Ακολουθήστε μας

Αναλύσεις

Σταύρος Καλεντερίδης: Η Ρωσία αλλάζει τον πόλεμο!

Ο Σταύρος Καλεντερίδης αναλύει τη νέα και εξαιρετικά επικίνδυνη φάση του πολέμου στην Ουκρανία. Η Ρωσία εγκαταλείπει τη λογική των περιορισμένων αντιποίνων και περνά στον «πόλεμο της εφοδιαστικής αλυσίδας», χτυπώντας λιμάνια, αποθήκες, πρατήρια καυσίμων, μεταφορικά μέσα, ενεργειακές υποδομές και γραμμές ανεφοδιασμού.

Δημοσιεύτηκε στις

Μια νέα, εξαιρετικά επικίνδυνη φάση του πολέμου στην Ουκρανία διαβλέπει ο Σταύρος Καλεντερίδης, εκτιμώντας ότι η Ρωσία εγκαταλείπει σταδιακά τη λογική της περιορισμένης ανταπόδοσης και περνά σε μια ευρύτερη στρατηγική καταστροφής των υποδομών που κρατούν όρθια την ουκρανική πολεμική μηχανή.

Στο επίκεντρο της ανάλυσής του βρέθηκε αυτό που χαρακτήρισε «πόλεμο της εφοδιαστικής αλυσίδας»: η συστηματική στοχοποίηση λιμανιών, αποθηκών, σιδηροδρομικών κόμβων, πρατηρίων καυσίμων, φορτηγών, ενεργειακών εγκαταστάσεων και κέντρων διαμετακόμισης.

Κατά τον ίδιο, η αλλαγή αυτή δεν αφορά απλώς την ένταση των ρωσικών επιθέσεων. Σηματοδοτεί μετάβαση από τον πόλεμο φθοράς σε μια προσπάθεια της Μόσχας να ανακτήσει τη στρατηγική πρωτοβουλία, αποκόπτοντας την Ουκρανία από τις δυτικές γραμμές ανεφοδιασμού.

Από την ανταπόδοση στη μεθοδική καταστροφή

Ο Σταύρος Καλεντερίδης υποστήριξε ότι μέχρι σήμερα είχε διαμορφωθεί ένας φαύλος κύκλος επιθέσεων και αντιποίνων. Η Ουκρανία έπληττε στόχους βαθιά μέσα στη Ρωσία και η Μόσχα απαντούσε με επιθέσεις αντίστοιχης έκτασης.

Αυτό το μοντέλο, σύμφωνα με την εκτίμησή του, δεν οδηγούσε σε αποφασιστικό αποτέλεσμα. Αντιθέτως, επέτρεπε στο Κίεβο να προβάλλει τα χτυπήματα στη ρωσική επικράτεια ως απόδειξη της στρατιωτικής του αποτελεσματικότητας, αλλά και να χρησιμοποιεί τις ρωσικές επιδρομές για να ζητά περισσότερα όπλα, αντιαεροπορικά συστήματα και χρηματοδότηση από τη Δύση.

«Δεν απαντάμε πλέον, αλλά καταστρέφουμε μεθοδικά ό,τι καθιστά δυνατή την επίθεση εναντίον της Ρωσίας», είναι η λογική που, κατά τον Καλεντερίδη, φαίνεται να επικρατεί πλέον στη Μόσχα.

Οι νέοι στόχοι περιλαμβάνουν τις υποδομές logistics, τις γραμμές μέσω των οποίων μεταφέρεται ο δυτικός οπλισμός από την Πολωνία και το Λβιβ προς το μέτωπο, τις ενεργειακές εγκαταστάσεις που υποστηρίζουν την πολεμική βιομηχανία, καθώς και τα κέντρα διοίκησης από τα οποία συντονίζονται οι ουκρανικές επιχειρήσεις.

«Εγκλήματα πολέμου και από τις δύο πλευρές»

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο αναλυτής στους στόχους διπλής χρήσης. Γέφυρες, πρατήρια καυσίμων, δίκτυα ηλεκτροδότησης, εμπορικά κέντρα και μεταφορικά μέσα χρησιμοποιούνται τόσο από τον στρατό όσο και από τους πολίτες.

Ο Καλεντερίδης ήταν κατηγορηματικός ότι η προσβολή τέτοιων εγκαταστάσεων, όταν πλήττει ευθέως τον άμαχο πληθυσμό, συνιστά έγκλημα πολέμου. Υπογράμμισε μάλιστα ότι το ίδιο ισχύει και για τις ουκρανικές επιθέσεις εναντίον ρωσικών ενεργειακών υποδομών, οι οποίες επηρεάζουν τα καύσιμα, τις μεταφορές και την καθημερινότητα των Ρώσων πολιτών.

Η επιχειρηματολογία της Μόσχας, όπως την παρουσίασε, είναι ότι η Ρωσία υιοθετεί πλέον το ίδιο σκεπτικό που χρησιμοποιούσε το Κίεβο: εφόσον ουκρανικά πλήγματα στρέφονται κατά ρωσικών εμπορικών και ενεργειακών εγκαταστάσεων, αντίστοιχοι στόχοι στην Ουκρανία θεωρούνται πλέον νόμιμοι από το Κρεμλίνο.

«Σπάνε τα ταμπού τελείως», προειδοποίησε, σημειώνοντας ότι πρατήρια, καταστήματα, αγορές και πολιτικές εγκαταστάσεις μπαίνουν πλέον στο στόχαστρο και των δύο πλευρών.

Η Οδησσός και τα τουρκικά πλοία

Κομβικό πεδίο αυτής της στρατηγικής αποτελεί, σύμφωνα με την ανάλυση, η περιοχή της Οδησσού. Οι ρωσικές δυνάμεις επιχειρούν να περιορίσουν τη θαλάσσια πρόσβαση της Ουκρανίας, πλήττοντας λιμενικές εγκαταστάσεις, αποθήκες καυσίμων και φορτηγά πλοία.

Ο Καλεντερίδης αναφέρθηκε και σε πλήγματα εναντίον τουρκικών πλοίων που συμμετείχαν στις μεταφορές προς τα ουκρανικά λιμάνια. Εκτίμησε ότι η Μόσχα στέλνει μήνυμα όχι μόνο στις εταιρείες μεταφορών, αλλά και στις ασφαλιστικές εταιρείες: η πρόσβαση στα ουκρανικά λιμάνια γίνεται πλέον εξαιρετικά επικίνδυνη.

Στόχος, όπως ανέφερε, είναι να κλείσει ο δίαυλος εισαγωγής δυτικών όπλων και καυσίμων, αλλά και να περιοριστούν οι ουκρανικές εξαγωγές που προσφέρουν οικονομικούς πόρους στο Κίεβο.

Ρωσικά πλήγματα καταγράφηκαν, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε, σε πρατήρια καυσίμων στο Κίεβο, στην Οδησσό, στην Πολτάβα, στο Τσερκάσι και στο Μικολάιβ. Παράλληλα, επλήγησαν φορτηγά και βυτιοφόρα, τα οποία η Μόσχα θεωρεί μέρος του ουκρανικού στρατιωτικού μηχανισμού.

Ορισμένα πολιτικά φορτηγά, όπως εξήγησε, έχουν χρησιμοποιηθεί ως μεταμφιεσμένες κινητές πλατφόρμες εκτόξευσης drones. Αντίστοιχα, όμως, ουκρανικές επιθέσεις έχουν καταστρέψει πολιτικές νταλίκες στη ρωσική επικράτεια. Ο πόλεμος των μετόπισθεν διεξάγεται πλέον και από τις δύο πλευρές.

Οι δύο ρωσικές στρατηγικές

Ο Σταύρος Καλεντερίδης χώρισε τη ρωσική εκστρατεία σε τρεις φάσεις. Η πρώτη ήταν η αποτυχημένη απόπειρα μιας ταχείας επιχείρησης προς το Κίεβο. Μετά την αποτυχία της, η Ρωσία κατέλαβε και διατήρησε περίπου το 20% της ουκρανικής επικράτειας, περνώντας σε πόλεμο φθοράς.

Σε εκείνη τη δεύτερη φάση, όπως ανέφερε, υπήρχαν δύο διαφορετικές προσεγγίσεις. Η πρώτη, την οποία συνέδεσε με τον στρατηγό Σεργκέι Σουροβίκιν, προέβλεπε την αποκοπή της Ουκρανίας από τις εξωτερικές γραμμές ανεφοδιασμού. Η δεύτερη, του Βαλέρι Γκερασίμοφ, στηριζόταν στη σταδιακή εξάντληση των ουκρανικών πόρων.

Επελέγη η δεύτερη στρατηγική, όμως η οικονομική και στρατιωτική στήριξη της Δύσης δεν επέτρεψε την κατάρρευση της Ουκρανίας. Η εξάντληση μπορούσε να λειτουργήσει κυρίως στο ανθρώπινο δυναμικό, όχι όμως στα όπλα και στα χρήματα, καθώς αυτά συνέχιζαν να παρέχονται από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Κατά τον Καλεντερίδη, η Ρωσία περνά τώρα στην τρίτη φάση, η οποία θυμίζει περισσότερο τη στρατηγική αποκοπής των ουκρανικών μετόπισθεν.

Ο φόβος μιας σύγκρουσης με ολόκληρη τη Δύση

Η πλέον ανησυχητική διάσταση της ανάλυσης αφορά την εκτίμηση ότι η Μόσχα δεν αντιλαμβάνεται πλέον τη σύγκρουση ως έναν περιορισμένο πόλεμο με την Ουκρανία. Θεωρεί ότι βρίσκεται αντιμέτωπη με ολόκληρη τη Δύση και προετοιμάζεται για μια πολύ ευρύτερη αντιπαράθεση μέσα στα επόμενα τρία έως τέσσερα χρόνια.

Ο Καλεντερίδης επικαλέστηκε τις εκτιμήσεις του Ρώσου πολιτικού φιλοσόφου Αλεξάντρ Ντούγκιν, ο οποίος προειδοποίησε για το ενδεχόμενο πλήρους κλίμακας πολέμου μεταξύ Ρωσίας και Δύσης, χωρίς να αποκλείει ακόμη και την πυρηνική διάσταση.

Ιδιαίτερη σημασία απέδωσε και στην αλλαγή της ρητορικής του εκπροσώπου του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ, ο οποίος χρησιμοποιεί πλέον τον όρο «πόλεμος» αντί της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης».

Η συζήτηση περί αποστολής ευρωπαϊκών στρατευμάτων στην Ουκρανία μεγαλώνει ακόμη περισσότερο τον κίνδυνο. Η ρωσική προειδοποίηση είναι σαφής: οποιαδήποτε ευρωπαϊκή δύναμη εισέλθει στην ουκρανική επικράτεια θα θεωρηθεί στρατιωτικός στόχος.

Τρία διαφορετικά σχέδια πάνω στην Ουκρανία

Κατά τον Καλεντερίδη, πίσω από τον πόλεμο συγκρούονται τρεις διαφορετικές στρατηγικές:

Η ευρωπαϊκή ηγεσία επιδιώκει την πλήρη ήττα της Ρωσίας και τη μετατροπή της σε μια αποδυναμωμένη χώρα, εξαρτημένη από τη Δύση.

Η κυβέρνηση Τραμπ επιδιώκει, κατά την εκτίμησή του, την ταυτόχρονη εξάντληση Ρωσίας και Ευρώπης, την αύξηση των αμερικανικών πωλήσεων όπλων και ενέργειας και τη διάρρηξη της στρατηγικής σχέσης Μόσχας–Πεκίνου.

Η Ρωσία, από την πλευρά της, θέλει την ήττα της Ουκρανίας, την ανατροπή της σημερινής ουκρανικής ηγεσίας, την αναγνώριση μιας ρωσικής ζώνης ασφαλείας και τον τερματισμό της επέκτασης του ΝΑΤΟ.

Οι Χούθι ανοίγουν δεύτερο μέτωπο

Πριν από τη βασική ανάλυση για την Ουκρανία, ο Σταύρος Καλεντερίδης αναφέρθηκε και στη νέα κλιμάκωση στην Υεμένη. Σύμφωνα με όσα παρουσίασε, οι Χούθι απάντησαν στην επίθεση κατά του αεροδρομίου της Σαναά, εξαπολύοντας πλήγμα εναντίον του αεροδρομίου Άμπχα στη Σαουδική Αραβία και ανακοινώνοντας ναυτικό αποκλεισμό των σαουδαραβικών λιμανιών στην Ερυθρά Θάλασσα.

Ο ίδιος εκτίμησε ότι πίσω από την κίνηση βρίσκεται ένα σαφές ιρανικό στρατηγικό μήνυμα. Με τα Στενά του Ορμούζ και του Μπαμπ ελ Μαντέμπ υπό ταυτόχρονη πίεση, η Τεχεράνη και οι σύμμαχοί της αποκτούν τη δυνατότητα να απειλήσουν δύο από τις σημαντικότερες ενεργειακές και εμπορικές αρτηρίες του πλανήτη.

«Ράπισμα» στις αγωγές φίμωσης

Στο εσωτερικό μέτωπο, ο Καλεντερίδης χαιρέτισε την απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή του Γρηγόρη Δημητριάδη κατά του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη.

Παρουσίασε την απόφαση ως σημαντικό πλήγμα κατά των αγωγών τύπου SLAPP, οι οποίες χρησιμοποιούνται για την οικονομική και δικαστική εξόντωση δημοσιογράφων και πολιτών που ερευνούν υποθέσεις δημοσίου ενδιαφέροντος.

Σύμφωνα με όσα ανέφερε, ο Δημητριάδης ζητούσε αποζημίωση 350.000 ευρώ, ενώ το δικαστήριο του επέβαλε δικαστικά έξοδα 7.000 ευρώ. Η απόφαση έκρινε ότι ο Κουκάκης στηρίχθηκε σε διαθέσιμα στοιχεία και σε λογικές επαγωγές, όχι σε αυθαίρετα συμπεράσματα.

Ο αναλυτής έκλεισε με σφοδρή κριτική στη σταθερή βρετανική υποστήριξη προς την Ουκρανία, υποστηρίζοντας ότι το Λονδίνο έχει οικονομικό και γεωπολιτικό συμφέρον από τη συνέχιση του πολέμου και τη μελλοντική ανοικοδόμηση της χώρας.

Το τελικό μήνυμα της παρέμβασής του ήταν βαρύ: ο πόλεμος δεν πλησιάζει αναγκαστικά προς το τέλος του. Μπορεί να περνά στην πιο επικίνδυνη φάση του.

Ο Σταύρος Καλεντερίδης, ξεκίνησε τις σπουδές του στην Αθήνα, σπουδάζοντας Πολιτική Επιστήμη στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έπειτα από τέσσερα χρόνια συμμετοχής στα φοιτητικά όργανα συνδιοίκησης της σχολής του και σε διάφορες οργανώσεις νέων, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στο εξωτερικό. Στη Βοστόνη των Η.Π.Α. ολοκλήρωσε δύο μεταπτυχιακά προγράμματα, στις Διεθνείς Σχέσεις (Αμερικανική εξωτερική πολιτική) και στην Επικοινωνία (Πολιτική Επικοινωνία), ενώ παράλληλα εργάστηκε στο Ελληνικό Προξενείο της Βοστόνης, στη σχολή του ως βοηθός έρευνας και σε δύο πολιτικές καμπάνιες Αμερικανών πολιτικών (Δημοκρατικών – Ρεπουμπλικάνων). Μετά από τρία χρόνια στις Η.Π.Α., άκουσε το κάλεσμα της πατρίδας του και επέστρεψε πίσω με μεγάλο πόθο για προσφορά στην Ελλάδα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος δύο κοινωφελών οργανισμών, του δέλτα – πολιτική επανάσταση (πολιτικός οργανισμός) και της Λεοντίδας (ίδρυμα προώθησης θεμάτων ιστορίας, πολιτισμού και δημοκρατίας). Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα, ασχολείται με διάφορα εγχειρήματα πολιτικής διπλωματίας και δημοκρατίας, γράφει πολιτικά άρθρα, σχολιάζει την επικαιρότητα και συνεχίζει την προσωπική του μελέτη στην ιστορία και την πολιτική φιλοσοφία.

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Το αζερικό «πλυντήριο» και οι επιχειρηματικές διαδρομές του Τραμπ!

Όταν τα πετροδολάρια του Μπακού συναντούν τα κέντρα της παγκόσμιας εξουσίας. Μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική δημοσιογραφική έρευνα της γαλλικής εφημερίδας Le Monde

Δημοσιεύτηκε

στις

Μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική δημοσιογραφική έρευνα της γαλλικής εφημερίδας Le Monde της 17/11/2026 του Jeremie Baruch επαναφέρει στο προσκήνιο ένα ζήτημα με σοβαρές πολιτικές και γεωοικονομικές προεκτάσεις: τις διαδρομές του αζερικού χρήματος και τις σχέσεις επιχειρηματικών εταιρειών του Ντόναλντ Τραμπ με το διαβόητο δίκτυο ξεπλύματος χρήματος που έγινε γνωστό ως «Azerbaijani Laundromat» – το «πλυντήριο του Αζερμπαϊτζάν».

Η έρευνα, η οποία βασίζεται σε περισσότερα από 15 εκατομμύρια εσωτερικά τραπεζικά αρχεία της Deutsche Bank και σε δικαστικά έγγραφα, παρουσιάζει στοιχεία που συνδέουν εταιρείες του σημερινού Αμερικανού προέδρου με χρηματοοικονομικές οντότητες οι οποίες φέρονται να συμμετείχαν στο συγκεκριμένο δίκτυο.

Δεν πρόκειται για μια απλή επιχειρηματική συναλλαγή αμφίβολης προέλευσης. Πρόκειται για μια υπόθεση που φωτίζει τον τρόπο με τον οποίο το καθεστώς του Ιλχάμ Αλίγιεφ φέρεται να αξιοποίησε πολύπλοκες χρηματοοικονομικές διαδρομές, εταιρείες-κελύφη και διεθνείς τραπεζικούς μηχανισμούς, προκειμένου να διοχετεύει χρήματα και να οικοδομεί δίκτυα επιρροής πέρα από τα σύνορα του Αζερμπαϊτζάν.

Η διαδρομή των 141.261 δολαρίων

Σύμφωνα με τη Le Monde, την άνοιξη του 2015, λίγο πριν ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για το προεδρικό χρίσμα των Ρεπουμπλικανών, ο Ντόναλντ Τραμπ συμμετείχε σε ένα πολυτελές ξενοδοχειακό επενδυτικό σχέδιο στο Μπακού, το Trump International Hotel & Tower Baku.

Στις 16 Απριλίου 2015, η εταιρεία DT Marks Baku LLC, η οποία ανήκε στον Τραμπ και είχε αναλάβει την είσπραξη δικαιωμάτων χρήσης του εμπορικού του σήματος, επιχείρησε να εισπράξει το ποσό των 141.261,82 δολαρίων.

Τα χρήματα προέρχονταν από την Faberlex LP, μια εταιρεία-κέλυφος με έδρα τη Σκωτία, χωρίς γραφεία και εργαζομένους, η οποία χρηματοδοτούνταν από την κρατική τηλεπικοινωνιακή εταιρεία του Αζερμπαϊτζάν, Baktelecom.

Η πρώτη μεταφορά απέτυχε εξαιτίας λάθους στον αριθμό του τραπεζικού λογαριασμού. Ωστόσο, η ίδια ακριβώς χρηματική αξία μεταφέρθηκε την επόμενη ημέρα σε άλλη υπεράκτια εταιρεία, την Datemile Alliance, και δώδεκα ημέρες αργότερα κατέληξε στην THC Baku Services, μια ακόμη εταιρεία του Τραμπ.

Το ίδιο ποσό πέρασε μέσα σε λιγότερο από δύο εβδομάδες από τέσσερις διαφορετικούς τραπεζικούς λογαριασμούς, συνοδευόμενο από τρεις διαφορετικές αιτιολογίες πληρωμής.

Η Le Monde επισημαίνει ότι αυτή η πρακτική αποτελεί χαρακτηριστικό μηχανισμό λειτουργίας των δικτύων ξεπλύματος χρήματος: πολλαπλές μεταφορές, εταιρείες-βιτρίνες και αλλαγές στις αιτιολογίες των συναλλαγών, ώστε να καθίσταται δυσκολότερος ο εντοπισμός της πραγματικής προέλευσης των κεφαλαίων.

Και εδώ βρίσκεται ένα κρίσιμο στοιχείο: σύμφωνα με τα εσωτερικά αρχεία της Deutsche Bank, οι εταιρείες Faberlex και Datemile βρίσκονταν στον πυρήνα του «Azerbaijani Laundromat».

Ένα δίκτυο σχεδόν τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων

Το «Azerbaijani Laundromat» αποκαλύφθηκε το 2017 από το διεθνές δίκτυο ερευνητικής δημοσιογραφίας OCCRP και τη Le Monde.

Επρόκειτο για ένα μυστικό χρηματοοικονομικό σύστημα ύψους σχεδόν τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο, σύμφωνα με τις αποκαλύψεις, χρησιμοποιήθηκε για τη διοχέτευση δημόσιου χρήματος προς την αζερική ελίτ και την εξαγορά πολιτικής επιρροής στο εξωτερικό.

Η υπόθεση είχε ήδη προκαλέσει σοβαρά ερωτήματα για τις σχέσεις του Μπακού με Ευρωπαίους πολιτικούς, αξιωματούχους και θεσμικούς παράγοντες.

Η νέα έρευνα προσθέτει μια ακόμη διάσταση: τη σύνδεση εταιρειών του Ντόναλντ Τραμπ με επιχειρηματικές οντότητες που σχετίζονται με αυτό το δίκτυο.

Τα εκατομμύρια και οι τραπεζικές αναφορές

Οι αποκαλύψεις δεν περιορίζονται στη συγκεκριμένη συναλλαγή των 141.261,82 δολαρίων.

Σε εμπιστευτικό υπόμνημα του Μαΐου 2020, ο Brian Hagerty, διευθυντής της Deutsche Bank στις ΗΠΑ αρμόδιος για τις χρηματοοικονομικές πληροφορίες, αναφέρει ότι οντότητες που φέρονταν να συνδέονται με αζερικά και ρωσικά δίκτυα ξεπλύματος χρήματος είχαν καταβάλει τουλάχιστον τρία εκατομμύρια δολάρια σε δύο εταιρείες του Τραμπ πριν από τον Σεπτέμβριο του 2015.

Το ίδιο υπόμνημα αναφέρεται και σε άλλη αναφορά ύποπτης συναλλαγής, η οποία υποβλήθηκε τον Ιούνιο του 2017 και αφορούσε επιπλέον 5,2 εκατομμύρια δολάρια σε άλλες εταιρείες του επιχειρηματικού ομίλου Τραμπ.

Στις 16 Ιανουαρίου 2020, η Deutsche Bank είχε ήδη υποβάλει επίσημη αναφορά ύποπτης συναλλαγής για τις εταιρείες DT Marks Baku και THC Baku, εξαιτίας της σύνδεσής τους με το αζερικό δίκτυο.

Υπάρχει, ωστόσο, μια ουσιώδης διευκρίνιση στο ίδιο το έγγραφο: ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είχε κατονομαστεί προσωπικά ως ύποπτος.

Αυτή η διάκριση είναι σημαντική. Τα στοιχεία αφορούν τις εταιρείες του και τις χρηματοοικονομικές συναλλαγές τους. Δεν αποδεικνύουν ότι ο ίδιος γνώριζε την παράνομη προέλευση των χρημάτων ή ότι συμμετείχε προσωπικά σε μηχανισμό ξεπλύματος.

Αυτό, όμως, δεν αναιρεί τη σοβαρότητα των ερωτημάτων που προκύπτουν για τις επιχειρηματικές διαδρομές και τους μηχανισμούς ελέγχου.

Η τραπεζική προστασία ενός Αμερικανού προέδρου;

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο τρόπος με τον οποίο η Deutsche Bank διαχειρίστηκε τις οικονομικές σχέσεις της με τον Τραμπ μετά την εκλογή του το 2016.

Ο νεοεκλεγείς πρόεδρος είχε τότε ανεξόφλητες οφειλές προς την τράπεζα που ξεπερνούσαν τα 300 εκατομμύρια δολάρια. Η Deutsche Bank δημιούργησε ένα ειδικό καθεστώς διαχείρισης για τον ίδιο και το περιβάλλον του, με την ονομασία «covered client».

Η πρόσβαση στα σχετικά αρχεία περιορίστηκε σε ελάχιστους υπαλλήλους, ενώ οι ειδοποιήσεις για τους συγκεκριμένους λογαριασμούς έφεραν την ένδειξη «Confidentialité = 99».

Η ίδια η εσωτερική αλληλογραφία της τράπεζας αποκαλύπτει ότι η διασταύρωση των διαφορετικών εταιρικών οντοτήτων του επιχειρηματικού ομίλου Τραμπ ήταν εξαιρετικά δύσκολη και ότι τα διαθέσιμα στοιχεία για την καταπολέμηση του ξεπλύματος χρήματος ήταν αποσπασματικά.

Το ερώτημα που ανακύπτει είναι εύλογο: κατά πόσο η πολιτική ισχύς ενός πελάτη μπορεί να επηρεάσει την αποτελεσματικότητα των μηχανισμών τραπεζικού ελέγχου;

Από το Μπακού στην Ουάσιγκτον

Η υπόθεση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη πολιτική βαρύτητα όταν εξετάζεται μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο των σχέσεων του Αζερμπαϊτζάν με τη διεθνή πολιτική και οικονομική ελίτ.

Το καθεστώς Αλίγιεφ δεν στηρίζεται μόνο στην ενεργειακή του ισχύ. Επενδύει συστηματικά στην ανάπτυξη διεθνών σχέσεων, στην οικονομική διπλωματία και στη δημιουργία δικτύων επιρροής.

Η αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου, οι επιχειρηματικές συμφωνίες και η προσέγγιση πολιτικών και οικονομικών παραγόντων αποτελούν σημαντικά εργαλεία της εξωτερικής του πολιτικής.

Η υπόθεση του «Azerbaijani Laundromat» είχε ήδη δείξει πώς το χρήμα μπορούσε να μετατρέπεται σε πολιτική επιρροή στην Ευρώπη. Οι νέες αποκαλύψεις της Le Monde αναδεικνύουν ότι οι διαδρομές αυτές δεν περιορίζονταν στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για την Αρμενία.

 

Όταν η διαφθορά γίνεται εργαλείο γεωπολιτικής

Για την Αρμενία και τον αρμενικό λαό, η διεθνής δράση του Μπακού δεν μπορεί να εξετάζεται αποκλειστικά μέσα από τις στρατιωτικές απειλές, τις εδαφικές διεκδικήσεις ή τις διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο κρατών.

Υπάρχει και ένα άλλο πεδίο αντιπαράθεσης: η μάχη για τη διεθνή εικόνα, την πολιτική επιρροή και τη διαμόρφωση των αποφάσεων στα ισχυρά κέντρα εξουσίας.

Ένα καθεστώς που έχει κατηγορηθεί επανειλημμένα για αυταρχισμό, διαφθορά και σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχει κάθε λόγο να επιδιώκει να περιορίσει τη διεθνή του απομόνωση και να εξασφαλίσει ισχυρούς πολιτικούς και οικονομικούς συμμάχους.

Η ενεργειακή εξάρτηση, τα οικονομικά συμφέροντα και τα δίκτυα επιρροής μπορούν να δημιουργήσουν ένα περιβάλλον στο οποίο οι παραβιάσεις δικαιωμάτων και οι εγκληματικές πρακτικές υποχωρούν μπροστά στην εξυπηρέτηση γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων.

Η περίπτωση του Αζερμπαϊτζάν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του γιατί η διεθνής κοινότητα οφείλει να εξετάζει όχι μόνο τι δηλώνουν τα κράτη, αλλά και πώς χρηματοδοτούν και οικοδομούν την επιρροή τους.

Για την Ελλάδα, μια χώρα που διατηρεί ιστορικούς δεσμούς με την Αρμενία και έχει άμεσο ενδιαφέρον για τη σταθερότητα στον Νότιο Καύκασο, οι αποκαλύψεις αυτές αποτελούν επίσης λόγο προβληματισμού. Η οικονομική συνεργασία με οποιοδήποτε κράτος δεν μπορεί να αποσυνδέεται πλήρως από τη διαφάνεια, τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τα ερωτήματα παραμένουν

Η έρευνα της Le Monde δεν αποδεικνύει προσωπική ποινική εμπλοκή του Ντόναλντ Τραμπ. Αποκαλύπτει, όμως, συγκεκριμένες οικονομικές διαδρομές, εταιρικές συνδέσεις και τραπεζικές αναφορές που εγείρουν σοβαρά ερωτήματα.

Και κυρίως υπενθυμίζει κάτι που συχνά παραβλέπεται: η διεθνής πολιτική επιρροή δεν οικοδομείται πάντοτε μέσα από επίσημες διπλωματικές συμφωνίες και δημόσιες συμμαχίες. Μπορεί να οικοδομείται και μέσα από αδιαφανείς χρηματοοικονομικές διαδρομές, επιχειρηματικές συνεργασίες και δίκτυα συμφερόντων.

Όταν ένα καθεστώς διαθέτει τα μέσα να μετατρέπει τον πλούτο του σε διεθνή επιρροή, το ζήτημα παύει να είναι αποκλειστικά οικονομικό. Γίνεται βαθιά πολιτικό και γεωπολιτικό.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο πού κατέληξαν τα χρήματα του αζερικού «πλυντηρίου». Είναι πόσες πολιτικές πόρτες άνοιξαν στη διαδρομή τους και ποια συμφέροντα εξυπηρετήθηκαν.

Και για την Αρμενία, το Αρτσάχ και ολόκληρη την περιοχή του Νοτίου Καυκάσου, αυτή δεν είναι μια υπόθεση που μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μακρινό οικονομικό σκάνδαλο.

 

Συνέχεια ανάγνωσης

GEOPOLITICO

Η Ελλάδα πρέπει να περάσει στην επίθεση στην Αφρική για να αντιμετωπίσει την Τουρκία

Να εγκαταλείψει την παθητική στάση της και να περάσει στην αντεπίθεση απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό στην Αφρική καλεί την Ελλάδα ο Μάικλ Ρούμπιν, σε άρθρο του στο αμερικανικό think tank Middle East Forum. Ο Αμερικανός αναλυτής χαρακτηρίζει τη Σομαλία δεύτερη σημαντικότερη αποικία της Τουρκίας μετά την κατεχόμενη βόρεια Κύπρο και κατηγορεί την Άγκυρα ότι εφαρμόζει το ίδιο μοντέλο που ακολούθησε στη Λιβύη. Προτείνει, μάλιστα, συγκεκριμένες πρωτοβουλίες στρατιωτικής και στρατηγικής συνεργασίας της Αθήνας με την Πούντλαντ, τη Σομαλιλάνδη, το Νοτιοδυτικό Κρατίδιο της Σομαλίας και την Κένυα, προκειμένου να ανακοπούν οι νεοοθωμανικές φιλοδοξίες του Ερντογάν και να αυξηθεί το κόστος της τουρκικής επέκτασης.

Δημοσιεύτηκε

στις

Γράφει ο Μάικλ Ρούμπιν (Michael Rubin), Middle East Forum

Η Σομαλία έχει εξελιχθεί γρήγορα στη δεύτερη σημαντικότερη αποικία της Τουρκίας, μετά το κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κύπρου. Η Τουρκία ελέγχει το διεθνές αεροδρόμιο του Μογκαντίσου και διαχειρίζεται το λιμάνι του. Η τουρκική τράπεζα Ziraat Katılım έγινε η πρώτη ξένη τράπεζα που δραστηριοποιείται στη Σομαλία εδώ και μισό αιώνα. Το OYAK, το συνταξιοδοτικό ταμείο των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, ίδρυσε εταιρεία με σκοπό να μονοπωλήσει τις άδειες αλιείας στα σομαλικά ύδατα.

Στις 7 Μαρτίου 2024, η κυβέρνηση της Σομαλίας και η κρατική πετρελαϊκή εταιρεία της Τουρκίας υπέγραψαν συμφωνία καταμερισμού της παραγωγής για τρία υπεράκτια οικόπεδα. Το Oruç Reis πραγματοποίησε σεισμικές έρευνες και, τον Απρίλιο του 2026, το Çağrı Bey ξεκίνησε την πρώτη του γεώτρηση σε βαθιά ύδατα. Είτε πρόκειται για την αλιεία, είτε για το πετρέλαιο, είτε για άλλους φυσικούς πόρους, η Τουρκία φέρεται να λαμβάνει το 30% των εσόδων από την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Σομαλίας, αν και το κείμενο της συμφωνίας δεν έχει δημοσιοποιηθεί.

Η Τουρκία αντιμετωπίζει επίσης τη Σομαλία ως ορμητήριο για τις φιλοδοξίες της να επεκτείνει την αποικιακή της επιρροή και σε άλλες περιοχές της Αφρικής.

Στην ξηρά, οι Τούρκοι επέβαλαν, μέσω της κυβέρνησης του Μογκαντίσου, μια συμφωνία που καλύπτει τρία οικόπεδα συνολικής έκτασης 6.200 τετραγωνικών μιλίων (περίπου 16.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων). Οι όροι που διέρρευσαν υποδηλώνουν ότι η Τουρκία λαμβάνει το 90% της παραγωγής, βάσει μιας συμφωνίας που παρέκαμψε το κοινοβούλιο της Σομαλίας.

Με απλά λόγια, η Τουρκία εκμεταλλεύεται πλέον τη Σομαλία κατά τρόπο ανάλογο με εκείνον που οι Γάλλοι και οι Βέλγοι αντιμετώπιζαν τις αποικιακές τους κτήσεις. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος για τον οποίο η Σομαλία φιλοξενεί πλέον τη μεγαλύτερη πρεσβεία της Τουρκίας, η οποία, με έκταση 860.000 τετραγωνικών ποδών (περίπου 80.000 τετραγωνικών μέτρων), είναι ελαφρώς μεγαλύτερη από τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ.

Η Τουρκία αντιμετωπίζει επίσης τη Σομαλία ως ορμητήριο για τις φιλοδοξίες της να επεκτείνει την αποικιακή της επιρροή και σε άλλες περιοχές της Αφρικής. Το στρατόπεδο TURKSOM, μια εκπαιδευτική βάση κόστους 50 εκατομμυρίων δολαρίων, αποτελεί πλέον τη μεγαλύτερη στρατιωτική βάση της Τουρκίας στο εξωτερικό.

Η Τουρκία κατασκευάζει επίσης ένα «διαστημοδρόμιο», το οποίο θα μπορούσε να λειτουργεί παράλληλα ως πεδίο δοκιμών πυραύλων. Ολοένα και περισσότερο, η Τουρκία εξοπλίζει σομαλικές πολιτοφυλακές –ή χρησιμοποιεί απευθείας τις δικές της δυνάμεις– για λογαριασμό της κυβέρνησης της Σομαλίας. Ήδη, η Τουρκία έχει αναπτύξει μη επανδρωμένα αεροσκάφη TB2 και Akıncı, ελικόπτερα ATAK, μαχητικά F-16, άρματα μάχης M48/M60 και έως και 2.500 στρατιώτες.

Είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε την έλλειψη νομιμοποίησης της τουρκικής παρουσίας. Σε αντίθεση με τη Σομαλιλάνδη, η Σομαλία έχει επανειλημμένως αποτύχει να διεξαγάγει εκλογές με βάση την αρχή «ένας πολίτης, μία ψήφος». Αντ’ αυτού, η διεθνής κοινότητα επιλέγει μερικές εκατοντάδες ηγέτες κοινοτήτων και φυλών, οι οποίοι με τη σειρά τους επιλέγουν τον πρόεδρο.

Ένα τέτοιο σύστημα είναι ευάλωτο στη διαφθορά, καθώς είναι εύκολο για εξωτερικές δυνάμεις να εξαγοράζουν ψήφους για λογαριασμό πολιτικών που τελούν υπό την προστασία τους, όπως ο εν ενεργεία πρόεδρος Χασάν Σεΐχ Μοχαμούντ.

Σήμερα, στο Μογκαντίσου, η διαφθορά είναι ακόμη χειρότερη. Η συνταγματική θητεία του Χασάν Σεΐχ Μοχαμούντ έληξε στις 15 Μαΐου 2026, ημερομηνία την οποία επιβεβαίωσε το Ανώτατο Δικαστήριο της Σομαλίας. Ωστόσο, η Τουρκία εξακολουθεί να τον στηρίζει και να απομονώνει ή να αποκλείει όσους βουλευτές θέτουν δύσκολα ερωτήματα ή αρνούνται να χρησιμοποιήσουν το αξίωμά τους για να επικυρώνουν άκριτα τις αποφάσεις του.

Ουσιαστικά, ο πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο πρώην επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών, νυν υπουργός Εξωτερικών, Χακάν Φιντάν, επαναλαμβάνουν τη στρατηγική τους στη Λιβύη, στηρίζοντας έναν ανίκανο, διεφθαρμένο και αντιδημοφιλή πολιτικό, του οποίου η πολιτική επιβίωση εξαρτάται αποκλειστικά από την προστασία τους.

Σε αντάλλαγμα, ο εκάστοτε πρωθυπουργός ή πρόεδρος απεμπολεί την κυριαρχία της χώρας του και πράττει ό,τι απαιτούν οι Τούρκοι καθοδηγητές του. Οι Τούρκοι αξιωματούχοι υπολογίζουν ότι η πάροδος του χρόνου ξεπλένει την παρανομία ή, στην περίπτωση της Σομαλίας, την αντισυνταγματικότητα των ενεργειών τους.

Δυστυχώς, η ελληνική παθητικότητα επιτρέπει πολύ συχνά στην Τουρκία να ξεδιπλώνει τη στρατηγική της χωρίς να συναντά αντίσταση. Η ευρωπαϊκή αμηχανία και αναποφασιστικότητα στα ζητήματα της αναγνώρισης και των επενδύσεων δεν μπόρεσε να ανταγωνιστεί την ενεργό τουρκική εμπλοκή, με αποτέλεσμα οι αρχές της Ανατολικής Λιβύης να υποστηρίξουν την παράνομη θαλάσσια συμφωνία Λιβύης–Τουρκίας.

Η Σομαλία μπορεί να μην αποτελεί πρωταρχικό ελληνικό συμφέρον –αν και θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι κάθε παράκτιο κράτος που είναι σε θέση να διαταράξει την ελληνική ναυτιλία θα έπρεπε να αποτελεί τέτοιο συμφέρον–, ωστόσο μια μικρή ελληνική επένδυση θα μπορούσε να ανακόψει τις τουρκικές φιλοδοξίες, να προκαλέσει υπερεπέκταση των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων και να αυξήσει το κόστος της αποικιοκρατικής πολιτικής της Τουρκίας.

Η αχίλλειος πτέρνα της Τουρκίας είναι ότι η Σομαλία λειτουργεί βάσει ενός ομοσπονδιακού συστήματος, το οποίο κατοχυρώνει συνταγματικά τα δικαιώματα των ομόσπονδων κρατιδίων της. Η Πούντλαντ, η Τζουμπαλάνδη, το Νοτιοδυτικό Κρατίδιο και άλλες οντότητες έχουν το δικαίωμα να αυτοδιοικούνται σε τοπικό επίπεδο, με ελάχιστη παρέμβαση από το Μογκαντίσου.

Αρχικά η Πούντλαντ και πλέον το Νοτιοδυτικό Κρατίδιο έχουν απορρίψει τόσο την υπέρβαση των αρμοδιοτήτων της κυβέρνησης του Μογκαντίσου όσο και την υποστήριξη που παρέχει η Τουρκία σε αυτήν.

Η αχίλλειος πτέρνα της Τουρκίας είναι ότι η Σομαλία λειτουργεί βάσει ενός ομοσπονδιακού συστήματος, το οποίο κατοχυρώνει συνταγματικά τα δικαιώματα των ομόσπονδων κρατιδίων της.

Καθώς η Τουρκία φαίνεται να αναπτύσσει μαχητικά F-16 για να επιτεθεί στο Νοτιοδυτικό Κρατίδιο και ενδεχομένως να είναι ακόμη και έτοιμη να αναπτύξει τάγματα Σομαλών που έχει εκπαιδεύσει η ίδια, καθώς και συμβούλους της, η Ελλάδα θα πρέπει να προστρέξει σε βοήθεια του νόμιμου προέδρου του Νοτιοδυτικού Κρατιδίου, Αμπντιαζίζ Χασάν Μοχάμεντ Λαφταγκαρέεν.

Αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη την αποστολή ελληνικών στρατευμάτων, αλλά η Ελλάδα θα πρέπει να παράσχει στον Λαφταγκαρέεν επαρκή οπλισμό, ώστε να οδηγήσει την Τουρκία σε τέλμα και να αυξήσει το κόστος της επέμβασής της.

Ούτε θα χρειαστεί η Ελλάδα να το πράξει μόνη της. Η Αθήνα και το Ναϊρόμπι έχουν συνεργαστεί αποτελεσματικά στο παρελθόν και θα πρέπει να ανανεώσουν τους επιχειρησιακούς δεσμούς τους.

Η Ελλάδα θα μπορούσε επίσης να συνεργαστεί απευθείας με την Πούντλαντ και τη Σομαλιλάνδη, παρέχοντας υποστήριξη στις αντίστοιχες ακτοφυλακές τους, ώστε να μπορούν να υπερασπίζονται τα χωρικά τους ύδατα, ανεξαρτήτως των φιλοδοξιών της Άγκυρας και του Μογκαντίσου.

Η Τουρκία ποντάρει στην αδράνεια των ανταγωνιστών και των αντιπάλων της και, εδώ και αρκετές δεκαετίες, ο Ερντογάν έχει καταφέρει να διευρύνει την επιρροή του, απλώς και μόνο επειδή αντιλαμβανόταν ότι δεν θα συναντούσε αντίσταση. Μπορούσε να εκφοβίζει και να δωροδοκεί με ελάχιστο κόστος.

Η ίδια δυναμική λειτουργεί και προς όφελος της Ελλάδας. Μια μικρή επένδυση στην Πούντλαντ ή στο Νοτιοδυτικό Κρατίδιο της Σομαλίας θα μπορούσε να οδηγήσει σε πλήρη ακινητοποίηση του τουρκικού εγχειρήματος στη Σομαλία.

Συνέχεια ανάγνωσης

Αναλύσεις

Οι απειλές της Τουρκίας και η εμπλοκή της Γαλλίας στον Great Sea Interconnector δημιουργούν ένα επικίνδυνο προηγούμενο

Με άρθρο του στο αμερικανικό think tank Middle East Forum, ο Χρήστος Κωνσταντινίδης, διευθυντής σύνταξης του Geopolitico.gr, αναδεικνύει τον κίνδυνο έμμεσης νομιμοποίησης των παράνομων τουρκικών διεκδικήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο με αφορμή την υπόθεση του Great Sea Interconnector. Από την κρίση της Κάσου το 2024 μέχρι τη γαλλική ρηματική διακοίνωση προς την Άγκυρα, καταγράφει πώς η Τουρκία επιχειρεί να μετατρέψει τις διεκδικήσεις της σε αποδεκτή διεθνή πρακτική, παραθέτοντας τις παρεμβάσεις κορυφαίων Ελλήνων πολιτικών, διπλωματών και αναλυτών. Στο επίκεντρο βρίσκεται ο κίνδυνος η ελληνική και ευρωπαϊκή υποχωρητικότητα να μετατρέψει σταδιακά τις παράνομες τουρκικές αξιώσεις σε γεωπολιτικά τετελεσμένα.

Δημοσιεύτηκε

στις

Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης, Middle East Forum

Το έργο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου, Great Sea Interconnector, το οποίο χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, έχει μετατραπεί σε διπλωματικό θρίλερ. Η αντιπαράθεση ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2024, όταν το ιταλικό ερευνητικό σκάφος Ievoli Relume πραγματοποιούσε έρευνες στον βυθό νοτίως της Κάσου. Η Άγκυρα έστειλε πέντε πολεμικά πλοία και αμφισβήτησε την ελληνική δικαιοδοσία, επιχειρώντας να επιβάλει την παράνομη θαλάσσια συμφωνία της Τουρκίας με τη Λιβύη. Η Αθήνα υποστήριξε ότι οι προγραμματισμένες εργασίες είχαν ολοκληρωθεί, ενώ η Άγκυρα ισχυρίστηκε ότι οι έρευνες πραγματοποιήθηκαν σε συντονισμό μαζί της.

Οι αντιδράσεις άσκησαν πίεση στην κυβέρνηση. Ακόμη και πρώην σύμβουλος του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη παραδέχθηκε, δύο χρόνια αργότερα, ότι είχε δημιουργηθεί ένα αρνητικό προηγούμενο όσον αφορά την άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων. Το έργο αντιμετώπισε καθυστερήσεις το 2025, οι οποίες αποδόθηκαν σε οικονομικά, ρυθμιστικά και γεωπολιτικά ζητήματα, ωστόσο η τουρκική αμφισβήτηση εξακολουθούσε να πλανάται πάνω από το εγχείρημα.

Η Ελλάδα αποφάσισε να προχωρήσει, εμπλέκοντας τη Γαλλία στο εγχείρημα, προκειμένου να ξεπεράσει τα εμπόδια που έθετε η Άγκυρα. Έτσι, στις 5 Αυγούστου 2026, η γαλλική εταιρεία Meridiam συμφώνησε να αποκτήσει ποσοστό 66% του Great Sea Interconnector από τον Ανεξάρτητο Διαχειριστή Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΑΔΜΗΕ), εξέλιξη για την οποία η Τουρκία διατύπωσε απειλές στρατιωτικής σύγκρουσης. Στις 6 Νοεμβρίου 2026, η Ελλάδα εξέδωσε αγγελία προς ναυτιλλομένους (NAVTEX), αναγγέλλοντας ότι το γαλλικό πλοίο Abeille Marengo θα πραγματοποιούσε νέες έρευνες.

Ωστόσο, στις 5 Νοεμβρίου 2026, πέντε ημέρες πριν από τον απόπλου του πλοίου, η Γαλλία απέστειλε ρηματική διακοίνωση (note verbale) στην Τουρκία, ενημερώνοντάς την για τις προγραμματισμένες εργασίες. Η Άγκυρα, όμως, υποστήριξε ότι είχε χορηγήσει άδεια, επιχειρώντας να εμφανιστεί ως η αρμόδια αρχή για την έγκριση των ερευνών. Η Αθήνα απέρριψε τον ισχυρισμό, επιμένοντας ότι μόνο η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν την αρμοδιότητα να χορηγούν άδειες και υπογραμμίζοντας ότι ο όρος «ενημέρωση» έχει διαφορετική σημασία από τον όρο «άδεια».

«Η Τουρκία επιχειρεί, με έμμεσους τρόπους, να επιτύχει μια μορφή νομιμοποίησης και διεθνούς αναγνώρισης του νομικά άκυρου και ανυπόστατου τουρκολιβυκού μνημονίου. Και τώρα θα χρησιμοποιήσει τη γαλλική πρωτοβουλία για να επιχειρήσει να δημιουργήσει τετελεσμένα», προειδοποίησε ο Προκόπης Παυλόπουλος, Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας από το 2015 έως το 2020.

Για τον πρέσβη επί τιμή Δημήτρη Καραϊτίδη, ο χαρακτηρισμός της επικοινωνίας ως «ενημέρωσης» και όχι ως «αιτήματος άδειας» ήταν «παραπλανητικός». «Η Τουρκία ερμηνεύει σκόπιμα αυτή την ενέργεια ως έμμεση αναγνώριση των παράνομων δικαιωμάτων που επιχειρεί να επιβάλει», δήλωσε ο Καραϊτίδης, πρώην σύμβουλος του Έλληνα πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη.

Ο Γιώργος Ανθρακεύς, ειδικός στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο, κατηγόρησε την Αθήνα και το Παρίσι για διαστρέβλωση του δικαίου.

«Το άρθρο 79 της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 καθορίζει τις διατάξεις που διέπουν την πόντιση υποθαλάσσιων καλωδίων. Δεν απαιτεί καμία απολύτως ενημέρωση προς οποιαδήποτε χώρα. Η Ελλάδα και η Γαλλία παραβίασαν, διαστρέβλωσαν και αλλοίωσαν τη συγκεκριμένη διάταξη, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο προηγούμενο, το οποίο θα μπορούσε να επιτρέψει και σε άλλες χώρες να παραβιάζουν, να διαστρεβλώνουν και να αλλοιώνουν την εφαρμογή της στην πράξη», δήλωσε.

Οι δηλώσεις του αρχηγού των τουρκικών Ναυτικών Δυνάμεων επιβεβαιώνουν την ανησυχία Ελλήνων αναλυτών και πολιτικών. Ο ναύαρχος Ερτζιουμέντ Τατλίογλου παρουσιάζει τις στρατηγικές θέσεις της Τουρκίας και εκφράζει την αντίθεση της Άγκυρας σε δραστηριότητες που θεωρεί ότι παραβιάζουν τα συμφέροντά της στην Ανατολική Μεσόγειο και έρχονται σε αντίθεση με τη λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα», ένα αναθεωρητικό δόγμα που προβάλλεται από την κυβέρνηση Ερντογάν.

«Στην ουσία, η Άγκυρα θέλει με αυτόν τον τρόπο να αναγνωριστούν τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Μετά από όσα συνέβησαν με τον Great Sea Interconnector, δεν θα μπορούμε να κάνουμε τίποτα στο Αιγαίο χωρίς την έγκρισή της. Θέλει να εκδίδει NAVTEX, να τις προσθέτει στον φάκελό της και να τις επικαλείται εάν η υπόθεση οδηγηθεί σε διεθνές δικαστήριο», δήλωσε ο Σάββας Καλεντερίδης, πρώην στέλεχος της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ).

Μέχρι στιγμής, η Τουρκία έχει καταφέρει να το επιτύχει σε δέκα περιπτώσεις, με πιο πρόσφατη εκείνη του ερευνητικού πλοίου Kobi Ruegg, για τη δραστηριοποίηση του οποίου οι Γερμανοί ζήτησαν τη συγκατάθεση της Τουρκίας.

Κατά συνέπεια, δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο, το οποίο δεν επηρεάζει μόνο την Ελλάδα και την Κύπρο. Όταν η Ελλάδα, μέσω της Γαλλίας, αρχίζει να προβαίνει σε τέτοιου είδους ενημερώσεις, καθιερώνεται μια πρακτική που δεν προβλέπεται από το Δίκαιο της Θάλασσας, το οποίο αποτελεί επίσης μέρος του ευρωπαϊκού δικαίου.

Κατά μία έννοια, ενώ οι θαλάσσιες διεκδικήσεις της Τουρκίας είναι παράλογες και παράνομες, η υποχωρητικότητα της Ελλάδας και, ευρύτερα, της Ευρώπης ενέχει τον κίνδυνο να τις μετατρέψει σταδιακά σε πραγματικότητα.

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO29 λεπτά πριν

Ο θρίαμβος του Ολυμπιακού στην Κύπρο άνοιξε τη συζήτηση Μητσοτάκη – Χριστοδουλίδη

Η ιστορική νίκη του Ολυμπιακού στη Λεμεσό, το σχόλιο του Έλληνα πρωθυπουργού για το γούρι του Κύπριου προέδρου και η...

GEOPOLITICO43 λεπτά πριν

Επτά σοβαροί λόγοι επιβάλλουν το νέο ταξίδι σας στο Κάιρο, κ. Μητσοτάκη!

Χρήστος Κηπουρός: Μετά από τη ρηματική διακοίνωση του Καΐρου στον ΟΗΕ κατά του τουρκολιβυκού ψευδομνημονίου, η δέσμη των 30 καλωδίων...

GEOPOLITICO59 λεπτά πριν

Το αζερικό «πλυντήριο» και οι επιχειρηματικές διαδρομές του Τραμπ!

Όταν τα πετροδολάρια του Μπακού συναντούν τα κέντρα της παγκόσμιας εξουσίας. Μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική δημοσιογραφική έρευνα της γαλλικής εφημερίδας Le...

GEOPOLITICO1 ώρα πριν

Η Ελλάδα πρέπει να περάσει στην επίθεση στην Αφρική για να αντιμετωπίσει την Τουρκία

Να εγκαταλείψει την παθητική στάση της και να περάσει στην αντεπίθεση απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό στην Αφρική καλεί την Ελλάδα...

Πολιτική2 ώρες πριν

Ελλάδα – Κύπρος: Τι συμφωνήθηκε στην 4η Διακυβερνητική Σύνοδο στη Λευκωσία – Οι τρεις άξονες συνεργασίας

Η αξιοποίηση της εμπειρίας της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η συνεργασία στον τομέα της Τεχνητής Νοημοσύνης και...

Δημοφιλή