Αναλύσεις
Μάικλ Ρούμπιν στο Middle East Forum: Ολέθριο λάθος για τη Μέση Ανατολή να αντικαταστήσει η Τουρκία τον Άσαντ
Ο Άσαντ πρέπει να φύγει, αλλά το πώς οι άλλοι γεμίζουν το κενό που αφήνεται πίσω έχει σημασία.
Η αναπλήρωση του κενού μετά τον Άσαντ από την Τουρκία θα μπορούσε να είναι ένα λάθος γενεών που θα θέσει σε κίνδυνο τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, την Ιορδανία και την ευρύτερη Μέση Ανατολή
Ο Άσαντ πρέπει να φύγει, αλλά το πώς οι άλλοι γεμίζουν το κενό που αφήνεται πίσω έχει σημασία.
Γράφει ο Μάικλ Ρούμπιν, Middle East Forum
Μετά από χρόνια αδιεξόδου στο οποίο το υποστηριζόμενο από τη Ρωσία και το Ιράν καθεστώς του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ είχε το πάνω χέρι, οι σουνιτικές ομάδες που υποστηρίζονται από την Τουρκία και συνδέονται με την Αλ Κάιντα, όπως η Hay’at Tahrir al-Sham, σάρωσαν το Χαλέπι.
Η κατάρρευση του συριακού στρατού ήταν εκπληκτική και μπορεί να είναι ταχύτερη ακόμη και στην αρχή του συριακού εμφυλίου πολέμου το 2011. Ο συριακός στρατός φέρεται να εγκατέλειψε τη Χάμα για να εγκαταστήσει αμυντικές θέσεις κοντά στη Χομς, μια πόλη που καταλαμβάνει το σταυροδρόμι που όχι μόνο συνδέει το Χαλέπι με τη Δαμασκό στα νότια, αλλά ελέγχει και την κύρια διαδρομή προς τα ανατολικά. Οι φήμες διαδόθηκαν στη Δαμασκό ότι ένα πραξικόπημα βρισκόταν σε εξέλιξη που θα μπορούσε να τερματίσει την κυριαρχία των Άσαντ για περισσότερο από μισό αιώνα.
Στη Δύση, υπάρχει ίλιγγος . Η Ουάσιγκτον μπορεί να αποδοκιμάζει την πτώση του Άσαντ.
[Ο Άσαντ] έκανε τη βρώμικη δουλειά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν με αντάλλαγμα τη βοήθειά της να συντρίψει τις φιλοδοξίες του συριακού λαού για κάτι καλύτερο.
Μην κάνετε λάθος: ο Άσαντ είναι απεχθής. Συνεργάστηκε με τη Βόρεια Κορέα σε ένα μυστικό πρόγραμμα για την απόκτηση πυρηνικού όπλου, μια προσπάθεια που απέτυχε μόνο επειδή ισραηλινά αεροσκάφη κατέστρεψαν το εργοστάσιο επεξεργασίας πλουτωνίου al-Kibar κοντά στην Deir ez-Zour στις 6 Σεπτεμβρίου 2007. Ενώ τώρα πολεμά τους Σουνίτες Ισλαμιστές, μετέτρεψε τη Συρία σε υπόγειο σιδηρόδρομο για τρομοκράτες αυτοκτονίας που προσπαθούσαν να επιτεθούν στις αμερικανικές δυνάμεις στο Ιράκ και τη νέα κυβέρνηση του Ιράκ. Μετά την έναρξη της συριακής εξέγερσης, η τότε Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων Νάνσι Πελόζι και ο πρώην γερουσιαστής Τζον Κέρι» ήταν τόσο ανήσυχοι και έδειξε το καθεστώς το πραγματικό του πρόσωπο: Χρησιμοποίησε χημικά όπλα εναντίον του ίδιου του πληθυσμού του. Διευκόλυνε τη Χεζμπολάχ και έκανε τη βρώμικη δουλειά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν με αντάλλαγμα τη βοήθειά της να συντρίψει τις φιλοδοξίες του συριακού λαού για κάτι καλύτερο. Ο «Caesar», ένας Σύριος στρατιωτικός αστυνομικός, αυτομόλησε με δεκάδες χιλιάδες φωτογραφίες που απεικονίζουν συστηματικά βασανιστήρια.
Όπως σημείωσε ο Daniel Pipes το 2013, «Mr. Η επιβίωση του Άσαντ ωφελεί την Τεχεράνη, το πιο επικίνδυνο καθεστώς της περιοχής. Ωστόσο, μια νίκη των ανταρτών θα ενίσχυε σε μεγάλο βαθμό την ολοένα και πιο αδίστακτη τουρκική κυβέρνηση, ενισχύοντας παράλληλα τους τζιχαντιστές και θα αντικαθιστούσε την κυβέρνηση Άσαντ με θριαμβευτές, φλεγμονώδεις ισλαμιστές». Ο αείμνηστος γερουσιαστής John McCain μπορεί να είχε δίκιο ότι οι μετριοπαθείς Σύροι είχαν το πάνω χέρι όταν ξέσπασε η συριακή επανάσταση, αλλά για πάρα πολύ καιρό, αγνόησε τον ριζοσπαστικό μετασχηματισμό τους που τροφοδοτούσε η Τουρκία αφού ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα απέτυχε να τους υποστηρίξει.
Σήμερα, η διαφορά μεταξύ της Hay’at Tahrir al-Sham και της Al Qaeda είναι ελάχιστη. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις, η κατά κύριο λόγο κουρδική πολιτοφυλακή που υποστηρίζει την Κουρδική Αυτόνομη Διοίκηση της Βόρειας και Ανατολικής Συρίας ( AANES ), έσπευσαν στο Χαλέπι για να προστατεύσουν τους χριστιανούς, τους Κούρδους και τους Γεζίντι της πόλης από τη σφαγή.
Η αναπλήρωση του κενού μετά τον Άσαντ από την Τουρκία θα μπορούσε να είναι ένα λάθος γενεών.
Η επιλογή που πρέπει να εξετάσουν οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής δεν είναι ένας ισχυρός Άσαντ έναντι μιας πλουραλιστικής, δημοκρατικής αντιπολίτευσης ή ένας ισχυρός Άσαντ έναντι ενός αδύναμου ισλαμικού καθεστώτος. Μάλλον, είναι ένας αδύναμος Άσαντ που βρίσκεται στη Δαμασκό ή προπύργια των Αλαουιτών κατά μήκος των ακτών της Μεσογείου έναντι ενός ολοένα πιο ισχυρού, ριζοσπαστικού σουνιτικού καθεστώτος με την κοσμοθεωρία της Χαμάς, αν όχι του Ισλαμικού Κράτους, αλλά με την πλήρη και ανοιχτή υποστήριξη της Τουρκίας. Σε ένα τέτοιο σενάριο, η Τουρκία δεν είναι ανάλογη με το Κατάρ, τον ισλαμιστή σύμμαχό της και ενίοτε χρηματοδότη, αλλά μάλλον με το Ιράν. Εξάλλου, η Τουρκία, όπως και το Ιράν, επενδύει σε ένα εγχώριο και όλο και πιο θανατηφόρο πρόγραμμα όπλων που εξάγει σε πληρεξούσιους εκτός των συνόρων της.
Ο Άσαντ πρέπει να φύγει, αλλά το πώς οι άλλοι γεμίζουν το κενό που αφήνεται πίσω έχει σημασία. Λίγοι θα ρίξουν δάκρυα αν ο Άσαντ καταφύγει στο Ιράν, τη Ρωσία ή αν κρεμαστεί σε φανάρι της Δαμασκού, αλλά η αναπλήρωση του κενού μετά τον Άσαντ στην Τουρκία θα μπορούσε να είναι ένα λάθος γενεών που θα θέσει σε κίνδυνο τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, την Ιορδανία και την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Θα μπορούσε, στην ουσία, να αρπάξει την ήττα από τα σαγόνια της νίκης, απλώς ανταλλάσσοντας χορηγούς αντί να αποσυνδέσει τη Συρία από την τρομοκρατία.
GEOPOLITICO
Ποιοι θα βρεθούν στο στόχαστρό των δημοκρατικών
Η πολιτική επικράτηση των Δημοκρατικών θα σημάνει την επιστροφή στην παραδοσιακή θεσμική ισορροπία, βάζοντας φρένο στις προεδρικές υπερεξουσίες. Με το Κογκρέσο να ανακτά τον ελεγκτικό του ρόλο, η Ουάσιγκτον θα στείλει ένα μήνυμα ότι η διακυβέρνηση δεν μπορεί να ασκείται μέσω παρορμητικών αποφάσεων, αλλά απαιτεί τη συναίνεση των θεσμών.
Σε μια ιστορική καμπή όπου η γεωπολιτική σκακιέρα, η παγκόσμια οικονομία και η ραγδαία εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης περιπλέκονται άρρηκτα με την εσωτερική πολιτική σκηνή των ΗΠΑ, οι ενδιάμεσες εκλογές του 2026 και η επακόλουθη αναμέτρηση του 2028, δεν αποτελούν απλές εκλογικές διαδικασίες.
Τώρα που το Δημοκρατικό Κόμμα έχει επιτύχει το λεγόμενο «Double Win» –αναλαμβάνοντας τον έλεγχο της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων– αναμένεται να εξαπολύσει μια μεγάλη θεσμική αντεπίθεση. Αυτή η αντεπίθεση, μέσω της ενεργοποίησης εξαντλητικών κοινοβουλευτικών ερευνών (Congressional investigations) και της χρήσης της εξουσίας των κλητεύσεων (subpoena power), δεν θα στοχεύσει απλώς στην τιμωρία προσώπων, αλλά και στην αποδόμηση της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής επιρροής των τεχνο-ολιγαρχών της Silicon Valley.
Ο ΧΩΡΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
Στην πρώτη γραμμή αυτής της θεσμικής σύγκρουσης θα βρεθούν οι κορυφαίοι πολιτικοί εκφραστές της τρέχουσας διακυβέρνησης. Η περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ είναι η πιο σύνθετη λόγω της θεσμικής του ιδιότητας και της πρόσφατης απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου για την προεδρική ασυλία.
Σύμφωνα με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου των ΗΠΑ, ένας εν ενεργεία πρόεδρος απολαμβάνει απόλυτη ασυλία για επίσημες πράξεις (official acts) που εμπίπτουν στα βασικά συνταγματικά του καθήκοντα (όπως η διοίκηση του στρατού και η εξωτερική πολιτική). Αυτό σημαίνει ότι ο Trump δεν μπορεί να διωχθεί ποινικά για τις αποφάσεις του να διεξάγει στρατιωτικές επιχειρήσεις ή να επιβάλει δασμούς.
Επειδή οι Δημοκρατικοί ελέγχουν τη Βουλή, μπορούν να τον παραπέμψουν (impeachment) με απλή πλειοψηφία για «βαριά εγκλήματα και παραπτώματα». Ωστόσο, για την καταδίκη και την απομάκρυνση του από το αξίωμα απαιτείται πλειοψηφία 2/3 στη Γερουσία, που θα είναι αδύνατον να επιτευχθεί, εκτός και αν συναινέσουν και Ρεπουμπλικάνοι γερουσιαστές.
Η προσπάθεια θα στραφεί σε άλλους στόχους, τον αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς και τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο. Καθώς και οι δύο αποτελούν τους ισχυρότερους διεκδικητές του ρεπουμπλικανικού χρίσματος για τις προεδρικές εκλογές του 2028, η στοχοποίηση τους από τους Δημοκρατικούς θα έχει σαφή στρατηγικό χαρακτήρα, την πολιτική τους αποδυνάμωση μέσω της δημόσιας έκθεσης.
Ο Ρούμπιο, ως αρχιτέκτονας της εξωτερικής πολιτικής, θα κληθεί να λογοδοτήσει για τη νομιμότητα των στρατιωτικών εμπλοκών στη Μέση Ανατολή και την παράκαμψη του Κογκρέσου, ενώ ο Βανς θα βρεθεί στο επίκεντρο ερευνών για τον ρόλο του στη λήψη αποφάσεων εσωτερικής ασφάλειας. Αντίστοιχα, ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ θα αντιμετωπίσει άμεσο κίνδυνο για παραβίαση της Πράξης Πολεμικών Εξουσιών (War Powers Resolution). Στο στόχαστρο είναι ο νυν υπουργός Δικαιοσύνης και προσωπικός δικηγόρος του Τραμπ, Τοντ Μπλανς, όπως και η πρώην Παμ Μπόντι, αλλά και ο ηττημένος των εκλογών, εισαγγελέας του Τέξας Κεν Πάξτον, που θα ερευνηθούν για την εργαλειοποίηση των δικαστικών μηχανισμών.
Σε ότι αφορά τον υπουργό Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ, οι Δημοκρατικοί έχουν ήδη προειδοποιήσει ότι η βασική τους προτεραιότητα θα είναι η διερεύνηση της απόφασης της κυβέρνησης να χορηγήσει ιδιότυπη ασυλία από φορολογικούς ελέγχους στον Ντόναλντ Τραμπ, την οικογένεια του και τις επιχειρήσεις του. Οι Δημοκρατικοί θα ξεκινήσουν έρευνες για τον υπουργό Εμπορίου Χάουαρντ Λούτνικ, για να διαπιστώσουν αν η επιβολή σαρωτικών δασμών έγινε με διαφανή κριτήρια ή αν υπήρξε προνομιακή μεταχείριση για συγκεκριμένους βιομηχάνους και δωρητές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Το ίδιο θα ισχύσει και για τον Ράσελ Βοτ, που διευθύνει το Γραφείο Διαχείρισης και Προϋπολογισμού.
Ο αντικειμενικός σκοπός αυτών των ερευνών δεν είναι η ποινική φυλάκιση, αλλά η φθορά της δημόσιας εικόνας τους, αναγκάζοντας τους να αναλώσουν το πολιτικό τους κεφάλαιο σε μια διαρκή θέση άμυνας.
Ο ΧΩΡΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ
Αν για τους πολιτικούς ο κίνδυνος είναι πρωτίστως επικοινωνιακός, για τους τεχνο-ολιγάρχες και τις επιχειρήσεις τους η απειλή μεταφράζεται σε ενδεχόμενο οικονομικό και λειτουργικό στραγγαλισμό.
Ο Έλον Μασκ, έχοντας εκτεθεί ανεπανόρθωτα μέσω του υπουργείου Κυβερνητικής Αποτελεσματικότητας (DOGE), θα βρεθεί αντιμέτωπος με βαριές κατηγορίες για σύγκρουση συμφερόντων (conflict of interest). Οι Δημοκρατικοί θα χρησιμοποιήσουν την «εξουσία του πουγκιού» (Power of the Purse) για να παγώσουν ή να θέσουν αυστηρούς όρους στα κυβερνητικά συμβόλαια δισεκατομμυρίων της SpaceX με τη NASA και το Πεντάγωνο, ενώ οι ομοσπονδιακές αρχές θα ερευνήσουν αν οι εισηγήσεις του για περικοπές ευνόησαν τις προσωπικές του επιχειρήσεις (Tesla, X).
Παράλληλα, η Palantir Technologies των Πίτερ Θιλ και Άλεξ Καρπ θα βρεθεί στο στόχαστρο για τον ρόλο του λογισμικού της στις μαζικές απελάσεις μεταναστών. Οι ιδρυτές της, έχοντας λειτουργήσει ως οι ιδεολογικοί και οικονομικοί χρηματοδότες της νέας ρεπουμπλικανικής Δεξιάς, θα δουν τα απόρρητα συμβόλαια τους με τις υπηρεσίες ασφαλείας να μπαίνουν στο μικροσκόπιο, προκαλώντας ισχυρούς κλονισμούς στη χρηματιστηριακή τους αξία και αποδεικνύοντας ότι οι διασυνδέσεις με την εξουσία, μπορούν να μετατραπούν σε επιχειρηματική αχίλλειο πτέρνα.
Αυτή η συντονισμένη επίθεση κατά προσώπων και εταιρειών θα οδηγήσει αναγκαστικά προς το τέλος της περιόδου πλήρους απορρύθμισης για τη βιομηχανία της Τεχνητής Νοημοσύνης. Κολοσσοί όπως η OpenAI, η Microsoft και η Anthropic θα δουν τις εθελοντικές συμφωνίες ασφαλείας, να αντικαθίστανται από υποχρεωτικούς ομοσπονδιακούς νόμους, περιορίζοντας την ελευθερία διάθεσης νέων προηγμένων μοντέλων. Η επιβολή αυστηρών περιβαλλοντικών περιορισμών και φόρων στην ενέργεια, θα βάλει φρένο στην ανεξέλεγκτη επέκταση των data centers, αυξάνοντας κατακόρυφα το κόστος λειτουργίας. Επιπλέον, η θεσμοθέτηση κανόνων για τα πνευματικά δικαιώματα, θα αναγκάσει τις εταιρείες να πληρώνουν για τα δεδομένα εκπαίδευσης των μοντέλων της ΑΙ, εξανεμίζοντας τα μέχρι τώρα υπερκέρδη τους.
Αν και οι υποστηρικτές του «τεχνο-επιταχυντισμού» προειδοποιούν ότι τέτοιες ρυθμίσεις θα στερήσουν από τις ΗΠΑ την πρωτοκαθεδρία στον γεωπολιτικό πόλεμο με την Κίνα, οι Δημοκρατικοί θα επιλέξουν να τρέξουν στον παγκόσμιο ανταγωνισμό με «ζώνη ασφαλείας», ποντάροντας στη δημιουργία ενός κοινού δυτικού μετώπου ρυθμίσεων σε συνεργασία με το AI Act της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η πολιτική επικράτηση των Δημοκρατικών θα σημάνει την επιστροφή στην παραδοσιακή θεσμική ισορροπία, βάζοντας φρένο στις προεδρικές υπερεξουσίες. Με το Κογκρέσο να ανακτά τον ελεγκτικό του ρόλο, η Ουάσιγκτον θα στείλει ένα μήνυμα ότι η διακυβέρνηση δεν μπορεί να ασκείται μέσω παρορμητικών αποφάσεων, αλλά απαιτεί τη συναίνεση των θεσμών.
GEOPOLITICO
Η Ινδία εξοπλίζει τις Φιλιππίνες απέναντι στην Κίνα! Νέα συμφωνία έως 800 εκατ. δολαρίων για 60 πυραύλους BrahMos
Στην τελική ευθεία βρίσκονται οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ινδίας και Φιλιππίνων για μια νέα, μεγάλης κλίμακας εξοπλιστική συμφωνία, η οποία προβλέπει την προμήθεια περίπου 60 υπερηχητικών πυραύλων cruise BrahMos, συνολικής αξίας έως 800 εκατομμυρίων δολαρίων. Η συμφωνία, εφόσον ολοκληρωθεί, θα ενισχύσει σημαντικά τις δυνατότητες παράκτιας άμυνας της Μανίλας, σε μια περίοδο κλιμακούμενης έντασης με την Κίνα στη Νότια Σινική Θάλασσα. Παράλληλα, αναδεικνύει την ταχεία ανάπτυξη της ινδικής αμυντικής βιομηχανίας και τη στρατηγική διείσδυση του Νέου Δελχί στις αγορές εξοπλισμών της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Σύμφωνα με αποκλειστικό δημοσίευμα του Reuters, που υπογράφουν οι Saurabh Sharma, Karen Lema και Aftab Ahmed, τρεις πηγές με άμεση γνώση των διαπραγματεύσεων επιβεβαιώνουν ότι οι δύο χώρες βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο συνομιλιών για την επέκταση της υπάρχουσας αμυντικής συνεργασίας τους.
Η νέα συμφωνία έρχεται καθώς η Ινδία πλησιάζει στην ολοκλήρωση των παραδόσεων πυραυλικών συστημάτων που προβλέπονταν από προηγούμενη σύμβαση, η οποία είχε υπογραφεί το 2022.
Το ενδιαφέρον των Φιλιππίνων στρέφεται στην απόκτηση πέντε επιπλέον συστημάτων BrahMos, με συνολικά σχεδόν 60 πυραύλους, σε μια αγορά που εκτιμάται μεταξύ 700 και 800 εκατομμυρίων δολαρίων.
Πέντε συστήματα BrahMos για την παράκτια άμυνα
Η νέα παραγγελία αναμένεται να είναι σημαντικά μεγαλύτερη από την πρώτη συμφωνία ύψους 375 εκατομμυρίων δολαρίων, που είχε συναφθεί μεταξύ Νέου Δελχί και Μανίλας το 2022.
Η αρχική σύμβαση αφορούσε πυραυλικά συστήματα παράκτιας άμυνας, με στόχο την ενίσχυση της δυνατότητας των Φιλιππίνων να αντιμετωπίζουν εχθρικές ναυτικές μονάδες σε θαλάσσιες περιοχές στρατηγικού ενδιαφέροντος.
Σύμφωνα με μία από τις ινδικές πηγές του Reuters, η Μανίλα έχει εκδηλώσει εκ νέου ενδιαφέρον για την απόκτηση περίπου πέντε συστημάτων BrahMos και αντιμετωπίζει πλέον την Ινδία ως ιδιαίτερα αξιόπιστο αμυντικό εταίρο.
Η ενίσχυση των δυνατοτήτων παράκτιας άμυνας αποτελεί προτεραιότητα για τις ένοπλες δυνάμεις των Φιλιππίνων, οι οποίες επιχειρούν να εκσυγχρονίσουν τον εξοπλισμό τους και να ενισχύσουν την αποτρεπτική τους ισχύ απέναντι σε ενδεχόμενες απειλές από τη θάλασσα.
Οι BrahMos θεωρούνται ιδιαίτερα σημαντικοί για αυτή τη στρατηγική, καθώς επιτρέπουν την προσβολή ναυτικών στόχων από χερσαίες θέσεις, αυξάνοντας το επιχειρησιακό κόστος για οποιαδήποτε δύναμη επιχειρήσει να δραστηριοποιηθεί σε περιοχές που καλύπτονται από τα συγκεκριμένα συστήματα.
Η επιβεβαίωση της Μανίλας και οι απαιτήσεις για προσαρμογές
Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Άμυνας των Φιλιππίνων, Αρσένιο Αντολόνγκ, επιβεβαίωσε στο Reuters ότι ο πρόεδρος της χώρας, Φερδινάνδος Μάρκος Τζούνιορ, έχει εκφράσει την επιθυμία του για την απόκτηση επιπλέον πυραύλων BrahMos.
Δεν έδωσε, ωστόσο, λεπτομέρειες σχετικά με την ποσότητα των νέων συστημάτων ή το τελικό οικονομικό ύψος της συμφωνίας.
Από την πλευρά του, ο υπουργός Άμυνας των Φιλιππίνων, Γκιλμπέρτο Τεοντόρο, μιλώντας διαδικτυακά στο Delhi Defence Dialogue την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου, υπογράμμισε ότι η Μανίλα επιδιώκει να εξασφαλίσει περισσότερες μονάδες BrahMos.
Αποκάλυψε μάλιστα ότι η φιλιππινέζικη πλευρά έχει ήδη παραδώσει στις ινδικές αρχές κατάλογο επιχειρησιακών απαιτήσεων, ώστε το πυραυλικό σύστημα να προσαρμοστεί καλύτερα στις γεωγραφικές και επιχειρησιακές ιδιαιτερότητες της χώρας.
Η συγκεκριμένη αναφορά έχει ιδιαίτερη σημασία, δεδομένου ότι οι Φιλιππίνες αποτελούνται από χιλιάδες νησιά, με την αποτελεσματική παράκτια άμυνα να απαιτεί δυνατότητες ανάπτυξης πυραυλικών συστημάτων σε διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές.
BrahMos: Ένας από τους ταχύτερους πυραύλους cruise στον κόσμο
Ο BrahMos αποτελεί προϊόν της ινδορωσικής αμυντικής συνεργασίας και αναπτύχθηκε από την BrahMos Aerospace, κοινοπραξία στην οποία συμμετέχουν φορείς από την Ινδία και τη Ρωσία.
Πρόκειται για υπερηχητικό πύραυλο cruise, ο οποίος μπορεί να εκτοξευθεί από χερσαίες εγκαταστάσεις, πολεμικά πλοία και εναέριες πλατφόρμες.
Η υψηλή ταχύτητά του, που προσεγγίζει τα 3 Mach, αποτελεί ένα από τα βασικά επιχειρησιακά πλεονεκτήματά του, καθώς περιορίζει τον χρόνο αντίδρασης των συστημάτων αεράμυνας ενός αντιπάλου.
Στην περίπτωση των Φιλιππίνων, η κύρια επιχειρησιακή αποστολή των συγκεκριμένων συστημάτων είναι η παράκτια άμυνα και η δυνατότητα προσβολής ναυτικών στόχων.
Η προμήθεια πρόσθετων πυραυλικών συστημάτων θα μπορούσε να επιτρέψει στη Μανίλα να ενισχύσει την κάλυψη κρίσιμων θαλάσσιων προσβάσεων, δημιουργώντας πρόσθετες δυνατότητες αποτροπής απέναντι σε ισχυρότερες ναυτικές δυνάμεις.
Η Κίνα και η αντιπαράθεση στη Νότια Σινική Θάλασσα
Η επικείμενη συμφωνία εξετάζεται σε μια περίοδο κατά την οποία οι Φιλιππίνες βρίσκονται αντιμέτωπες με αυξανόμενες πιέσεις από την Κίνα λόγω των ανταγωνιστικών θαλάσσιων διεκδικήσεων στη Νότια Σινική Θάλασσα.
Τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί επανειλημμένα περιστατικά μεταξύ κινεζικών και φιλιππινέζικων σκαφών, ενώ η Μανίλα επιδιώκει να ενισχύσει τις αμυντικές της δυνατότητες και τις συνεργασίες της με εταίρους της περιοχής.
Η απόκτηση επιπλέον BrahMos εντάσσεται σε αυτή την προσπάθεια στρατιωτικού εκσυγχρονισμού.
Η Ινδία, από την πλευρά της, ενισχύει τον ρόλο της ως προμηθευτή αμυντικών συστημάτων σε μία περιοχή με αυξημένη γεωστρατηγική σημασία, όπου η Κίνα διεκδικεί σημαντική επιρροή.
Το Νέο Δελχί και το Πεκίνο διατηρούν τις δικές τους στρατηγικές διαφορές, γεγονός που προσδίδει πρόσθετη σημασία στη διεύρυνση της ινδοφιλιππινέζικης αμυντικής συνεργασίας.
Η συγκεκριμένη συμφωνία, πάντως, αφορά την ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας των Φιλιππίνων και δεν συνιστά ανακοίνωση συγκρότησης στρατιωτικής συμμαχίας εναντίον της Κίνας.
Μεγάλωσε το διεθνές ενδιαφέρον μετά τη σύγκρουση Ινδίας–Πακιστάν
Σύμφωνα με το Reuters, το διεθνές ενδιαφέρον για τους BrahMos αυξήθηκε σημαντικά μετά την τετραήμερη στρατιωτική σύγκρουση Ινδίας και Πακιστάν το 2025.
Κατά τη διάρκεια εκείνων των επιχειρήσεων, η Ινδία χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τους συγκεκριμένους πυραύλους σε πραγματικές συνθήκες μάχης.
Η επιχειρησιακή τους χρήση αποτέλεσε σημαντικό στοιχείο για τη διεθνή προβολή του συστήματος, ενισχύοντας την προσπάθεια του Νέου Δελχί να προωθήσει τις εξαγωγές του.
Η Ινδία επιδιώκει πλέον να κεφαλαιοποιήσει την αυξανόμενη ζήτηση, προβάλλοντας την ικανότητα της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας να παράγει προηγμένα οπλικά συστήματα.
Συμφωνίες με Ινδονησία και Βιετνάμ – Συζητήσεις με άλλες έξι χώρες
Η προμήθεια πρόσθετων BrahMos από τις Φιλιππίνες αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου κύκλου διεθνών συμφωνιών και διαπραγματεύσεων.
Σύμφωνα με το Reuters, η Ινδία ανακοίνωσε τον Ιούλιο του 2026 την προμήθεια πυραύλων BrahMos στην Ινδονησία, ενώ έχει επίσης υπογράψει συμφωνία με το Βιετνάμ.
Παράλληλα, βρίσκεται σε συζητήσεις για την προώθηση του συστήματος σε άλλες χώρες, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Ταϊλάνδη, η Νότια Αφρική και η Βραζιλία.
Το ενδιαφέρον από διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές καταδεικνύει την προσπάθεια της Ινδίας να αναδειχθεί σε σημαντικό εξαγωγέα προηγμένων πυραυλικών συστημάτων.
Η εξέλιξη έχει και ευρύτερη διπλωματική σημασία, καθώς οι εξαγωγές αμυντικού εξοπλισμού δημιουργούν μακροχρόνιες σχέσεις μεταξύ προμηθευτή και αγοραστή, που περιλαμβάνουν εκπαίδευση προσωπικού, τεχνική υποστήριξη, συντήρηση και αναβαθμίσεις.
Άλμα άνω του 62% στις ινδικές αμυντικές εξαγωγές
Η ανάπτυξη της διεθνούς παρουσίας της BrahMos Aerospace συμβαδίζει με την ευρύτερη ενίσχυση της ινδικής αμυντικής βιομηχανίας.
Σύμφωνα με κυβερνητικά στοιχεία που επικαλείται το Reuters, οι αμυντικές εξαγωγές της Ινδίας κατά το οικονομικό έτος που ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2026 ανήλθαν σε 384,24 δισεκατομμύρια ρουπίες, ποσό που αντιστοιχεί σε περίπου 4,11 δισεκατομμύρια δολάρια.
Η επίδοση αυτή αντιπροσωπεύει αύξηση άνω του 62% σε σύγκριση με την προηγούμενη αντίστοιχη περίοδο.
Τα στοιχεία δείχνουν τη σημαντική ανάπτυξη του εξαγωγικού προσανατολισμού της ινδικής αμυντικής βιομηχανίας, η οποία επιδιώκει να περιορίσει την παραδοσιακή εξάρτηση της χώρας από εισαγόμενα οπλικά συστήματα και να αποκτήσει ισχυρότερη παρουσία στη διεθνή αγορά.
Νέα δεδομένα στην ισορροπία ισχύος του Ινδοειρηνικού
Η πιθανή νέα συμφωνία με τις Φιλιππίνες αναδεικνύει τη σταδιακή μετατροπή της Ινδίας από μεγάλο εισαγωγέα στρατιωτικού εξοπλισμού σε προμηθευτή προηγμένων οπλικών συστημάτων.
Για τη Μανίλα, η απόκτηση σχεδόν 60 επιπλέον BrahMos θα μπορούσε να ενισχύσει ουσιαστικά την αποτρεπτική της ικανότητα, ιδιαίτερα απέναντι σε ναυτικές απειλές.
Για το Νέο Δελχί, η συμφωνία θα αποτελούσε μία ακόμη σημαντική επιτυχία της εξαγωγικής στρατηγικής του, ενισχύοντας την παρουσία του στη Νοτιοανατολική Ασία.
Η εξέλιξη έχει και ευρύτερη γεωπολιτική διάσταση, καθώς η Ινδία εδραιώνει αμυντικές συνεργασίες με χώρες που αντιμετωπίζουν τις συνέπειες της αυξανόμενης κινεζικής ισχύος στον Ινδοειρηνικό.
Ωστόσο, όπως επισημαίνει το Reuters, η νέα σύμβαση δεν έχει ακόμη υπογραφεί. Οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται στο τελικό στάδιο, χωρίς να έχει επιβεβαιωθεί επίσημα το ακριβές οικονομικό αντικείμενο ή το χρονοδιάγραμμα παραδόσεων.
Τα υπουργεία Άμυνας και Εξωτερικών της Ινδίας, καθώς και η BrahMos Aerospace, δεν απάντησαν στα σχετικά αιτήματα του πρακτορείου για σχολιασμό.
GEOPOLITICO
Η Ουγγαρία και η Σερβία μήπως έστειλαν μήνυμα και στην Ελλάδα;
Από την κομματοκρατία στην Πολιτική αυτονομία των πολιτών. Το σερβικό δημοκρατικό πείραμα και η ανάγκη θεσμικής αναγέννησης της Ελλάδας
Γράφει ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής DDDr., Dr. Habil. Αλέξιος Π. Παναγόπουλος
Η πολιτική μεταβολή στην Ουγγαρία και, κυρίως, η εκλογική επικράτηση της σερβικής φοιτητικής κίνησης τον Οκτώβριο του 2026 συνιστούν γεγονότα ιδιαίτερης πολιτειολογικής, συνταγματικής και κοινωνιολογικής σημασίας. Δεν πρόκειται απλώς για εναλλαγή πολιτικών προσώπων, αλλά για την ανάδειξη ενός κρίσιμου ερωτήματος: Μπορεί μια κοινωνία να ανακτήσει την πολιτική της αυτονομία, όταν οι παραδοσιακοί μηχανισμοί αντιπροσώπευσης έχουν απολέσει την εμπιστοσύνη των πολιτών; Η Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ), στις 31 Οκτωβρίου 2026, δημοσίευσε το άρθρο του Michael Martens «Wie die serbische Studentenbewegung Aleksandar Vučić besiegte».
Η ουσιώδης διαφορά μεταξύ Ουγγαρίας και Σερβίας είναι ότι στην πρώτη η πολιτική αλλαγή συνδέθηκε με ένα κόμμα και έναν ηγέτη, ενώ στη δεύτερη προήλθε από ένα συλλογικό, ακομμάτιστο κίνημα, το οποίο επιχείρησε να υπερβεί την παραδοσιακή αρχηγική πολιτική των κομμάτων.
Η σερβική εμπειρία: Από διαμαρτυρία στην πολιτική δράση.
Αφετηρία του σερβικού κινήματος υπήρξε η τραγωδία της 1ης Νοεμβρίου 2024, με την κατάρρευση του στεγάστρου στον σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ και τον θάνατο 16 ανθρώπων. Η διαφθορά, η θεσμική ευθύνη και η δημόσια ασφάλεια αποτέλεσαν το επίκεντρο της κοινωνικής αγανάκτησης, παρά την παραίτηση των αρμόδιων.
Οι μαζικές διαδηλώσεις, όμως, δεν οδήγησαν αυτομάτως στην πολιτική ανατροπή. Οι φοιτητές συνειδητοποίησαν ότι η διαμαρτυρία, με αυτόνομη πολιτική δράση και δίχως αρχηγίσκους, θα μεταβάλει ένα παγιωμένο σύστημα εξουσίας.
Η ιδέα δημιουργίας μιας εκλογικής λίστας 250 υποψηφίων, αντίστοιχης προς τις κοινοβουλευτικές έδρες, αποτέλεσε πολιτειακή τομή. Η πρωτοβουλία δεν στηρίχθηκε στην ανάδειξη των ίδιων των φοιτητών ως πολιτικών αξιωματούχων, αλλά στην αναζήτηση υποψηφίων, άξιων, συμπολιτών τους, με επιστημονική γνώση, επαγγελματική επάρκεια, ηθική συγκρότηση και πατριωτικό φρόνημα.
Η διαδικασία επιλογής στηρίχθηκε στη συλλογική αποδοχή και σε μηχανισμούς εσωτερικού ελέγχου. Οι φοιτητές επέλεξαν να μην εξαρτηθούν από την γνωστή παραδοσιακή αντιπολίτευση, αλλά να απευθυνθούν απευθείας στο λαό, στην κοινωνία, αντιμετωπίζοντας παράλληλα τις προσπάθειες πολιτικής συκοφάντησης.
Η εκλογική επικράτηση της Student List, με περίπου 140 έδρες επί συνόλου 250, χαρακτηρίστηκε από τη FAZ «αίσθηση» και «δημοκρατικό πείραμα με αβέβαιο αποτέλεσμα»!!
Από νομική και πολιτειολογική άποψη, ωστόσο, η εκλογική νίκη δεν αποτελεί αυτομάτως εγγύηση δημοκρατικής διακυβέρνησης. Η πραγματική δοκιμασία βρίσκεται στην ανεξαρτησία των θεσμών, στη διαφάνεια, στη λογοδοσία και στην εφαρμογή του κράτους δικαίου.
Η ελληνική πολιτειακή πραγματικότητα.
Τι συμβαίνει, όμως, στην Ελλάδα; Η ελληνική συνταγματική τάξη κατοχυρώνει την κοινοβουλευτική δημοκρατία, τα ατομικά δικαιώματα και τη λαϊκή κυριαρχία. Εντούτοις, η λειτουργία του πολιτικού συστήματος έχει οδηγήσει σε μια αήθη έντονα κομματοκεντρική διαχείριση της δημόσιας εξουσίας.
Η πολιτική αντιπροσώπευση συχνά περιορίζεται στην εκλογική επιλογή μεταξύ κομματικών μηχανισμών, ενώ η κυβέρνηση συγκεντρώνει την πολιτική πρωτοβουλία και η αντιπολίτευση περιορίζεται στην καταγγελία εντυπώσεων και στην αυτοπροβολή της ως μελλοντικής εξουσίας.
Η ελληνική Δημοκρατία δεν μπορεί να εξαντλείται στην περιοδική άσκηση του εκλογικού δικαιώματος. Η λαϊκή κυριαρχία, σύμφωνα με το άρθρο 1 του Συντάγματος, προϋποθέτει ουσιαστική συμμετοχή, διαφάνεια, λογοδοσία και ανεξάρτητους θεσμούς.
Η σημερινή κατάσταση δημιουργεί την αίσθηση μιας «εκλόγιμης πολιτικής μοναρχίας» και Δημοκρατίας υπό Επιτροπεία. Ο όρος δεν αποτελεί κυριολεκτικό νομικό χαρακτηρισμό του πολιτεύματος, αλλά πολιτειολογική μεταφορά για μια εξουσία που, παρά την εκλογική νομιμοποίησή της, απομακρύνεται από την κοινωνική λογοδοσία.
Η νομοθετική κατοχύρωση δικαιωμάτων δεν αρκεί, όταν η εφαρμογή τους παραμένει ανεπαρκής ή επιλεκτική. Η συνταγματική νομιμότητα απαιτεί πραγματική εφαρμογή των κανόνων και όχι απλώς πολιτικές διακηρύξεις.
Η απογοήτευση και η πολιτική αποχή.
Η ελληνική κοινωνία έχει βιώσει διαδοχικές εθνικές και πολιτικές κρίσεις: την τραγωδία της Κύπρου, τα Μνημόνια, το Μακεδονικό, τη διάψευση των προσδοκιών του δημοψηφίσματος του 2015, την τραγωδία των Τεμπών και τώρα προ του Αιγαίου.
Οι μαζικές διαμαρτυρίες δεν οδήγησαν πάντοτε στην αναμενόμενη θεσμική μεταβολή. Έτσι, η πολιτική απογοήτευση μετατρέπεται σε αίσθημα ματαιότητας. Η αποχή δεν αποτελεί αδιαφορία. Μπορεί να εκφράζει δυσπιστία και άρνηση νομιμοποίησης ενός συστήματος που θεωρείται αναποτελεσματικό και αχρηστοκρατία. Ωστόσο, η αποχή δεν δημιουργεί από μόνη της την εναλλακτική πολιτική αντιπροσώπευση. Αντιθέτως, αφήνει το πολιτικό πεδίο ελεύθερο στους ήδη οργανωμένους κομματικούς μηχανισμούς.
Η ανάγκη υπέρβασης της κομματοκρατίας.
Η κομματοκρατία δεν αποτελεί απλώς οργανωτική δυσλειτουργία. Είναι ένα πολιτικό φαινόμενο, στο οποίο η αναπαραγωγή της εξουσίας τείνει να υπερισχύει του κοινού συμφέροντος.
Τα κόμματα, αντί να λειτουργούν ως θεσμοί συμμετοχής, κινδυνεύουν να μετατραπούν σε μηχανισμούς επιτελικής εξουσίας, κοινωνικής εξάρτησης και διανομής προνομίων, διαβρώνοντας τον κοινωνικό ιστό.
Η ελληνική ιστορική εμπειρία, από τη δολοφονία του Άμισθου Ιωάννη Καποδίστρια έως τη σύγχρονη μεταπολιτευτική περίοδο, επιβάλλει μια βαθύτερη εξέταση της σχέσης μεταξύ πολιτικής εξουσίας, εθνικής ανεξαρτησίας και κοινωνικών συμφερόντων.
Η πολιτική δεν αποτελεί προσωπικό επάγγελμα ανέλιξης. Ούτε ο Πολιτικός Αξιωματούχος είναι το μέτρο της πνευματικότητας. Οι άνθρωποι του πνεύματος είναι χρήσιμοι όσο ποτέ πρίν τώρα. Επιτέλους, η Ελληνική σκέψη, γνώμη, συμπεριφορά θα πρέπει να προβληματιστεί. Ο Αξιωματούχος είναι δημόσιο λειτούργημα και άσκηση ευθύνης. Η υπέρβαση της κομματοκρατίας προϋποθέτει μια νέα αντίληψη της αντιπροσώπευσης, με:
- Ακομμάτιστη πολιτική αυτονομία.
- Αξιοκρατική επιλογή υποψηφίων με επιστημονική επάρκεια, με ηθική και ήθος.
- Συλλογική λογοδοσία και διαφανείς διαδικασίες αξιοκρατίας.
- Υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας και του δημόσιου εθνικού συμφέροντος.
- Θεσμική ανασυγκρότηση μέσω των συνταγματικά προβλεπόμενων διαδικασιών.
Μια αντίστοιχη ελληνική πρωτοβουλία δεν θα πρέπει να αναζητήσει έναν νέο σωτήρα ως ηγέτη. Θα πρέπει να αναζητήσει τους άξιους πολίτες, οι οποίοι θα αναλάβουν συλλογικά την ευθύνη της δημόσιας διακυβέρνησης.
Η Δημοκρατία ως ιστορική και θεσμική αναγκαιότητα.
Το σερβικό παράδειγμα δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μηχανιστικό πρότυπο προς αντιγραφή. Αναδεικνύει, όμως, μια ουσιαστική δυνατότητα: την πολιτική ενεργοποίηση της κοινωνίας, πέρα από τους παγιωμένους κομματικούς μηχανισμούς.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα παλαιοκομματικό σύστημα, στο οποίο η απογοήτευση οδηγεί στην αποχή και η αποχή στην περαιτέρω συγκέντρωση της εξουσίας.
Η δημοκρατική αναγέννηση δεν μπορεί να στηριχθεί στην κατάργηση του Συντάγματος ή στην περιφρόνηση των θεσμών. Οφείλει να επιδιώξει θεσμική αναπροσαρμογή με σεβασμό στη λαϊκή κυριαρχία, στην ισότητα των πολιτών και στο κράτος δικαίου.
Η Ελλάδα, ως ιστορική κοιτίδα της δημοκρατικής πολιτικής σκέψης, οφείλει να αναζητήσει ένα σύγχρονο δημοκρατικό περιεχόμενο, το οποίο θα ανταποκρίνεται στην ιστορική της παράδοση και στην ανάγκη υπεράσπισης της εθνικής και πολιτικής της αυτονομίας.
Το μήνυμα της Ουγγαρίας και της Σερβίας δεν είναι ότι ένας νέος ηγέτης θα λύσει τα προβλήματα. Είναι ότι η κοινωνία συνολικά μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να υπερβεί τους παγιωμένους μηχανισμούς εξουσίας.
Η Δημοκρατία δεν αναγεννάται όταν αλλάζει απλώς ένας αρχηγός. Αναγεννάται όταν ο κάθε πολίτης παύει να είναι θεατής της εξουσίας και γίνεται συνειδητός φορέας της πολιτικής ευθύνης.
Το ερώτημα, πλέον, δεν είναι αν η Ελλάδα χρειάζεται αλλαγή.
Το ερώτημα είναι αν διαθέτει την πολιτική βούληση, την κοινωνική ωριμότητα και την πνευματική καλλιέργεια για να την πραγματοποιήσει.
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
GEOPOLITICO3 μήνες πρινΙνδός στρατηγός προειδοποιεί τον Ερντογάν: «Θα κάνουμε κομμάτια κάθε τουρκική αρμάδα που θα σπεύσει να βοηθήσει το Πακιστάν»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΣύμβαση ΟΗΕ της Βαρκελώνης: “Άγκυρα, έχεις υπογράψει”! “Αθήνα για ποιον λόγο σιωπάς”;
-
Πολιτική3 μήνες πρινΣΟΚ στη Λέσβο! Τούρκοι τουρίστες έβαλαν στο νησί αυτοκίνητο με εικόνα του σφαγέα Κεμάλ στο παρμπρίζ