GEOPOLITICO
Δύο θέατρα απ’τα οποία η Άγκυρα επωφελείται από την ανεπίλυτη κυριαρχία
Υποστηρίζει τα δύο κράτη στην Παλαιστίνη, ενώ υποστηρίζει τη δύναμη που εμποδίζει το ένα, και εδραιώνει στην Κύπρο τον διχασμό που δημιούργησε ο στρατός της. Άρθρο του Σάι Γκαλ.
Οι εκλογές θα κρίνουν αν η Ιερουσαλήμ θα γίνει Άγκυρα
Γράφει ο Σάι Γκαλ, Jerusalem Post
Οι επόμενες εκλογές του Ισραήλ θα διεξαχθούν στις 7 Οκτωβρίου, με επίκεντρο την ασφάλεια, τη στρατιωτική θητεία, την οικονομία, την ηγεσία και την εμπιστοσύνη. Το διαρκές ερώτημα είναι η πολιτική τελική κατάσταση του Ισραήλ μεταξύ του ποταμού Ιορδάνη και της Μεσογείου.
Το «όχι παλαιστινιακό κράτος» είναι βέτο, όχι δόγμα. Απορρίπτει ένα αποτέλεσμα χωρίς να καθορίζει την πολιτική τάξη που το αντικαθιστά.
Οι εναλλακτικές λύσεις είναι: η προσάρτηση με πλήρη υπηκοότητα αλλοιώνει τη δημογραφία του εβραϊκού κράτους· η προσάρτηση χωρίς πολιτική ισότητα, τη δημοκρατία του· η μόνιμη παλαιστινιακή αυτονομία υπό την κυριαρχική ισραηλινή εξουσία εγκλωβίζει τους Ισραηλινούς στρατιώτες και τους Παλαιστίνιους πολίτες σε χρόνια τριβή και θεσμοθετεί την επαναλαμβανόμενη βία.
Η αναποφασιστικότητα δεν είναι ουδετερότητα, επιλέγει το τρίτο.
Η ασφάλεια είναι η προϋπόθεση· ο στόχος είναι η άρνηση απειλής, όχι η εδαφική ιδιοκτησία: αφοπλισμένη η Χαμάς, αποστρατιωτικοποιημένη η Παλαιστίνη, ανθεκτική στην επιβολή του νόμου σε εχθρικές κυβερνήσεις, κατάρρευση των θεσμών και μη συμμόρφωση.
Με αυτούς τους όρους, η παλαιστινιακή κρατική υπόσταση είναι το μόνο συνεκτικό τελικό κράτος που διατηρεί το Ισραήλ ως εβραϊκό, δημοκρατικό, ασφαλές και κυρίαρχο χωρίς μόνιμη κυριαρχία επί ενός άλλου λαού.
Δεν είναι ούτε δώρο στους Παλαιστίνιους, ούτε παραχώρηση στην Ευρώπη, ούτε ανταμοιβή για την τρομοκρατία· νικά την πολιτική λογική της τρομοκρατίας αντικαθιστώντας τον αέναο πόλεμο με μια κυρίαρχη τάξη που η τρομοκρατία δεν μπορεί να επιβάλει.
Ο διαχωρισμός εξυπηρετεί το Ισραήλ επειδή ο Σιωνισμός είναι αυτοδιάθεση, όχι εδαφικός μαξιμαλισμός. Ο Σιωνισμός απέκτησε κρατική υπόσταση πριν επιλύσει το ζήτημα των παλαιστινιακών συνόρων, και η ίδια η έννομη τάξη του Ισραήλ εξακολουθεί να αντιμετωπίζει αυτά τα σύνορα ως ημιτελή.
Καμία ισραηλινή κυβέρνηση, όσο δεξιά κι αν είναι, δεν έχει προσαρτήσει τη Δυτική Όχθη ή δεν έχει αντικαταστήσει το προσωρινό διάταγμα του Όσλο. Η ισραηλινή νομοθεσία δεν εφαρμόζεται εδαφικά εκεί, ενώ συγκεκριμένοι νόμοι ισχύουν προσωπικά για τους Ισραηλινούς.
Διαβρωμένο αλλά λειτουργικό, το Όσλο εξακολουθεί να δομεί τα διοικητικά, ασφαλιστικά και οικονομικά συστήματα του Ισραήλ μέσω της παλαιστινιακής αυτοδιοίκησης και των Περιοχών Α, Β και Γ, ενώ αφήνει το τελικό καθεστώς άλυτο.
Ο μόνιμος έλεγχος επί ενός άλλου λαού και η υπεράσπιση ενός διασκορπισμένου δικτύου οικισμών εκτρέπουν τη στρατιωτική ικανότητα από πιο επακόλουθες απειλές.
Η 7η Οκτωβρίου αποκάλυψε το τίμημα: οι μάχιμες εφεδρείες που είχαν διατεθεί στη Γάζα αναδιατάχθηκαν στη Δυτική Όχθη δύο ημέρες πριν από την επίθεση, μειώνοντας τη διαθέσιμη δύναμη όταν η Χαμάς χτύπησε κατά μήκος του νότου. Η μαχητική ισχύς δεν μπορεί να κατανεμηθεί δύο φορές.
Το επαγγελματικό σύστημα της Ιερουσαλήμ έχει ήδη κάνει την αριθμητική: σε όλη την άμυνα, τη διπλωματία και την εθνική ασφάλεια, το κέντρο βάρους είναι ένα αποστρατιωτικοποιημένο παλαιστινιακό κράτος, με τους όρους και την εκτέλεση να εξακολουθούν να αμφισβητούνται.
Η πολιτική διατηρεί τον διαχωρισμό: Ο Yair Lapid διατηρεί τον ορίζοντα των δύο κρατών, ο Naftali Bennett προτείνει την παλαιστινιακή αυτονομία, ο Yair Golan υποστηρίζει την ενδεχόμενη αποστρατιωτικοποίηση του κράτους, ο Gadi Eisenkot διατηρεί περιθώριο για παλαιστινιακή εδαφική συνοχή, ο πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu υποστηρίζει την παλαιστινιακή αυτοδιοίκηση υπό την υπερισχύουσα ισραηλινή ευθύνη ασφαλείας και ο Avigdor Liberman υποστηρίζει τον εδαφικό διαχωρισμό.
Η Ιερουσαλήμ δεν είναι Άγκυρα. Όχι ακόμα.
Το Ισραήλ δεν έχει καταστήσει τη μόνιμη κυριαρχία επί των Παλαιστινίων ως το τελικό του κράτος. Η Δυτική Όχθη και η κατεχόμενη βόρεια Κύπρος διαφέρουν ως προς την κυρίαρχη ιστορία και τη θεσμική δομή: το Όσλο δεν έχει αντίστοιχο εκεί, και το Ισραήλ ούτε έχει δημιουργήσει ένα αυτονομιστικό κράτος-πληρεξούσιο στη Δυτική Όχθη ούτε έχει επιδιώξει την αναγνώρισή του.
Το δόγμα της Άγκυρας για την Κύπρο επιδιώκει το αντίθετο: την αναγνώριση της διχοτόμησης που έχει εδραιωθεί από το 1974 ως δύο κυρίαρχα κράτη. Ο στρατιωτικός έλεγχος, η αστική εγκατάσταση και ο χρόνος δεν μπορούν να παράσχουν κυριαρχικό τίτλο σε καμία περίπτωση.
Η αρχή δεν είναι ο αριθμός των κρατών αλλά η πηγή της κυριαρχίας.
Δύο κράτη, επομένως, λύνουν ένα πρόβλημα κυριαρχίας και δημιουργούν ένα άλλο . Στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη, μια διαπραγματευμένη κυριαρχία ως σύνορο θα δημιουργούσε ένα παλαιστινιακό κράτος δίπλα στο Ισραήλ και θα έβαζε τέλος στην αόριστη ισραηλινή στρατιωτική εξουσία.
Στην Κύπρο, η Δημοκρατία υπάρχει ήδη, με τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους ως τις δύο συνιστώσες κοινότητές της. Μια δεύτερη κυριαρχία θα επικύρωνε τη στρατιωτική διχοτόμηση αντί να την επιλύει.
Και οι δύο συγκρούσεις έχουν μια Πράσινη Γραμμή. Στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη, η Πράσινη Γραμμή χωρίζει το κυρίαρχο Ισραήλ από εδάφη του οποίου το τελικό καθεστώς παραμένει άλυτο. Στην Κύπρο, πρόκειται για μια γραμμή κατάπαυσης του πυρός εντός της υφιστάμενης Δημοκρατίας. Το ένα πρέπει να υποχωρήσει σε ένα διαπραγματευμένο σύνορο· το άλλο δεν πρέπει ποτέ να σκληρύνει σε ένα τέτοιο.
Το μόνο νόμιμο τελικό κράτος στην Κύπρο είναι μια επανενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία με πολιτική ισότητα, μία κυριαρχία, μία διεθνή προσωπικότητα, μία ιθαγένεια και χωρίς τουρκικές κατοχικές δυνάμεις.
Η δημογραφία δεν καθορίζει τον κυρίαρχο τίτλο. Οι Άραβες πολίτες του Ισραήλ είναι γηγενείς, όχι έποικοι. Καμία ισραηλινο-παλαιστινιακή συμφωνία δεν μπορεί να μεταβιβάσει την Ουμ ελ-Φαμ ή τη Σαχνίν με τους κατοίκους τους ως δημογραφικό φορτίο. Οι Τουρκοκύπριοι είναι γηγενείς της Κύπρου. Η ισότητα, η ασφάλεια, η ταυτότητα και η αυτονομία τους πρέπει να είναι εγγυημένες εντός της Δημοκρατίας.
Η διάκριση είναι πολιτική, όχι εθνοτική.
Μετά το 1974, η Άγκυρα αναμόρφωσε τον κατεχόμενο βορρά εγκαθιστώντας και πολιτογραφώντας κυρίως Τούρκους της Ανατολίας, οι οποίοι ξεπέρασαν αριθμητικά την ιθαγενή κοινότητα. Μετά το 1967, το Ισραήλ έχτισε το έργο του για την κατασκευή πολιτικών οικισμών στη Δυτική Όχθη.
Η εβραϊκή προσκόλληση στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια είναι αρχαία, αλλά η ιστορία καθιερώνει την έννοια του ανήκειν, όχι τον τίτλο. Η παρουσία των πολιτών δεν μπορεί να γράψει σύνορα ή να μετατρέψει τη στρατιωτική προστασία που απαιτεί σε κυριαρχία.
Μεγάλο μέρος του δικτύου οικισμών της Δυτικής Όχθης λειτουργεί ως προάστιο του Ισραήλ πέρα από την Πράσινη Γραμμή: το 2024, περισσότεροι από τους μισούς εργαζόμενους Ισραηλινούς κατοίκους στην περιοχή της Ιουδαίας και της Σαμάρειας εργάζονταν εκτός αυτής. Το κατεχόμενο βόρειο τμήμα της Κύπρου έχει αναπτύξει βαθύτερους θεσμούς, αλλά η διεθνής πρόσβασή του, η ασφάλειά του και μεγάλο μέρος της οικονομίας του εξακολουθούν να εξαρτώνται από την Τουρκία.
Ούτε η οικονομική ολοκλήρωση με το Ισραήλ ούτε η εξάρτηση από την Τουρκία αλλοιώνουν τον κυρίαρχο τίτλο.
Η κρατική πολιτική συνεπάγεται κρατική ευθύνη· η ενοχή παραμένει ατομική. Ούτε ένα παιδί που γεννιέται στο Αριέλ ούτε ένα που γεννιέται στην Κερύνεια από αποίκους της Ανατολίας κληρονομεί ενοχή για πολιτικές που δεν επέλεξε. Ο χρόνος δημιουργεί δικαιώματα στους ανθρώπους, όχι κυριαρχία στα κράτη.
Ένα διαπραγματευμένο σύνορο Ισραήλ-Παλαιστίνης μπορεί να ενσωματώσει ορισμένες ισραηλινές κοινότητες στο κυρίαρχο Ισραήλ μέσω ανταλλαγών εδαφών, να εκκενώσει άλλες στο Ισραήλ και να επιτρέψει στους Ισραηλινούς να παραμείνουν στην Παλαιστίνη μόνο με τη συναίνεση των Παλαιστινίων και σύμφωνα με το παλαιστινιακό δίκαιο, ποτέ ως κυρίαρχοι ισραηλινοί θύλακες.
Μια κυπριακή συμφωνία πρέπει επίσης να χαλαρώσει τη δημογραφική μηχανική μετά το 1974 μέσω ουσιαστικού επαναπατρισμού στην Τουρκία και επανεγκατάστασης, με ανθρωπιστικές και οικογενειακές εξαιρέσεις και χωρίς συλλογική τιμωρία. Τα ατομικά δικαιώματα διαρκούν επειδή οι άνθρωποι δεν αποτελούν τα σύνορα.
Η διατήρηση της διάκρισης μεταξύ κυρίαρχου Ισραήλ και εδαφών που δεν έχει προσαρτήσει είναι φιλοϊσραηλινή πολιτική. Η Ευρώπη θα πρέπει να εφαρμόσει την ίδια πειθαρχία στην Κύπρο, όπου απορρίπτει τη διχοτόμηση αλλά αφήνει την Άγκυρα να την εδραιώσει με χαμηλό κόστος. Και στα δύο θέατρα, η Άγκυρα επωφελείται από την ανεπίλυτη κυριαρχία.
Στον παλαιστινιακό χώρο, η Άγκυρα νομιμοποιεί τη Χαμάς και συντηρεί τον παλαιστινιακό διχασμό. Αυτός ο διχασμός δίνει στην Τουρκία επιρροή στα αρχεία της Γάζας και της Ιερουσαλήμ, κύρος στον μουσουλμανικό κόσμο και δύναμη έναντι του Ισραήλ. Υποστηρίζει τα δύο κράτη στην Παλαιστίνη, ενώ υποστηρίζει τη δύναμη που εμποδίζει το ένα, και εδραιώνει στην Κύπρο τον διχασμό που δημιούργησε ο στρατός της.
Το Ισραήλ πρέπει να κάνει το αντίθετο: να εξασφαλίσει την παλαιστινιακή κρατική υπόσταση όπου απαιτούνται δύο κυρίαρχα κράτη. Στην Κύπρο, η «Οργή του Ποσειδώνα» ορίζει μια ισραηλινή επέμβαση με εταίρους για την εξουδετέρωση των τουρκικών στρατιωτικών υποδομών στον κατεχόμενο βορρά, τον τερματισμό της επιχειρησιακής κυριαρχίας της Άγκυρας και την αποκατάσταση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ο εκτελεστός διαχωρισμός αφαιρεί το παλαιστινιακό ζήτημα από το στρατηγικό ρεπερτόριο της Χαμάς, του Ιράν και της Τουρκίας, εμβαθύνει την ενσωμάτωση του Ισραήλ με τα αραβικά κράτη, προωθεί τον εμπορικό και συνδετικό διάδρομο Ινδίας-Κόλπου-Ισραήλ-Ευρώπης και επικεντρώνει την ισραηλινή στρατηγική ικανότητα στις απειλές που την απαιτούν.
GEOPOLITICO
Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος: Με λάθος αποφάσεις η Ευρώπη δεν μπορεί να φέρει την ειρήνη στην Ουκρανία
Την απόφαση των Ευρωπαίων ηγετών στο Δουβλίνο στις 13 Νοεμβρίου 2026 σχετικά με τη σύνθεση της ευρωπαϊκής διαπραγματευτικής ομάδας για το Ουκρανικό επικρίνει σε άρθρο του ο πρέσβης επί τιμή Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος. Αμφισβητεί τη διπλωματική αξιοπιστία κυβερνήσεων που έχουν υιοθετήσει σκληρή στάση απέναντι στη Ρωσία και εκτιμά ότι η συμμετοχή τους δεν δημιουργεί τις προϋποθέσεις ουσιαστικής διαμεσολάβησης. Αντιπροτείνει την αξιοποίηση προσωπικοτήτων και έμπειρων διπλωματών με διεθνές κύρος και ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με τη Μόσχα, το Κίεβο και την Ουάσιγκτον, υπογραμμίζοντας ότι η επίτευξη βιώσιμης ειρήνης απαιτεί ρεαλισμό και διάθεση συμβιβασμού.
Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΙΣ ΕΙΡΗΝΕΥΤΙΚΕΣ ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ.ΜΕ ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΛΛΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΠΙΤΕΥΞΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ
Γράφει ο Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος
Ο πόλεμος στην Ουκρανία εξακολουθεί να αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες απειλές για την ευρωπαική ασφάλεια αλλά και την οικονομία της.Παρά τις διπλωματικές προσπάθειες και πρωτοβουλίες για την εξεύρεση λύσης,ειρηνευτική συμφωνία δεν έχει ακόμα επιτευχθεί.Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιος και με ποιους όρους θα εκπροσωπήσει την Ευρώπη στις διαπραγματεύσεις.
Στις 13 Νοεμβρίου 2026 στο Δουβλινο oι Ευρωπαίοι «ηγέτες» κατέληξαν σε μια συγκεκριμένη απόφαση.Αντί να ορίσουν έναν και μοναδικό εκπρόσωπο,όπως είχε συζητηθεί αρχικά με το όνομα του Προέδρου του Ευρωπαικού Συμβουλίου ,Αντόνιο Κόστα,αποφάσισαν η ευρωπαική ομάδα διαπραγμάτευσης να αποτελείται από τα θεσμικά οργανα της Ε.Ε και από την Συμμαχία των Προθύμων δηλαδη Γαλλία,Γερμανία,Ιταλία,Πολωνία και Ηνωμένο Βασίλειο που δεν είναι μέλος της ΕΕ.
Η απόφαση αυτή εξασφαλίζει ευρύτερη ευρωπαική εκπροσώπηση ,ωστόσο δεν απαντά σε ένα ουσιαστικό ζήτημα .Διαθέτουν όλοι οι συμμετέχοντες την απαραίτητη διπλωματική αξιοπιστία για να συμβάλλουν στην προσέγγιση των αντιμαχομένων πλευρών?
Η συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου αλλά η γενικότερη πολιτική στάση των κυβερνήσεων ,πλήν Ιταλίας,που τήρησαν σκληρή στάση απέναντι στην Ρωσία δημιουργούν ευλόγους προβληματισμούς ως προς την δυνατότητα άσκησης ουσιαστικής διαμεσολάβησης .Επίσης δεν πρόκειται η Μόσχα να δεχθεί παρόμοια σύνθεση εφόσον οι ηγεσίες δεν αλλάξουν.
Συνεπώς θα πρέπει να εξεταστεί σοβαρά η συμμετοχή προσωπικοτήτων ,διπλωματών, και πρώην αξιωματούχων που διατήρησαν μια ουδέτερη και ισορροπημένη στάση κατά την διάρκεια του πολέμου.Πρόσωπα με διεθνές κύρος,εμπειρία και δυνατότητα επικοινωνίας τόσο με την Μόσχα,το Κίεβο οσον και με την Ουάσιγκτων.
Η επίτευξης της ειρήνης απαιτεί ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας,ρεαλισμό και διάθεση συμβιβασμού.Η Ευρώπη δικαιούται και πρέπει να έχει λόγο στις αποφάσεις που αφορούν την ασφάλεια και την οικονομία της.Ομως η πραγματική της δύναμη δεν θα μετρηθεί από τον αριθμό των εκπροσώπων της στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αλλά από την ειλικρινή της διάθεση να συμβάλλει στην επίτευξη μιάς βιώσιμης ειρήνης.
Για αυτούς τους λόγους η απόφαση της 13ης Νοεμβρίου της Ευρωπαικής Ενωσης είναι,οπως πολλες άλλες,λανθασμένη και επιβάλλεται να αλλάξει.
GEOPOLITICO
Ο θρίαμβος του Ολυμπιακού στην Κύπρο άνοιξε τη συζήτηση Μητσοτάκη – Χριστοδουλίδη
Η ιστορική νίκη του Ολυμπιακού στη Λεμεσό, το σχόλιο του Έλληνα πρωθυπουργού για το γούρι του Κύπριου προέδρου και η αναφορά στην κόκκινη γραβάτα.
Ένα ιδιαίτερο στιγμιότυπο καταγράφηκε κατά τη συνάντηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκο Χριστοδουλίδη, την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2026, λίγο πριν από την έναρξη της 4ης Διακυβερνητικής Συνόδου Ελλάδας και Κύπρου στο Προεδρικό Μέγαρο.
Πριν η συζήτηση των δύο ηγετών περάσει στην επίσημη ατζέντα της Συνόδου, ο Έλληνας πρωθυπουργός αναφέρθηκε στη συγκλονιστική αναμέτρηση του Ολυμπιακού Πειραιώς με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ για τη EuroLeague, η οποία πραγματοποιήθηκε το προηγούμενο βράδυ στη Λεμεσό, παρουσία του Νίκου Χριστοδουλίδη.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με χιουμοριστική διάθεση, απέδωσε στον Κύπριο πρόεδρο μέρος της επιτυχίας της ελληνικής ομάδας, σχολιάζοντας ότι η παρουσία του στο γήπεδο έφερε γούρι στον Ολυμπιακό.
«Χθες νομίζω έγινε το ματς ίσως της δεκαετίας της Ευρωλίγκας και ήσουν παρών», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Έλληνας πρωθυπουργός.
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης είχε, μάλιστα, γίνει αντικείμενο σχολιασμού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την αυθόρμητη αντίδρασή του στο εντυπωσιακό τρίποντο του Σάσα Βεζένκοφ από το κέντρο του γηπέδου, με το οποίο ο Ολυμπιακός έστειλε την αναμέτρηση στην παράταση. Ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας είχε πιάσει το κεφάλι του, αναφωνώντας «Παναγία μου!».
Η ελληνική ομάδα επικράτησε τελικά με 97-95, χάρη στο νικητήριο τρίποντο του Κόρι Τζόζεφ στην εκπνοή της παράτασης.
Η κόκκινη γραβάτα και το μήνυμα Μητσοτάκη
Ο Έλληνας πρωθυπουργός σχολίασε επίσης την ενδυματολογική επιλογή του Νίκου Χριστοδουλίδη, ο οποίος φορούσε κόκκινη γραβάτα, σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Είμαστε ενδυματολογικά εναρμονισμένοι σήμερα».
Παράλληλα, αντλώντας ένα ευρύτερο μήνυμα από τη δραματική εξέλιξη της αναμέτρησης, υπογράμμισε ότι το παιχνίδι υπενθύμισε πως δεν πρέπει κανείς να λέει ποτέ «ποτέ» μέχρι το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ολοκλήρωσε την αναφορά του ευχαριστώντας τον Νίκο Χριστοδουλίδη για την ευγενική φιλοξενία, όπως είπε, στην «αγαπημένη μας Κύπρο».
Ο μπασκετικός διάλογος αποτέλεσε μια στιγμή χαλαρότητας πριν από τις επίσημες εργασίες της 4ης Διακυβερνητικής Συνόδου, αναδεικνύοντας και την ιδιαίτερη θέση που κατέχει ο ελληνικός αθλητισμός στη Μεγαλόνησο.
GEOPOLITICO
Επτά σοβαροί λόγοι επιβάλλουν το νέο ταξίδι σας στο Κάιρο, κ. Μητσοτάκη!
Χρήστος Κηπουρός: Μετά από τη ρηματική διακοίνωση του Καΐρου στον ΟΗΕ κατά του τουρκολιβυκού ψευδομνημονίου, η δέσμη των 30 καλωδίων «ALEX» προσφέρει στην Αίγυπτο το μέγιστο οικονομικό κίνητρο ώστε να προτείνει οίκοθεν την ενιαία ΑΟΖ με την Ελλάδα και την Κύπρο — αναγεννώντας το «Κοινόν» δύο Ιστορικών Λαών.
ALEX ΚΑΙ ΕΝΙΑΙΑ ΑΟΖ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΥΠΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ
Η ρηματική διακοίνωση της Αιγύπτου στον ΟΗΕ είναι κυριολεκτικά «με ένα σμπάρο δυο όρνεα». Όταν το 1913 ο αντισυνταγματάρχης Κεμάλ συμφώνησε μυστικά με τον Τσάρο Φερδινάνδο της Βουλγαρίας στο σπίτι του Εβραίου μεγαλέμπορα Μπεχάρ στο Διδυμότειχο, το πρώτο που έγινε ήταν η προσθήκη δεύτερου εξώστη στον μιναρέ του τεμένους Βαγιαζήτ. Πράξη που συμβόλιζε τη δεύτερη κατάκτηση της ιστορικής τους πρωτεύουσας. Όσο κεμαλιστής δηλαδή ήταν ο Κεμάλ, άλλο τόσο ήταν και ισλαμιστής· και όσο ισλαμιστής είναι σήμερα ο Ερντογάν, άλλο τόσο είναι και κεμαλιστής. Ο όρος δηλαδή αιωνόβιος κεμαλισλαμισμός δεν είναι ουρανοκατέβατος. Ούτε κάποτε ήταν ήπιος που έγινε σήμερα δύστροπος και επόμενα δεν πρόκειται για αναθεωρητισμό.
ΚΕΙΜΕΝΟ
Πέραν όμως από τη συγκυρία, η εξέλιξη αυτή της ιδέας ALEX αναγεννά το «Κοινόν» Ελλήνων και Αιγυπτίων — δύο Ιστορικών Λαών που ζουν στις ακτές της Μεσογείου από αμνημονεύτων χρόνων. Για να περάσουμε σήμερα από τις διακηρύξεις στην έμπρακτη ενιαία ΑΟΖ Ελλάδας, Κύπρου και Αιγύπτου, το έργο «ALEX» (η δέσμη των 30 υποθαλάσσιων καλωδίων) δίνει στο Κάιρο επτά λόγους [όσα και τα Θαύματα του αρχαίου κόσμου, με κορυφαίο το Φάρο της Αλεξάνδρειας] ώστε να την προτείνει οίκοθεν:
-
Το Μέγιστο οικονομικό όφελος της Αιγύπτου, η οποία μετατρέπεται σε κορυφαίο εξαγωγικό ενεργειακό κόμβο προς ολόκληρη την Ευρώπη. Με προοπτική να αποτελέσει ενεργειακό κέντρο από την Μέση Ανατολή έως και την αχανή Λιβύη.
-
Η Απογείωση της γεωστρατηγικής Ελλάδας, με τη συμπερίληψη του αγαπημένου Καστελόριζου. Αναντικατάστατη πύλη εισόδου και μεταφοράς, πέραν όλων των άλλων λειτουργιών, καθαρής και πράσινης ενέργειας στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
-
Ο Μεσογειακός Ελλήσποντος, που εδραιώνει τον έλεγχο και τη διεθνή εμπορική και ενεργειακή αξία των ελληνικών θαλασσίων στενών.
-
Η Ενιαιοποίηση των ΑΟΖ του Ελληνισμού, με τη θαλάσσια επανένωση Ελλάδας και Κύπρου πάνω στη διεθνή νομιμότητα (UNCLOS).
-
Καληνύχτα στη Γεωστρατηγική Τουρκία, αφού η απευθείας σύνδεση Βόρειας Αφρικής–Ελλάδας–Κύπρου ακυρώνει στην πράξη κάθε σχεδιασμό του αιωνόβιου κεμαλισλαμισμού καθώς και κάθε απόπειρα του τουρκολιβυκού ψευδομνημονίου.
-
Η πλέον συμφέρουσα τιμή ηλεκτρικού ρεύματος στις Ευρωπαϊκές χώρες, δίνοντας ανάσες στα νοικοκυριά και τη βιομηχανία της Ευρώπης.
-
Ένα Καλώδιο από τα 30: Αλεξάνδρειας – Λεμεσού, που δένει άμεσα την Αίγυπτο με την Κύπρο και ολοκληρώνει το ενεργειακό τρίγωνο της Ανατολικής Μεσογείου.
Μια ειλικρινής επενδυτική αγκαλιά στη φίλη Αίγυπτο — αφιερωμένη στη Μονή Αγίας Αικατερίνας του Σινά ενόψει της εορτής της στις 25 Νοεμβρίου και στον Αιγυπτιώτη Ελληνισμό.
Από τα φώτα του πνεύματος που έδωσε η Αίγυπτος στην αρχαιότητα, και από τα ξύλα και τα κάτοπτρα του αρχαίου Φάρου της Αλεξάνδρειας που φώτιζε τη Μεσόγειο, περνάμε σήμερα στο έργο “ALEX” —τη δέσμη των 30 υποθαλάσσιων καλωδίων με ονομασία προέλευσης την Αλεξάνδρεια— που εκπέμπει καθαρό, πράσινο φως προς ολόκληρη την Ευρώπη. Και αφού η ίδια η Αλεξάνδρεια φέρει το όνομα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, πρόκειται για την ύψιστη ηθική δικαίωση του Ελληνισμού, που επιστρέφει δημιουργικός στο πνεύμα των Ελληνιστικών χρόνων.
Είναι στο χέρι της πολιτικής, πέραν από την επανένωση και την αναγέννηση του θαλάσσιου Ελληνισμού, να γίνει κάτι αντίστοιχο και με το «Κοινόν» δύο Ιστορικών Λαών και πολιτισμών: του Ελληνισμού και του Αιγυπτιακού λαού και πολιτισμού.
Υ. Γ. Πέντε τουλάχιστον κείμενα γύρω από τη μελέτη και τη νομοτεχνική τεκμηρίωση της ιδέας «ALEX» υπάρχουν στην παρούσα ιστοσελίδα, προς την οποία εκφράζονται οι ευχαριστίες μου.
__________
Διδυμότειχο, 18 Νοεμβρίου 2026
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
GEOPOLITICO3 μήνες πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
GEOPOLITICO1 εβδομάδα πρινΤι αναφέρει η διακοίνωση της Γαλλίας στην Τουρκία: «Δεν εμπλεκόμαστε στις διαφορές σας με την Ελλάδα»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
GEOPOLITICO3 μήνες πρινΙνδός στρατηγός προειδοποιεί τον Ερντογάν: «Θα κάνουμε κομμάτια κάθε τουρκική αρμάδα που θα σπεύσει να βοηθήσει το Πακιστάν»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΣύμβαση ΟΗΕ της Βαρκελώνης: “Άγκυρα, έχεις υπογράψει”! “Αθήνα για ποιον λόγο σιωπάς”;
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΠροσχέδιο Νόμου, για “ΑΟΖ και 12 μίλια” των ακαδημαϊκών χαρτών: ΟΗΕ-Σεβίλλης