Το Αζερμπαϊτζάν παραχωρεί στην Τουρκία ένα δικαίωμα βέτο που ποτέ δεν είχε

Του Σάι Γκαλ | Israel Hayom

Το 2009, το Μπακού απείλησε την Άγκυρα με υψηλότερες τιμές φυσικού αερίου και με εξαγωγικές διαδρομές που θα παρέκαμπταν την Τουρκία, εάν η τελευταία άνοιγε τα σύνορά της με την Αρμενία. Αρμενικές δυνάμεις κατείχαν τότε εδάφη του Αζερμπαϊτζάν και ο αποκλεισμός παρείχε στο Μπακού ένα μέσο άσκησης πίεσης. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, το Αζερμπαϊτζάν ελέγχει το Καραμπάχ και έχει μονογράψει μια συνθήκη ειρήνης, εξακολουθεί όμως να απαιτεί τροποποιήσεις στο αρμενικό Σύνταγμα πριν την υπογράψει. Τα σύνορα παραμένουν κλειστά. Το Μπακού διατήρησε τη δυνατότητα άσκησης πίεσης στο Ερεβάν και, μαζί με αυτήν, την επιρροή της Άγκυρας στην ειρηνευτική διαδικασία.

Ο Οκτώβριος αποκάλυψε ξεκάθαρα την ιεραρχία αυτής της σχέσης. Τούρκοι πολιτικοί επέκριναν τους περιορισμούς του Αζερμπαϊτζάν στη χρήση μαντίλας στα σχολεία. Η εχθρική στάση της Άγκυρας απέναντι στο Ισραήλ συγκρούστηκε με τη συνεργασία του Μπακού με την Ιερουσαλήμ. Παράλληλα, ο Ιλχάμ Αλίεφ απουσίασε από σύνοδο κορυφής των τουρκικών κρατών, παρά την προσωπική πρόσκληση του Ερντογάν. Πίσω από αυτές τις διαφωνίες βρισκόταν μία παραδοχή: ότι η Άγκυρα μπορούσε να μετατρέψει την πολιτισμική συγγένεια σε εξουσία επί της κυριαρχίας του Αζερμπαϊτζάν. Η παραδοχή αυτή είχε ένα όνομα: «Ένα Έθνος, Δύο Κράτη».

Οι κοινές ογουζικές ρίζες και οι συγγενικές γλώσσες συγκαλύπτουν αιώνες ξεχωριστής κρατικής υπόστασης και αντικρουόμενων συμφερόντων. Στη μάχη του Τσαλντιράν, το 1514, οι οθωμανικοί στρατοί πολέμησαν εναντίον του σαφαβιδικού Ιράν, του οποίου η τουρκόφωνη άρχουσα τάξη ανήκε σε μια αντίπαλη αυτοκρατορική τάξη πραγμάτων. Οι ρωσικές κατακτήσεις του 19ου αιώνα διαίρεσαν τις αζερόφωνες κοινότητες μεταξύ ρωσικής και ιρανικής κυριαρχίας. Η δημοκρατία που ιδρύθηκε το 1918 έλαβε οθωμανική στρατιωτική βοήθεια, κατακτήθηκε από τους Σοβιετικούς το 1920 και ανέκτησε την ανεξαρτησία της το 1991.

Ο Χεϊντάρ Αλίεφ έκανε δημοφιλές το σύνθημα, ενώ το Σύνταγμα του 1995 καθόρισε ως κρατική γλώσσα την αζερική και όχι την τουρκική. Η Διακήρυξη της Σούσα, το 2021, θεσμοθέτησε τον συντονισμό στην εξωτερική πολιτική και την άμυνα, επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα ρητά την ανεξαρτησία της εξωτερικής πολιτικής κάθε χώρας και την αρχή της μη επέμβασης. Η τουρκική στρατιωτική υποστήριξη συνέβαλε ουσιαστικά στη νίκη του Αζερμπαϊτζάν το 2020. Τα ισραηλινά οπλικά συστήματα βοήθησαν να ανατραπεί η ισορροπία δυνάμεων στο πεδίο της μάχης. Οι αζερικές δυνάμεις εξασφάλισαν το τελικό αποτέλεσμα. Κανένας από τους δύο εταίρους δεν απέκτησε εξουσία επί των αποφάσεων του Μπακού.

Η Άγκυρα δεν διαθέτει κανένα επίσημο δικαίωμα βέτο επί του Αζερμπαϊτζάν. Το Μπακού, όμως, της παραχωρεί στην πράξη ένα τέτοιο δικαίωμα, καθιστώντας την Τουρκία απαραίτητη για την ειρήνη του με την Αρμενία.

Η συμφωνία που μονογραφήθηκε στην Ουάσιγκτον τον Αύγουστο του 2025 αναγνωρίζει τα σύνορα των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών ως διεθνή σύνορα, απαγορεύει τις υφιστάμενες και μελλοντικές εδαφικές διεκδικήσεις και δεν επιτρέπει την επίκληση της εσωτερικής νομοθεσίας ως δικαιολογία για τη μη συμμόρφωση με τις υποχρεώσεις της. Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αρμενίας έχει ήδη επικυρώσει το διμερές πλαίσιο οριοθέτησης των συνόρων. Παρ’ όλα αυτά, το Μπακού αρνείται να υπογράψει μέχρι να πραγματοποιηθούν συνταγματικές τροποποιήσεις που δεν περιλαμβάνονται στο κείμενο της συμφωνίας που αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης.

Το Αζερμπαϊτζάν απαιτεί πρόσθετες εγγυήσεις έναντι εδαφικών διεκδικήσεων που η ίδια η συνθήκη απαγορεύει ήδη. Η Άγκυρα, στο μεταξύ, προχωρά στη διαδικασία εξομάλυνσης των σχέσεών της με την Αρμενία σε στενό συντονισμό με το Μπακού. Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν έχει ζητήσει να υπογραφεί χωρίς καθυστέρηση η ειρηνευτική συμφωνία, διατηρώντας παράλληλα αυτόν τον συντονισμό. Η προϋπόθεση που θέτει το Αζερμπαϊτζάν διαιωνίζει την τουρκική εμπλοκή σε μια διευθέτηση την οποία το Μπακού και το Ερεβάν έχουν ήδη διαπραγματευτεί.

Το παράδοξο είναι καταστροφικό: Το Αζερμπαϊτζάν διατηρεί τη δυνατότητα άσκησης πίεσης στην Αρμενία, διατηρώντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα της Τουρκίας να ασκεί πίεση στο ίδιο.

Μια υπογεγραμμένη συνθήκη θα εδραίωνε τα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα, θα καθιέρωνε νομικά δεσμευτικές υποχρεώσεις και θα δημιουργούσε τη βάση για μόνιμη πρόσβαση στο Ναχιτσεβάν. Θα ωφελούσε και την Τουρκία. Η επαναλειτουργία των διαδρομών μέσω Αρμενίας θα επέκτεινε την εμπορική της εμβέλεια προς την Κασπία και την Κεντρική Ασία. Ωστόσο, η πρόσβαση του Αζερμπαϊτζάν δεν χρειάζεται να εξαρτάται από την τουρκική άδεια, ούτε τα έσοδα της Τουρκίας από τη διαμετακόμιση θα πρέπει να της προσδίδουν πολιτική εξουσία.

Η Αρμενία έχει ήδη πληρώσει το τίμημα της σύγχυσης μεταξύ στρατιωτικού πλεονεκτήματος και μακροπρόθεσμης ασφάλειας. Μετά τον πρώτο πόλεμο του Καραμπάχ, τα εδαφικά κέρδη παγιώθηκαν σε μια ανεπίλυτη σύγκρουση, ενώ το Ερεβάν ενίσχυσε την εξάρτησή του από τη Μόσχα. Το Αζερμπαϊτζάν ανέτρεψε το στρατιωτικό αποτέλεσμα το 2020 και το 2023. Η διατήρηση της εξουσίας ενός ακόμη προστάτη μετά τη νίκη θα αναπαρήγαγε το στρατηγικό σφάλμα του ηττημένου κράτους.

Το Ερεβάν αντιμετωπίζει έναν παράλληλο κίνδυνο. Η υποστηριζόμενη από τις ΗΠΑ «Διαδρομή Τραμπ για τη Διεθνή Ειρήνη και Ευημερία» (Trump Route for International Peace and Prosperity) θα συνέδεε το κυρίως έδαφος του Αζερμπαϊτζάν με το Ναχιτσεβάν μέσω της νότιας Αρμενίας. Η εταιρεία που προβλέπεται να αναλάβει την ανάπτυξή της δίνει στην αμερικανική πλευρά πλειοψηφικό ποσοστό 74% και προβλέπει αποκλειστικά δικαιώματα χρήσης γης και ανάπτυξης σε καθορισμένες περιοχές για αρχική περίοδο 49 ετών. Η αρμενική κυριαρχία, η τελωνειακή δικαιοδοσία και ο έλεγχος των συνόρων παραμένουν άθικτα, αλλά η παραχώρηση δημιουργεί μακροχρόνιες λειτουργικές δεσμεύσεις γύρω από υποδομές απαραίτητες για τις γειτονικές χώρες.

Η Αρμενία δεν μπορεί να ανοίξει τη δίοδο προς το Ναχιτσεβάν παραμένοντας η ίδια αποκλεισμένη από την Τουρκία. Η διαμετακόμιση πρέπει να είναι αμοιβαία, να διέπεται από εκτελεστές υποχρεώσεις και να συνδέεται με αγορές πέρα από τον έλεγχο της Άγκυρας. Διαφορετικά, η Αρμενία θα παρέχει τη δίοδο, ενώ η Τουρκία θα διατηρεί τον έλεγχο της δυτικής πύλης. Το Μπακού θα αποκτήσει μια σύνδεση, αλλά η ευρύτερη χρησιμότητά της θα εξακολουθήσει να εξαρτάται από μια άλλη πρωτεύουσα.

Οι εναλλακτικές διαδρομές εκτείνονται ήδη πέρα από την Τουρκία. Οι ενεργειακές υποδομές του Αζερμπαϊτζάν διέρχονται από τη Γεωργία, ενώ η σχεδιαζόμενη ηλεκτρική διασύνδεση μέσω της Μαύρης Θάλασσας, με τη συμμετοχή της Γεωργίας, της Ρουμανίας και της Ουγγαρίας, προσφέρει έναν ακόμη δρόμο προς τις ευρωπαϊκές ενεργειακές αγορές. Ο Μεσαίος Διάδρομος μπορεί να φτάσει στην Ευρώπη μέσω της Μαύρης Θάλασσας. Οι Βρυξέλλες έχουν ανακοινώσει επιχορηγήσεις ύψους έως 200 εκατομμυρίων ευρώ, με στόχο την κινητοποίηση επενδύσεων περιφερειακής διασυνδεσιμότητας που μπορεί να φτάσουν τα δύο δισεκατομμύρια ευρώ, παράλληλα με μια εταιρική σχέση ΕΕ–Αζερμπαϊτζάν στους τομείς των μεταφορών, της ενέργειας και των ψηφιακών υποδομών.

Ούτε το Μπακού είναι οικονομικά υποτελές στην Άγκυρα. Οι δραστηριότητες της SOCAR στην Τουρκία αντιπροσωπεύουν επενδύσεις περίπου 19,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Τουρκία ωφελείται από τα αζερικά κεφάλαια, την ενέργεια και τη διαμετακόμιση. Το Αζερμπαϊτζάν ωφελείται από τις τουρκικές αγορές και υποδομές. Η εμπορική τους αλληλεξάρτηση είναι σημαντική. Η μετατροπή της σε πολιτική υποταγή αποτελεί επιλογή.

Αυτή η επιλογή έχει ήδη μεταφέρει τα προβλήματα της Άγκυρας στην εξωτερική πολιτική του Αζερμπαϊτζάν.

Το Αζερμπαϊτζάν δεν κληρονόμησε καμία ευθύνη για τη Γενοκτονία των Αρμενίων, την οποία διέπραξαν οι οθωμανικές αρχές πριν ακόμη υπάρξει το σύγχρονο αζερικό κράτος. Παρ’ όλα αυτά, το Μπακού υιοθέτησε τη ρητορική άρνησης της Άγκυρας και απαίτησε από το Ισραήλ να επανεξετάσει την αναγνώρισή της. Ανέλαβε ένα ιστορικό βάρος που ποτέ δεν του ανήκε. Η αναγνώριση της γενοκτονίας θα συνιστούσε αποδοχή της ιστορικής αλήθειας χωρίς κληρονομημένη ενοχή, ενώ η συμφιλίωση απαιτεί μια κοινά αποδεκτή καταγραφή των σφαγών και των εκτοπισμών και των δύο λαών, συμπεριλαμβανομένων όσων συνέβησαν στο Χοτζαλί, στο Σουμγκάιτ, στο Μπακού και στη Σούσα. Η εδαφική διευθέτηση δεν μπορεί να προϋποθέτει ιστορική αμνησία.

Στην Κύπρο, το Μπακού υπερασπίζεται την εδαφική ακεραιότητα που αποκαταστάθηκε στο Καραμπάχ, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζει το αποσχιστικό μόρφωμα που στηρίζεται από την Τουρκία στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα της νήσου. Στη σύνοδο κορυφής του Οργανισμού Τουρκικών Κρατών στην Γκαμπάλα το 2025, το Αζερμπαϊτζάν απέδωσε στον ηγέτη του πρωτόκολλο αρχηγού κράτους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αμφισβητήσει αυτή την πολιτική. Το Μπακού αποκτά έτσι μια αντιπαράθεση με την Κυπριακή Δημοκρατία, υπονομεύει την αρχή που βρίσκεται στον πυρήνα των δικών του εδαφικών διεκδικήσεων και δεν αποκομίζει κανένα αντίστοιχο όφελος ασφαλείας. Η κατοχή της Άγκυρας μετατρέπεται σε διπλωματικό βάρος για το Αζερμπαϊτζάν.

Η Νότια Ασία αποκαλύπτει το εμπορικό κόστος. Το Αζερμπαϊτζάν συντάχθηκε με την Τουρκία υποστηρίζοντας το Πακιστάν κατά την αντιπαράθεσή του με την Ινδία το 2025, προκαλώντας μποϊκοτάζ ταξιδιών και ακυρώσεις από Ινδούς. Ωστόσο, ο υπουργός Εξωτερικών της Ινδίας επισκέφθηκε το Μπακού τον Οκτώβριο του 2026 για να συζητήσει την επέκταση της συνεργασίας στο εμπόριο, τις επενδύσεις, την ενέργεια και τις μεταφορές. Η σχέση αυτή προσφέρει άμεση πρόσβαση σε μια μεγάλη ασιατική αγορά και σε συνεργασίες που εκτείνονται μέχρι τον Κόλπο και την Ευρώπη. Το Αζερμπαϊτζάν την έβλαψε υιοθετώντας μια ευθυγράμμιση που εξυπηρετούσε περισσότερο την Άγκυρα παρά το Μπακού.

Η Άγκυρα απέτυχε να διαρρήξει τους δεσμούς του Μπακού με το Ισραήλ. Η αζερική ενέργεια και οι πληροφορίες των υπηρεσιών πληροφοριών στηρίζουν μια συνεργασία που βασίζεται σε κοινά συμφέροντα σχετικά με το Ιράν. Ένα κυρίαρχο Αζερμπαϊτζάν στα βόρεια σύνορα της Τεχεράνης ενισχύει το Ισραήλ χωρίς να μετατρέπεται το ίδιο σε πεδίο μάχης. Η βαθύτερη τουρκοαζερική στρατιωτική ολοκλήρωση δεν πρέπει ποτέ να εκθέσει ισραηλινή τεχνολογία, στρατιωτικό δόγμα ή επιχειρησιακή γνώση στην Άγκυρα. Ούτε ο ρόλος του Μπακού στον Μεσαίο Διάδρομο, με επίκεντρο την Τουρκία, δεσμεύει την Ιερουσαλήμ σε αυτόν. Ο συγκεκριμένος διάδρομος ανταγωνίζεται τον IMEC, ο οποίος συνδέει την Ινδία με την Ευρώπη μέσω του Κόλπου και του Ισραήλ, για την προσέλκυση κεφαλαίων, φορτίων και την επικράτηση προτύπων.

Το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος συνεργάζονται ήδη στην άμυνα, την ενέργεια και τις κρίσιμες υποδομές. Η Ελλάδα, η Κύπρος και η Αρμενία ανανέωσαν το τριμερές αμυντικό τους πλαίσιο τον Απρίλιο του 2026. Η Αθήνα και η Λευκωσία αποτελούν βασικούς πυλώνες και των δύο σχημάτων. Η σύνδεση της Ιερουσαλήμ με το Ερεβάν, η ενσωμάτωση του Μπακού ως ανεξάρτητου εταίρου και η εξασφάλιση πρόσβασης στη Μαύρη Θάλασσα μέσω της Γεωργίας θα επέκτειναν αυτή την αρχιτεκτονική από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι την Κασπία.

Η Αρμενία αποκτά πρόσβαση προς τη Δύση πέρα από το βέτο της Άγκυρας και μια διέξοδο από την εξάρτησή της από τη Ρωσία. Το Αζερμπαϊτζάν αποκτά ευρωπαϊκές και μεσογειακές συνδέσεις χωρίς να εγκαταλείπει τις τουρκικές αγορές, τους πολιτιστικούς δεσμούς ή την επωφελή αμυντική συνεργασία. Το άνοιγμα των συνόρων δεν μπορεί να εξαγοράσει την υποταγή της Αρμενίας. Η στρατιωτική βοήθεια στο Καραμπάχ δεν μπορεί να εξαγοράσει την κυριαρχία του Αζερμπαϊτζάν.

Το Μπακού πρέπει να υπογράψει τη συνθήκη ειρήνης, να τερματίσει το πρακτικό δικαίωμα βέτο της Άγκυρας στις αρμενικές υποθέσεις, να αναθεωρήσει τις διατάξεις της Διακήρυξης της Σούσα που αφορούν τον πολιτικό συντονισμό και να σταματήσει να στηρίζει τουρκικές θέσεις που βλάπτουν τα συμφέροντα του Αζερμπαϊτζάν.

Στην Ιερουσαλήμ και στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, τα θεμέλια αυτής της ανεξαρτησίας διαμορφώνονται ήδη μέσα από επενδύσεις, συνεργασίες στον τομέα της προστατευόμενης τεχνολογίας και εναλλακτικές υποδομές. Η ειρήνη μεταξύ Μπακού και Ερεβάν διαλύει την απομόνωση που εκμεταλλεύτηκαν η Μόσχα και η Άγκυρα, μεταβάλλοντας την ισορροπία δυνάμεων από την Κασπία μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο.

Με αφετηρία τη γεωπολιτική θεωρία του «ζωτικού χώρου» (Lebensraum), την οποία ανέπτυξε ο Γερμανός γεωγράφος Φρίντριχ Ράτσελ και η οποία συνδέθηκε ιστορικά με την επεκτατική πολιτική του Τρίτου Ράιχ, ο Γιάννης Θεοδωράτος επιχείρησε να ερμηνεύσει τη σύγχρονη τουρκική στρατηγική.

Στην 401η εκπομπή «Με το κλειδί της ιστορίας», που μεταδίδεται από το Blue Sky, στάθηκε ιδιαίτερα στις πρόσφατες αναφορές του αρχηγού του τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού, ναυάρχου Ερτζιουμέντ Τατλίογλου, κατά τη διάρκεια ναυτικής άσκησης στα τέλη Οκτωβρίου.

Σύμφωνα με την ερμηνεία του Θεοδωράτου, οι τοποθετήσεις του Τούρκου ναυάρχου δεν αποτελούν μεμονωμένες δηλώσεις ενός στρατιωτικού αξιωματούχου, αλλά εντάσσονται σε έναν ευρύτερο στρατηγικό σχεδιασμό.

Η Τουρκία, όπως εξήγησε, επιχειρεί να μετατραπεί από μια παραδοσιακά χερσαία δύναμη σε ισχυρή ναυτική δύναμη, ικανή να ελέγχει θαλάσσιες γραμμές επικοινωνίας, ενεργειακούς διαδρόμους και κρίσιμες γεωγραφικές περιοχές.

Ο ίδιος εκτίμησε ότι η ελληνοτουρκική ύφεση δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως εγκατάλειψη των τουρκικών διεκδικήσεων, αλλά ως τακτική επιλογή που επιτρέπει στην Άγκυρα να κερδίζει χρόνο.

Οι 47 ναυπηγήσεις και η «Γαλάζια Πατρίδα»

Ιδιαίτερη βαρύτητα απέδωσε στο τουρκικό ναυπηγικό πρόγραμμα, υποστηρίζοντας ότι τουλάχιστον 47 ναυπηγήσεις πολεμικών πλοίων βρίσκονται σε διάφορα στάδια σχεδιασμού ή υλοποίησης.

Αναφέρθηκε ακόμη σε μακροπρόθεσμες τουρκικές φιλοδοξίες που περιλαμβάνουν συμβατικά αεροπλανοφόρα και πυρηνοκίνητα υποβρύχια.

Ο Θεοδωράτος συνέδεσε αυτή την εξέλιξη με τη στρατηγική σκέψη του πρώην πρωθυπουργού και υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, επισημαίνοντας ότι η ενίσχυση της ναυτικής ισχύος αποτελεί βασικό εργαλείο της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Κατά την ανάλυσή του, το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» δεν περιορίζεται στις θαλάσσιες διεκδικήσεις. Αντιθέτως, επιχειρεί να συνδέσει τη στρατιωτική ισχύ με την οικονομία, την ενέργεια, τη διπλωματία και την αμυντική βιομηχανία.

Πρόκειται, όπως υποστήριξε, για μια προσπάθεια δημιουργίας ενός ολοκληρωμένου κρατικού δόγματος, με κεντρικό στόχο την αναβάθμιση της Τουρκίας σε περιφερειακή ναυτική δύναμη.

Η ελληνική απάντηση και τα 12 ναυτικά μίλια

Απέναντι σε αυτή την προοπτική, ο Θεοδωράτος υποστήριξε ότι η Ελλάδα οφείλει να επανεξετάσει τις προτεραιότητες της εθνικής στρατηγικής της.

Ειδικότερα, πρότεινε την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, αρχίζοντας από το σύμπλεγμα της Μεγίστης και συνεχίζοντας προς τη Ρόδο, την Κάρπαθο και την Κρήτη.

Συνέδεσε την πρόταση αυτή με την ανάγκη ενίσχυσης των αεροναυτικών δυνατοτήτων της χώρας, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι προκλήσεις που, κατά την εκτίμησή του, θα γίνουν εντονότερες προς το τέλος της δεκαετίας.

Επέμεινε επίσης ότι η ελληνική πολιτική και στρατιωτική ηγεσία δεν πρέπει να υποτιμά τις δημόσιες διακηρύξεις της Άγκυρας, καθώς αυτές αποκαλύπτουν σημαντικές πτυχές του μακροπρόθεσμου σχεδιασμού της.

Το τουρκικό αεροπλανοφόρο και η απειλή για την Ανατολική Μεσόγειο

Ο παρουσιαστής αφιέρωσε σημαντικό μέρος της εκπομπής στο τουρκικό αεροπλανοφόρο MUGEM, το οποίο, σύμφωνα με όσα ανέφερε, βρίσκεται ήδη υπό ναυπήγηση.

Επικαλούμενος τις αναφορές της τουρκικής ναυτικής ηγεσίας, σημείωσε ότι προβλέπεται εκτόπισμα τουλάχιστον 60.000 τόνων και δυνατότητα επιχειρήσεων με επανδρωμένα και μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Μετέφερε επίσης τον στόχο καθέλκυσης το 2027, επισημαίνοντας ότι σε ένα τόσο σύνθετο πρόγραμμα ενδέχεται να υπάρξουν καθυστερήσεις.

Στο ίδιο πλαίσιο αναφέρθηκε στο αμφίβιο πλοίο TCG Anadolu και στην τουρκική στρατιωτική παρουσία στη Λιβύη, στο Κατάρ και στη Σομαλία.

Κατά τον Θεοδωράτο, οι συγκεκριμένες κινήσεις υπηρετούν έναν ενιαίο σχεδιασμό προβολής ισχύος από την Ανατολική Μεσόγειο έως τον Περσικό Κόλπο και την είσοδο του Ινδικού Ωκεανού.

Συνέδεσε μάλιστα αυτή τη στρατηγική με τις τουρκικές αντιδράσεις απέναντι στις έρευνες για την ηλεκτρική διασύνδεση Great Sea Interconnector, υποστηρίζοντας ότι η Άγκυρα αξιοποιεί το Πολεμικό Ναυτικό ως μέσο άσκησης διπλωματικής πίεσης.

Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις: Η πραγματικότητα πίσω από την παρέλαση

Στο δεύτερο μέρος της εκπομπής, ο Θεοδωράτος εξέτασε τα οπλικά συστήματα και τις τεχνολογίες που παρουσιάστηκαν στη στρατιωτική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.

Αναγνώρισε ότι υπήρχαν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες ελληνικές τεχνολογικές προσπάθειες, αλλά διατύπωσε και μια σαφή επιφύλαξη: δεν πρέπει να δημιουργείται η εντύπωση ότι όλα τα παρουσιαζόμενα συστήματα βρίσκονται ήδη σε επιχειρησιακή υπηρεσία.

Υποστήριξε ότι χρειάζεται σαφής διάκριση ανάμεσα στα οπλικά συστήματα που έχουν παραληφθεί, σε εκείνα που έχουν συμβασιοποιηθεί και σε όσα βρίσκονται ακόμη στο στάδιο της ανάπτυξης ή της πιθανής προμήθειας.

Αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στα αντιαεροπορικά συστήματα Barak MX, στους εκτοξευτές PULS, στα τεθωρακισμένα Stryker, καθώς και σε ελληνικές μη επανδρωμένες πλατφόρμες ξηράς και θαλάσσης.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε σε ελληνικά μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας και στις δυνατότητες που μπορούν να προσφέρουν σε αποστολές αναγνώρισης, διείσδυσης και προσβολής στόχων.

Εξήρε την προσπάθεια ελληνικών εταιρειών και στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, επιμένοντας όμως ότι η καινοτομία αποκτά πραγματική στρατιωτική αξία όταν μετατρέπεται σε παραγγελίες, παραγωγή και επιχειρησιακή αξιοποίηση.

Ο πόλεμος των drones και η ανάγκη μαζικής παραγωγής

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που ανέδειξε ήταν η μεταβολή του σύγχρονου πεδίου μάχης εξαιτίας των μη επανδρωμένων συστημάτων.

Χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τον πόλεμο στην Ουκρανία, υποστήριξε ότι η μαζική παραγωγή drones αποτελεί πλέον καθοριστικό παράγοντα στρατιωτικής ισχύος.

Αναφέρθηκε στις τεράστιες ποσότητες μη επανδρωμένων αεροσκαφών που παράγουν ή σχεδιάζουν να παράγουν η Ρωσία και η Ουκρανία, ενώ μετέφερε και τουρκικές εξαγγελίες για παραγωγή αναλώσιμων drones σε εξαιρετικά μεγάλη κλίμακα.

Σύμφωνα με τον Θεοδωράτο, η Ελλάδα πρέπει να επενδύσει όχι μόνο στην αγορά προηγμένων συστημάτων, αλλά και στην εγχώρια παραγωγή πυρομαχικών, πυραύλων και μη επανδρωμένων μέσων.

Η στρατηγική αυτονομία, όπως υπογράμμισε, δεν εξασφαλίζεται μόνο με την απόκτηση σύγχρονων όπλων. Απαιτεί παραγωγική υποδομή, επαρκή αποθέματα και δυνατότητα αναπλήρωσης των απωλειών σε συνθήκες παρατεταμένων επιχειρήσεων.

Η Κύπρος του 1974 και το κρίσιμο ζήτημα της πολιτικής απόφασης

Ιδιαίτερα αιχμηρή ήταν η παρέμβασή του για τα γεγονότα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974.

Αφορμή αποτέλεσε αναφορά του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Δένδια σχετικά με τη σημασία των αεροσκαφών εναέριου ανεφοδιασμού και τη δυνατότητα της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας να επιχειρήσει στην Κύπρο.

Ο Θεοδωράτος, επικαλούμενος και σχετικό άρθρο του Ζαχαρία Μίχα στο Defence Point, υποστήριξε ότι η Ελλάδα διέθετε τότε επιχειρησιακές δυνατότητες για την προσβολή των τουρκικών αποβατικών δυνάμεων, ακόμη και χωρίς ιπτάμενα τάνκερ.

Αναφέρθηκε στα μαχητικά F-4 Phantom και στις δυνατότητες της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, επισημαίνοντας ότι το αποφασιστικό πρόβλημα δεν ήταν αποκλειστικά τεχνικό ή επιχειρησιακό.

Κατά την άποψή του, εκείνο που έλειψε ήταν η πολιτική απόφαση για στρατιωτική δράση.

Συνέδεσε αυτή τη διαπίστωση με την κρίση των Ιμίων το 1996, υποστηρίζοντας ότι η στρατιωτική ισχύς δεν μπορεί να αποδώσει όταν δεν συνοδεύεται από την απαραίτητη πολιτική βούληση.

Πρόκειται για ιστορική και στρατηγική αξιολόγηση του ίδιου, η οποία δεν πρέπει να συγχέεται με τεκμηριωμένη βεβαιότητα για το ποια θα ήταν η έκβαση μιας διαφορετικής στρατιωτικής απόφασης.

Το ρήγμα Τουρκίας – Αζερμπαϊτζάν και ο ενεργειακός διάδρομος που παρακάμπτει την Άγκυρα

Στην τελευταία ενότητα της εκπομπής, ο Θεοδωράτος στράφηκε στις σχέσεις Τουρκίας και Αζερμπαϊτζάν, αμφισβητώντας την εικόνα της απόλυτης στρατηγικής ταύτισης των δύο χωρών.

Αναφέρθηκε στις διαφωνίες που, κατά την εκτίμησή του, έχουν εμφανιστεί ανάμεσα στην Άγκυρα και το Μπακού, καθώς και στη στρατηγική σχέση του Αζερμπαϊτζάν με το Ισραήλ.

Ιδιαίτερη σημασία απέδωσε στον σχεδιαζόμενο ενεργειακό διάδρομο μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας από το Αζερμπαϊτζάν μέσω Γεωργίας, Μαύρης Θάλασσας και Ρουμανίας προς την Ουγγαρία.

Το γεγονός ότι η συγκεκριμένη διαδρομή παρακάμπτει την Τουρκία παρουσιάστηκε από τον αναλυτή ως ένδειξη ότι η Άγκυρα δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένη την κεντρική της θέση σε κάθε περιφερειακό ενεργειακό σχεδιασμό.

Κλείνοντας, ο Θεοδωράτος υποστήριξε ότι η τουρκική επιδίωξη περιφερειακής κυριαρχίας συναντά περιορισμούς και αντιστάσεις, τις οποίες η ελληνική πλευρά οφείλει να αξιολογεί με προσοχή.