Ακολουθήστε μας

Πολιτική

Καραμανλής με αιχμές για Τουρκία και «ήρεμα νερά»: «Εξωφρενικός ο νόμος για τη Γαλάζια Πατρίδα»

Η παρέμβασή του είχε έντονο γεωπολιτικό και πολιτικό αποτύπωμα, με αιχμές για την πολιτική των «ήρεμων νερών» με την Τουρκία, προβληματισμό για τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και αναφορές που ερμηνεύονται ως μήνυμα προς την κυβέρνηση για τη λειτουργία των θεσμών και της Δικαιοσύνης.

Δημοσιεύτηκε στις

Με σαφείς αποστάσεις από βασικές πτυχές της κυβερνητικής στρατηγικής στα εθνικά θέματα και ιδιαίτερα στα ελληνοτουρκικά, εμφανίστηκε ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, κατά την ομιλία του στην παρουσίαση του βιβλίου των Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου και Κωνσταντίνου Φίλη «Η Νέα Παγκόσμια Τάξη – Το Δίκαιο της Ισχύος», στο Μέγαρο Μουσικής.

Η παρέμβασή του είχε έντονο γεωπολιτικό και πολιτικό αποτύπωμα, με αιχμές για την πολιτική των «ήρεμων νερών» με την Τουρκία, προβληματισμό για τη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και αναφορές που ερμηνεύονται ως μήνυμα προς την κυβέρνηση για τη λειτουργία των θεσμών και της Δικαιοσύνης.

Στο επίκεντρο της ομιλίας βρέθηκε η Τουρκία και το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Ο πρώην πρωθυπουργός χαρακτήρισε «εξωφρενικό» τον υπό διαμόρφωση τουρκικό νόμο που – σύμφωνα με πληροφορίες – επιχειρεί να θεσμοθετήσει επίσημα το συγκεκριμένο δόγμα, επισημαίνοντας πως όσοι θεωρούσαν ότι πρόκειται για εσωτερική κατανάλωση πλέον διαψεύδονται.

Ο Κώστας Καραμανλής υποστήριξε ότι η Άγκυρα προωθεί «μεθοδικά και συστηματικά» την αναθεωρητική της ατζέντα και προειδοποίησε ότι η ελληνική στάση δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως υποχωρητικότητα. «Πρέπει να μας προβληματίσει η αποτελεσματικότητα της πολιτικής των “ήρεμων νερών”», ανέφερε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας ότι όσο η Τουρκία θεωρεί πως η Ελλάδα αποφεύγει την άσκηση ακόμη και των αυτονόητων δικαιωμάτων της, τόσο το κόστος γίνεται μεγαλύτερο από το όποιο διπλωματικό όφελος.

Παράλληλα, τάχθηκε υπέρ της ενίσχυσης της αμυντικής και αποτρεπτικής ισχύος της χώρας, ωστόσο υπογράμμισε πως απαιτείται και μια «διαρκής εκστρατεία δημόσιας διπλωματίας» προς συμμάχους και εταίρους, ώστε να αναδειχθεί διεθνώς «το αδιανόητο των τουρκικών βλέψεων». Έστειλε μάλιστα ξεκάθαρο μήνυμα προς την Άγκυρα ότι «κανείς στην Ελλάδα δεν προσφέρεται για εκπτώσεις σε ζητήματα διεθνώς κατοχυρωμένων δικαιωμάτων».

Ο πρώην πρωθυπουργός περιέγραψε ένα διεθνές περιβάλλον «αταξίας», όπου – όπως είπε – το μεταπολεμικό σύστημα σταθερότητας αποδομείται, η Δύση εμφανίζεται αδύναμη να επιβάλει τη βούλησή της και ο κόσμος επιστρέφει στη λογική των σφαιρών επιρροής και της ωμής ισχύος. Έκανε λόγο για έναν νέο πολυπολικό κόσμο, στον οποίο δυνάμεις όπως η Κίνα, η Ρωσία, το Ιράν αλλά και η Τουρκία επιχειρούν να ενισχύσουν την επιρροή τους.

Ιδιαίτερα επικριτικός εμφανίστηκε απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κατηγορώντας την για στρατηγική αδυναμία και έλλειψη αυτόνομης αμυντικής πολιτικής. Τόνισε πως η ΕΕ εξακολουθεί να εξαρτάται υπερβολικά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ, ενώ προειδοποίησε ότι η περίοδος όπου η Ευρώπη μπορούσε να θεωρεί δεδομένη την αμερικανική προστασία έχει τελειώσει.

Ξεχωριστή αναφορά έκανε και στην Κύπρο, κάνοντας λόγο για «προκλητική αντίφαση» στη στάση της Δύσης. Όπως υποστήριξε, ενώ η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία καταδικάζεται και αντιμετωπίζεται με κυρώσεις και στρατιωτική στήριξη προς το Κίεβο, η τουρκική κατοχή στην Κύπρο εδώ και σχεδόν πενήντα χρόνια δεν αντιμετωπίζεται με την ίδια λογική.

Αιχμηρές ήταν και οι τοποθετήσεις του για το κράτος δικαίου και τη λειτουργία των θεσμών στην Ελλάδα. Ο Κώστας Καραμανλής μίλησε για αυξανόμενη αίσθηση των πολιτών ότι η Δικαιοσύνη και οι θεσμοί «χειραγωγούνται», ενώ αναφέρθηκε και σε «παράνομες ή νομιμοφανείς παρακολουθήσεις». Παράλληλα, έκανε λόγο για προσπάθειες «συκοφάντησης» όσων αμφισβητούν το κυρίαρχο αφήγημα, με τη χρήση «ανώνυμων πενών του διαδικτύου».

Η παρουσία στην εκδήλωση του επίσης πρώην πρωθυπουργού Αντώνης Σαμαράς προσέδωσε επιπλέον πολιτικό βάρος στην παρέμβαση Καραμανλή. Οι δημόσιες τοποθετήσεις των δύο πρώην προέδρων της Νέας Δημοκρατίας αποκτούν ιδιαίτερη σημασία σε μια περίοδο όπου η κυβέρνηση επιχειρεί να διατηρήσει εικόνα πολιτικής σταθερότητας και ενότητας, ενώ στο εσωτερικό της κεντροδεξιάς παράταξης υπάρχουν έντονες συζητήσεις για τα εθνικά θέματα, τη στρατηγική απέναντι στην Τουρκία και τη συνολική πορεία της χώρας.

Η ομιλία του Κώστα Καραμανλή

«Κυρίες και Κύριοι,

Το βιβλίο των Αρβανιτόπουλου και Φίλη είναι μια ακριβής απεικόνιση της νέας πραγματικότητας που βιώνουμε πλέον στο διεθνές σύστημα, της «Νέας Παγκόσμιας Τάξης», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στον τίτλο, κατ’ ευφημισμόν, στην πραγματικότητα ΑΤΑΞΙΑΣ, και μια πολύ εύστοχη διερεύνηση των στοιχείων που την ερμηνεύουν. Οι συγγραφείς εμβαθύνουν σε όλες τις παραμέτρους που διαφοροποιούν αυτήν την κατάσταση σε σχέση με το μεταπολεμικό διεθνές σύστημα και αποκρυσταλλώνουν τις νέες παραμέτρους, με τις οποίες ερχόμαστε πλέον αντιμέτωποι. Ως συνισταμένη των δεδομένων που χαρακτηρίζουν αυτήν την νέα πραγματικότητα, οι συγγραφείς προσδιορίζουν «Το Δίκαιο της Ισχύος», σε αντιδιαστολή με τη φιλελεύθερη δημοκρατική δικαιοκρατική τάξη που, διακηρυκτικά έστω, ταυτοποιούσε τον δυτικό μεταπολεμικό κόσμο. Η κωδικοποίηση αυτή είναι εξ ορισμού ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο για την κατανόηση του νέου διεθνούς συστήματος που αναδύεται.

Ο σημερινός κόσμος απομακρύνεται οριστικά από τα δεδομένα της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων. Τόσο ο διπολικός κόσμος της εποχής του Ψυχρού Πολέμου όσο και η ηγεμονία της μοναδικής υπερδύναμης στα χρόνια που ακολούθησαν την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ, πρόσφεραν ένα σημαντικό βαθμό σταθερότητας. Σίγουρα ο κόσμος δεν ήταν ειδυλλιακός, υπήρχαν εντάσεις, συγκρούσεις, περιφερειακοί πόλεμοι, αλλά το σύστημα ήταν σχετικά σταθερό. Σήμερα, ωστόσο, αυτός ο παράγοντας της σταθερότητας αλλάζει ταχύτατα και σε βάθος. Ένας νέος πολυπολικός κόσμος αναδύεται. Βεβαίως οι ΗΠΑ εξακολουθούν να είναι η ηγετική δύναμη στον κόσμο, κυρίως σε κάποιους τομείς (στρατιωτικό), ωστόσο δυσκολεύονται να επιβάλουν τη θέλησή τους, όπως αποδεικνύεται συχνά τα τελευταία χρόνια. Αυτό, σε συνδυασμό με την απογοητευτική αδυναμία της ΕΕ να αναλάβει ένα διεθνή ρόλο ανάλογο με την πραγματική της δυνατότητα, οδηγεί στο να διολισθαίνει η Δύση προοδευτικά σε θέση αμηχανίας. Παράλληλα, βρίσκεται υπό κατάρρευση η παραδοσιακή συνοχή της Δύσης. Στο παρελθόν, ΗΠΑ και ΕΕ είχαν μεν πάντα διαφορές, αλλά πλέον αυτές φαίνονται αγεφύρωτες. Αυτή η πραγματικότητα επιτρέπει σε άλλες δυνάμεις να γεμίσουν το κενό ή τουλάχιστον να το εκμεταλλευτούν. Αμφισβητώντας ολοένα και περισσότερο την πρωτοκαθεδρία της Δύσης και την τάξη που βασίζεται σε κανόνες που αυτή έχει επιβάλει στο διεθνές σύστημα, η Κίνα, η Ρωσία, αλλά και μικρότεροι παίκτες, όπως το Ιράν, η Τουρκία και άλλοι, επιδεικνύουν μια συνεχώς αυξανόμενη δραστηριοποίηση και παρεμβατικότητα, στην προσπάθειά τους να προωθήσουν τα συμφέροντα και την επιρροή τους. Άλλωστε, την υποτιθέμενη αυτή τάξη ακυρώνει λεκτικά και έμπρακτα ο ίδιος ο μεταπολεμικός αρχιτέκτονάς της, δηλαδή οι ΗΠΑ.

Η διεθνής σκηνή είναι πολύ πιο ασταθής σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη φάση, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχουμε εισέλθει σε μια φάση αυξανόμενης αβεβαιότητας. Στο πλαίσιο αυτό, το διεθνές σύστημα επιστρέφει σε μια realpolitik σφαιρών επιρροής και ωμής βίας ως μέσο επίλυσης διεθνών διαφορών, με πλήρη αδιαφορία για το κράτος δικαίου και τις διεθνείς συνθήκες και οργανισμούς. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στο βιβλίο, ακόμη και ο ΟΗΕ επιχειρείται να αποδομηθεί από την ίδια τη Δύση, καθώς οι ΗΠΑ προσβλέπουν στην αντικατάστασή του με ένα προσωποπαγές όργανο ηγετών και φίλων με ισχύ και παρόμοιες αναθεωρητικές βλέψεις, το λεγόμενο Συμβούλιο Ειρήνης. Πρόκειται, επομένως, για έναν κόσμο που ολισθαίνει σε μια κατάσταση διεθνούς αναρχίας, με τη βία να επιβάλλει το δίκαιο του ισχυρότερου και να χαρακτηρίζεται από κατακερματισμό, αναθεωρητισμό και ηγεμονικές φιλοδοξίες. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει φέρει ξανά στην καρδιά της Ευρώπης έναν πόλεμο μεγάλης έντασης και διάρκειας. Αυτό, σε συνδυασμό με τον παρατεταμένο πόλεμο στη Μέση Ανατολή και τη σύγκρουση με το Ιράν, οδηγούν σε διαρκή παγκόσμια αστάθεια και μακροχρόνιους οικονομικούς και κοινωνικούς κλυδωνισμούς στο εσωτερικό των χωρών της Δύσης.

Εύστοχα υποστηρίζουν οι συγγραφείς ότι το αναδυόμενο σκηνικό θα λειτουργεί στη βάση σφαιρών επιρροής και αυξανόμενης χρήσης απροκάλυπτης βίας, ή απειλής χρήσης της, με ολοένα και μεγαλύτερη απαξίωση των θεσμών και κανόνων του μεταπολεμικού κόσμου και του Διεθνούς Δικαίου. Οι ΗΠΑ προσπαθούν να διατηρήσουν την πρωτοκαθεδρία τους, στηριζόμενες και στη συντριπτική στρατιωτική υπεροχή τους, όχι όμως με ιδιαίτερη επιτυχία. Οι άλλοι πρωταγωνιστές της διεθνούς σκηνής επιχειρούν να αναβαθμίσουν το ρόλο τους, να αυξήσουν την επιρροή τους και σταδιακά να ανατρέψουν το μεταπολεμικό καθεστώς που οικοδομήθηκε από τη Δύση, κατά τη δική τους εκτίμηση προς ίδιον όφελος. Μεσαίοι παίκτες αισθάνονται ότι έχουν το περιθώριο μεγαλύτερων πρωτοβουλιών και ευχέρειας κινήσεων για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, ειδικά όσοι έχουν αναθεωρητικές βλέψεις (όπως η Τουρκία). Η ΕΕ αδυνατεί να παίξει ουσιαστικό ρόλο, όχι μόνο λόγω απροθυμίας ή έλλειψης σοβαρής ηγεσίας, αλλά και λόγω των αδυναμιών της σε ότι αφορά την ταχεία λήψη αποφάσεων και τη διαμόρφωση ενιαίας στρατηγικής μεταξύ των κρατών μελών.

Ο, δυστυχώς, παρατεινόμενος και αιματηρός πόλεμος της Ουκρανίας αναδεικνύει ανάγλυφα πολλές από τις αντιφάσεις της διεθνούς ζωής. Η Ρωσία αδίκως και παρανόμως εισβάλλει στην Ουκρανία. Η συμπεριφορά της συλλογικής Δύσης προηγουμένως δεν είναι αναμάρτητη, αφού ποικιλοτρόπως επιχείρησε να εντάξει την Ουκρανία στο δυτικό στρατόπεδο. Με την εισβολή, η Δύση, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, στηρίζει με κάθε τρόπο την Ουκρανία, μέχρι την αλλαγή κυβέρνησης στις ΗΠΑ, οπότε επέρχεται η πλήρης ανατροπή των δεδομένων. Οι ΗΠΑ προσεγγίζουν τη Ρωσία, πιέζουν την Ουκρανία να δεχθεί επώδυνη γι’ αυτήν διευθέτηση και οι Ευρωπαίοι μένουν αποσβολωμένοι στα κρύα του λουτρού.

Μία από τις σημαντικότερες ίσως διαπιστώσεις του βιβλίου είναι ότι η ανάδυση της Κίνας θα εξισορροπήσει ή και θα υπερακοντίσει μακροπρόθεσμα τις ΗΠΑ. Προς το παρόν η Κίνα, χρησιμοποιεί την οικονομική διπλωματία για να εδραιώσει την επιρροή της στον κόσμο και οικοδομεί περιφερειακούς οικονομικούς οργανισμούς και συμμαχίες, επενδύοντας σε μία συμπεριφορά που χαρακτηρίζεται από συνέπεια, αλλά και προσήλωση στην αρχή της μη επεμβατικότητας. Όσο, όμως, οι δυνατότητές της μεγαλώνουν τόσο θα επεκτείνονται και οι φιλοδοξίες της. Δεν πέρασε απαρατήρητη η αναφορά στη λεγόμενη «παγίδα του Θουκυδίδη», με εμφανή τον υπαινιγμό ότι η αλλαγή των συσχετισμών μπορεί να οδηγήσει στην αντίδραση του σημερινού πρωταγωνιστή από τον φόβο ότι η ανερχόμενη δύναμη απειλεί την πρωτοκαθεδρία του.

Στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής, ο πόλεμος έχει καταδείξει, περισσότερο ίσως και από αυτόν στην Ουκρανία, πώς αλληλεπιδρούν πλέον μεταξύ τους οι πόλοι αυτού του παγκόσμιου πολυπολικού συστήματος. Οι ΗΠΑ διατηρούν ακόμα τον πρώτο ρόλο, αλλά δυσκολεύονται να επιβάλλουν τη βούλησή τους, Ρωσία, Κίνα, καθώς και άλλοι μικρότεροι δρώντες, παίζουν το δικό τους ρόλο επιρροής στις εξελίξεις, συνομιλώντας ταυτοχρόνως με τις ΗΠΑ και αλληλεπιδρώντας με αυτές. Τη στιγμή που, για πρώτη ίσως φορά, κανένα ευρωπαϊκό κράτος δεν έχει σταθεί στο πλευρό των ΗΠΑ και το Ευρω-Ατλαντικό χάσμα δείχνει αγεφύρωτο όσο ποτέ. Ενώ και πάλι η ΕΕ, παρά το γεγονός ότι σωστά δεν εμπλέκεται στον πόλεμο, δεν καταφέρνει ωστόσο να εμφανιστεί ως σημαίνων δρών.

Μία καίρια επισήμανση του βιβλίου είναι ότι το τοπίο για τη Δύση επιβαρύνεται πολύ από τις αρνητικές επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης, των κοινωνικών ανισοτήτων και του μεταναστευτικού στις κοινωνίες των δυτικών χωρών. Στην Ευρώπη, ο ευρωσκεπτικισμός αμφισβητεί τις αρχές της ενιαίας αγοράς και της οικονομικής ολοκλήρωσης και, στις ΗΠΑ, τα πλεονεκτήματα του ελεύθερου εμπορίου αμφισβητούνται ανοιχτά. Το γεγονός ότι όλο και περισσότερος πλούτος συσσωρεύεται στα χέρια λιγότερων ατόμων και το χάσμα μεταξύ των εχόντων και των μη εχόντων διαρκώς διευρύνεται είναι ανησυχητικό, όσον αφορά την κοινωνική συνοχή, την πολιτική σταθερότητα και την ποιότητα των δυτικών δημοκρατιών. Αυτό που κάνει, ωστόσο, τις κοινωνικές ανισότητες μια μεγάλη και πιεστική παγκόσμια πρόκληση της εποχής μας είναι η προοπτική ότι, εξαιτίας των οικονομικών εξελίξεων και των τεχνολογικών ανακαλύψεων, πιθανότατα θα κλιμακωθούν δραματικά. Είναι ένα μεγάλο ερώτημα ποιό ποσοστό του πληθυσμού θα έχει τις δεξιότητες για να συμμετέχει ενεργά στη διαδικασία παραγωγής, τις χρηματοοικονομικές συναλλαγές και την επαγγελματική κινητικότητα στο εγγύς μέλλον. Και ποιό θα μπορεί να εξασφαλίσει πρόσβαση στις σύγχρονες υπηρεσίες υγείας, ιατροφαρμακευτικής κάλυψης και παιδείας. Παράλληλα, εκπτώσεις σε δημοκρατικές αξίες αποσταθεροποιούν την κοινωνική συνοχή και το αξιακό σύστημα της μεταπολεμικής Δύσης. Ο ρόλος των μέσων μαζικής ενημέρωσης και το ζήτημα της ακριβούς και αμερόληπτης πληροφόρησης είναι καθοριστικής σημασίας. Όταν οι πληροφορίες εξυπηρετούν κατεστημένα συμφέροντα ή καταντούν απροκάλυπτη απόπειρα χειραγώγησης, η Δημοκρατία πλήττεται. Παράνομες ή τυπικά νομιμοφανείς παρακολουθήσεις πλήττουν επίσης τη Δημοκρατία. Το μεγαλύτερο ίσως πλήγμα είναι η διευρυνόμενη βεβαιότητα της μεγάλης πλειοψηφίας των πολιτών ότι οι θεσμοί, πρωτίστως μάλιστα η Δικαιοσύνη ως το θεμέλιο της ελεύθερης και δημοκρατικής κοινωνίας, χειραγωγούνται. Όλα αυτά ανατρέπουν το αφήγημα της Δυτικής υπεροχής. Όμως, αντί συγκροτημένης προσπάθειας ανάσχεσης των αρνητικών συνεπειών τους, βλέπουμε συχνά την εμμονή των κρατούντων στις εκπτώσεις αυτές. Καταφεύγουν με ευκολία στην προσπάθεια μείωσης και συκοφάντησης εκείνων που τολμούν να αμφισβητήσουν το δικό τους αφήγημα. Συχνά, μάλιστα, με καθοδηγούμενες, αλλά ανώνυμες πέννες του διαδικτύου. Πως να απορεί κανείς, λοιπόν, με την εκρηκτική ενδυνάμωση αντισυστημικών τάσεων.

Σε αυτό το νέο σκηνικό που διαμορφώνεται, είναι ζωτικής σημασίας να δούμε τα της ηπείρου μας και κυρίως τα της ΕΕ. Σήμερα, η ΕΕ πρέπει να καταλάβει ότι η περίοδος χάριτος έχει τελειώσει και ότι δεν μπορεί να συνεχίσει να βασίζεται στις αμερικανικές δυνάμεις για την ασφάλειά της, ούτε, φυσικά, να περιμένει ότι μια αλλαγή κυβέρνησης στις ΗΠΑ θα της εξασφαλίσει ξανά την αμυντική κάλυψη, την οποία της παρείχε μέχρι τώρα η Ουάσιγκτον. Πρέπει να αποδεχτεί ότι δεν υπάρχει γυρισμός και να προωθήσει άμεσα τις απαραίτητες πρωτοβουλίες που θα της επιτρέψουν να είναι αυτάρκης στον αμυντικό τομέα. Και πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι οι κίνδυνοι στην περιοχή της είναι πολύ περισσότεροι από ό,τι αντιλαμβάνεται και δεν προέρχονται μόνο από την ανατολή, αλλά και από το νότο, δηλαδή από την Τουρκία και άλλους παράγοντες αστάθειας στα νότια σύνορά της.

Επιπλέον, δεν έχει επιτευχθεί ακόμη πλήρως η Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη ως η πιο κρίσιμη ίσως έννοια της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η αλληλεγγύη με την έννοια, όχι μόνο της αμοιβαίας βοήθειας, αλλά και της αντιμετώπισης των προβλημάτων όλων των κρατών μελών ως κοινών ευρωπαϊκών προβλημάτων. Η αλληλεγγύη, όχι απαραίτητα μόνο ως ηθική αξία, αλλά ως ρεαλιστική συνειδητοποίηση ότι τα ιδιαίτερα συμφέροντα του καθενός εξυπηρετούνται καλύτερα όταν ολόκληρο το οικοδόμημα είναι ισχυρό. Ενώ η υπεράσπιση των μικροσυμφερόντων των μεμονωμένων κρατών μελών έχει επικρατήσει έναντι της υπεράσπισης του συνολικού συμφέροντος.

Προκειμένου, όμως, η αμυντική ικανότητα της ΕΕ να είναι αποτελεσματική θα πρέπει να αποφύγει κάθε είδους εξαρτήσεις. Είναι απολύτως απαραίτητο η ΕΕ να αποκτήσει αυτόνομη αμυντική ικανότητα που δεν θα εξαρτάται από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Το ίδιο ισχύει και για τυχόν εξαρτήσεις από τους λεγόμενους ομοϊδεάτες εκτός ΕΕ εταίρους. Δηλαδή, η συζήτηση που γίνεται για αμυντική συνεργασία με τη Βρετανία, την Ουκρανία ή την Τουρκία δείχνει την, ακόμη και τώρα, πεισματική άρνηση και αδυναμία της ΕΕ να στηριχτεί στις δικές της δυνάμεις.

Σε ότι αφορά την Ελλάδα ειδικά, είναι κραυγαλέες οι αντιφάσεις της ΕΕ στο θέμα της ενιαίας ασφάλειας και άμυνας. Τη στιγμή που η Τουρκία έχει αναθεωρητικούς στόχους απέναντι σε ένα κράτος μέλος, την Ελλάδα, μας απειλεί συνεχώς με πόλεμο και συχνά καταφεύγει στη βία για να υποστηρίξει τις φιλοδοξίες της, η Άγκυρα θεωρείται πολύτιμος εταίρος και σύμμαχος από τα περισσότερα άλλα κράτη μέλη. Ειδικά όσον αφορά την Κύπρο, ένα ακόμη κράτος μέλος της ΕΕ, υπάρχει μια προκλητική αντίφαση στη στάση των περισσότερων συμμάχων και εταίρων. Δηλαδή, ενώ η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία καταδικάζεται, επιβάλλονται κυρώσεις και ενισχύεται με κάθε τρόπο ο αμυνόμενος, τα αντίστοιχα βάσανα της Κύπρου, που συνεχίζονται εδώ και σχεδόν μισό αιώνα, δεν αντιμετωπίζονται. Ακόμα χειρότερα, καταβάλλονται προσπάθειες για την εξεύρεση λύσεων που θέτουν τον επιτιθέμενο και το θύμα σε ισότιμη βάση ή που νομιμοποιούν την παράνομη κατοχή και θέτουν την Κύπρο σε κατάσταση ομηρίας απέναντι στην Τουρκία, σε πλήρη ασυμφωνία με το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Αυτή η αναντιστοιχία εκθέτει σοβαρά όσους ισχυρίζονται ότι αγωνίζονται για αξίες και αρχές και εγείρει την υποψία ότι η υποστήριξη προς την Ουκρανία δεν υπαγορεύεται από αρχές αλλά από γεωπολιτικές επιδιώξεις. Στην πραγματικότητα, αποδυναμώνει την πολιτική, νομική και ηθική ανωτερότητα του δυτικού αφηγήματος.

Κυρίες και Κύριοι,

Μέσα στην νέα αυτή πραγματικότητα, η Ελλάδα οφείλει να διαβάσει σωστά τις εξελίξεις και να χαράξει την πορεία εκείνη που θα μεγιστοποιήσει τα οφέλη της, θα τη θέσει σε πλεονεκτική θέση στο γεωπολιτικό χάρτη και θα την προστατεύσει από τις βλέψεις άλλων. Το πολυπολικό σύστημα που αναδεικνύεται υπαγορεύει μια πιο περίπλοκη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική απαλλαγμένη από τις αυστηρές διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος. Ασφαλώς και η Ελλάδα είναι ταγμένη με τη Δύση, αλλά η ίδια η Δύση πλέον μεταλλάσσεται ή και διχάζεται και μέρος αυτής συνομιλεί με τη Ρωσία και την Κίνα. Όχι μόνο οι ΗΠΑ. Πρόσφατα ακούστηκαν φωνές και εντός της ΕΕ που προτρέπουν σε συνομιλίες με τη Ρωσία. Ασφαλώς και η Ελλάδα είναι κατά της βίας και του αναθεωρητισμού, αλλά θα πρέπει αυτό το δόγμα να έχει καθολική εφαρμογή. Δεν μπορεί εμείς να τασσόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις στο πλευρό του αμυνόμενου και η υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά – προσέξτε – ακόμα ακόμα και αυτός ο αμυνόμενος, να μην τάσσεται στο δικό μας πλευρό όταν απειλούμαστε! Θα πρέπει, λοιπόν, να γίνει κατανοητό ότι Ελλάδα και Κύπρος φυλάμε τα νοτιοανατολικά σύνορα της Ευρώπης από κινδύνους υπαρκτούς και υπαρξιακούς που απειλούν την εδαφική ακεραιότητα της ΕΕ. Μάλιστα, εκτός από την τουρκική επεκτατικότητα, πρόσφατα έγινε κατανοητό ότι το τόξο Ελλάδας-Κύπρου αποτελεί τον προμαχώνα της ΕΕ στα νοτιοανατολικά της σύνορα απέναντι σε απειλές που προέρχονται και πέρα από την Ανατολική Μεσόγειο.

Και εδώ θα ήθελα να πω δυο λόγια για ένα θέμα που θεωρώ πολύ σοβαρό. Ο νόμος που ετοιμάζει η Τουρκία, σύμφωνα με πρόσφατες διαρροές, είναι εξωφρενικός. Το αδιανόητο «Δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας» που πολλοί θεωρούν ότι προορίζεται για εσωτερική κατανάλωση, αφού πλέον διδάσκεται στα σχολεία και γαλουχεί, παραπλανά και φανατίζει τις νέες γενιές, τώρα παίρνει την πλέον επίσημη μορφή και γίνεται νόμος του κράτους, προκειμένου να δεσμεύει και όλες τις επόμενες κυβερνήσεις. Να δεσμεύει το ίδιο το κράτος. Φυσικά και δεν έχει καμία νομική αξία για την επιβολή τετελεσμένων, αλλά δεν αφήνει πλέον καμία αμφιβολία για τις απαράδεκτες αξιώσεις της Τουρκίας στο μισό Αιγαίο και δεσμεύει το κράτος της Τουρκίας για επιβολή του νόμου αυτού στο πεδίο. Και πάντως αποτελεί αδιαμφισβήτητη απόδειξη ότι η Τουρκία, μεθοδικά και συστηματικά, προωθεί την αναθεωρητική ατζέντα της και επιχειρεί να μεθοδεύσει σταδιακά τη διαμόρφωση ευνοϊκών γι’ αυτήν συνθηκών. Με αυτά τα δεδομένα, πρέπει να μας προβληματίσει η αποτελεσματικότητα της πολιτικής των «ήρεμων νερών». Διότι, όσο κατανοητή και αν είναι η προσπάθεια αποφυγής εντάσεων, εφ’ όσον η συμπεριφορά αυτή παρερμηνεύεται ως υποχωρητικότητα στην άσκηση και του παραμικρού δικαιώματός μας, ακόμα και στην καρδιά του Αιγαίου, ή απαλλάσσει την Τουρκία από το βάρος της επιθετικής της συμπεριφοράς στα μάτια των τρίτων – υποκριτικά βέβαια, γιατί τους βολεύει –, το κόστος καθίσταται δυσανάλογα μεγαλύτερο από το επιδιωκόμενο υποτιθέμενο όφελος. Σωστά, λοιπόν, ενισχύεται η αμυντική και αποτρεπτική ικανότητα της χώρας, πιστεύω όμως ότι ήρθε η ώρα να καταδειχθεί πλέον σε εταίρους και συμμάχους, ακόμα και με μια διαρκή εκστρατεία δημόσιας διπλωματίας και με τρόπο επίμονο και σαφή, το αδιανόητο των τουρκικών βλέψεων και το μέγεθος της τουρκικής επεκτατικότητας και επιθετικότητας. Και προς την Τουρκία, καθαρά και ξάστερα το μήνυμα ότι κανείς στην Ελλάδα δεν προσφέρεται για εκπτώσεις σε ζητήματα διεθνώς κατοχυρωμένων Δικαίων και δικαιωμάτων της χώρας.

Καλοτάξιδο το βιβλίο!»

Είναι ο άγνωστος Χ, αλλά φυσικό πρόσωπο που βοηθάει στην παραγωγή ειδήσεων στο Geopolitico.gr, αλλά και τη δημιουργία βίντεο στο κανάλι του Σάββα Καλεντερίδη. Πολλοί τον χαρακτηρίζουν ως ανθρώπινο αλγόριθμο λόγω του όγκου των δεδομένων και πληροφοριών που αφομοιώνει καθημερινώς. Είναι καταδρομέας με ειδικότητα Χειριστή Ασυρμάτων Μέσων.

GEOPOLITICO

Από την Ελασσόνα, τα Γρεβενά και την Κρήτη στο Κογκρέσο των ΗΠΑ! Οι νικητές της ελληνικής ομογένειας στις ενδιάμεσες εκλογές – Ποιοι είναι και τι έχουν προσφέρει σε Ελλάδα και Κύπρο

Ισχυρή παρουσία στην αμερικανική πολιτική σκηνή διατηρεί η ελληνική ομογένεια μετά τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 2026. Η σημαντικότερη επιτυχία καταγράφηκε στο Νιου Χάμσαϊρ, όπου ο Κρις Πάππας, με καταγωγή από το Λιβάδι Ελασσόνας, εξελέγη στη Γερουσία των ΗΠΑ. Παράλληλα, πολιτικοί με ρίζες από την Κρήτη, την Κάλυμνο, τα Γρεβενά, την Πάτμο και την Αρκαδία εξασφάλισαν νέες θητείες ή σημαντικά αξιώματα. Πέρα από την ελληνική καταγωγή τους, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η πολιτική τους δράση, κυρίως σε ζητήματα που αφορούν τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, την Κύπρο, την Τουρκία και την ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου.

Δημοσιεύτηκε

στις

Τουλάχιστον 50 υποψήφιοι ελληνικής καταγωγής συμμετείχαν στις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, διεκδικώντας θέσεις στο ομοσπονδιακό Κογκρέσο, στα πολιτειακά κοινοβούλια και σε άλλα δημόσια αξιώματα, σε περίπου 20 αμερικανικές πολιτείες.

Του Χρήστου Κωνσταντινίδη

Με βάση τα αποτελέσματα που είχαν επιβεβαιωθεί μέχρι το πρωί της Τετάρτης 4 Νοεμβρίου, έξι Ελληνοαμερικανοί είχαν εξασφαλίσει θέσεις στο νέο Κογκρέσο, ενώ επιτυχίες καταγράφηκαν και σε επίπεδο πολιτειακής διοίκησης. Η καταμέτρηση συνεχιζόταν, συνεπώς ο απολογισμός δεν ήταν ακόμη οριστικός.

Κρις Πάππας: Από το Λιβάδι Ελασσόνας στη Γερουσία των ΗΠΑ

Chris Pappas – Δημοκρατικός

Νιου Χάμσαϊρ | Εκλογή στη Γερουσία

Η σημαντικότερη επιτυχία για την ελληνική ομογένεια ήρθε από το Νιου Χάμσαϊρ, όπου ο 46χρονος Κρις Πάππας επικράτησε του Ρεπουμπλικανού Τζον Σανούνου.

Η οικογένεια του Πάππα κατάγεται από το Λιβάδι Ελασσόνας, έναν ιστορικό βλαχόφωνο οικισμό στους πρόποδες του Ολύμπου. Ο ίδιος γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μάντσεστερ του Νιου Χάμσαϊρ, διατηρώντας στενούς δεσμούς με την ελληνοαμερικανική κοινότητα.

Προτού διεκδικήσει τη Γερουσία, είχε εκλεγεί τέσσερις φορές στη Βουλή των Αντιπροσώπων, αρχής γενομένης από το 2018.

Στην πολιτική του δραστηριότητα ξεχωρίζει η συμμετοχή του στη διακομματική κοινοβουλευτική ομάδα Congressional Hellenic Caucus, μέσω της οποίας προωθούνται θέματα ελληνικού και κυπριακού ενδιαφέροντος.

Ο Πάππας έχει υποστηρίξει την ενίσχυση της αμυντικής συνεργασίας ΗΠΑ–Ελλάδας, έχει ταχθεί κατά της επανένταξης της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35 όσο διατηρεί τους ρωσικούς S-400 και έχει ασκήσει κριτική στις τουρκικές στρατιωτικές δραστηριότητες στα κατεχόμενα της Κύπρου.

Η εκλογή του στη Γερουσία αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς επαναφέρει την ελληνική εκπροσώπηση στο συγκεκριμένο νομοθετικό σώμα έπειτα από 13 χρόνια.

Νικόλ Μαλλιωτάκη: Η Κρητικιά της Νέας Υόρκης που στηρίζει τον Τραμπ αλλά αντιτίθεται στα F-35 της Τουρκίας

Nicole Malliotakis – Ρεπουμπλικανή

Νέα Υόρκη | Επανεκλογή στη Βουλή

Η Νικόλ Μαλλιωτάκη εξασφάλισε τέταρτη θητεία στην 11η εκλογική περιφέρεια της Νέας Υόρκης, επικρατώντας του Δημοκρατικού Μάικ Ντεσίλις.

Η οικογένεια του πατέρα της κατάγεται από τη Σητεία της Κρήτης, ενώ η μητέρα της είναι κουβανικής καταγωγής.

Γεννημένη στη Νέα Υόρκη, η Μαλλιωτάκη ξεκίνησε την πολιτική της σταδιοδρομία από την πολιτειακή Συνέλευση, στην οποία υπηρέτησε από το 2011 έως το 2020. Το 2017 ήταν υποψήφια δήμαρχος της Νέας Υόρκης, προτού εκλεγεί στο ομοσπονδιακό Κογκρέσο.

Πρόκειται για πολιτικό με στενές σχέσεις με τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει υποστηρίξει την εκλογή της. Ωστόσο, σε ζητήματα που αφορούν την Τουρκία, η Μαλλιωτάκη έχει διαφοροποιηθεί από επιλογές της αμερικανικής εκτελεστικής εξουσίας.

Έχει αντιταχθεί στην πώληση προηγμένων αμερικανικών μαχητικών στην Άγκυρα, έχει υποστηρίξει την Κυπριακή Δημοκρατία και έχει αναλάβει πρωτοβουλίες για την ενίσχυση των σχέσεων ΗΠΑ–Ελλάδας.

Γκας Μπιλιράκης: Η καταγωγή από την Κάλυμνο και η διαχρονική δράση για το Κυπριακό

Gus Bilirakis – Ρεπουμπλικανός

Φλόριντα | 11η θητεία

Ο Γκας Μπιλιράκης επανεξελέγη στη 12η περιφέρεια της Φλόριντα, συγκεντρώνοντας περίπου 52,9% των ψήφων.

Με οικογενειακές ρίζες από την Κάλυμνο, ο Μπιλιράκης προέρχεται από οικογένεια με μακρά πολιτική παράδοση. Ο πατέρας του, Μάικλ Μπιλιράκης, είχε επίσης υπηρετήσει στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Ο Γκας Μπιλιράκης βρίσκεται στο Κογκρέσο από το 2007 και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ελληνοαμερικανικής κοινότητας στην Ουάσιγκτον.

Ως συμπρόεδρος του Congressional Hellenic Caucus, έχει αναλάβει διακομματικές πρωτοβουλίες για την Κύπρο, την ελληνική εθνική άμυνα και τις σχέσεις της Ουάσιγκτον με την Αθήνα.

Έχει επανειλημμένα αναδείξει την τουρκική κατοχή στην Κύπρο, έχει υποστηρίξει τη στρατηγική συνεργασία Ελλάδας–ΗΠΑ και έχει συμμετάσχει σε προσπάθειες περιορισμού της μεταφοράς προηγμένων αμερικανικών οπλικών συστημάτων στην Τουρκία.

Η πολυετής παρουσία του τού δίνει ιδιαίτερη θεσμική εμπειρία, ειδικά σε θέματα υγείας και κοινωνικής πολιτικής.

Μάικ Χαριδόπουλος: Γιος Έλληνα μετανάστη και πρώην πρόεδρος της Γερουσίας της Φλόριντα

Mike Haridopolos – Ρεπουμπλικανός

Φλόριντα | Επανεκλογή

Ο Μάικ Χαριδόπουλος επικράτησε της Δημοκρατικής Τζένιφερ Τζένκινς στην 8η εκλογική περιφέρεια της Φλόριντα.

Είναι γιος του Έλληνα μετανάστη Έρνεστ Άνταμ Χαριδόπουλου, ο οποίος εργάστηκε ως πράκτορας του FBI. Η διαθέσιμη βιογραφική τεκμηρίωση επιβεβαιώνει την ελληνική καταγωγή του, χωρίς να προσδιορίζει με ασφάλεια συγκεκριμένο χωριό ή περιοχή της Ελλάδας.

Ο Χαριδόπουλος έχει σπουδάσει Ιστορία και δίδαξε αμερικανική ιστορία και πολιτική επιστήμη, προτού αφοσιωθεί στην πολιτική.

Υπηρέτησε στη Βουλή και στη Γερουσία της Φλόριντα, φτάνοντας μέχρι τη θέση του προέδρου της πολιτειακής Γερουσίας. Το 2024 εξελέγη για πρώτη φορά στο ομοσπονδιακό Κογκρέσο.

Έχει αναπτύξει δραστηριότητα σε ζητήματα διαστημικής πολιτικής και αεροναυπηγικής, καθώς η περιφέρειά του περιλαμβάνει την περιοχή του Διαστημικού Κέντρου Κένεντι. Παράλληλα, έχει συμμετάσχει σε κοινές παρεμβάσεις Ελληνοαμερικανών βουλευτών κατά εξοπλιστικών πωλήσεων στην Τουρκία.

Τζίμι Πατρόνης: Από την Πάτμο στη Φλόριντα και το αμερικανικό Κογκρέσο

Jimmy Patronis – Ρεπουμπλικανός

Φλόριντα | Πρώτη πλήρης θητεία

Ο Τζίμι Πατρόνης επανεξελέγη στην 1η περιφέρεια της Φλόριντα, νικώντας τη Δημοκρατική Γκέι Βάλιμοντ.

Η οικογένεια του Πατρόνη έχει ρίζες από την Πάτμο. Ο πατέρας του μετανάστευσε στις ΗΠΑ, ενώ η οικογένεια ανέπτυξε σημαντική επιχειρηματική δραστηριότητα στον χώρο της εστίασης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γνωστό εστιατόριο Captain Anderson’s, στην περιοχή Panama City Beach, το οποίο λειτουργεί από τη δεκαετία του 1960.

Ο Πατρόνης είχε υπηρετήσει ως Chief Financial Officer της Φλόριντα, διαχειριζόμενος σημαντικές αρμοδιότητες στον οικονομικό και ασφαλιστικό τομέα της πολιτείας.

Το 2025 εξελέγη στο ομοσπονδιακό Κογκρέσο μέσω ειδικής εκλογικής αναμέτρησης και πλέον εξασφαλίζει την πρώτη πλήρη θητεία του.

Στην πολιτική του δράση έχει δώσει έμφαση στη δημοσιονομική διαχείριση, την αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών και την οικονομική πολιτική. Συμμετείχε επίσης σε κοινή πρωτοβουλία Ελληνοαμερικανών βουλευτών που εξέφρασαν αντιρρήσεις για προτεινόμενη αμερικανική πώληση στρατιωτικού υλικού στην Τουρκία.

Μάγκι Γκούντλαντερ: Οι ρίζες από την Αβδέλλα Γρεβενών και η διαδρομή στον Λευκό Οίκο

Maggie Goodlander – Δημοκρατική

Νιου Χάμσαϊρ | Δεύτερη θητεία

Η Μάγκι Γκούντλαντερ επανεξελέγη στη 2η περιφέρεια του Νιου Χάμσαϊρ, επικρατώντας της Ρεπουμπλικανής Λίλι Τανγκ Γουίλιαμς.

Η οικογένειά της έχει ρίζες από την Αβδέλλα Γρεβενών, έναν ιστορικό οικισμό της Πίνδου.

Η Γκούντλαντερ έχει εργαστεί σε σημαντικές θέσεις της αμερικανικής ομοσπονδιακής διοίκησης, με αντικείμενο το δίκαιο, τη δημόσια διοίκηση και ζητήματα εθνικής ασφάλειας.

Εξελέγη για πρώτη φορά στη Βουλή των Αντιπροσώπων το 2024. Είναι παντρεμένη με τον Τζέικ Σάλιβαν, ο οποίος υπηρέτησε ως σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του προέδρου Τζο Μπάιντεν.

Κατά την πρώτη κοινοβουλευτική της θητεία συμμετείχε σε συζητήσεις για τη συνταγματική νομιμότητα των στρατιωτικών εντολών και τον έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας, προκαλώντας αντιδράσεις από τον Ντόναλντ Τραμπ.

Η παρουσία της ενισχύει την ελληνικής καταγωγής εκπροσώπηση στο Δημοκρατικό Κόμμα, αν και η πολιτική της δραστηριότητα επικεντρώνεται περισσότερο σε εσωτερικά αμερικανικά και θεσμικά ζητήματα.

Ελένη Κουναλάκη: Από τις Ρίζες Αρκαδίας στην οικονομική διοίκηση της Καλιφόρνιας

Eleni Kounalakis – Δημοκρατική

Καλιφόρνια | Εκλογή ως State Treasurer

Η Ελένη Κουναλάκη κέρδισε την αναμέτρηση για τη θέση της πολιτειακής ταμία της Καλιφόρνιας, επικρατώντας της Ρεπουμπλικανής Τζένιφερ Χοκς.

Η οικογένεια της Κουναλάκη κατάγεται από τις Ρίζες Αρκαδίας, κοντά στην Τρίπολη.

Είναι κόρη του Ελληνοαμερικανού επιχειρηματία Άγγελου Τσακόπουλου, ο οποίος μετανάστευσε στις ΗΠΑ σε νεαρή ηλικία και ανέπτυξε σημαντική επιχειρηματική δραστηριότητα στον κατασκευαστικό τομέα.

Η ίδια υπηρέτησε ως πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ουγγαρία επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα.

Το 2018 εξελέγη αντικυβερνήτης της Καλιφόρνιας, γινόμενη η πρώτη γυναίκα που εξελέγη στο συγκεκριμένο αξίωμα.

Η πολιτική της δραστηριότητα περιλαμβάνει ζητήματα οικονομικής ανάπτυξης, εκπαίδευσης, κοινωνικής πολιτικής και διεθνών σχέσεων.

Η νέα της θέση είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς ο State Treasurer έχει αρμοδιότητες στη διαχείριση δημόσιων κεφαλαίων, στον δανεισμό και στη χρηματοδότηση υποδομών μιας από τις μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου.

Αλέξι Γιαννούλιας: Ο πρώην μπασκετμπολίστας του Πανιωνίου που επανεξελέγη στο Ιλινόι

Alexi Giannoulias – Δημοκρατικός

Ιλινόι | Επανεκλογή ως Secretary of State

Ο Αλέξι Γιαννούλιας εξασφάλισε δεύτερη θητεία στο αξίωμα του πολιτειακού γραμματέα του Ιλινόι, επικρατώντας της Ρεπουμπλικανής Νταϊάν Χάρις.

Γεννήθηκε στο Σικάγο από Έλληνες μετανάστες και διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με την Ελλάδα.

Πριν ξεκινήσει την πολιτική του καριέρα, είχε αγωνιστεί επαγγελματικά στο ελληνικό πρωτάθλημα μπάσκετ με τη φανέλα του Πανιωνίου.

Το 2006 εξελέγη πολιτειακός ταμίας του Ιλινόι σε ηλικία μόλις 30 ετών, ενώ το 2022 ανέλαβε το αξίωμα που διατηρεί μετά τις φετινές εκλογές.

Η διοικητική του δραστηριότητα περιλαμβάνει την έκδοση αδειών οδήγησης, την καταχώριση οχημάτων και επιχειρήσεων και τη διαχείριση δημόσιων αρχείων.

Ο Γιαννούλιας προετοιμάζεται παράλληλα για τη διεκδίκηση της δημαρχίας του Σικάγου στις εκλογές του 2027.

Σούζαν Μπισέβιτς: Επανεκλογή στο Κονέκτικατ με ελληνικές και πολωνικές ρίζες

Στις επιτυχίες της ομογένειας προστίθεται η επανεκλογή της Δημοκρατικής Σούζαν Μπισέβιτς στη θέση της αντικυβερνήτη του Κονέκτικατ.

Η Μπισέβιτς είναι εγγονή μεταναστών από την Ελλάδα και την Πολωνία. Η επίσημη βιογραφία της επιβεβαιώνει τις ελληνικές οικογενειακές ρίζες της, χωρίς να προσδιορίζει συγκεκριμένο τόπο καταγωγής στην Ελλάδα.

Πριν αναλάβει το σημερινό αξίωμα, υπηρέτησε στην πολιτειακή Βουλή και ως Secretary of the State του Κονέκτικατ από το 1999 έως το 2011.

Έχει αναπτύξει δράση στην οικονομική ανάπτυξη, στη διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας, στην προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών και στην εκλογική διοίκηση.

Ντίνα Τάιτους: Η καταγωγή από τα Τρίκαλα και η εκκρεμότητα στη Νεβάδα

Dina Titus – Δημοκρατική

Νεβάδα | Ανοιχτή αναμέτρηση κατά τον τελευταίο έλεγχο

Η Ντίνα Τάιτους διεκδικεί την επανεκλογή της στην 1η περιφέρεια της Νεβάδα απέναντι στη Ρεπουμπλικανή Κάρι Μπακ.

Ο παππούς της, Άρθουρ Κωνσταντίνος Κάθονες, μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες από τα Τρίκαλα το 1911.

Η Τάιτους υπηρέτησε επί χρόνια στην πολιτειακή Γερουσία της Νεβάδα και από το 2013 εκπροσωπεί την περιοχή του Λας Βέγκας στην ομοσπονδιακή Βουλή.

Έχει αναλάβει πρωτοβουλίες υπέρ της Ελλάδας και της Κύπρου, ιδιαίτερα για την αντιμετώπιση της τουρκικής προκλητικότητας και την ενίσχυση των σχέσεων Ελλάδας–ΗΠΑ.

Ωστόσο, μέχρι την ώρα της έρευνας δεν είχε επιβεβαιωθεί οριστική επικράτησή της στην εκλογική αναμέτρηση της 3ης Νοεμβρίου και, συνεπώς, δεν μπορεί ακόμη να περιληφθεί στους βέβαιους νικητές.

Η σημασία της ελληνικής παρουσίας στην Ουάσιγκτον

Η εκλογή πολιτικών ελληνικής καταγωγής δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι θα υποστηρίξουν όλες τις ελληνικές θέσεις. Η πραγματική σημασία βρίσκεται στη δυνατότητά τους να επηρεάζουν κοινοβουλευτικές διαδικασίες, να συμμετέχουν σε επιτροπές και να οικοδομούν διακομματικές συνεργασίες.

Σε αυτό το πλαίσιο, ιδιαίτερη σημασία έχει το Congressional Hellenic Caucus, στο οποίο συμμετέχουν βουλευτές και από τα δύο μεγάλα αμερικανικά κόμματα.

Η δραστηριότητα του Κρις Πάππα, του Γκας Μπιλιράκη, της Νικόλ Μαλλιωτάκη και άλλων μελών του Κογκρέσου έχει δείξει ότι ζητήματα όπως το Κυπριακό, τα αμερικανικά εξοπλιστικά προγράμματα προς την Τουρκία και η στρατηγική συνεργασία με την Ελλάδα μπορούν να αναδεικνύονται πέρα από τις παραδοσιακές κομματικές διαχωριστικές γραμμές.

Για την Αθήνα και τη Λευκωσία, το ουσιαστικό ζητούμενο είναι η αξιοποίηση αυτών των σχέσεων σε επίπεδο αμερικανικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Οι οικογενειακοί δεσμοί των ομογενών με την Ελλάδα αποτελούν ένα σημαντικό υπόβαθρο, αλλά η αποτελεσματικότητα της κοινοβουλευτικής τους δράσης θα κριθεί από τις συγκεκριμένες πρωτοβουλίες τους.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Ρήτρα διαφυγής από την αλήθεια – Ευρωπαϊκή άρνηση και κυβερνητικό φιάσκο για την ενεργειακή ακρίβεια

Ο Αντώνης Καλόγηρος σχολιάζει τη ρήτρα διαφυγής, την ενεργειακή ακρίβεια και τις κυβερνητικές επιλογές για τη στήριξη νοικοκυριών και επιχειρήσεων

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Στις 8 Οκτωβρίου 2026, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν αποδέχθηκε το αίτημα Ελλάδας και Ιταλίας για πρόσθετη εξαίρεση από τους δημοσιονομικούς κανόνες, ώστε να διευκολυνθεί η άμεση στήριξη νοικοκυριών και επιχειρήσεων απέναντι στην ενεργειακή ακρίβεια (καύσιμα κίνησης, θέρμανσης και φυσικό αέριο για παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος).

Την ίδια στιγμή ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας κ. Κυρ. Πιερρακάκης πανηγύρισε με δήλωσή του μια…διαφορετική ευρωπαϊκή απόφαση ως επιτυχία του.

Στις  9 Οκτωβρίου 2026, εγκρίθηκε μια εντελώς διαφορετική εξαίρεση: να μπορεί η Ελλάδα να χρηματοδοτήσει ενεργειακά έργα, από τον δικό της προϋπολογισμό.  Συγκεκριμένα έργα χωρίς οι σχετικές δαπάνες να υπολογίζονται στα ευρωπαϊκά όρια αύξησης των κρατικών δαπανών. Οι κατηγορίες που αναφέρονται στο έγγραφο COM(2026)495 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αφορούν φωτοβολταϊκές εγκαταστάσεις, μεγάλες μπαταρίες αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας, αντλίες θερμότητας κλπ δηλαδή άσχετα με την ανακούφιση του πληθυσμού.

Επιπρόσθετα, στη σελίδα 3 του εγγράφου C/2026/4514 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αποκλείονται ρητά από τη συγκεκριμένη εξαίρεση οι μειώσεις φόρων στα καύσιμα, οι εισοδηματικές ενισχύσεις και οι επιδοτήσεις για την αντιμετώπιση των υψηλών τιμών στα καύσιμα. Η κυβέρνηση μπορεί να αποφασίσει τέτοια μέτρα, αλλά δεν μπορεί να επικαλεστεί αυτή τη ρήτρα για να τα εξαιρέσει από τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς περιορισμούς.

Περαιτέρω το περίπου 1 δισ. ευρώ που επικαλέστηκε ο κ. Κυρ. Πιερρακάκης δεν αποτελεί πρόσθετη χρηματοδότηση από την ΕΕ, αλλά αφορά σχεδιαζόμενες δαπάνες του ελληνικού προϋπολογισμού, χωρίς να έχει αποφασιστεί ακόμα ποια έργα πληρούν τις προϋποθέσεις που επιβάλλονται.

Ακόμη σοβαρότερο είναι ότι η Επιτροπή προειδοποιεί στο C/2026/4514 (18.8.2026) πως τυχόν αύξηση του ελλείμματος και του χρέους από τη χρήση της ρήτρας θα απαιτήσει πρόσθετη δημοσιονομική προσαρμογή τα επόμενα χρόνια. Με απλά λόγια ακόμη περισσότερη λιτότητα με υπερφορολόγηση και μηδαμινές αυξήσεις στα εισοδήματα.

Λίγες ημέρες αργότερα, στις 16 Οκτωβρίου 2026, οι Financial Times αποκαλύπτουν την πραγματική επιτυχία της…Ιταλίας τελικά. Η Ιταλία εξασφάλισε κατόπιν διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή συμφωνία για πλαφόν στην χονδρική τιμή του φυσικού αερίου η οποία θα μειώσει και την λιανική τιμή του ανακουφίζοντας του Ιταλούς πολίτες. Ίδιος μηχανισμός παρέμβασης εφαρμόστηκε στην Ισπανία και Πορτογαλία.

  • Η Ελλάδα που είναι κε Κυρ. Πιερρακάκη;
  • Γιατί δεν ζήτησε αντίστοιχη παρέμβαση;
  • Γιατί δεν ζήτησε έκτακτη εισφορά των υπερκερδών των διυλιστηρίων -τα οποία κατέγραψαν κέρδη προ φόρων το Α΄ εξάμηνο του 2026 στα 2 δις ευρώ έναντι 209,7 εκατ. ευρώ το Α’ εξάμηνο του 2025 και 760,7 εκατ. ευρώ το Α’ εξάμηνο του 2024- κάτι που έκαναν αντίστοιχα πέντε χώρες της Ε.Ε.;

Αντώνης Καλόγηρος
Υπεύθυνος Θ.Ο. Εθνικής Οικονομίας &
Ομάδας Οικονομικών ΝΙΚΗΣ

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Πολιτικός σεισμός στις ΗΠΑ! Οι Δημοκρατικοί πήραν Βουλή και Γερουσία – Βαριά ήττα για τον Τραμπ, ιστορικές ανατροπές σε Τέξας και Νότια Καρολίνα

Σαρωτική νίκη των Δημοκρατικών και ηχηρό μήνυμα προς τον Ντόναλντ Τραμπ έστειλαν οι Αμερικανοί στις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 2026. Οι Δημοκρατικοί εξασφάλισαν τον έλεγχο τόσο της Βουλής των Αντιπροσώπων όσο και της Γερουσίας, ανατρέποντας τους πολιτικούς συσχετισμούς στην Ουάσιγκτον. Το αποτέλεσμα συνιστά σοβαρό πλήγμα για τον Αμερικανό πρόεδρο, καθώς οι ψηφοφόροι εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους για την ακρίβεια, την οικονομική πολιτική και τον πόλεμο με το Ιράν. Ο Τραμπ αναγνώρισε την επικράτηση των αντιπάλων του, αλλά απέδωσε τις απώλειες των Ρεπουμπλικανών στην απουσία του από τα ψηφοδέλτια.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Η εκλογική αναμέτρηση της Τρίτης 3 Νοεμβρίου εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες πολιτικές δοκιμασίες της δεύτερης προεδρικής θητείας του Ντόναλντ Τραμπ. Οι Ρεπουμπλικανοί εισήλθαν στις εκλογές ελέγχοντας και τα δύο σώματα του Κογκρέσου, αλλά βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα κύμα δυσαρέσκειας που επεκτάθηκε ακόμη και σε παραδοσιακά συντηρητικές πολιτείες.

Σύμφωνα με τις προβολές των Associated Press, Reuters και μεγάλων αμερικανικών τηλεοπτικών δικτύων, οι Δημοκρατικοί εξασφάλισαν τις αναγκαίες έδρες για να ανακτήσουν την πλειοψηφία και στα δύο νομοθετικά σώματα. Η καταμέτρηση συνεχιζόταν σε ορισμένες εκλογικές περιφέρειες, επομένως η τελική αριθμητική κατανομή των εδρών δεν είχε ακόμη οριστικοποιηθεί.

Ανατροπή στη Γερουσία – Έπεσαν τα ρεπουμπλικανικά προπύργια

Οι μεγαλύτερες εκπλήξεις σημειώθηκαν στις εκλογές για τη Γερουσία, όπου οι Δημοκρατικοί κέρδισαν κρίσιμες έδρες σε πολιτείες που θεωρούνταν επί χρόνια ισχυρά προπύργια των Ρεπουμπλικανών.

Στο Τέξας, ο Δημοκρατικός Τζέιμς Ταλαρίκο επικράτησε του Ρεπουμπλικανού Κεν Πάξτον, τον οποίο είχε υποστηρίξει ο Τραμπ. Η ανατροπή αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς πρόκειται για την πρώτη νίκη Δημοκρατικού σε εκλογή για τη Γερουσία στην πολιτεία εδώ και 38 χρόνια.

Στη Νότια Καρολίνα, η παιδίατρος Άνι Άντριους νίκησε τη Ρεπουμπλικανή Νταρλίν Γκράχαμ, παρά την υποστήριξη που είχε προσφέρει στην τελευταία ο Αμερικανός πρόεδρος.

Αντίστοιχα, στη Βόρεια Καρολίνα, ο πρώην κυβερνήτης Ρόι Κούπερ επικράτησε του Μάικλ Γουάτλι, στενού συμμάχου του Τραμπ.

Στο Οχάιο, ο Δημοκρατικός Σέροντ Μπράουν επέστρεψε στη Γερουσία, νικώντας τον Ρεπουμπλικανό Τζον Χάστεντ, ενώ στο Κάνσας ο Άνταμ Χάμιλτον επικράτησε του Ρότζερ Μάρσαλ, πετυχαίνοντας μια ιστορική νίκη για τους Δημοκρατικούς στην πολιτεία.

Παράλληλα, οι Δημοκρατικοί διατήρησαν σημαντικές έδρες, όπως εκείνη του Τζον Όσοφ στην Τζόρτζια.

Οι Δημοκρατικοί κατακτούν τη Βουλή των Αντιπροσώπων

Η νίκη στη Γερουσία συνοδεύτηκε από την επικράτηση των Δημοκρατικών στη Βουλή των Αντιπροσώπων, όπου απαιτούνται 218 από τις συνολικά 435 έδρες για τον σχηματισμό πλειοψηφίας.

Οι Ρεπουμπλικανοί έχασαν περιφέρειες στην Πενσιλβάνια, στο Κεντάκι, στη Βόρεια Καρολίνα και σε άλλες πολιτείες, ενώ οι Δημοκρατικοί εμφάνισαν αξιοσημείωτη αντοχή ακόμη και σε περιοχές όπου είχαν προηγηθεί αλλαγές των εκλογικών ορίων υπέρ των αντιπάλων τους.

Η εξέλιξη αυτή ανοίγει τον δρόμο στον Χακίμ Τζέφρις να αναλάβει την προεδρία της Βουλής, με προοπτική να γίνει ο πρώτος Αφροαμερικανός που θα καταλάβει το συγκεκριμένο αξίωμα.

Σημαντικές επιτυχίες σημείωσαν οι Δημοκρατικοί και στις εκλογές κυβερνητών. Στο Τέξας, η Τζίνα Ινοχόσα νίκησε τον επί σειρά ετών Ρεπουμπλικανό κυβερνήτη Γκρεγκ Άμποτ, τερματίζοντας μια μακρά περίοδο κυριαρχίας του κόμματος στην πολιτεία.

Τραμπ: «Αν ήμουν υποψήφιος, θα είχαμε κερδίσει σαρωτικά»

Η αντίδραση του Ντόναλντ Τραμπ ήταν χαρακτηριστική της προσπάθειάς του να αποστασιοποιηθεί από το εκλογικό αποτέλεσμα.

Με ανάρτησή του στο Truth Social, ο Αμερικανός πρόεδρος υποστήριξε:

«Δεν ήμουν στο ψηφοδέλτιο και, αν ήμουν, θα είχαμε κερδίσει με σαρωτική διαφορά».

Ωστόσο, σε τηλεφωνική επικοινωνία με το CBS News, υιοθέτησε συμφιλιωτικότερο τόνο:

«Συγχαρητήρια στους Δημοκρατικούς. Ανυπομονώ να συνεργαστούμε για το καλό της χώρας μας».

Ο Τραμπ επέμεινε ότι ορισμένοι Ρεπουμπλικανοί υποψήφιοι δεν κατάφεραν να κινητοποιήσουν την εκλογική βάση του κόμματος.

Σε συνέντευξή του στους New York Times, δήλωσε απολύτως πρόθυμος να αποδεχθεί τα αποτελέσματα, προσθέτοντας ότι θα επιδιώξει συνεννόηση με τους Δημοκρατικούς.

Οι δηλώσεις αυτές έρχονται σε αντίθεση με προηγούμενες προειδοποιήσεις του ότι θα χρησιμοποιούσε εκτεταμένα το προεδρικό βέτο απέναντι σε νομοθετικές πρωτοβουλίες της αντιπολίτευσης.

Δημοκρατικοί: «Οι Αμερικανοί άλλαξαν την πορεία της χώρας»

Στο στρατόπεδο των Δημοκρατικών επικράτησε πανηγυρικό κλίμα.

Ο επικεφαλής τους στη Βουλή, Χακίμ Τζέφρις, χαρακτήρισε το κίνημα MAGA του Τραμπ πολιτικά αποδυναμωμένο σε ολόκληρη τη χώρα.

Η πρώην πρόεδρος της Βουλής, Νάνσι Πελόζι, δήλωσε:

«Απόψε, ο αμερικανικός λαός άλλαξε την πορεία της χώρας μας».

Σύμφωνα με την Πελόζι, οι ψηφοφόροι έβαλαν τέλος στο μονοπώλιο εξουσίας των Ρεπουμπλικανών στην Ουάσιγκτον, επαναφέροντας έναν θεσμικό μηχανισμό ελέγχου της προεδρικής εξουσίας.

Από την Τζόρτζια, ο επανεκλεγείς γερουσιαστής Τζον Όσοφ χαρακτήρισε τον Τραμπ πολιτικά αποδυναμωμένο πρόεδρο, υποστηρίζοντας ότι το εκλογικό αποτέλεσμα δημιουργεί νέες προοπτικές για τη χώρα.

Ρεπουμπλικανοί: Προβληματισμός και αναζήτηση ευθυνών

Η ήττα προκάλεσε έντονες συζητήσεις στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Ο πρόεδρος της Βουλής, Μάικ Τζόνσον, αναγνώρισε την αρνητική εξέλιξη, επικαλούμενος την ιστορική δυσκολία που αντιμετωπίζει το κόμμα του εκάστοτε προέδρου στις ενδιάμεσες εκλογές.

«Γνωρίζαμε ότι για να διατηρήσουμε την πλειοψηφία θα έπρεπε να ανατρέψουμε περισσότερο από έναν αιώνα εκλογικής ιστορίας», ανέφερε.

Παράλληλα, διαβεβαίωσε ότι οι Ρεπουμπλικανοί δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν την πολιτική τους ατζέντα.

«Δεν θα μας αποθαρρύνει το αποτέλεσμα μίας εκλογικής αναμέτρησης», τόνισε, θέτοντας ως στόχο την ανάκτηση της Βουλής το 2028.

Στο εσωτερικό του κόμματος, πάντως, έχουν ήδη εκδηλωθεί αντιδράσεις για την επιλογή υποψηφίων και την αποτελεσματικότητα της προεκλογικής στρατηγικής.

Ακρίβεια, οικονομία και πόλεμος με το Ιράν έκριναν την αναμέτρηση

Οι μετεκλογικές έρευνες καταγράφουν τη μεγάλη σημασία της οικονομίας στη συμπεριφορά των ψηφοφόρων.

Σύμφωνα με στοιχεία που επικαλείται το Reuters, σχεδόν εννέα στους δέκα ψηφοφόρους θεωρούσαν το κόστος ζωής σημαντικό παράγοντα στην απόφασή τους, ενώ περίπου τα δύο τρίτα απέδιδαν στον Τραμπ ευθύνη για τις υψηλές τιμές.

Ο πόλεμος με το Ιράν και οι επιπτώσεις του στις τιμές των καυσίμων ενίσχυσαν τη δυσαρέσκεια.

Παράλληλα, καταγράφηκε υποχώρηση της ρεπουμπλικανικής υποστήριξης σε τμήματα του ισπανόφωνου πληθυσμού, των νεότερων ψηφοφόρων και των Αφροαμερικανών ανδρών.

Το αποτέλεσμα δείχνει ότι οι Δημοκρατικοί κατάφεραν να μετατρέψουν την οικονομική δυσαρέσκεια σε εκλογικά κέρδη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουν εξασφαλίσει μακροπρόθεσμη πολιτική υπεροχή.

Τι αλλάζει στην Ουάσιγκτον

Η νέα σύνθεση του Κογκρέσου, που θα αναλάβει καθήκοντα τον Ιανουάριο του 2027, δημιουργεί διαφορετικές πολιτικές συνθήκες για τα δύο τελευταία χρόνια της προεδρίας Τραμπ.

Με τους Δημοκρατικούς να ελέγχουν και τα δύο σώματα, ο Λευκός Οίκος θα αντιμετωπίσει σημαντικότερες δυσκολίες στην προώθηση νομοθετικών πρωτοβουλιών, ενώ οι επιτροπές του Κογκρέσου θα μπορούν να εντείνουν τον κοινοβουλευτικό έλεγχο της κυβέρνησης.

Ο πρόεδρος διατηρεί, ωστόσο, τις συνταγματικές του αρμοδιότητες, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος άσκησης βέτο.

Το αποτέλεσμα της 3ης Νοεμβρίου δεν αλλάζει τον ένοικο του Λευκού Οίκου. Αλλάζει, όμως, τον συσχετισμό δυνάμεων στην αμερικανική πρωτεύουσα και υποχρεώνει Ρεπουμπλικανούς και Δημοκρατικούς να επαναπροσδιορίσουν τη στρατηγική τους ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2028.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Διεθνή4 λεπτά πριν

Ρώσοι που φοβούνται νέα επιστράτευση κατακλύζουν τη Γεωργία και την Αρμενία – Εκτινάχθηκαν τα ενοίκια

Η πίεση στη ζήτηση είναι εντονότερη στην Αρμενία, όπου οι Ρώσοι – αλλά και Αρμένιοι που ζούσαν στη Ρωσία και...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

KC-390: Η Ελλάδα χρειάζεται εθνική αμυντική στρατηγική σε Αιγαίο, Κύπρο και, οικονομική αντοχή και πραγματικές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων

Η Ελλάδα χρειάζεται αμυντική πολιτική με οικονομικό ρεαλισμό, εθνική αυτονομία και σαφή ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Η άμυνα δεν είναι επίδειξη πλούτου....

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Από την Ελασσόνα, τα Γρεβενά και την Κρήτη στο Κογκρέσο των ΗΠΑ! Οι νικητές της ελληνικής ομογένειας στις ενδιάμεσες εκλογές – Ποιοι είναι και τι έχουν προσφέρει σε Ελλάδα και Κύπρο

Ισχυρή παρουσία στην αμερικανική πολιτική σκηνή διατηρεί η ελληνική ομογένεια μετά τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 2026. Η σημαντικότερη...

GEOPOLITICO2 ώρες πριν

Συναγερμός στην Τουρκία! Φόβοι για μεγάλο πόλεμο – Τι ετοιμάζεται στη Μέση Ανατολή

Στη νέα εκπομπή Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας, μαζί με τον συνεργάτη του Τζιοβάνη, αναλύει τις εξελίξεις γύρω από το...

GEOPOLITICO3 ώρες πριν

Ρήτρα διαφυγής από την αλήθεια – Ευρωπαϊκή άρνηση και κυβερνητικό φιάσκο για την ενεργειακή ακρίβεια

Ο Αντώνης Καλόγηρος σχολιάζει τη ρήτρα διαφυγής, την ενεργειακή ακρίβεια και τις κυβερνητικές επιλογές για τη στήριξη νοικοκυριών και επιχειρήσεων

Δημοφιλή