Γενικά θέματα
Άρθρο του 2016, εξαιρετικά επίκαιρο – Η Διαδικασία για την Αναθεώρηση του Συντάγματος: Προβλήματα και Προβληματισμοί
διπλωματούχου μεταπτυχιακών τίτλων (D.E.A.)
Δημοσίου Δικαίου και Φιλοσοφίας του Δικαίου
άρθρου 110 του Συντάγματος του 1975 η αναθεωρητική διαδικασία
απαιτεί από την φύση της νηφαλιότητα και διαχρονική σταθερότητα στην εκτίμηση
τόσο της ανάγκης ή λόγου της αναθεωρήσεως, όσο και του περιεχομένου της αναθεωρήσεως,
ούτως ώστε να αποφεύγονται συγκυριακές κομματικές ή παραταξιακές λύσεις σε
θεμελιώδη θέματα για την ζωή του λαού και του έθνους. Ἀπαιτείται κατά το
Σύνταγμα ευρύτερη συναίνεση, ουσιαστικά από όλο ή σχεδόν όλο το φάσμα των
πολιτικών δυνάμεων.
Γι’
αυτό, η αναθεωρητική διαδικασία συνίσταται, στην λήψη ταυτόσημης
κατά περιεχόμενο αποφάσεως, από δύο
διαδοχικές Βουλές με ειδικές πλειοψηφίες, η χρονικώς πρώτη από τις οποίες
αναφέρεται στον συγκεκριμένο λόγο ή “ανάγκη”, της αναθεωρήσεως με
σαφήνεια και πληρότητα της νέας διατυπώσεως που προτείνεται στην επόμενη Βουλή, και η χρονικώς
δεύτερη απόφαση, της δεύτερης Βουλής, συμφωνεί στην ύπαρξη της ίδιας ακριβώς
ανάγκης ή λόγου, και ως εκ τούτου ΔΕΧΕΤΑΙ την νέα διατύπωση της αναθεωρουμένης
διατάξεως ως έχει – το πολύ, απλώς
προσαρμόζει κατά τι (ελάχιστα έως ολίγιστα) την τελική διατύπωση της
αναθεωρουμένης διατάξεως στον λόγο αυτόν.
Σύνταγμα, η πρώτη Βουλή να περιορίζεται στον προσδιορισμό των αναθεωρητέων
διατάξεων και στην διατύπωση κάποιας αναφοράς στην ανάγκη αναθεωρήσεώς τους,
την οποία να λαμβάνει υπ’΄οψη της η επόμενη Βουλή μόνο αν το θέλει, αλλά
ουσιαστικά με ελεύθερη επιλογή περιεχομένου και διατυπώσεως των νέων
διατάξεων. Συνεπώς, η δεύτερη (επομένη) Βουλή δέν δύναται να προβεί στην
αναθεώρηση διατάξεων του Συντάγματος με ελεύθερη επιλογή περιεχομένου και
διατυπώσεως των νέων διατάξεων.
καταστρατηγείτο ο λόγος για τον οποίο έχει καταστρωθεί η αναθεωρητική
διαδικασία στο άρθρο 110 του Συντάγματος με δύο αποφάσεις, δύο χωριστών Βουλών,
και με ειδικές πλειοψηφίες. Θα καταλήγαμε δε εις το άτοπο, να μετατρέπεται η
απαίτηση του άρθρου 110 του Συντάγματος περί δύο χωριστών αποφάσεων από
δύο χωριστές Βουλές με ειδικές πλειοψηφίες, σε ένα παράλογο χρονικό εμπόδιο, με
το οποίο ο συντακτικός νομοθέτης θέλησε να επιβαρύνει, άνευ ουσιαστικού λόγου,
την πολιτική ζωή.
χωριστής αποφάσεως της επομένης Βουλής που ελήφθη με ελεύθερη επιλογή
περιεχομένου και διατυπώσεως των νέων διατάξεων (ύστερα από απόφαση της προηγουμένης
Βουλής που προσδιορίζει ΜΟΝΟ το ποιές είναι οι αναθεωρητέες διατάξεις, με
γενική αναφορά στην ανάγκη αναθεωρήσεώς τους) έχει ισχύ απλής νομοθετικής
ρυθμίσεως.
ευρισκόμεθα χρονικώς στην περίοδο της επόμενης Βουλής, δύναται να θεωρηθεί ότι,
αυτή η υποτιθεμένως αναθεωρείσα διάταξη,
έτσι όπως έχει με την νέα διατύπωσή της, έχει ισχύ προτάσεως προς την επόμενη
Βουλή για ταυτόσημη αρχή αναθεώρησης.
αφ’ ενός μεν είναι δυνατόν να υπάρξουν εύλογες αποκλίσεις από αυτήν την ρύθμιση
νομοθετικής ισχύος, με νεώτερους και/ή ειδικότερους νόμους, αφ’ ετέρου δε δεν ισχύει αυτή η νέα διάταξη ούτε σέ επίπεδο απλού νόμου, στον βαθμό που αντιφάσκει ευθέως
προς τις φερόμενες ως προϊσχύσασες συνταγματικές διατάξεις (φερόμενες μεν ως
προϊσχύσασες αλλά εξακολουθούσες να έχουν συνταγματική ισχύ, αφού τηρήθηκε
πλημμελώς η συνταγματική διαδικασία αναθεωρήσεώς τους).
υπ’όψιν ότι, μέχρι σήμερα, δεν έχει τηρηθεί ορθὠς η αναθεωρητική
διαδικασία, αλλά τηρήθηκε πλημμελώς με την ανωτέρω έννοια, θα μπορούσε κάποιος
βάσιμα να ισχυρισθεί, ότι εξακολουθεί να ισχύει το Σύνταγμα του 1975 έτσι όπως
αρχικώς ψηφίσθηκε, οι δε λοιπές διατάξεις που έχουν εισαχθεί, ισχύουν ως απλοί
νόμοι της δεύτερης εκάστοτε Βουλής, χωρίς η ισχύς τους να δύναται να
υποσκελίσει ή παραμερίσει την ισχύ των συνταγματικών διατάξεων του Συντάγματος
του 1975.
αυτήν την εκδοχή, θα πρέπει να θεωρηθεί ότι εξακολουθεί από νομικής απόψεως α)
να ισχύει το άρθρο 48 του Συντάγματος του 1975 που προβλέπει την δυνατότητα
κηρύξεως καταστάσεως ανάγκης και για την αντιμετώπιση σοβαρών εσωτερικών
κινδύνων, β) εξακολουθεί να υπάρχει η δυνατότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας
να συγκαλεί σε περίπτωση σοβαρής εθνικής περιστάσεως το Συμβούλιο της
Δημοκρατίας (άρ. 39 του Συντάγματος 1975), γ) εξακολουθεί να υπάρχει η
δυνατότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας να διαλύει την Βουλή και να
προκηρύσσει εκλογές, σε περίπτωση προφανούς δυσαρμονίας της Βουλής με το λαϊκό
αίσθημα ή εάν η σύνθεση αυτής δεν εξασφαλίζει κυβερνητική σταθερότητα
(άρ. 41 του Συντάγματος του 1975), δ) εξακολουθεί να υπάρχει η δυνατότητα του
Προέδρου της Δημοκρατίας να συγκαλεί “παρ΄ αυτώ” το Υπουργικό
Συμβούλιο υπό την προεδρία του σε εκτάκτους περιστάσεις (άρ. 38 παρ. 3 του
Συντάγματος του 1975) κ.ο.κ.
ουσιαστική νομική τους ορθότητα, έχουν να αντιπαλαίσουν με τις κατεστημένες
πρακτικές συνταγματικής προχειρότητας, οι οποίες οδήγησαν ήδη σε αναθεωρήσεις πολιτικής
συγκυρίας, δηλαδή αναθεωρήσεις πλημμελείς κατά την ανωτέρω έννοια, και άρα συνταγματικώς ανίσχυρες.
, συνετέλεσαν ή αποδέχθηκαν εμπράκτως τέτοιες αναθεωρήσεις δεν είναι εύκολο να
δεχθούν και δη δημόσια, ότι έχουν σφάλει περί την ερμηνεία του άρθρου 110 του
Συντάγματος. Τούτο, πολλώ μάλλον, που η δοθείσα μέχρι σήμερα ερμηνεία στο άρθρο
αυτό, δεν αφίσταται του τυπικού γράμματος αυτού, αν και, νομίζουμε, αφίσταται
πασιδήλως του αληθούς κατά κρίσιν μέσου αγαθού και σώφρονος ανδρός, νοήματος
του άρθρου τούτου.
Προέδρου της Δημοκρατίας ενός προσώπου που απλώς επρόκειτο να ευρίσκεται στην
θέση αυτήν, χωρίς να χρησιμοποιεί τις απονεμόμενες από το Σύνταγμα του 1975 ως
άνω δυνατότητες, έχει οδηγήσει σε άτοπα όπως αυτά που είδαμε μεταξύ των διπλών εκλογών, μετά την αποτυχία του
πολιτικού πειράματος της Κυβερνήσεως
Παπαδήμου , οπότε ο ρόλος του Προέδρου
της Δημοκρατίας περιορίσθηκε στο να ακούει τους αρχηγούς κομμάτων, η δε Βουλή
να μην υπάρχει παρά μόνο ως παρωδία Βουλής μιάς ημέρας, αντί να συσκέπτονται οι
βουλευτές μεταξύ τους, με τους αρχηγούς των κομμάτων και με τον Πρόεδρο της
Δημοκρατίας, με αντικείμενο την ανάδειξη ισχυρής Κυβερνήσεως εν όψει των
συγκεκριμένων σοβαρών θεμάτων και επιλογών της Ελλάδος.
τούτο, χρήσιμο είναι, Α) Να θεωρηθεί από όλους ότι ισχύει ως Σύνταγμα μόνο το
κείμενο του Συντάγματος του 1975, οι δε αναθεωρήσεις του ότι είχαν ισχύ απλού
νόμου, Β) Να τεθεί σε κίνηση μία συνταγματικώς ομαλή αναθεώρηση του Συντάγματος
για ταυτόσημη απόφαση δύο χωριστών Βουλών κατά τα ανωτέρω, ούτως ώστε να
προσαρμοσθεί το Σύνταγμα του 1975 στις εξελίξεις, ίσως δε και να “συνταγματοποιηθούν”
με την δέουσα διαδικασία και ορισμένες διατάξεις που αναθεωρήθηκαν πλημμελώς
κατά τα ανωτέρω, και Γ) Να εξετάζεται και πάλι από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας,
ως αυτονόητο καθήκον του, το ενδεχόμενο
διαλύσεως της Βουλής και η προκήρυξη εκλογών, σε περίπτωση δυσαρμονίας
της κυβερνητικής πλειοψηφίας με το
λαϊκό αίσθημα.
επί πολύ και χωρίς μείζονα εθνική και κοινωνική καταστροφή, τα παιχνίδια εν ου
παικτοίς, που καθιστούν τις εκλογές διαδικασία
εξαπατήσεως υπονομεύοντας ab initio την
επίτευξη στοιχειώδους αρμονίας μεταξύ λαού, Βουλής και Κυβερνήσεως, και θέτοντας σε κίνηση, στο σύνολό τους και
κατά την φύση τους, την διαδικασία ουσιαστικής καταλύσεως όχι μόνο του Συντάγματος αλλά και
της Δημοκρατίας και της Ελλάδας. Ποιά είναι αυτά τα παιχνίδια, πού καθένα τους
μπορεί να κρίνεται οριακώς ως «συνταγματικό», αλλά που όλα μαζί συνδυασμένα,
συνιστούν απειλή, τόσο για την δημοκρατία όσο και την Ελλάδα; Ιδού:
εκπροσωπούν τον λαό και το έθνος, αλλά το κόμμα μόνον ή κυρίως, β) ανυπαρξία δυνατότητας
συζητήσεως μεταξύ βουλευτών μετεκλογικώς για την ανάδειξη ισχυρής Κυβερνήσεως,
πέρα από προσχεδιασμένες (ακόμη και στο εξωτερικό;) συζητήσεις μεταξύ αρχηγών κομμάτων, γ) ανυπαρξία δυνατότητας να
παρέμβει μετεκλογικώς καταλυτικά, για την ανάδειξη ικανής και σοβαρής
Κυβερνήσεως, ένας ισχυρός στον λαό και κατά το Σύνταγμα, και χωρίς κομματικές
ή άλλες δεσμεύσεις, Πρόεδρος της
Δημοκρατίας – πώς; απαιτώντας τοποθετήσεις αρχηγών και βουλευτών επί
συγκεκριμένων θεμάτων, εντοπίζοντας συγκλίσεις και αποκλίσεις, και γεφυρώνοντας
ό,τι γεφυρώνεται, καταγγέλλοντας δε ό,τι κακόβουλα ή ανεξήγητα δεν γεφυρώνεται
και από ποιόν. Η θέσις από τπν Π.τ.Δ., της γενικής ερωτήσεως μόνον, αν υπάρχει
ή υπήρξε ήδη συμφωνία των πολιτικών αρχηγών, θα ταίριαζε σέ ένα μηχάνημα και
όχι στον ρυθμιστή του δημοκρατικού πολιτεύματος μιάς «προεδρευομένης»
κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
αναθεωρήσεως διατάξεων του Συντάγματος, δεν εκφράζει απλώς μία γνώμη του
γράφοντος, αλλά ξεκινά από την φύση των
όντων για να βρεί την αληθή και “βιώσιμη” διαχρονικώς έκφραση της
βουλήσεώς τους, και όχι από την συγκυριακή βούλησή τους μόνον, πράγμα που
γίνεται πρόξενος προχείρων αποφάσεων. Ειδικότερα:
νομίζω λάθος να τίθεται τό θέμα εάν “μπορεί η πρώτη Βουλή να δεσμεύσει την
δεύτερη Βουλή”, διότι τότε βάση της Αναθεωρήσεως του Συντάγματος θα
ήταν η βούληση δύο Βουλών (βουλησιαρχική εκδοχή περί λειτουργίας της ιδίας
Βουλής και δη με δύο, ενδεχομένως και αντιφάσκουσες, αποφάσεις της) και ένα
αόριστο “ναι” του λαοῦ με την ψήφο του στο μεταξύ χρονικό
διάστημα.
που υπάρχει, από το οποίο “είναι” προέρχεται φυσικά η βούληση των
ελλόγων όντων, και συγκεκριμένα:
αποφασίζει ως αντιπροσωπευτικό όργανο του λαού και του δημοκρατικού κράτους
του, διαμορφώνοντας την ενιαία ( πλήρη και όχι αντιφάσκουσα) βούλησή της,
περί της αναθεωρήσεως, μετά συνέσεως και περισκέψεως, ήτοι δύο φορές με αποφάσεις
της απέχουσες χρονικώς μεταξύ τους.
ώστε να έχουν μεσολαβήσει εκλογές, τουτέστιν ο λαός, ενήμερος για το τί και πώς
ακριβώς προτείνεται να αναθεωρηθεί, να έχει την ευκαιρία να εκφράσει την γνώμη
του επί της προτάσεως της αναθεωρήσεως, ψηφίζοντας ή καταψηφίζοντας υποψηφίους
βουλευτές και κόμματα, που εκφράζονται συγκεκριμένως επί της μίας ή της άλλης
αναθεωρήσιμης διατάξεως.
ξεχνάμε, ότι ο λαός με την ψήφο του κρίνει με βάση πολλά κριτήρια και είναι
φυσικό, υπό την ευρέως διαδεδομένη
εκδοχή της βουλησιαρχίας (δηλαδή ότι, θα ορίσει η χρονικώς δεύτερη Βουλή ό,τι
θέλει), να αδιαφορεί για την προτεινόμενη από την πρώτη Βουλή αναθεώρηση. Τούτο
συνέβαινε έτσι μέχρι σήμερα, διότι η αναθεώρηση της πρώτης Βουλής ήταν, ουσιαστικώς,
αόριστη, διότι εκλαμβανόταν ως πρότασις μη δεσμευτική. Οπότε, εκαλείτο ο
λαός, αγνοώντας τί περιεχόμενο θα έχει πράγματι η αναθεώρηση, να δώσει στην
δεύτερη Βουλή ουσιαστικώς λευκή εξουσιοδότηση, για πώς θα αναθεωρηθεί αυτό που
η πρώτη Βουλή όρισε ως αναθεωρητέο.
θα οδηγούμαστε σε συνταγματικώς απαράδεκτες και άτοπες πρακτικές: – α) Ο λόγος
της αναθεωρήσεως της πρώτης Βουλής για την μία ή την άλλη διάταξη,
δύναται να ριφθεί στον κάλαθο των αχρήστων από την δεύτερη Βουλή, – β) Τούτο
μπορεί να γίνει χωρίς νομική δέσμευση της δεύτερης Βουλής από την ψήφο του
λαού, παρά το ότι πρόκειται, το πιθανότερο, για θεμελιωδέστατα ζητήματα, – γ) Άρα μπορεί η αναθεώρηση να προσλάβει, ευχερώς,
μορφές περιφρονήσεως της γνώμης του λαού, ο οποίος, όταν ψήφιζε, είχε υπ’ όψη
του μόνο την απόφαση της πρώτης βουλής και τις μη δεσμευτικές υποσχέσεις
των κομμάτων, και – δ) Υπό την βουλησιαρχική εκδοχή της ερμηνείας του
Συντάγματος ( δηλαδή ότι, ό,τι θέλει θα το ορίσει η χρονικώς δεύτερη
Βουλή), ακόμη και ένα ολόκληρο Μνημόνιο,
στις βασικές αρχές του, δύναται να περιληφθεί στο Σύνταγμα από την
δεύτερη Βουλή, ως περιεχόμενο της αναθεωρήσεως της τάδε και της τάδε
αναθεωρητέας διατάξεως του Συντάγματος! Κι αυτό, χωρίς ποτέ να έχει συμφωνήσει ο Ελληνικός
λαός, και χωρίς να έχει αποφανθεί ομοίως η πρώτη Βουλή! Τούτο κείται πέραν πάσης δημοκρατικής λογικής.
υπό την μη βουλησιαρχική ερμηνεία του Συντάγματος, που στηρίζεται στην
αληθινή νομική και πολιτική φύση των εν λόγω διαδικασιών αναθεωρήσεως, κατά την οποία η βούληση είναι αποτέλεσμα
διαφανείας, ενημερώσεως και διαλόγου όλων των εμπλεκομένων ως ελλόγων
όντων (την οποία εκδοχή υποστήριξα και υποστηρίζω ως τήν μόνη αληθώς σύμφωνη με
τις διατάξεις του Συντάγματος), η πρόταση αναθεωρήσεως με την απόφαση της
πρώτης Βουλής, πρέπει να είναι πλήρως προσδιορισμένη, έτσι ώστε ο λαός να είναι
πράγματι κυρίαρχο όργανο του δημοκρατικού κράτους – και όχι
χειροκροτητής κομμάτων, τα οποία εν κρυπτώ θα προσυμφωνούν και στην συνέχεια μετεκλογικώς
θα αποφασίζουν ερήμην του λαού, για την μία ή την άλλη αναθεωρούμενη διάταξη.
να αντιστραφεί ευχερώς το επιχείρημα περί μεγάλης δυσχερείας της
αναθεωρήσεως, την οποία δύναται να επικαλεσθεί κάποιος, για να αποκρούσει την ουσιαστική ερμηνευτική
εκδοχή που εκτίθεται ανωτέρω: Πρέπει
να είναι δυσχερής η αναθεώρηση του Συντάγματος. Άλλωστε, προβλέφθηκε ως δυσχερής
μετά λόγου γνώσεως από τον Συντακτικό νομοθέτη.
Αλλά, κατέστη το Σύνταγμα διάτρητο με αναθεωρήσεις συνταγματικώς ανίσχυρες και δυστυχώς
εφαρμοσθείσες μέχρι σήμερα , με τα γνωστά αποτελέσματα: Πολιτικά αδιέξοδα, το
ένα μετά το άλλο, ακριβώς λόγω της βουλησιαρχίας που επικράτησε στην πολιτική
ζωή, με τις πρόχειρες και μη μελετημένες εν γένει αποφάσεις αλλά και συνταγματικές
αναθεωρήσεις. Πρόχειρες βουλησιαρχικές αναθεωρήσεις, καθ’ό,τι άνευ
ισορροπιών κατά την φύση των όντων, και φυσικής άρα δυσλειτουργίας, του
συστήματος. Αναθεωρήσεις βέβαια, μελετημένες
καλά με βάση όμως μόνον τις συγκυριακές επιδιώξεις των κομμάτων.
συνεχισθεί η βουλησιαρχία του θετικισμού, που εισήχθη εις τα καθ’ ημάς, τόσον
ως πολιτική πρακτική, όσον και ως σχολαστική νομική “επιστήμη”, διότι
ευρίσκεται εκτός του ιδικού μας πολιτισμού. Ως γνωστόν η βουλησιαρχία αυτή
εισήλθε στα νομικά μας, προελθούσα από τον γνωστό καθηγητή Χάνς Κέλσεν, θετικιστή της θεωρίας του δικαίου του
μεσοπολέμου. Αυτός, απολυτοποιώντας την βούληση των
κρατικών οργάνων διατεταγμένη μάλιστα σε μορφή πυραμίδας από το Σύνταγμα
μέχρι την ατομική διαταγή, χωρίς checks and balances μεταξύ κρατικών
οργάνων, θεμελίωσε εν γνώσει του επί του αντικειμενικού γράμματος του νόμου,
νόμου οποιουδήποτε περιεχομένου, την αυθαιρεσία επί της φύσεως των όντων (επί
ανθρωπίνων προσώπων και επί της φυσικής δημιουργίας) – δηλαδή θεμελίωσε,
μάλλον ἄθελά του και από σκοτισμό του
λαμπρού λογικώς νοός του, την γενική θεωρία του δικαίου τόσον του ναζισμού, όσον
και, γενικώτερα, του τεχνολογικού ολοκληρωτισμού.
η οντολογική βάση από την μία πλευρά των ζητημάτων, και από την άλλη πλευρά των
οργάνων της Πολιτείας, όπως π.χ. η Βουλή και ο λαός ως όργανα της
Πολιτείας (όπως αυτά προσεγγίσθηκαν ανωτέρω, στα λεχθέντα περί ισχύοντος
Συντάγματος και δεούσης διαδικασίας αναθεωρήσεως αυτού) η βούληση των δημοσίων οργάνων θα
διαμορφώνεται ελαττωματικά από απόψεως ουσίας: με ολοένα αυξανόμενα στοιχεία κρατικής
αυθαιρεσίας, και κοινωνικής αναισθησίας ή εικονικής ευαισθησίας. Δεν είναι δε,
ούτε αναγκαίο ούτε καλό, η βουλησιαρχία, είτε υποκειμενική (πολιτική και
κομματική) είτε αντικειμενοποιημένη νομικώς κατά Κέλσεν, να καλύπτει το
Σύνταγμα και την διαδικασία αναθεωρήσεως του Συντάγματος.
ότι οι ειδικές πλειψηφίες των δύο Βουλών εξασφαλίζουν κάποια μορφή συναίνεσης
στο περιεχόμενο της αναθεωρήσεως, και κάποια χρονική σταθερότητα, διότι 3/5 δεν βγαίνουν εύκολα σε καμμία βουλή,
αλλά τούτο δεν αρκεί: α) Δεν αρκεί η συγκυριακή κομματική σύμπλευση δύο
Βουλών, για μία επιτυχή και εις βάθος χρόνου ορθή αναθεώρηση, αρκεί μόνο για
την αναθεώρηση με βάση τις συγκυριακές επιδιώξεις των συγκεκριμένων κομμάτων,
και για κάποια “πασαλείμματα” εκσυγχρονισμού, που και άν έχουν κάποια
καλά στοιχεία (όπως η περί της αρχής της αναλογικότητας διάταξη του άρθρου 25
του Συντάγματος) , στην συνέχεια δεν τελεσφορούν, αφού στερούνται τήν αναγκαία
εμβάθυνση στην φύση των προβλημάτων και την σύμπνοια μεταξύ δύο Βουλών και
λαού, για την καλλίτερη επανασυγκρότηση ή εκσυγχρονισμό της λειτουργίας
του κράτους (δείτε π.χ. πώς περιόρισε την εμβέλεια της αρχή της αναλογικότητας
του άρθρου 25 του Συντάγματος, η νομολογία του Συμβουλίου της
Επικρατείας). β) Θα βγούν τα 3/5 των βουλευτών, ως πλειοψηφία για
αναθεώρηση πολύ πιό εύκολα, εάν η αναθεώρηση έχει διαφάνεια εξ αρχής, επαρκή
θεμελίωση κατά κοινή αποδοχή, και όχι συγκυριακό χαρακτήρα – πέραν του
ότι τούτο απαιτείται ουσιαστικώς από το Σύνταγμα.
δύσκολη ή και αδύνατη, υπάρχει το επίπεδο του νόμου. Το συνταγματικό επίπεδο
της αναθεωρήσεως, δεν είναι για να χρησιμοποιείται βουλησιαρχικώς από κόμματα,
για τον περιορισμό είτε τοῦ λαοῦ είτε των άλλων κομμάτων, είτε
των δικαστηρίων, είτε των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ούτε για την παρά φύσιν
“διεύρυνση” των τελευταίων, αλλά υπάρχει γιά τήν καλλιτέρευση της
δομής και της λειτουργίας της Πολιτείας, και τούτο, μόνον υπό πολτικές και κοινωνικές
συνθήκες γενικής πολιτικής συναινέσεως.
εκσυγχρονισμούς που βολεύουν ιδίως αυτούς και μόνον, ή μόνον συγκεκριμένα
κόμματα ή παρατάξεις, ας βιάζονται, διότι αν βιάζονται χωρίς γενική πολιτική συναίνεση,
τούτο σημαίνει ότι α) το θέμα δεν έχει ωριμάσει για αναθεώρηση, ή β) πάντως δεν
ανήκει στό συνταγματικό επίπεδο, οπότε
εκ φύσεως θα ανήκει αα) είτε στο επίπεδο του νόμου, ββ) είτε στό επίπεδο
της κανονιστικώς δρώσης Διοικήσεως.
Αναθεωρήσεως του Συντάγματος: Δεν ισχύει νομικώς η μέχρι σήμερα
αντισυνταγματική πρακτική των αναθεωρήσεων ως συνταγματικό δίκαιο, αλλά εφαρμόζεται
μόνον ως εν τοις πράγμασι πρακτική. Θα αποτελούσε δίκαιο, μόνο αν ήταν ουσιαστικώς
σύμφωνη με το Σύνταγμα ή συμπληρωματική αυτού, που δεν είναι. Δεν αντέχει δε η
δογματική θεώρηση της εν λόγω πρακτικής, στην εμβάθυνση του νοήματος των
διατάξεων του άρθρου 110 του Συντάγματος που επεχείρησα παραπάνω. Και η
εμβάθυνση αυτή δεν απαρτίζεται από σκέψεις περί θετέου δικαίου αλλά από ανάλυση
του ισχύοντος συνταγματικού δικαίου προς διόρθωση κακώς κειμένων.
δεύτερη Βουλή έχει νομιμοποίηση να αναθεωρήσει, αλλά φρονώ, πιστεύω φρονίμως,
ότι την έχει προς αναθεώρηση μόνο στα όρια και σύμφωνα με την απόφαση της
πρώτης Βουλής (που πρέπει διά τούτο να είναι συγκεκριμένη) και όχι εν λευκώ. Η ουσία είναι ότι ο λαός ποτέ δεν θα ακούγεται
ουσιαστικώς σύμφωνα με την γνώμη συνταγματολόγων που μέχρι σήμερα ακολουθήθηκε, ενώ με την
διαδκασία αναθωρήσεως που κατά την γνώμη μου επιτάσσει το Σύνταγμα, θα
ακούγεται πρεπόντως ο λαός.
αναθεωρήσεως με δημοψήφισμα είναι πράγμα όχι πάντα ευκταίο, αφού είναι μέθοδος
επιδεκτική σε καταχρήσεις – χρειάζονται σωστές προϋποθέσεις θεσπισμένες σε
συνταγματικό επίπεδο. Υπάρχει ο κίνδυνος
και δη με τα σύγχνονα ΜΜΕ να διαμορφωθεί τεχνητά πλειοψηφία σε δημοψήφισμα,
μέσω κοινωνικών δικτύων επιρροής που αντικαθιστούν την κοινωνία.
δίκτυα σχηματίζονται και αποκτούν πολιτική επιρροή,…αλλά επί ποίου; επί του
εαυτού τους; Επί της πολiτικής, αλλά και επί της ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, φυσικά.
μέν χρήσιμο εργαλείο αναλύσεως όταν αυτή γίνεται με όρους εξουσίας, αλλά είναι
συρρικνωτική της πραγματικότητας, η θεώρηση που στηρίζεται σε όρους εξουσίας
μόνον. Τέτοια θεώρηση, αδικεί και την κοινωνία και τον άνθρωπο και την
“ανθρωπιά” του – την εν Χριστώ Ιησού (κοινωνικώς θεούμενη) ανθρωπότητά
του καλλίτερα.
ανθρώπινα δικαιώματα, είναι δεδομένα εκ φύσεως, αλλά και ζητούμενα κατά το
“τέλος” τους, κατά τον ουσιαστικό σκοπό της υπάρξεώς τους.
άλλως πως, ότι κατ’ αυτόν και γι’ αυτόν δεν υπάρχει εν τέλει κοινωνία και ότι
άρα δεν υπάρχει καν κάποια βασική κρατική ιδεολογία προερχόμενη από τον λαό (δηλαδή
ιδεολογικές βάσεις συσσωματώσεως της ΟΛΗΣ κοινωνίας σε δημοκρατικό κράτος), αλλά
μόνον δίκτυα κοινωνικής δικτυώσεως με δύναμη μεταφράσεώς τους άμεσα ή έμμεσα σέ
κρατική ή παρακρατική εξουσία, πέραν του
ότι είναι δυστυχής ως άνθρωπος, μπορεί να γίνει και πολύ επικίνδυνος για την
δημοκρατία.
χρησιμοποιήσει το δημοψήφισμα ως μέθοδο επικρατήσεως κάποιων κοινωνικών
δικτυώσεων, οσονδήποτε πολυπληθών, επί
του πάντως πολυπληθέστερου, και πράγματι συνταγματικώς αρμοδίου, Ελληνικού λαού.
επισφαλή και αντιδημοκρατικά χωρίς πλήρη και εις βάθος ενημέρωση όλων, και
χωρίς παροχή χρόνου και δυνατοτήτων για πολιτική ζύμωση στόν λαό, πράγματα που
σε περιόδους σοβαρῶν οικονομικών κρίσεων όπως η σημερινή, και σε τοπίο πνευματικής
ερημίας, διεθνιστικού έως και αντεθνικού σφυροκοπήματος, και παραπληροφορήσεως
υπό των ΜΜΕ, αντικειμενικώς δεν υπάρχουν.
για για σοβαρές αποφάσεις ή και «ανατροπές», τόσο σε θέματα συνταγματικής
αναθεωρήσεως αντί της δεούσης συνταγματικής διαδικασίας του άρθρου 110 του
Συντάγματος, όσο και παραπλεύρως της συνταγματικής διαδικασίας αυτής, ή περαιτέρω,
σε θέματα νομοθετικού επιπέδου, συνιστούν μέθοδο χειραγωγήσεως (MANIPULATION) του λαού και όχι
δημοκρατική.
ΨΗΦΟΥ. Για να είναι πραγματικά δημοκρατική η όποια συνταγματική αναθεώρηση, αλλά
και επιτυχημένη πολιτικο-κοινωνικώς και αποτελεσματική πολιτικώς, απαιτείται αναγκαίως,
αντί δημοψηφίσματος, να έχει τηρηθεί η κατά το ἄρ. 110 του Συντάγματος διαδικασία
έτσι, ώστε να ψηφισθεί η αναθεώρηση με αυξημένες πλειοψηφίες «του όλου αριθμού
των βουλευτών», ρεαλιστικά και όχι εικονικά:
την πρώτη Βουλή όσο και για την δεύτερη,
να έχει τηρηθεί η απαιτούμενη κατά το άρ. 51 του Συντάγματος καθολικότητα της
ψήφου ενεργώς, δηλαδή το υποχρεωτικόν της ψηφοφορίας, που απορρέει από την
παράγραφο 3 του άρθρου 51 του Συντάγματος – και που έχει τεθεί ρητώς με την
παράγραφο 5 του ιδίου άρθρου.
παραγράφου 5 αυτής, προβλεπόταν ότι με νόμο θα ορισθούν οι εξαιρέσεις από την
υποχρεωτικότητα της ψήφου, καθώς και οι ποινές για όσους δέν ψηφίζουν, αλλά
αυτό το εδαφιο καταργήθηκε με αντισυνταγματική, κατά τα ανωτέρω, πρακτική
αναθεωρήσεως, το 2001. Άρα, η τοιαύτη μη έγκυρη κατάργηση του εδαφίου αυτού, επέφερε άμεση νομική σύγχυση
ως προς τον εάν εξακολουθεί να κολάζεται ποινικά όποιος δεν ψηφίζει, αλλά δεν
αποκλείεται η δικαστική ή διά της νομοθετικής οδού ανανέωση του ποινικού
κολασμού, αφού αυτός δέν αποκλείεται συνταγματικώς (ούτε καν υπό την εκδοχή της
αναθεωρημένης παραγράφου 5 του άρθρου 51 του Συντάγματος).
επικοινωνιακή αλλαγή στην ορολογία, την οποία επέφερε η ιδεολογική ἀπαξίωση της
υποχρεωτικότητας της ψήφου, διά της ως άνω αναθεωρήσεως της εν λόγω παραγράφου
5, αλλά καί διά της προσφάτου τότε καταργήσεως των εκλογικών βιβλιαρίων: Αντί
γιά «εκλογείς» ή γιά «πολίτες», γίνεται λόγος πλέον γιά «ψηφίσαντες» ή για «ψηφοφόρους».
Καί είναι βεβαίως άλλο πράγμα να ευρίσκεται στην εξουσία μία Κυβέρνηση που
είναι Κυβέρνηση μειοψηφίας διότι δεν έχει την εμπιστοσύνη των πολιτών ή των εκλογέων,
δηλαδή του εκλογικού σώματος, και άλλο πράγμα να ευρίσκεται στην εξουσία μία
Κυβέρνηση που είναι Κυβέρνηση μειοψηφίας διότι έχει την σχετική πλειοψηφία των
ψήφων των «ψηφισάντων ψηφοφόρων». Στην πρώτη περίπτωση καθίσταται εμφανές με
κλασσικό τρόπο το πραγματικό πρόβλημα της δημοκρατικής νομιμοποιήσεώς της, ενώ
στην δεύτερη περίπτωση, ως Κυβέρνηση της πράγματι μειοψηφίας των εκλογέων αλλά
πλειοψηφίας των «ψηφισάντων ψηφοφόρων», μπορεί να εξακολουθήσει να κυβερνά με
«νομιμοποίηση» μη πράγματι δημοκρατική, αλλά αναγόμενη στην υποθετική
μελλοντική πλειοψηφία μιάς επικοινωνιακά αρξαμένης «διαρκούς ανατροπής» ή
«διαρκούς επαναστάσεως».
ότι μία συνήθης αποχή της τάξεως 5-15% δύναται να οφείλεται σε ανυπέρβλητα
εμπόδια, όπως προκεχωρημένον της ηλικίας ή μετανάστευση, η παραβίαση του
συνταγματικού κανόνος που επιβάλλει την υποχρεωτικότητα της ψήφου για όλους
τους εκλογείς, δύναται και πρέπει να ελέγχεται δικαστικώς, όταν η αποχή υπερβαίνει
σημαντικά τα ποσοστά αυτά.
ψήφοι, προστιθέμενες, ξεπερνούν το 20% του όλου αριθμού των ψηφοφόρων, δεν
δύναται πλέον να γίνει λόγος για πράγματι αντιπροσωπευτική των «εκλογέων» ή των
«πολιτών» Βουλή, και πολύ ολιγώτερον για Βουλή έχουσα αρμοδιότητα κινήσεως ή συνεχίσεως
της διαδικασίας αναθεωρήσεως του
Συντάγματος.
ιδιαιτέρως, διότι αλλιώς, το αποκτηθέν με τόσους κόπους και αίμα εθνικών αγώνων,
εθνικό κράτος μας και το συνακόλουθον αυτού ελεύθερο δημοκρατικό πολίτευμα,
μπορεί να καταργηθούν ή να «αλλοιωθούν», από οργανωμένες μειοψηφίες πού συγκυριακώς
ευρίσκονται στην εξουσία, διαθέτοντας περιστασιακή πλειοψηφία ψήφων των
ψηφοφόρων, αλλά όχι και πραγματική πλειοψηφία (πλειοψηφικής εμπιστοσύνης)
απορρέουσα από τις ψήφους όλων των πολιτών ή εκλογέων, δηλαδή του όλου
εκλογικού σώματος, όπως επιτάσσει το Σύνταγμα.
διεθνείς πολιτικο-οικονομιές συνθήκες, το μέν ελεύθερο εθνικό κράτος κινδυνεύει
να καταντήσει διεθνιστικό κέλυφος κενό από «περιεχόμενο» (περιεχόμενο είναι εν
προκειμένω κατά μέγα μέρος το έθνος, η κρατική ισχύς, οι ιστορικές και αξιακές αναφορές
της κοινωνίας – σε μας, κοινωνίας ως γένους Ρωμηών-Ελλήνων), το δε δημοκρατικό
πολίτευμα κινδυνεύει να μετατραπεί από θεσμικό οικοδόμημα στεγάσεως του
δημοσίου και εθνικού συμφέροντος, σε εργαλείο οργανωμένων μειοψηφών.
χειρότερη από την αμάθεια, αφού ο ημιμαθής νομίζει ότι ξέρει, έτσι και η
αλλοίωση του δημοκρατικού πολιτεύματος είναι χειρότερη από την κατάργησή του. Διότι,
κατά του καταργήσαντος το δημοκρατικό πολίτευμα, εκδηλώνεται φυσικώς αντίσταση
του λαού, αλλά και αξιακή οριοθέτηση της περαιτέρω κατωφερούς πολιτικής πορείας,
υπό πολλών δημοσίων οργάνων και πολλαπλασιαστών μηνυμάτων στον δημόσιο λόγο.
το δημοκρατικό πολίτευμα, και δη με πρόσχημα τους κινδύνους καταργήσεως της
δημοκρατίας υπό άλλων, αφ’ ενός μεν ο
λαός τηρείται σέ σύγχυση ως προς την διάπλαση τυραννίας, και διχαζόμενος δεν
ανθίσταται, αφ’ ετέρου δε οι κρατικοί αρμόδιοι και οι πολλαπλασιαστές μηνυμάτων
στον δημόσιο λόγο υπηρετούν ολοένα περισσότερο την, ολισθαίνουσα σε τυραννία,
κατ’ επίφασιν δημοκρατία – πλήν βεβαίως, όσων ελαχίστων δύνανται να σηκώσουν μέ πνευματική αρχοντιά
και προσωπικό σθένος, ή και τίμημα, τό
άλλως αφόρητο ψυχικό βάρος της επιγνώσεως των λεπτών μεθόδων χειραγωγήσεως, και
των τιθεμένων ψυχικών διλημμάτων, υπό τέτοιων καταστάσεων.
προάσπιση και διατήρηση του δημοκρατικού πολιτεύματος, όχι μία σχολαστική και
γραμματική, «πρό-χειρα» λογική, ερμηνεία διατάξεων του Συντάγματος, υπό
αφηρημένων και αντικαταστατών λογικών όντων που «δικάζουν» και που «νομοθετούν»,
αλλά η έγκαιρη, εις βάθος ιστορικό και με κατά το δυνατόν διάκριση του
μέλλοντος, ορθοδόξως λεπτομερής και πνευματικώς εύκαμπτος, προσωπικώς
σημαντική, ερμηνευτική μέθοδος ερμηνείας των άρθρων 110 και 51 του Συντάγματος,
τόσο υπό των πολιτικών, όσο και υπό των δικαστηρίων, ώστε αποκλίσεις
χειραγωγήσεως της δημοκρατίας, προς άλλες κατευθύνσεις, να επαναφέρονται με
προσωπικά υπεύθυνη παρέμβασή τους στα Συνταγματικώς ἐπιβεβλημένα όρια του
πολυτίμου κοινωνικώς και πολιτισμικώς εθνικού κράτους μας.
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις3 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO3 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας
