Το δυτικό μοντέλο, βασισμένο στον καπιταλισμό και τη δημοκρατία, δεν καταφέρνει πλέον να υπερασπίζεται το γενικό συμφέρον, ούτε να εγγυάται τη λαϊκή κυριαρχία. Συγκεντρώνοντας αυτές τις δύο αποτυχίες, ενώνει τα δύο συστατικά μιας γενικευμένης επανάστασης.
Η κρίση του καπιταλισμού
Ιστορικά, η κρίση στη Δύση ξεκίνησε το 1929 με την κρίση του αμερικανικού καπιταλισμού. Εκείνη την εποχή, σχεδόν όλα τα βιβλία και οι εφημερίδες ισχυρίζονταν ότι η συγκέντρωση κεφαλαίου είχε αποστειρώσει την οικονομία εμποδίζοντας τον ανταγωνισμό σε πολλούς τομείς. Ενώ ο λιμός μαινόταν στις ΗΠΑ, τρία πολιτικά μοντέλα προτάθηκαν από τον Τύπο της εποχής για να βγουν από αυτό το οικονομικό αδιέξοδο:
ο λενινισμός με την εθνικοποίηση όλων των μέσων παραγωγής με κίνδυνο να καταστρέψει την ατομική πρωτοβουλία,
ο φασισμός του πρώην εκπροσώπου του Λένιν στην Ιταλία, Μπενίτο Μουσολίνι, ο οποίος σχεδίαζε, όχι να πολεμήσει ενάντια στη συγκέντρωση κεφαλαίου, αλλά να το οργανώσει εντός των εταιρειών, με τον κίνδυνο να χάσουν οι εργαζόμενοι κάθε πιθανότητα αντίσταση εναντίον καταχρηστικών εργοδοτών ·
ο προοδευτισμός του Φράνκλιν Ρούσβελτ για τον οποίο η τεχνολογία θα έπρεπε να αναζωογονήσει την οικονομία και να παρέχει τη λύση, εφόσον αποκατασταθεί ο ανταγωνισμός με την αποσυναρμολόγηση μεγάλων εταιρειών (σύμφωνα με το δόγμα του Simon Patten).
.
Ο ίδιος ο Λένιν παρατήρησε την αποτυχία της οικονομικής του θεωρίας σε καιρούς εμφυλίου πολέμου. Απελευθέρωσε τότε το εξωτερικό εμπόριο και μάλιστα επέτρεψε τη λειτουργία μερικών ιδιωτικών εταιρειών στη Σοβιετική Ένωση (η Νέα Οικονομική Πολιτική – ΝΕΠ). Ο φασισμός δεν μπορούσε να αναπτυχθεί παρά μόνο με κόστος μιας φοβερής καταστολής. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τον πέταξε στα σκουπίδια. Ο προοδευτισμός παρέμεινε ο κανόνας μέχρι τη δεκαετία του 1980, όταν αμφισβητήθηκε από την απορρύθμιση των Ρόναλντ Ρέιγκαν και Μαργαρίτας Θάτσερ.
.
Αυτό το τέταρτο μοντέλο αμφισβητείται επίσης από τώρα και στο εξής, λόγω της καταστροφής των μεσαίων τάξεων που προκάλεσε η παγκοσμιοποίηση. Ο πρόεδρος Μπους πατέρας πίστευε ότι με την εξαφάνιση της ΕΣΣΔ, η αναζήτηση της ευημερίας θα έπρεπε να αντικαταστήσει τον στρατιωτικό ανταγωνισμό μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας. Εξουσιοδότησε ορισμένες αμερικανικές εταιρείες να σχηματίσουν συμμαχία με το κινεζικό κομμουνιστικό κόμμα και να μετεγκαταστήσουν ορισμένα εργοστάσια στις κινεζικές ακτές. Ακόμα κι αν οι Κινέζοι εργάτες δεν είχαν καθόλου εκπαιδευτεί, καθώς το κόστος της εργασίας τους ήταν είκοσι φορές χαμηλότερο στην Κίνα από ό, τι στις Ηνωμένες Πολιτείες, αυτές οι εταιρείες συγκέντρωσαν κολοσσιαία κέρδη που τις επέτρεψαν να επιβάλουν μια συγκέντρωση σε ορισμένους τομείς. πολύ ισχυρότερη από ό, τι το 1929. Περαιτέρω, απέκτησαν τα περισσότερα από τα κέρδη τους, όχι πλέον από την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών, αλλά από τα εισοδήματά από τη ρευστότητα τους. Ο καπιταλισμός άλλαξε φύση και πάλι. Δεν ήταν πλέον παραγωγικός, αλλά είχε γίνει χρηματοπιστωτικός.
.
Οι Κινέζοι εργάτες, που σταδιακά εκπαιδεύτηκαν, έχουν πλέον γίνει σήμερα τόσο ακριβοί όσο και οι Αμερικανοί εργάτες, έτσι ώστε οι μετεγκαταστάσεις επηρεάζουν τώρα την ίδια τη χώρα τους προς όφελος του Βιετνάμ και της Ινδίας αυτή τη φορά. Επιστρέψαμε στο σημείο εκκίνησης.
.
Οι εταιρείες των ΗΠΑ που ανάλαβαν να μετεγκαταστήσουν τις θέσεις εργασίας τους στην Κίνα και να χρηματοδοτήσουν τις δραστηριότητές τους κατάφεραν να εναρμονίσουν την ιδεολογία τους της «οικονομικής παγκοσμιοποίησης» με την παγκοσμιοποίηση της χρήσης νέων τεχνολογίων, δύο άσχετα πράγματα μεταξύ τους. Πράγματι, εάν οι νέες τεχνολογίες μπορούν να χρησιμοποιηθούν παντού στον κόσμο, δεν είναι διαθέσιμες παντού ταυτόχρονα όσο χρειάζονται ενέργεια και πρώτες ύλες.
.
Επομένως, έπεισαν τον Υπουργό Άμυνας Ντόναλντ Ράμσφελντ να διαιρέσει τον κόσμο σε δύο ζώνες: αφενός μια παγκόσμια ζώνη κατανάλωσης, γύρω από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Κίνα, αφετέρου μια ζώνη με τους πόρους για να «ταΐσει τη πρώτη». Το Πεντάγωνο αποφάσισε τότε να καταστρέψει τις κρατικές δομές της διευρυμένης Μέσης Ανατολής, έτσι ώστε οι πληθυσμοί αυτής της περιοχής να μην μπορούν να αντισταθούν σε αυτό το σχέδιο. αυτό που ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος ονόμασε «ο ατελείωτος πόλεμος». Πράγματι, αιώνιοι πόλεμοι άρχισαν στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία, την Υεμένη, κάθε φορά για φερομένους διαφορετικούς λόγους, αλλά πάντα με τους ίδιους επιτιθέμενους, τους τζιχαντιστές.
.
Το 2017, ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Ξι Τζινπίνγκ αποφάσισαν ταυτόχρονα να πολεμήσουν ενάντια σε αυτό το φαινόμενο, ο πρώτος μέσω του προστατευτικού εθνικισμού, και ο δεύτερος μέσω του οικονομικού εθνικισμού . Ωστόσο, η φορολογική μεταρρύθμιση που πρότεινε ο Τραμπ απορρίφθηκε από το Κογκρέσο: ο νόμος περί προσαρμογής των συνόρων (Border Ajustment Act) προέβλεπε την απελευθέρωση των εξαγωγών και τη φορολόγηση όλων των εισαγωγών στο 20%. Από την πλευρά του, ο Ξι Τζινπίνγκ δημιούργησε κατά τη διάρκεια του 19ου Συνεδρίου του Κ.Κ.Κ. ένα σώμα ελέγχου της συμμόρφωσης των στόχων των εταιρειών με εκείνους του Έθνους, το Ενωμένο Μέτωπο. Ένας κρατικός εκπρόσωπος εισήχθη στο διοικητικό συμβούλιο κάθε μεγάλης εταιρείας.
.
Η αποτυχία του Τραμπ να επιβάλει το φορολογικό του σχέδιο τον οδήγησε να προσπαθήσει να επιτύχει τα ίδια οφέλη, κηρύσσοντας έναν δασμολογικό πόλεμο μόνο εναντίον της Κίνας. Το Κ.Κ.Κ. του απάντησε προσπαθώντας τόσο να αναπτύξει την εγχώρια αγορά του όσο και να κατευθύνει την υπερπαραγωγή του προς την Ευρώπη. Η τελευταία πλήρωσε αμέσως το τίμημα. Όπως πάντα όταν οι ηγέτες δεν παρακολουθούν τα δεινά του λαού τους, το οικονομικό πρόβλημα προκαλεί πολιτική κρίση.
Η κρίση της δημοκρατίας
Σε αντίθεση με μια ιδέα που λαμβάνεται με βάση την φαινομενική εμφάνιση των πραγμάτων, δεν είναι η επιλογή ενός νέου πολιτικού καθεστώτος, αλλά η υπεράσπιση των συλλογικών συμφερόντων που δημιουργεί επαναστάσεις. Στον σύγχρονο κόσμο, πρόκειται πάντα για πατριωτισμό. Σε κάθε περίπτωση, εκείνοι που επαναστατούν πιστεύουν, σωστά ή λανθασμένα, ότι οι ηγέτες τους υπηρετούν ξένα συμφέροντα, ότι δεν είναι πλέον σύμμαχοι, αλλά εχθροί.
.
Η διεθνής τάξη που επικράτησε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υποτίθεται ότι εξυπηρετούσε το γενικό συμφέρον, είτε μέσω μιας μορφής δημοκρατίας είτε μέσω μιας μορφής δικτατορίας του προλεταριάτου. Ωστόσο, αυτό το σύστημα δεν μπορούσε να λειτουργήσει με την πάροδο του χρόνου σε μη κυρίαρχα κράτη όπως αυτά του ΝΑΤΟ ή του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Κάποια στιγμή, οι ηγέτες αυτών των κρατών οδηγήθηκαν να προδώσουν τον λαό τους και να υπηρετήσουν τον Κυρίαρχο τους, τις ΗΠΑ ή την ΕΣΣΔ. Αυτό το σύστημα ήταν αποδεκτό όλο τον καιρό κατά του οποίου, σωστά ή λανθασμένα, όλοι πίστευαν ότι ήταν απαραίτητο για να ζήσουν ειρηνικά. Αυτός ο λόγος δεν υφίσταται πλέον σήμερα, αλλά το ΝΑΤΟ είναι ακόμα εκεί, στο εξής χωρίς νομιμότητα.
.
Το ΝΑΤΟ, ένα είδος Ξένης Λεγεώνας των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου, συνέλαβε και δημιούργησε αυτό που έγινε η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αρχικά, ήταν ένα ζήτημα αγκυροβόλησης της Δυτικής Ευρώπης στο δυτικό στρατόπεδο. Σήμερα, δυνάμει των συνθηκών, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξαρτά την Άμυνα της από το ΝΑΤΟ. Στην πράξη, για τους λαούς της ΕΕ, η Βόρεια Ατλαντική Συμμαχία είναι η στρατιωτική πλευρά ενός συνόλου από την οποία η ΕΕ είναι η πολιτική πλευρά. Το ΝΑΤΟ επιβάλλει τα πρότυπα του, χτίζει την υποδομή που του χρειάζεται και χρηματοδοτείται από αδιαφανείς θεσμούς. Όλα αυτά κρύβονται από τα μάτια των κατοίκων της στους οποίους εξηγούν, για παράδειγμα, ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψηφίζει τα πρότυπα, ενώ απλώς επικυρώνει μόνο τα κείμενα του ΝΑΤΟ που παρουσίασε η Επιτροπή.
.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι, αν και το αντέχουν χωρίς να διαμαρτυρηθούν, οι πολίτες δεν αποδέχονται αυτήν την οργάνωση: ποτέ δεν σταμάτησαν να αντιτίθενται στην ιδέα ενός ευρωπαϊκού Συντάγματος.
.
Ταυτόχρονα, η έννοια της δημοκρατίας έχει μεταμορφωθεί βαθιά. Δεν είναι πλέον ζήτημα εγγύησης της «εξουσίας του λαού», αλλά της υποταγής στο «Κράτος δικαίου», δύο ασυμβίβαστες έννοιες. Από τώρα και στο εξής, δικαστές αποφασίζουν στη θέση του λαού ποιοι πολίτες ιδιώτες θα έχουν το δικαίωμα να τους εκπροσωπήσουν και ποιοι θα απαγορεύονται. Αυτή η μεταβίβαση κυριαρχίας, από τους λαούς στα δικαστικά συστήματα, είναι απαραίτητη για τη διατήρηση της αποτελεσματικής κυριαρχίας των Αγγλοσαξόνων στα μέλη της ΕΕ. Εξ ου και η επιμονή των Βρυξελλών να επιβάλουν το «Κράτος δικαίου» στην Πολωνία και την Ουγγαρία.
Η εξέγερση
Η κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου των κοινών ανθρώπων στις Ηνωμένες Πολιτείες υπό τον Μπαράκ Ομπάμα οδήγησε στην εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Η επιτάχυνση των μετεγκαταστάσεων από την Ευρώπη ως αποτέλεσμα του τελωνειακού πολέμου μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας προκάλεσε το κίνημα των κίτρινων Γιλέκων στη Γαλλία. Αυτή η λαϊκή εξέγερση πραγματοποιήθηκε τις πρώτες εβδομάδες αυτού του κινήματος (με το αίτημα για το Δημοψήφισμα Πρωτοβουλίας των Πολιτών – RIC – του Étienne Chouard). Συνάδει με την υποψηφιότητα του κωμικού Coluche για τη γαλλική προεδρία το 1981 (« Όλοι μαζί για να τους το βάλουμε στο κ@@ο») και τις διαδηλώσεις του Ιταλού κωμικού Beppe Grillo το 2007 (« Vaffanculo », δηλαδή , να πάνε να γα@@@ούν. Σταδιακά, ο χλευασμός συνοδεύεται από έναν ολοένα πιο δυνατό και πιο άσεμνο θυμό.
.
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι το ζήτημα της άρνησης της στρατιωτικής κυριαρχίας των ΗΠΑ προηγήθηκε το ζήτημα της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, αλλά ότι η τελευταία άνοιξε την εξέγερση. Ομοίως, πρέπει να διακρίνουμε τα πατριωτικά αιτήματα των κίτρινων Γιλέκων, με την εθνική σημαία στη κορυφή, από εκείνα των Τροτσκιστών που πήραν γρήγορα τον έλεγχο του κινήματός τους και το παρεκτραπήκαν επιτιθέμενοι στα σύμβολα του Έθνους, βανδαλίζοντας την Αψίδα του Θριάμβου και το άγαλμα της Μασσαλιώτισσας .
.
Εν ολίγοις, η τρέχουσα εξέγερση είναι ταυτόχρονα ο καρπός τριών τετάρτων του αιώνα της αγγλοσαξονικής κυριαρχίας στα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της υπερσυγκέντρωσης του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου. Όταν προστεθούν μαζί, αυτές οι δύο κρίσεις σχηματίζουν μια ωρολογιακή βόμβα η οποία, αν δεν εκτονωθεί, θα εκραγεί σε βάρος όλων. Αυτή η εξέγερση έχει πλέον φτάσει σε πραγματική συνειδητοποίηση του προβλήματος, αλλά δεν έχει ακόμη την απαραίτητη ωριμότητα για να μη μπορεί να ανατραπεί από τους Ευρωπαίους ηγέτες.
.
Μη προσπαθώντας καν να λύσουν τα προβλήματα που προέκυψαν, οι τελευταίοι ελπίζουν να απολαμβάνουν τα προνόμιά τους όσο το δυνατόν περισσότερο, χωρίς να χρειάζεται να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Με αυτό το τρόπο, δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να πιέσουν για πόλεμο ή να κινδυνεύουν να ανατραπούν με μεγάλη βία.
