιοδοσίας από την Ελλάδα ή τη Γαλλία.

Τα τρία σενάρια για την εξέλιξη των ερευνών

Αναλύοντας δημοσίευμα της «Καθημερινής», ο Καλεντερίδης παρουσίασε τρεις πιθανές εξελίξεις: την πραγματοποίηση των ερευνών χωρίς επιχειρησιακή παρεμπόδιση, τη συνέχιση ενός διπλωματικού παζαριού υπό την παρουσία τουρκικών πολεμικών πλοίων και, τέλος, την επανάληψη μιας κρίσης αντίστοιχης με εκείνη της Κάσου.

Ο ίδιος αμφισβήτησε την κυβερνητική αισιοδοξία, υποστηρίζοντας ότι ακόμη και η ανεμπόδιστη συνέχιση των εργασιών δεν αρκεί για να θεωρηθεί επιτυχία, εάν προηγουμένως έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η Άγκυρα διαθέτει λόγο στην αδειοδότηση των ερευνών.

Παράλληλα, έθεσε ερωτήματα για τον ρόλο των γαλλικών εταιρειών και τη μεταβολή των επιχειρηματικών ισορροπιών γύρω από το έργο.

Κυπριακή παρέμβαση στον ΟΗΕ: Τα πέντε ερωτήματα προς τον Σινιρλίογλου

Σημαντικό μέρος της ανάλυσης αφιερώθηκε στον Τούρκο διπλωμάτη Φεριντούν Σινιρλίογλου και στην παρέμβαση της εκπροσώπου της Κυπριακής Δημοκρατίας στον ΟΗΕ, Μαρίας Μιχαήλ.

Ο Καλεντερίδης εξήρε τη στάση της Κύπριας διπλωμάτη, η οποία, σύμφωνα με όσα παρουσίασε, έθεσε πέντε κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, τις επιθέσεις κατά ειρηνευτών του ΟΗΕ στην Πύλα, τις τουρκικές ενέργειες στα Βαρώσια, τις καταγγελίες για βασανιστήρια στην Τουρκία και τους περιορισμούς στην ελευθερία έκφρασης και συνάθροισης.

Ο αναλυτής αντιπαρέβαλε τη στάση της Λευκωσίας με την υποστήριξη που είχε παράσχει η Αθήνα στην ανάδειξη του Σινιρλίογλου στην ηγεσία του ΟΑΣΕ.

Η συγκεκριμένη ενότητα συνοδεύτηκε από έντονη κριτική στην ελληνική διπλωματία, την οποία κατηγόρησε ότι δεν αξιοποιεί επαρκώς τα διαθέσιμα μέσα για την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων.

ΗΠΑ και Ουκρανία: Οι πολιτικές αλλαγές και η αναζήτηση νέας βοήθειας

Περνώντας στο ουκρανικό μέτωπο, ο Καλεντερίδης υποστήριξε ότι οι πρόσφατες αμερικανικές εκλογικές εξελίξεις μπορούν να επηρεάσουν την πολιτική της Ουάσιγκτον απέναντι στη Ρωσία.

Επικεντρώθηκε στις προσπάθειες ενίσχυσης της στρατιωτικής και οικονομικής βοήθειας προς το Κίεβο, αλλά και στις πρωτοβουλίες για αυστηρότερες κυρώσεις κατά της Μόσχας.

Αναφέρθηκε επίσης στις προσδοκίες του Βολοντίμιρ Ζελένσκι για μεγαλύτερη αμερικανική υποστήριξη και στις διαφορετικές εκτιμήσεις που διατυπώνονται στη Γερμανία για τη δυνατότητα του Κογκρέσου να επηρεάσει τις αποφάσεις του Ντόναλντ Τραμπ.

Στο ίδιο πλαίσιο ενέταξε τις διπλωματικές προσπάθειες για νέες συνομιλίες μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας και Ουκρανίας στο Άμπου Ντάμπι.

Ιράν: Η αμερικανική πίεση και η στρατηγική συνεργασία με τη Ρωσία

Το δεύτερο μεγάλο διεθνές μέτωπο της ανάλυσης ήταν το Ιράν.

Ο Καλεντερίδης αναφέρθηκε σε αμερικανικά σχέδια περιορισμού των οδών ανεφοδιασμού της Τεχεράνης, επισημαίνοντας ότι η προσπάθεια οικονομικής και στρατιωτικής απομόνωσης του Ιράν δεν περιορίζεται στις θαλάσσιες μεταφορές.

Εξέτασε ιδιαίτερα τη σημασία της Κασπίας Θάλασσας και των χερσαίων διαδρόμων που συνδέουν το Ιράν με τη Ρωσία και την Κίνα.

Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η Ουάσιγκτον επιδιώκει να αποδυναμώσει τους μηχανισμούς μέσω των οποίων η Τεχεράνη εξασφαλίζει έσοδα, ενεργειακές συναλλαγές και στρατιωτικό εξοπλισμό.

Παράλληλα, επικαλέστηκε πληροφορίες για συμφωνίες ρωσικής προμήθειας στρατιωτικών συστημάτων προς το Ιράν, μεταξύ των οποίων εκτοξευτές κατευθυνόμενων πυραύλων ελικοπτέρων. Διευκρίνισε, ωστόσο, ότι δεν ήταν σαφές εάν οι συγκεκριμένες παραδόσεις είχαν ολοκληρωθεί.

Η βασική του εκτίμηση είναι ότι η συνεργασία Μόσχας και Τεχεράνης έχει αποκτήσει στρατηγικό βάθος, με τις δύο χώρες να αντιμετωπίζουν αλληλένδετες στρατιωτικές και οικονομικές πιέσεις.

Κυβερνοπόλεμος και υπηρεσίες πληροφοριών

Στην ανάλυση εξετάστηκαν ακόμη περιστατικά κυβερνοεπιθέσεων σε ευρωπαϊκές χώρες και στην Ουκρανία, με αναφορές σε παραβιάσεις πληροφοριακών συστημάτων, τραπεζικών υποδομών και μηχανισμών προειδοποίησης του πληθυσμού.

Ο Καλεντερίδης εκτίμησε ότι ο κυβερνοχώρος αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία στην αντιπαράθεση των μεγάλων δυνάμεων, ιδιαίτερα καθώς η τεχνητή νοημοσύνη διευρύνει τις δυνατότητες επιθετικών επιχειρήσεων.

Τέλος, αναφέρθηκε σε καταγγελίες διαφθοράς και οργανωμένου εγκλήματος που αφορούν στελέχη των ουκρανικών υπηρεσιών ασφαλείας, υποστηρίζοντας ότι τέτοιες υποθέσεις προκαλούν σοβαρά ερωτήματα για τη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού.

Το κεντρικό συμπέρασμα της παρέμβασής του είναι ότι οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο δεν μπορούν να απομονωθούν από την ευρύτερη γεωπολιτική αναμέτρηση. Κατά τον Καλεντερίδη, οι συγκρούσεις στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, η συνεργασία Ρωσίας–Ιράν και οι εσωτερικές πολιτικές μεταβολές στις ΗΠΑ συνθέτουν ένα περιβάλλον αυξημένης αβεβαιότητας, μέσα στο οποίο η Ελλάδα καλείται να διαχειριστεί την τουρκική πίεση.

Ήταν αναμενόμενο να συμβεί κάτι ανάλογο με το περιεχόμενο του ύπερθεν τίτλου, όταν αντί για φιλντισένιες ιδέες, επικράτησαν διαχρονικά μουσαντένιες πολιτικές, οι οποίες έχουν ονομασία προέλευσης την αρχαία ρήση με τη γνωστή παρήχηση του ταυ: «τυφλὸς τά τ᾽ ὦτα τόν τε νοῦν τά τ᾽ ὄμματ᾽ εἶ». Μια και ακόμη κι η ιδέα “ALEX” τις τυφλώνει.

ΚΕΙΜΕΝΟ

Η άοπλη πολιτικά Ελλάδα και η εθνική αξιοπρέπεια «μαϊμού»

Η Ελλάδα κατέθεσε τα όπλα εδώ και πολλά χρόνια. Μια ευρωπαϊκή χώρα παραμένει επί του πεδίου άοπλη πολιτικά, αφού από το 1995 και εντεύθεν ούτε τα 12 μίλια θέσπισε στο θαλάσσιο στενό Κάσου–Κρήτης ούτε στο Νότιο Κρητικό Πέλαγος —μια και, ως γνωστόν, το τουρκικό casus belli δεν ισχύει στην Ανατολική Μεσόγειο— ούτε καν τους χάρτες της Σεβίλλης (2004) και του ΟΗΕ (2019) ενέταξε στα δημόσια έγγραφά της. Επιπλέον, η επιλογή για το καλώδιο GSI ήταν να προχωρήσει με «μέσον» —χθες ιταλικό, σήμερα γαλλικό— ενώ θα μπορούσε άνετα να γίνει με τον «Νόμο Πεπονή». Με αυτές όμως τις συνθήκες, ακόμα κι αν γίνει τώρα, θα είναι εν πολλοίς δώρον άδωρον, όταν, αντί για γνήσια, η εθνική αξιοπρέπεια έγινε «μαϊμού»· και η ιστορία έχει ήδη προδιαγράψει ένα ηλεκτρικό καλώδιο “τουρκομπαρόκ”.

Το πλιάτσικο της Άγκυρας, η Αίγυπτος και ο Κρητικός Ελλήσποντος

Ο αιώνιος κεμαλισλαμισμός, ικανοποιημένος από τον επίσης αιώνιο αθηναϊκό συμπλεγματισμό και την εγχώρια απραξία, δεν θα μείνει βέβαια μόνο στη γαλλική ρηματική διακοίνωση ούτε στο «όλα καλά» του Φιντάν. Θα συνεχίσει να επιζητά τρόπους να νομιμοποιήσει το γιγαντιαίο πλιάτσικο στα ελληνικά θαλάσσια ύδατα, μάλιστα δε, ήδη προτίθεται να προσφέρει μέρος τους ως «δώρο», προκειμένου να υπογράψει με την Αίγυπτο συμφωνία θαλάσσιων ζωνών! Όμως το Κάιρο, εφόσον μάθει για την ιδέα ALEX, όχι μόνο δεν θα αποδεχθεί να γίνει κλεπταποδόχος, αλλά θα προτείνει οίκοθεν στην Ελλάδα την ολοκλήρωση της από 06/08/2020 συμφωνίας και την ενιαία πλέον ΑΟΖ Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου.

Είναι η απόκρυψη της τουρκικής αγωνίας που επιβάλλει το γελαστό ύφος στον Φιντάν. Ποια όμως αγωνία; Το επερχόμενο γεωστρατηγικό Βατερλό των λεγόμενων Τουρκικών Στενών, εφόσον η Ελλάδα θεσπίσει 12 μίλια, δημιουργώντας τον «Κρητικό Ελλήσποντο» — αυτό το διεθνές στενό με τη μεγαλύτερη γεωστρατηγική αξία σε όλη τη Μεσόγειο. Το ίδιο ισχύει και για τα γειτονικά του ελληνικά, όσο και διεθνή, θαλάσσια στενά, τα μοναδικά στη Μεσόγειο που δεν έχουν εναλλακτικές διαδρομές και, κατά συνέπεια, διαθέτουν τεράστια γεωστρατηγική σημασία! Είναι κάτι για το οποίο έχω ήδη ενημερώσει τον καθηγητή Vivero, συντάκτη του χάρτη της Σεβίλλης αλλά και συγγραφέα του τόμου «Atlas of the European Seas and Oceans».

Το Νεότερο Ανατολικό Ζήτημα και το Αθηναϊκό κρατίδιο

Αυτό είναι το τουρκικό πρόβλημα και μια γεωπολιτική όψη του Νεότερου Ανατολικού Ζητήματος που βιώνει η Ανατολική Μεσόγειος. Αυτή είναι και η δική μου οπτική· η συνέχεια όσων είχα προαναγγείλει το 2002 για το πώς «από την πρωτεύουσα που την έκαναν χώρα, στη χώρα που θα την κάνουμε πρωτεύουσα». Σε αυτό συμβάλλουν ήδη καθοριστικά, πέραν της πρωτεύουσας γεωναυτικής Ελλάδας, οι παγκόσμιοι θαλάσσιοι διάδρομοι BRI και IMEC, όσο και η προαιώνια ρήση του Θουκυδίδη για το «μέγα το της θαλάσσης κράτος». Και το υπαρκτό ούτε μέγα είναι, ούτε θαλάσσης είναι, ούτε είναι κράτος. Διανοητικά, ηθικά και πολιτικά, κρατίδιο είναι αθηναϊκό.

Η ιδέα “ALEX” απέναντι στη «μειοδοσία εν ροή»

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η ιδέα «ALEX» —των 30 καλωδίων από την Αλεξάνδρεια στην Καβάλα και εκείθεν στην υπόλοιπη Ευρώπη— πετυχαίνει σμήνος από τρυγόνια. Με ντεσού, πέραν της φθηνής τιμής του πράσινου ρεύματος σε Ελλάδα και ΕΕ, να αναμένεται και η χαρά σε όλο το σύμπλεγμα του Καστελόριζου και σε ολόκληρο τον οικουμενικό ελληνισμό, για την ολοκλήρωση των θαλάσσιων ζωνών έως τη Στρογγύλη. Νυν υπέρ πάντων, λοιπόν, η πρωτοβουλία για την ALEX, καθώς η απραξία αποτελεί «μειοδοσία εν ροή».

Σ.Σ.: Με τη διαδικασία εισαγωγής του νομοσχεδίου της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας» στην τουρκική Βουλή, εξυπακούεται ότι η ελληνική Βουλή δεν μπορεί να καθίσει άλλη μια φορά με σταυρωμένα τα χέρια. Θα αναγκαστεί να ενεργοποιήσει τον νόμο 2321/95, με την ταυτόχρονη θεσμοθέτηση του χάρτη της Σεβίλλης ως προς την ΑΟΖ και τα 12 μίλια, αλλά και τη διαγραφή από το ΦΕΚ του νόμου 2321/95, της φασιστικής λέξης «επέκταση».

Υ. Γ. Όσο για τον Μακρόν, αποδείχθηκε περίτρανα ότι η δική του «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» που περιλαμβάνει ρηματικές διακοινώσεις να σιγοντάρουν την κεμαλισλαμιστική φαντασιοπληξία, “ούτε Ευρωπαϊκή είναι ούτε Αλληλεγγύη”. Απλά θυμίζουν τα λόγια του συμπατριώτη του Βολτέρου: “Ούτε Αγία είναι ούτε Ρωμαϊκή ούτε Αυτοκρατορία”. Απλά στις νέες διαδηλώσεις των Γάλλων μαθητών θα έπρεπε και ένα πανό: “Μακρόν βγάλε το φέσι”.

Εδώ, η συνέντευξη στο Γ. Σαχίνη:

___________________________

Διδυμότειχο Νοέμβριος 2026,