Γράφει ο Κώστας Μαυρίδης, Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)

Τις προάλλες, το Κοινοβούλιο στη διαιρεμένη Λιβύη, ενέκρινε το παράνομο «Τουρκολιβυκό Μνημόνιο» για οριοθέτηση Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) Τουρκίας-Λιβύης, το οποίο εκκρεμούσε από το 2019, όταν προέκυψε για πρώτη φορά. Τότε, το 2019, με πρωτοστάτη την Αθήνα, υπήρξαν έντονες αντιδράσεις από διάφορες χώρες της περιοχής, την ΕΕ, ΗΠΑ κι άλλες, καταδικάζοντας το «μνημόνιο» ως παράνομο και άκυρο. Έκτοτε όμως, η Αθήνα έκανε μια κωλοτούμπα, υϊοθετώντας την πολιτική του κατευνασμού. Η πολιτική του κατευνασμού έμεινε στην Ιστορία ως η ντροπιαστική παραχώρηση εδαφικών ή άλλων διεκδικήσεων (κυριαρχικών δικαιωμάτων) προς ένα επεκτατικό καθεστώς, για εξασφάλιση πρόσκαιρης ειρήνης («ήρεμων νερών»), που αναπόφευκτα τροφοδοτεί τον επιδρομέα ο οποίος επέρχεται δριμύτερος. Έτσι ενήργησε ο Έλληνας ΥΠΕΞ, ο οποίος με απανωτές δηλώσεις του -πλέον πρόσφατα, τον περασμένο Αύγουστο- δήλωνε με αυτοπεποίθηση ότι η πολιτική του «διασφάλισε ότι δεν θα έχουμε έγκριση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου» κ.ά. Για χρόνια τεκμηριώνω ότι με τέτοιες «ευφάνταστες» θεωρίες, οδηγούμαστε σε εθνικό ακρωτηριασμό. Η σημερινή επικύρωση του παράνομου μνημονίου δεν αποτελεί απλώς μια γεωπολιτική ήττα, αλλά το βατερλώ μιας προδιαγραμμένης πορείας, παράγωγο της χρόνιας πολιτικής εμμονικού κατευνασμού.

Στην πολιτική κρινόμαστε για την διορατικότητα και την αποτελεσματικότητα μας στις εκάστοτε συνθήκες. Η στάση της Αθήνας δεν είναι μόνο αποτυχημένη, αλλά στερείται ορθολογικής βάσης και για αυτό οι εικασίες για ανομολόγητα «βαρίδια» για τους εμπλεκομένους. Για όσους νομίζουν ότι τέτοια είχαμε για δεκαετίες με την Τουρκία, το θέτουμε ευθέως. Παραβιάσεις στον αέρα και τη θάλασσα υπήρχαν για δεκαετίες, αλλά τα τελευταία χρόνια έχουμε ένα ακήρυχτο «πόλεμο» από την Τουρκία με θεσμική επέλαση στο Αιγαίο και στην Ανατ. Μεσόγειο εναντίον Ελλάδας-Κύπρου, μέσα από το «τουρκολυβικό μνημόνιο» (2019) που φτάνει στην πρόσφατη νεο-οθωμανική «Γαλάζια Φαντασίωση» (2026). Απέναντι στην τουρκική επέλαση, η Αθήνα επιλέγει το «διμερή διάλογο» και την πολιτική των «δώρων» μέσω της ΕΕ στο πλαίσιο της πολιτικής του κατευνασμού.

Όλα τα πιο πάνω, γίνονται εν μέσω πρωτόγνωρα ευνοϊκών συνθηκών για τα εθνικά δίκαια. Ακόμη και τώρα, η Αθήνα μπορεί να αποδείξει ότι «έπαθε κι έμαθε», ασκώντας στην πράξη το Δίκαιο της Θάλασσας (ΟΗΕ), που είναι και δεσμευτικό δίκαιο της ΕΕ. Αρκεί ένα για να επικαλύψει τις τουρκικές παρανομίες:

α) Μονομερής ανακήρυξη της ΑΟΖ εφόσον η Ελλάδα έχει τέτοιο δικαίωμα

β) Οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία όπως εκλιπαρούσε από το 2003 ο αείμνηστος Πρόεδρος Τ. Παπαδόπουλος.

γ) Επέκταση χωρικών υδάτων στο Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια.

Το Ευρωπαϊκό Έργο πόντισης καλωδίου σύνδεσης Κύπρου-Ελλάδας, αποτελεί άλλη μια ευνοϊκή συγκυρία, δεδομένου ότι η προβλεπόμενη NAFTEX αποτελεί επίσημη ενημέρωση προς τα ενδιαφερόμενα μέρη. Ωστόσο, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών έκανε δικές του «διευθετήσεις» για να απευθύνει γραπτή ενημέρωση ειδικά προς την Τουρκία, πράγμα που θα αποτελεί την αναγνώριση τουρκικής συγκυριαρχίας! Με τέτοια στάση χειρότερα έπονται, ενόσω σκεπτόμενοι πολίτες τα ανέχονται κι άλλοτε τα δικαιολογούν.

Εν μέσω ευνοϊκών συνθηκών για τα εθνικά δίκαια, με πολιτική κι αμυντική ισχύ και ευρωπαϊκή και διεθνή νομική προστασία, η Αθήνα ακολουθεί δυστυχώς τον καταστροφικό κατευνασμό με υποχωρήσεις και «δώρα» προς το επεκτατικό τουρκικό καθεστώς, ενώ ταυτοχρόνως πρωτοστατούσε για κυρώσεις στη Ρωσία!

Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Πόσο καιρό μπορεί να μείνει ο Στρατός στους δρόμους και να είναι πιστευτός ως υπερασπιστής της Δημοκρατίας;

Λυπάμαι, αλλά η εικόνα μιας Ευρώπης σε εξέγερση είναι ίσως συναρπαστική για πολλούς αλλά  είναι ψευδεπίγραφη.  Εξεγέρσεις έχει γνωρίσει πολλές η Ευρώπη, ειδικά η Γαλλία. Η τελευταία μεγάλη, ο Μάης του 68, έδωσε την χαριστική βολή στον Ντε Γκωλ σφραγίζοντας τη  μάχη για την ανεξαρτησία της Γαλλίας. Τώρα προβιβάζει τη Λεπέν σε διάδοχο του Μακρόν.

H Ανεξαρτησία είναι το επίμαχο θέμα και τώρα αλλά δεν υπάρχει ηγεσία να το θέσει. Οι «τυφλές» λεηλασίες δεν είναι επανάσταση, ούτε καν εξέγερση. Είναι ασφαλώς επωφελής διασκέδαση για κάποιους. Αλλά χωρίς ηγεσία και πολιτική σκόπευση απλώς ερεθίζουν τους (πολλούς και συντηρητικούς) Γάλλους αστούς, τρέφουν την πολύφερνη νύφη με το όνομα Λεπέν. Το μόνο ερώτημα της προκοπής είναι πότε επιτέλους θα δούμε τον Μακρόν με το τουφέκι στο χέρι,  στιλ Αλιέντε (Χιλή),να υπερασπίζεται τη Δημοκρατία στο Παρίσι από τους Ρώσους εισβολείς.

Ο Μακρόν, εύστοχη επιλογή του Ρότσιλντ, πιστό σκυλί που φυλάει το κοπάδι, σιγά που θα φοβηθεί τους προϋπολογισμένους θερμόαιμους μαθητές που σπάνε τζάμια.

Η Γερμανία έχει τον Μερτς, ελπίζει στο  AFD,  έχει γερή μνήμη, ισχυρή νοσταλγία και ετοιμάζεται για τον τρίτο γύρο. Τι λείπει από τους «κόκκινους» ώστε οι Γερμανοί να γυρίζουν στο μαύρο;

ΟΙ ΑΚΕΦΑΛΟΙ ΚΑΙ ΑΜΥΑΛΟΙ

Ποιοι διαδηλώνουν και τι ζητάνε; Μήπως απαιτούν ανατροπή, άλλη σελίδα, από την ημερήσια Διάταξη του ευρω-ιερατείου; Αντί για βοήθεια στον Ζελένσκι που ρουφάει τα δις όπως τα παιδάκια την λεμονάδα, μήπως θέλουν να αυξήσουν οι Ευρωκράτες τους μισθούς των εργαζομένων; Να αυξήσουν τις συντάξεις; Α, μπα!  Ειδικά η Λεπέν είναι σαν να μην έχει ακούσει ότι η Ευρωκράτορες, με πρώτο τον Μακρόν, θέλουν να σφίξουν οι Γάλλοι το ζωνάρι για να χει να τρώει ο Ζελένσκι το καταπέτασμα. Η Λεπέν ούτε λέξη. Καλό κορίτσι. Οι διαδηλωτές στη Γαλλία και όπου αλλού, αμολημένοι χωρίς πολιτική ηγεσία, είναι πρώτης γραμμής θύματα του θυμού τους και του κάθε Μακρόν. Η καθοριστική νίκη των ελίτ είναι ότι κατάφεραν να μείνουν οι πληβείοι ακέφαλοι. Χωρίς Ηγεσία.

Που είμαστε, λοιπόν; Είναι σχετικά απλό: Η Αμερική του Τραμπ ανοίγει και κλείνει την κάνουλα του Ρώσικου πετρελαίου κατά την κοινή βούληση με τον Πούτιν. Αυτοί που δεν τολμούν καν να σκεφτούν να κάνουν το ίδιο, το αυτονόητο, είναι όσοι είναι πεσμένοι στα γόνατα, ικέτες, από τον Μακρόν έως τον έσχατο Μητσοτάκη… Στην ηγεσία η Λεπέν που κάνει την πάπια, με τον Μελανσόν να λαχανιάζει στη γωνία.

Τελικά πότε θα έρθουν οι Ρώσοι στο Παρίσι, στην Αθήνα και στη Ρώμη; Γιατί στη Βαρσοβία, ένα τσιγάρο δρόμος, τι να πάνε να κάνουν; Μας δουλεύουν κανονικά οι Ευρωκράτες. Προκαλούν τους Ρώσους ενώ δεν έχουν ούτε τα όπλα ούτε την ικανότητα ούτε τη θέληση να τους αντιμετωπίσουν σε πόλεμο.

Ποιος κοροϊδεύει ποιον; Είναι απλό: Όπως η Ελλάδα αφήνει την Κύπρο μόνη απέναντι στο τουρκικό καθεστώς «εισβολής και κατοχής» έτσι και η Ευρώπη έχει εγκαταλείψει την μοίρα της στην Αμερική. Θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία…

Γιατί, λοιπόν, η πολεμική ατμόσφαιρα; Επειδή ο δυτικός καπιταλισμός δεν μπορεί να ανακάμψει οικονομικά παρά μόνο με επενδύσεις στην πολεμική βιομηχανία. Η Αμερική βγήκε από το κραχ του 1928 όχι με το ειρηνικό new deal του Ρούσβελτ αλλά ρίχνοντας χρήμα στην πολεμική βιομηχανία, όπως ακριβώς έκανε και ο Χίτλερ. Μετά τα ξόδεψαν στον Πόλεμο και μετά πάλι στην πολεμική βιομηχανία για να αντιμετωπίσουν το «Σιδηρούν Παραπέτασμα»! Μια στάλα Ιστορία τονώνει τη μνήμη…

ΤΩΡΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ

Σπάνε τζάμια και κεφάλια μαθητών, σταδιακά μπαίνουν και εργαζόμενοι στο παιχνίδι,  αλλά η Ευρώπη, καθεύδει, σαν τον Μητσοτάκη που ψάχνει και δεν ξέρει που θα σταματήσει, στο 40 στο 25, παρακάτω; Απολείπειν θεός…

ΥΓ. Τελευταία ελπίδα: ο Τραμπ να βάλει φωτιά στο Ιράν και στη Μ. Ανατολή, όπως υπόσχεται, και να γίνει κουλουβάχατα όλη η περιοχή. Και οι φοβισμένοι να αναζητήσουν σωτηρία στη χαμένη σταθερότητα. Ίδωμεν