Αναλύσεις

Stop the Turkish and international crime against Ocalan

Δημοσιεύτηκε στις

9 Οκτωβρίου 2019 στις 15:00

από τον

Σάββας Καλεντερίδης

The abduction of Ocalan by Israel and Turkey

by Savvas Kalèndéridès

20 years ago, the Kurds of Anatolia were struggling for the recognition of their culture by Turkey. Their leader, Abdullah Ocalan, first of all found refuge in Damascus, close to Hafez el-Assad, but was then kidnapped by Israël and Turkey after an international chase. He is still being held in a Turkish military base. It is since his incarceration that the Kurdish movement has begun to move closer to NATO. The officer of the Greek Intelligence services who accompanied him during his flight now speaks.

VOLTAIRE NETWORK | ATHENS (GREECE) | 9 OCTOBER 2018

ΕΛΛΗΝΙΚΆ

In the 1970s, Ocalan and his comrades fought for the democratic rights of the Kurds and the people of Turkey.

The Turkish state killed some of them, others were imprisoned, and others were forced into exile to the mountains.

And that’s because the Turkish state is afraid of democracy, because it does not want to give democratic rights to the people of Anatolia.

In the 1980s, Ocalan put the Kurdish Issue in the global spotlight and sought its political solution in order to give democratic rights to the Kurdish people and the other ethnic and religious groups in Anatolia.

The Turkish state has been conducting an international campaign, and by taking advantage of the strategic value of Anatolia for NATO and the West, it has made them jointly involved in the crime it is committing against the Kurds and the other ethnic and religious groups in Turkey.

In the 1990s, with social, political and democratic struggles, Ocalan liberated women from the oppression that they were suffering for decades and brought them to the forefront of social, cultural and political life.

In the 1990s, Ocalan spread to the other ethnic and religious groups of Anatolia the love and the need for common struggle for Freedom and Democracy.

In the 1990s he sought Peace with the Turkish state.

He pursued peace many times, with a unilateral ceasefire, and each time the Turkish state closed the doors of the reconciliation and responded with torture, imprisonment, unresolved murders of men, rape of women, setting villages on fire, bombing and desolating Kurdistan.

The last call for peace was on September 1, 1998, when he sent an open letter to the Turkish government, asking for peace to prevail and stop the war and the blood.

The response of the Turkish state was threats towards Syria in order to extradite him.

Then an international conspiracy began to take place to arrest the leader of the Kurdish liberation struggle, Mr. Ocalan.

His trip from Damascus to Athens, his departure on the same day for Moscow, where he stayed for 33 days, and his subsequent trip to Italy, where he stayed for 66 days.

He then went to Russia, from there to Tajikistan, then to San Petersburg, and after that came his transfer to Athens and the adventure in Minsk, Belarus and Nairobi.

For much of this adventure, I was next to Mr. Ocalan. I saw Netherlands and Belgium launching F-16 fighter jets and sealing their airspace in order to refuse entrance to the airplane that was carrying Mr. Ocalan.

I saw Germany violate its own Constitution and cancel the arrest warrant pending against the Kurdish leader so that Italy will not extradite him into Germany.

I saw US Undersecretary of State Strobe Talbot moving to Rome until he succeeded in deporting Ocalan from Italy.

I saw Italy becoming self-ridiculed and urging the Kurdish leader to leave the country, the same time that the President of the Italian Republic, the Prime Minister and the Minister of Justice made public statements, saying Mr. Ocalan would be given asylum.

I saw Yevgeni Primakov, a remarkable politician with a long service in the KGB and the Russian Foreign Ministry, bending over the pressures of his US counterpart, Madeleine Albright, and driving Mr. Ocalan out of Russia.

I saw the Greek government providing official guarantees to Mr. Ocalan, in order to go to Africa, in the country that had been proposed to him. This proposal, these guarantees I myself have transferred them to the Kurdish leader.

I saw the CIA stationchief in Ankara going to MIT offices a day after our landing in Nairobi and telling the Turkish government that he “has Ocalan in his hands and that he can deliver him to Turkey on the basis of an agreement.”

I saw the head of the National Security Council of Israel visit Ankara, a day before our landing in Nairobi, and to collaborate for two days with MIT and the Operations Department of the Turkish Armed Forces, with no statements regarding the nature of this collaboration.

I saw the same Greek government that had given state guarantees to Ocalan, to give orders to a diplomat of the Greek state and to an active senior military officer to “throw out the leader of the Kurdish Liberation Movement from the ambassador’s home”.

I saw the same Greek government that had given state guarantees, to look for help in hired muscles and when it couldn’t find any, to send a group of police officers to “throw out the leader of the Kurdish Liberation Movement from the ambassador’s home”.

I saw the Kenyan government agree with the Greek Ambassador that he would give up an aircraft for the leader of the Kurdish Liberation Movement for a destination of his choice and the same day to abrogate the agreement, abduct Mr. Ocalan and hand him over to the Turks.

Almost 20 years have passed and Abdullah Ocalan remains a prisoner on an island, under horrible conditions that could best be described as white torture.

All his lawyers’ efforts for a trial in an International Court have proven to be in vain, and it seems like the same invisible hand coordinating the global conspiracy behind his arrest, is still pulling the strings and refusing him any form of real justice.

For years the Turkish government has been holding Abdullah Ocalan under solitary confinement, and there are concerns about his deteriorating health.

Now is the time, for cooperation between the democratic forces of all countries that participated in some way in the global conspiracy for his arrest, to put pressure on their governments, and to begin the countdown for the release of the Kurdish leader.

This is our debt to him and to the long-suffering Kurdish people.

It is also a debt to our own country.

Savvas Kalèndéridès

Brigadier de l’Armée de terre grecque. Il démissionna en 2000 après la capture du leader kurde Abdullah Öcalan par la CIA, le Mossad et le MIT turc. Il était alors en mission d’accompagnement à Nairobi (Kenya), pour le compte du Renseignement grec. Très populaire en Grèce et à Chypre, il est l’auteur de nombreux ouvrages d’analyse géopolitique et dirige la maison d’édition Infognomon et le site internet InfognomonPolitics.

Greece: a State of Rule of Law, Turkey: a Gangster State

A situation out of control, if Turkey invades the Kurdistan

Matters are becoming complicated in the Iraqi Kurdistan

Why Erdogan and the Turkish state are behind the massacre in Ankara

This author’s articles

Voltaire Network

Voltaire, international edition

var _wau = _wau || []; _wau.push([“small”, “wvg1ie6mi5ta”, “m3y”]);
(function() {var s=document.createElement(“script”); s.async=true;s.src=”http://widgets.amung.us/small.js”;
document.getElementsByTagName(“head”)[0].appendChild(s);})();

Σάββας Καλεντερίδης

Ο Σάββας Καλεντερίδης γεννήθηκε στη Βέργη Σερρών το 1960. Το 1977 εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1981, ως ανθυπίλαρχος. Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες των τεθωρακισμένων και των καταδρομών και σε κρίσιμες θέσεις στο εξωτερικό. Το Μάρτιο του 2000, ενώ φοιτούσε στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου, παραιτήθηκε από τις τάξεις του Ελληνικού Στρατού, με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Από το φθινόπωρο του 2000 ίδρυσε και διευθύνει τον εκδοτικό οίκο Ινφο-Γνώμων. Με το ψευδώνυμο Κώστας Νικοπολίδης μετέφρασε από τα τουρκικά και επιμελήθηκε την έκδοση του βιβλίου "Κράτος συμμορία", Εκδόσεις Τουρίκη, ενώ μετέφρασε από τα τουρκικά και την "Έκθεση Σουσουρλούκ", που συμπεριλήφθηκε στο ομώνυμο βιβλίο των Εκδόσεων Α.Α. Λιβάνη. Σε συνεργασία με το ίδρυμα "Φίλοι Λαογραφικού Μουσείου Μέλπως Μερλιέ" συμμετείχε και προλόγισε την έκδοση του διπλού CD "Τραγούδια του Πόντου, Ηχογραφήσεις του 1930" και του CD "Τραγούδια από τις παράλιες πόλεις του Πόντου και της Μικράς Ασίας". Επιμελήθηκε επίσης της έκδοσης του δίτομου έργου "Ανάλυση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, Μύθος και πραγματικότητα", του βιβλίου "Οι μειονότητες στην Τουρκία" και των ιστορικών ταξιδιωτικών οδηγών "Κάτω Ιταλία - Μεγάλη Ελλάδα", "Σικελία", "Ρόδος - Σύμη - Καστελόριζο - Καρία - Λυκία", "Χίος - Σμύρνη", "Βουλγαρία - Ανατολική Ρωμυλία", "Καππαδοκία - Κεντρική Ανατολία" και "Κωνσταντινούπολη - Μαρμαράς". Έγραψε τους ιστορικούς ταξιδιωτικούς οδηγούς "Κοζάνη, στην αγκαλιά των βουνών", "Ιωνία, Σάμος - Έφεσος - Μίλητος - Πριήνη", "Δυτικός Πόντος, Βιθυνία - Παφλαγονία" και "Ανατολικός Πόντος, Κοτύωρα - Κερασούντα - Τραπεζούντα - Αργυρούπολη - Καρς". Αναλύσεις και άρθρα του Σάββα Καλεντερίδη, με κύριο θέμα την Τουρκία και άλλα περιφερειακά ζητήματα, έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" και "Παρόν" και στα περιοδικά "Άμυνα και διπλωματία", "Απόρρητο Δελτίο" και "Διπλωματία".

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Η Ελλάδα χρειάζεται Ευρωβουλευτές με εθνική συνείδηση, θεσμική γνώση και κοινοβουλευτική αποτελεσματικότητα

Η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να αφήνει ανεκμετάλλευτη καμία θεσμική δυνατότητα υπεράσπισης των συμφερόντων της.

Δημοσιεύτηκε

6 ώρες πριν

στις

11 Οκτωβρίου 2026

από τον

Αλέξιος Παναγόπουλος

Γράφει ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής DDDr. Dr.Habil. Παναγόπουλος Π. Αλέξιος

Για την Ελλάδα, η συζήτηση στην Ευρωβουλή δεν είναι αφηρημένη. Τα ζητήματα της ασφάλειας των συνόρων, της μεταναστευτικής πολιτικής, του ενεργειακού κόστους, της αγροτικής παραγωγής, της ναυτιλίας, της νησιωτικότητας και της προστασίας των εθνικών συμφερόντων συνδέονται άμεσα με την καθημερινότητα των πολιτών και τη γεωπολιτική θέση της χώρας.

Γι’ αυτό η παρέμβαση της Αφροδίτης Λατινοπούλου θέτει εμμέσως και ένα πολιτικό δεύτερο ερώτημα: πού βρίσκονται όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες ευρωβουλευτές όταν απαιτείται μία κοινή, ομόφωνη διεκδίκηση για συγκεκριμένα εθνικά και κοινωνικά ζητήματα;

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι προς τον Ελληνικό λαό ότι η κομματική ταυτότητα του ευρωβουλευτή προηγείται πάντοτε του δημόσιου συμφέροντος!! Οι Έλληνες ευρωβουλευτές εκλέγονται με διαφορετικά προγράμματα και πολιτικές αντιλήψεις, αλλά εκπροσωπούν και όλους τους πολίτες μιας ολόκληρης χώρας που αντιμετωπίζει ιδιαίτερες γεωπολιτικές, οικονομικές και δημογραφικές προκλήσεις. Η πολιτική διαφωνία μεταξύ τους είναι θεμιτή και αναγκαία σε μια αληθινή δημοκρατία. Δεν δικαιολογεί, όμως, την απουσία συνεννόησης εκεί όπου υπάρχει κοινό εθνικό συμφέρον. Δεν μπορεί η Αγγλία, η Ελβετία, η Γερμανία να απορρίπτει την υποχρεωτικότητα της αντισυνταγματικότητας για τον Προσωπικό Αριθμό (ΠΑ) και οι πολιτικοί της Ελλάδας να σιωπούν σκανδαλωδώς.

Επτά συγκεκριμένες προτάσεις προς όλους τους Έλληνες ευρωβουλευτές και τον Ελληνικό λαό που ψηφίζει!

1. Κοινή πρωτοβουλία για την προστασία των ελληνικών συνόρων και την αποτελεσματική μεταναστευτική πολιτική. Να κατατεθούν κοινοβουλευτικές ερωτήσεις και προτάσεις για ουσιαστική ευρωπαϊκή υποστήριξη της φύλαξης των εξωτερικών συνόρων, την εξάρθρωση των δικτύων διακίνησης ανθρώπων και την εφαρμογή των αποφάσεων επιστροφής σύμφωνα με το ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο.

2\. Ευρωπαϊκό σχέδιο στήριξης της ελληνικής αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής. Να διεκδικηθούν απλούστερες διαδικασίες, ταχύτερες πληρωμές ενισχύσεων, ουσιαστικοί έλεγχοι στις εισαγωγές και δίκαιοι όροι ανταγωνισμού. Η διατροφική ασφάλεια είναι ζήτημα επιβίωσης, οικονομικής ανθεκτικότητας και εθνικής στρατηγικής.

3\. Επανεξέταση του κόστους της πράσινης μετάβασης. Κάθε νέα ευρωπαϊκή ρύθμιση πρέπει να συνοδεύεται από διαφανή αξιολόγηση των επιπτώσεών της στα νοικοκυριά, στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, στη βιομηχανία και στον πρωτογενή τομέα της υπαίθρου. Η προστασία του περιβάλλοντος δεν πρέπει να υπονομεύει την παραγωγική δυνατότητα και την κοινωνική συνοχή.

4\. Μείωση της γραφειοκρατίας και ενίσχυση της συνολης ευρωπαϊκής παραγωγής. Οι Έλληνες ευρωβουλευτές να συνεργαστούν για την απλούστευση των διαδικασιών που επιβαρύνουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, την ενίσχυση της βιομηχανίας και της καινοτομίας και τη δημιουργία σταθερών συνθηκών για επενδύσεις και αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας.

5\. Θεσμική διαφάνεια και λογοδοσία. Να ζητούνται πάντα σαφείς απαντήσεις από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τις αποφάσεις, τις συμβάσεις και τη διαχείριση δημόσιων πόρων. Κάθε σοβαρή υπόθεση, συμπεριλαμβανομένων των ερωτημάτων που συνδέονται με το Pfizergate, πρέπει να εξετάζεται με τεκμηρίωση, διαφάνεια και σεβασμό στις προβλεπόμενες διαδικασίες.

6\. Ειδική μέριμνα για τη νησιωτική Ελλάδα, τις παραμεθόριες περιοχές και τη ναυτιλία. Να διεκδικηθούν μέτρα που μειώνουν το κόστος μεταφορών, διασφαλίζουν αξιόπιστες συνδέσεις, στηρίζουν τις τοπικές υπηρεσίες και ενισχύουν την ενεργειακή επάρκεια και την πολιτική προστασία. Η συνολη γεωγραφία της Ελλάδας πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στον ευρωπαϊκό σχεδιασμό.

7\. Μόνιμος, διακομματικός μηχανισμός συνεργασίας των Ελλήνων ευρωβουλευτών. Να συμφωνηθεί ένας περιορισμένος αριθμός κοινών πολιτικών προτεραιοτήτων, με σαφή χρονοδιαγράμματα, μετρήσιμους στόχους και δημόσια ενημέρωση των πολιτών ανά εξάμηνο. Η συνεργασία δεν απαιτεί πολιτική ομοφωνία· απαιτεί υπευθυνότητα απέναντι στην Ελλάδα και το λαό. Δεν μπορεί η Αγγλία, η Ελβετία, η Γερμανία να απορρίπτει την υποχρεωτικότητα της αντισυνταγματικότητας για τον Προσωπικό Αριθμό (ΠΑ) και οι πολιτικοί της Ελλάδας να σιωπούν σκανδαλωδώς.

Η πολιτική τόλμη πρέπει να οδηγεί σε πράξεις.

Η Αφροδίτη Λατινοπούλου 16.09.2026 επέλεξε να απευθυνθεί στην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα. Η φράση της περί «ρατσισμού απέναντι στους Ευρωπαίους» αποτελεί το πιο ηχηρό σημείο της παρέμβασής της, επειδή αντιστρέφει τη συνήθη πολιτική συζήτηση και θέτει στο επίκεντρο το ερώτημα αν οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι αισθάνονται ότι οι θεσμοί τους προστατεύουν.

Η πολιτική τόλμη, ωστόσο, δεν κρίνεται μόνο από τη σκληρότητα μιας φράσης. Κρίνεται από τη συνέπεια, την τεκμηρίωση, την ικανότητα του κοινοβουλευτικού ελέγχου και την επίτευξη αποτελεσμάτων. Η ευθεία αντιπαράθεση μπορεί να ανοίξει μια συζήτηση· δεν μπορεί από μόνη της να λύσει τα προβλήματα που αναδεικνύει, χρειάζεται συνέχεια.

Αυτό ακριβώς είναι το σημείο στο οποίο οφείλουν να δοκιμαστούν όλοι οι Έλληνες ευρωβουλευτές, ανεξαρτήτως της πολιτικής παράταξης και των χρωμάτων. Να μη μένουν στις δηλώσεις, να μην περιορίζονται μόνο στις δημόσιες αντιπαραθέσεις και να μη χρησιμοποιούν μόνο τα εθνικά ζητήματα μόνο όταν εξυπηρετούν την κομματική επικοινωνία. Να εργάζονται με συνέπεια για συγκεκριμένες αλλαγές, να δημοσιοποιούν τις θέσεις και τις ψήφους τους και να λογοδοτούν ενημερώνοντας τους πολίτες.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται απλώς δυνατές φωνές στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο. Χρειάζεται φωνές που να συνδυάζουν πολιτικό θάρρος, θεσμική γνώση, εθνική συνείδηση και μετρήσιμο έργο.

Η παρέμβαση της Λατινοπούλου ας αποτελέσει αφορμή για μια ευρύτερη συζήτηση διάρκειας και όχι απλώς μια ακόμη πολιτική αντιπαράθεση. Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι ποιος μίλησε πιο δυνατά, αλλά ποιος θα εργαστεί αποτελεσματικότερα για την ασφάλεια, την οικονομική ανθεκτικότητα, την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα των Ελλήνων και των Ευρωπαίων πολιτών.

Γιατί η πολιτική της σημερινής Ευρώπης δεν μπορεί να απαιτεί εμπιστοσύνη χωρίς λογοδοσία. Και η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να αφήνει ανεκμετάλλευτη καμία θεσμική δυνατότητα υπεράσπισης των συμφερόντων της.

Σημείωση τεκμηρίωσης: Η αναφορά στη φράση της κ. Λατινοπούλου βασίζεται σε δημοσίευμα της 16ης Σεπτεμβρίου 2026. Οι υπόλοιπες διατυπώσεις αποτελούν πολιτική αξιολόγηση και προτάσεις του παρόντος άρθρου, όχι αυτούσια απομαγνητοφώνηση της ομιλίας της.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Ελλάδα – Αζερμπαϊτζάν: Πού βρίσκονται τα όρια της οικονομικής διπλωματίας;

Όταν η Αθήνα διευρύνει τη συνεργασία της με το Αζερμπαϊτζάν, ενώ διεθνείς θεσμοί καταγγέλλουν παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει σε ένα κρίσιμο ερώτημα: πού βρίσκονται τα όρια της οικονομικής διπλωματίας;

Δημοσιεύτηκε

7 ώρες πριν

στις

11 Οκτωβρίου 2026

από τον

Αρντασές Γιαγουπιάν

Γράφει ο Αρντασές Γιαγουπιάν

Την 1η Οκτωβρίου 2026, η Αθήνα φιλοξένησε την 6η Σύνοδο της Μικτής Διυπουργικής Επιτροπής Οικονομικής, Βιομηχανικής και Τεχνολογικής Συνεργασίας Ελλάδας–Αζερμπαϊτζάν, την πρώτη από το 2013. Στόχος ήταν η περαιτέρω διεύρυνση των διμερών οικονομικών σχέσεων, με έμφαση στην ενέργεια, στις επενδύσεις, στις μεταφορές, στις υποδομές και στον τουρισμό. Υπογράφηκε, μάλιστα, κοινό πρόγραμμα τουριστικής δράσης για την περίοδο 2026–2028.

Η οικονομική συνεργασία μεταξύ κρατών δεν αποτελεί από μόνη της πρόβλημα. Το πολιτικό ζήτημα προκύπτει όταν η ανάπτυξη αυτών των σχέσεων δεν συνοδεύεται από ανάλογη διπλωματική πίεση για τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και στην περίπτωση του Αζερμπαϊτζάν, οι λόγοι για να τεθούν τέτοια ερωτήματα είναι συγκεκριμένοι και σοβαροί.

Ο Αλίγιεφ «επιτίθεται» στην Τουρκία; Τι λέει πραγματικά η ομιλία του

Την ίδια περίοδο, ελληνικά δημοσιεύματα παρουσίασαν τις δηλώσεις του προέδρου του Αζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίγιεφ στο 8ο Συνέδριο του κυβερνώντος κόμματος YAP, που πραγματοποιήθηκε στο Μπακού στις 2 Οκτωβρίου 2026, ως αιχμηρό μήνυμα προς την Άγκυρα. Ορισμένα έφτασαν να μιλούν για «χαστούκι» στον Ερντογάν και για ρήγμα στη στρατηγική συμμαχία των δύο χωρών.

Ο Αλίγιεφ υπογράμμισε ότι το Αζερμπαϊτζάν δεν χρειάζεται ξένη κηδεμονία, ότι κανείς δεν πρέπει να παρεμβαίνει στις εσωτερικές του υποθέσεις και ότι η χώρα αγόρασε τα όπλα της με δικά της χρήματα, σε τιμές της διεθνούς αγοράς. Επέμεινε, επίσης, στην ανάγκη να προστατευθεί ο ιδεολογικός χώρος της χώρας από ξένες επιρροές.

Οι δηλώσεις αυτές έχουν πολιτική σημασία. Ωστόσο, υπάρχει μια κρίσιμη λεπτομέρεια: στην επίσημη ομιλία του ο Αλίγιεφ δεν κατονομάζει την Τουρκία ως αποδέκτη αυτών των αιχμών. Η σύνδεση των δηλώσεων με υποτιθέμενες τουρκικές πιέσεις για τη μαντίλα στα σχολεία του Αζερμπαϊτζάν, με την αντιπαράθεση για τον ρόλο της Τουρκίας στον πόλεμο του 2020 στο Ναγκόρνο Καραμπάχ (Αρτσάχ), ή με τις σχέσεις Μπακού–Ισραήλ αποτελεί ερμηνεία που χρειάζεται ανεξάρτητη τεκμηρίωση.

Επομένως, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για να μιλήσουμε ήδη για ρήγμα στην τουρκοαζερική συμμαχία. Υπάρχει, όμως, ένα ενδιαφέρον πολιτικό ερώτημα: μέχρι ποιο σημείο το Μπακού επιθυμεί να διατηρεί τη στρατηγική συμμαχία με την Άγκυρα, χωρίς να επιτρέπει στην Τουρκία να εμφανίζεται ως ο προστάτης ή ο καθοδηγητής του;

Για την Ελλάδα, το ζήτημα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η Αθήνα δεν πρέπει να συγχέει την επιθυμία του Αζερμπαϊτζάν να εμφανίζεται ως ανεξάρτητος περιφερειακός παράγοντας με οποιαδήποτε ουσιαστική μεταβολή της πολιτικής του. Ακόμη και αν υπάρχουν επιμέρους διαφωνίες μεταξύ Άγκυρας και Μπακού, αυτές δεν αναιρούν από μόνες τους τη στρατιωτική και πολιτική συνεργασία τους.

Η ουσία, συνεπώς, δεν βρίσκεται στο αν ο Αλίγιεφ «έριξε χαστούκι» στον Ερντογάν. Βρίσκεται στο αν οι δηλώσεις του θα συνοδευτούν από συγκεκριμένες πολιτικές πράξεις και αν θα επηρεάσουν τη συνεργασία των δύο χωρών σε ζητήματα που αφορούν άμεσα την Κύπρο, την Αρμενία και το Αρτσάχ.

Και αυτό είναι το σημείο στο οποίο οφείλει να εστιάσει η ελληνική εξωτερική πολιτική: όχι στους εντυπωσιακούς τίτλους περί ρήξης, αλλά στις πραγματικές στρατηγικές επιλογές των δύο κυβερνήσεων, την ώρα που η Ελλάδα διευρύνει την οικονομική της συνεργασία με το Μπακού.

Το πραγματικό χαστούκι στην Τουρκία θα ήταν μια τοποθέτηση στο θέμα της Κύπρου. Αλλά ξέρουμε καλά πως στο παρελθόν οποιαδήποτε τοποθέτηση από το Μπακού ήταν θετική προς την Τουρκική κατοχή, ακόμα και αναγνώρισης των κατεχομένων εδαφών της Κύπρου, από τον Αλίεφ.

Ποιά η θέση του Αζερμπαϊτζάν στην πολιτική σκηνή; Οι 19 Αρμένιοι κρατούμενοι και η διεθνής κατακραυγή

Η Αρμενία έθεσε ενώπιον των Ηνωμένων Εθνών το ζήτημα των 19 Αρμενίων που εξακολουθούν να κρατούνται από το Αζερμπαϊτζάν, χαρακτηρίζοντάς το επείγον ανθρωπιστικό ζήτημα. Ανάμεσά τους βρίσκονται πρώην ηγετικά στελέχη του Αρτσάχ, τα οποία συνελήφθησαν μετά την αζερική στρατιωτική επίθεση του Σεπτεμβρίου 2023 και την αναγκαστική έξοδο του αρμενικού πληθυσμού από την πατρίδα του.

Οι δικαστικές διαδικασίες στο Μπακού και οι βαριές ποινές που επιβλήθηκαν σε Αρμένιους κρατουμένους έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει ζητήσει την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση των Αρμενίων πολιτικών κρατουμένων και αιχμαλώτων πολέμου, καθώς και τον σεβασμό των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θέτει όρους στο Αζερμπαϊτζάν — Θα τους λάβει υπόψη η Αθήνα;

Στις 8 Οκτωβρίου, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε ψήφισμα με το οποίο καταδικάζει τη συστηματική καταστολή της αντιπολίτευσης, των ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης και της κοινωνίας των πολιτών στο Αζερμπαϊτζάν. Απαιτεί την άμεση και άνευ όρων απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων, με ιδιαίτερη αναφορά στους ηγέτες της αντιπολίτευσης, στους υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καθώς και στους Αρμένιους πολιτικούς κρατουμένους και αιχμαλώτους πολέμου, συμπεριλαμβανομένων των πρώην ανώτατων αξιωματούχων του Αρτσάχ. Παράλληλα, ζητεί να εξεταστούν στοχευμένες κυρώσεις κατά υπευθύνων αξιωματούχων, ενώ καθιστά σαφές ότι η περαιτέρω εμβάθυνση των σχέσεων ΕΕ–Αζερμπαϊτζάν πρέπει να συνδέεται με συγκεκριμένη πρόοδο στα ανθρώπινα δικαιώματα και την απελευθέρωση όσων κρατούνται για πολιτικούς λόγους.

Το μήνυμα είναι σαφές: οι οικονομικές και ενεργειακές σχέσεις με το Μπακού δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται σαν να μην υπάρχουν οι πολιτικές διώξεις και η παράνομη κράτηση Αρμενίων. Επομένως, όταν η Ελλάδα συμμετέχει σε κοινές οικονομικές επιτροπές και επιχειρηματικά φόρουμ με το Αζερμπαϊτζάν, το εύλογο ερώτημα είναι αν θα συνταχθεί με την ευρωπαϊκή απαίτηση για απτά αποτελέσματα ή αν θα περιοριστεί στην προώθηση των οικονομικών συμφερόντων της.

Η Ουάσιγκτον ζητά να σταματήσει η στρατιωτική βοήθεια

Στις 7 Οκτωβρίου, η Αρμενική Εθνική Επιτροπή Αμερικής (ANCA) ανακοίνωσε ότι 101 μέλη του αμερικανικού Κογκρέσου —26 γερουσιαστές και 75 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων— υπέγραψαν διακομματική και διακοινοβουλευτική επιστολή προς τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, ζητώντας να ανασταλεί η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια προς το Αζερμπαϊτζάν, εφόσον το Μπακού δεν προχωρήσει σε ουσιαστικά βήματα για την αντιμετώπιση των καταγγελλόμενων παραβιάσεων.

Την πρωτοβουλία συντόνισαν οι γερουσιαστές Gary Peters και Adam Schiff και οι βουλευτές Gus Bilirakis και Frank Pallone. Η επιστολή επικαλείται την κράτηση και καταδίκη Αρμενίων, την καταστροφή αρμενικής χριστιανικής πολιτιστικής κληρονομιάς και τη συνεχιζόμενη παρουσία αζερικών στρατιωτικών δυνάμεων σε διεθνώς αναγνωρισμένο αρμενικό έδαφος.

Στο επίκεντρο βρίσκεται το Άρθρο 907 του αμερικανικού Νόμου περί Υποστήριξης της Ελευθερίας, το οποίο περιορίζει την κρατική βοήθεια προς το Αζερμπαϊτζάν, αλλά προβλέπει δυνατότητα προεδρικής εξαίρεσης. Η κυβέρνηση Τραμπ επανέφερε την εξαίρεση το 2025 και την παρέτεινε το 2026, επιτρέποντας εκ νέου τη στρατιωτική βοήθεια.

Οι νομοθέτες ζητούν από την κυβέρνηση να αξιοποιήσει αυτό το εργαλείο πίεσης, συνδέοντας τη βοήθεια με συγκεκριμένα αποτελέσματα: την απελευθέρωση των Αρμενίων κρατουμένων, την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς και την αποχώρηση των αζερικών δυνάμεων από αρμενικά εδάφη.

Η εξέλιξη έχει ιδιαίτερη σημασία. Δεν πρόκειται μόνο για μια πρωτοβουλία Αρμενίων της διασποράς, αλλά για μια διακομματική παρέμβαση με συμμετοχή μελών και των δύο σωμάτων του αμερικανικού Κογκρέσου.

Η υπόθεση August Hanning και τα ερωτήματα για το Αζερμπαϊτζάν

Ένα ακόμη ζήτημα που απαιτεί προσοχή είναι η υπόθεση του August Hanning, πρώην επικεφαλής της γερμανικής υπηρεσίας εξωτερικών πληροφοριών BND, την οποία διηύθυνε από το 1998 έως το 2005.

Στις 6 Οκτωβρίου 2026, ο Hanning συνελήφθη στη Γερμανία ως ύποπτος για κατασκοπεία και εσχάτη προδοσία. Σύμφωνα με δημοσιεύματα του Der Spiegel και άλλων γερμανικών μέσων, οι ερευνητές εξετάζουν την πιθανότητα να είχε έρθει σε επαφή με πρόσωπο που συνδεόταν με τις υπηρεσίες πληροφοριών του Αζερμπαϊτζάν και να είχε συντάξει ανάλυση για ξένη υπηρεσία πληροφοριών, αξιοποιώντας απόρρητες πληροφορίες που φέρεται να είχε προμηθευτεί μέσω πρώην συνεργάτη του.

Η αζερική πλευρά αρνήθηκε οποιαδήποτε εμπλοκή στην υπόθεση. Επομένως, οι καταγγελίες πρέπει να αντιμετωπίζονται ως αντικείμενο έρευνας και όχι ως αποδεδειγμένα γεγονότα ή τελεσίδικα συμπεράσματα για την ευθύνη του Hanning ή του Αζερμπαϊτζάν.

Ωστόσο, η υπόθεση αναδεικνύει ερωτήματα για τις μεθόδους με τις οποίες κράτη επιδιώκουν να αποκτήσουν επιρροή στο εξωτερικό. Η διερεύνησή της από τις γερμανικές αρχές καθιστά σαφές ότι πρόκειται για ζήτημα εθνικής ασφάλειας και θεσμικής αξιοπιστίας, όχι απλώς για μια διπλωματική διαφωνία.

Δεν πρέπει, άλλωστε, να παραβλέπουμε ότι στην Ελλάδα έχουν συλληφθεί Αζέροι με την κατηγορία της κατασκοπείας σε στρατηγικής σημασίας στρατιωτικές εγκαταστάσεις, με χαρακτηριστική την υπόθεση της Σούδας, όπου τον Μάιο του 2026 ελληνικό δικαστήριο καταδίκασε έναν Αζέρο υπήκοο σε επτά χρόνια και έναν μήνα φυλάκισης, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη η Αθήνα να αξιολογεί τις σχέσεις της με το Μπακού και υπό το πρίσμα της εθνικής ασφάλειας.

Και η Ελλάδα; Ποιες αρχές υπηρετεί η Αθήνα;

Μέσα σε αυτό το διεθνές περιβάλλον, η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε να προχωρήσει στην περαιτέρω εμβάθυνση της οικονομικής συνεργασίας με το Μπακού. Το επίσημο ανακοινωθέν της 1ης Οκτωβρίου δίνει έμφαση στις οικονομικές ευκαιρίες, στην ενέργεια, στις επενδύσεις και στη συνδεσιμότητα. Δεν καταγράφει, όμως, κάποια δημόσια δέσμευση που να συνδέει την πρόοδο αυτής της συνεργασίας με τα ζητήματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της απελευθέρωσης των πολιτικών κρατουμένων. Αυτό δεν αποδεικνύει ότι τα ζητήματα δεν συζητήθηκαν σε διπλωματικό επίπεδο, αφήνει, ωστόσο, εύλογα ερωτήματα για τις προτεραιότητες της Αθήνας.

Η Ελλάδα είναι κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Αρμενίων και διατηρεί ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς με τον αρμενικό λαό. Παράλληλα, η Κύπρος εξακολουθεί να βιώνει τις συνέπειες της τουρκικής εισβολής και κατοχής, ενώ το Αζερμπαϊτζάν διατηρεί στενή στρατηγική σχέση με την Τουρκία. Αυτή η πραγματικότητα καθιστά αναγκαία μια συνεπή ελληνική εξωτερική πολιτική, η οποία να λαμβάνει υπόψη όχι μόνο τα οικονομικά συμφέροντα, αλλά και τις αρχές της κυριαρχίας, του διεθνούς δικαίου και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τι σημαίνουν, όμως, στην πράξη τα ευρωπαϊκά ιδεώδη της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του κράτους δικαίου; Είναι αρχές που επικαλούμαστε μόνο όταν εξυπηρετούν τις πολιτικές μας επιλογές ή δεσμεύσεις που πρέπει να εφαρμόζονται και όταν διακυβεύονται οικονομικά συμφέροντα; Η Ελλάδα δεν είναι υποχρεωμένη να διακόψει κάθε οικονομική σχέση με το Αζερμπαϊτζάν ούτε να υιοθετήσει άκριτα κάθε αντίθετη θέση για συνεργασία. Οφείλει, όμως, να εξηγεί πώς συμβιβάζει την οικονομική της διπλωματία με τις ευρωπαϊκές της δεσμεύσεις, την ιστορική της μνήμη και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των λαών.

Η αντίφαση γίνεται εντονότερη όταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητά την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων και των Αρμενίων ομήρων, καθώς και τη σύνδεση των μελλοντικών σχέσεων ΕΕ–Αζερμπαϊτζάν με απτή πρόοδο στα ανθρώπινα δικαιώματα, ενώ η Αθήνα προβάλλει νέες δυνατότητες συνεργασίας χωρίς να δημοσιοποιεί ανάλογες προϋποθέσεις.

Η ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να αξιοποιήσει τις διπλωματικές της σχέσεις για να ζητήσει συγκεκριμένες εγγυήσεις, να στηρίξει ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες και να απαιτήσει διαφάνεια σχετικά με τις συνθήκες κράτησης και τις δικαστικές διαδικασίες. Θα μπορούσε, επίσης, να υποστηρίξει μια σαφή ευρωπαϊκή πολιτική που να συνδέει την περαιτέρω αναβάθμιση των σχέσεων με το Αζερμπαϊτζάν με μετρήσιμα αποτελέσματα στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν η Ελλάδα πρέπει να έχει οικονομικές σχέσεις με το Αζερμπαϊτζάν. Είναι αν η Αθήνα μπορεί να υπερασπίζεται ταυτόχρονα τα εθνικά της συμφέροντα, την Κυπριακή Δημοκρατία, το διεθνές δίκαιο και τα ευρωπαϊκά ιδεώδη, χωρίς να εφαρμόζει διαφορετικά μέτρα και σταθμά ανάλογα με τον συνομιλητή της. Η βίαιη εκτόπιση 120000 γηγενών Αρμενίων, υπό συνθήκες που έχουν προκαλέσει σοβαρές καταγγελίες για εθνοκάθαρση και γενοκτονία, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύον ζήτημα ιδίως όταν η Ελλάδα πρεσβεύει τις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και του διεθνούς δικαίου.

Η εξωτερική πολιτική δεν κρίνεται μόνο από τις συμφωνίες που υπογράφει μια χώρα, αλλά και από τις αρχές που αρνείται να εγκαταλείψει για να τις πετύχει.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Το μυστήριο του Σαμουήλ: Ο τάφος, οι επιγραφές και η μάχη για την Ιστορία

Οι «Ανιχνεύσεις» ανοίγουν τον φάκελο του Σαμουήλ, εξετάζοντας την άνοδο των Κομητόπουλων, τη σύγκρουση με το Βυζάντιο και τη διεκδίκηση της βουλγαρικής κρατικής διαδοχής. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι Πρέσπες, η βασιλική του Αγίου Αχιλλίου και η Αχρίδα, μαζί με τον ρόλο της ελληνικής γλώσσας και του βυζαντινού πολιτισμού.

Δημοσιεύτηκε

8 ώρες πριν

στις

11 Οκτωβρίου 2026

από τον

Παντελής Σαββίδης

Ποιος ήταν ο Σαμουήλ και τι χαρακτήρα είχε το κράτος του; Πώς συνδέθηκε ένας μεσαιωνικός ηγεμόνας με τη νεότερη εθνική αφήγηση των Σκοπίων; Και τι αποκαλύπτουν οι ιστορικές πηγές, οι επιγραφές και οι ανασκαφές στη Μακεδονία;

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αφήγηση του Νίκου Μουτσόπουλου για την ανακάλυψη του τάφου που αποδίδει στον Σαμουήλ. Παράλληλα, καταγράφονται διαφορετικές επιστημονικές εκτιμήσεις για την επιγραφή του Αγίου Γερμανού και συζητείται η σύνθετη πληθυσμιακή και πολιτισμική φυσιογνωμία του κράτους.

Η συζήτηση φτάνει μέχρι τον μακεδονισμό και τη συγκρότηση της ομόσπονδης δημοκρατίας στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο: πώς χρησιμοποιήθηκε το μεσαιωνικό παρελθόν για να θεμελιωθεί μια νεότερη ταυτότητα;

Μια εκπομπή για τη Μακεδονία, τα τεκμήρια και την πολιτική χρήση της Ιστορίας.