Οι Κολομβιανοί μισθοφόροι αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες και πιο περιζήτητες ομάδες ιδιωτικών μαχητών παγκοσμίως, με τον ΟΗΕ να εκτιμά ότι περισσότεροι από 10.000 Κολομβιανοί έχουν στρατολογηθεί σε διάφορα μέτωπα τα τελευταία δέκα χρόνια. Δεκάδες χιλιάδες περισσότεροι μισθοφόροι από όλο τον κόσμο συμμετέχουν στην ουκρανική σύρραξη καθώς και σε άλλους πολέμους ανά την υφήλιο, και καθώς οι Πόλεμοι δι’ Αντιπροσώπων και οι συγκαλυμμένος ανταγωνισμός μεγάλων δυνάμεων εντείνεται, το επάγγελμα του «Στρατιώτη της Τύχης» δείχνει ότι έχει λαμπρό μέλλον στις συρράξεις του 21ου αιώνα.

Η παρουσία τους στην Ουκρανία

Το φαινόμενο της πλημμύρας των Κολομβιανών μισθοφόρων στην Ουκρανία οφείλεται κυρίως στις δεκαετίες εμφύλιου πολέμου της Κολομβίας ενάντια σε αντάρτες (FARC, ELN) και καρτέλ ναρκωτικών. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία χιλιάδων άρτια εκπαιδευμένων στρατιωτικών, οι οποίοι, μετά την αποστρατεία τους, βρίσκονται αντιμέτωποι με χαμηλές συντάξεις και έλλειψη οικονομικών προοπτικών στην πατρίδα τους.

Μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία το 2022, εκατοντάδες Κολομβιανοί πρώην στρατιώτες ταξίδεψαν στην Ουκρανία για να ενταχθούν στο πλευρό των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων (AFU), κυρίως μέσω της «Διεθνούς Λεγεώνας».

Η βασική κινητήριος δύναμη είναι οι απολαβές. Στην Ουκρανία, οι ξένοι μαχητές μπορούν να κερδίζουν από $3.000 έως και πάνω από $4.000 τον μήνα, ποσό πολλαπλάσιο από αυτό που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν στην Κολομβία.

Οι Κολομβιανοί έχουν υποστεί βαριές απώλειες στα πεδία των μαχών. Αρκετοί έχουν πέσει νεκροί ή έχουν αιχμαλωτιστεί από τις ρωσικές δυνάμεις. Ενδεικτικά, ρωσικά δικαστήρια έχουν επιβάλει πολυετείς ποινές κάθειρξης (π.χ. 13 έτη) σε Κολομβιανούς που συνελήφθησαν να πολεμούν για το Κίεβο.

Αναφορές κάνουν λόγο για «απάνθρωπες συνθήκες», δυσκολίες στην επικοινωνία λόγω γλώσσας, καθώς και για περιστατικά εσωτερικών συγκρούσεων και φίλιων πυρών μεταξύ ξένων μισθοφόρων και Ουκρανών στρατιωτών λόγω της έντασης και του χάους του πολέμου.

Narcos και Ουκρανία

Σύμφωνα με διεθνείς έρευνες (όπως των Financial Times και του Al Jazeera), εγκληματικές οργανώσεις και καρτέλ της Κολομβίας και του Μεξικού στέλνουν σκοπίμως μέλη τους στην Ουκρανία για να εκπαιδευτούν στον σύγχρονο πόλεμο.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία διεξάγεται πλέον σε τεράστιο βαθμό μέσω δρόνων (κυρίως FPV – First Person View). Τα καρτέλ στέλνουν άτομα να καταταγούν στη «Διεθνή Λεγεώνα» της Ουκρανίας με μοναδικό σκοπό να μάθουν πώς να χειρίζονται επιθετικούς δρόνους, πώς να αποφεύγουν τα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου (αντι-δρόνων) και πώς να οργανώνουν τακτικές πληροφοριών.

Μόλις ολοκληρώσουν τη “θητεία” τους ή αποκτήσουν την απαραίτητη εμπειρία, οι μαχητές αυτοί επιστρέφουν στη Λατινική Αμερική. Ήδη, οι αρχές στην Κολομβία και το Μεξικό (π.χ. στην περιοχή Σιναλόα) έχουν εντοπίσει και κατασχέσει δρόνους με τεχνολογία και τακτικές πανομοιότυπες με αυτές που χρησιμοποιούνται στα ουκρανικά μέτωπα, τα οποία χρησιμοποιούνται πλέον για επιθέσεις εναντίον του στρατού ή αντίπαλων συμμοριών.

Αναφορές (όπως της Washington Post) δείχνουν ότι τα μεξικανικά καρτέλ (π.χ. το Jalisco New Generation Cartel – CJNG) προσεγγίζουν επίσης Κολομβιανούς πρώην στρατιώτες που πολέμησαν στην Ουκρανία, προσφέροντάς τους χρυσά συμβόλαια για να ενταχθούν στις τάξεις τους ως ειδικοί στους δρόνους.

Η σχέση μεταξύ της ουκρανικής μαφίας και των κολομβιανών καρτέλ δεν ξεκίνησε με τον πόλεμο, αλλά έχει βαθιές ρίζες και βασίζεται σε δύο κύριους πυλώνες:

1. Το παγκόσμιο δίκτυο διακίνησης κοκαΐνης

Η ουκρανική μαφία θεωρείται εδώ και δεκαετίες ένας από τους κύριους λογιστικούς και διανεμητικούς βραχίονες στην Ευρώπη. Τα καρτέλ της Κολομβίας παράγουν την κοκαΐνη και οι ουκρανικές εγκληματικές οργανώσεις, έχοντας πρόσβαση σε μεγάλα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας (όπως η Οδησσός) αλλά και σε ευρωπαϊκά λιμάνια (Αμβέρσα, Ρότερνταμ), αναλαμβάνουν την εισαγωγή, την προστασία και τη χονδρική διανομή της στην Ευρώπη και τη Ρωσία.

2. Λαθρεμπόριο όπλων και «Ξέπλυμα»

Η στρατολόγηση για την Ουκρανία συχνά διευκολύνεται από ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας (PMC) με έδρες στο εξωτερικό, ορισμένες από τις οποίες λειτουργούν ως «γέφυρες» μεταξύ των καρτέλ και των εμπόλεμων ζωνών. Από την χαοτική ροή δυτικών όπλων στην Ουκρανία έχει δημιουργηθεί μια «μαύρη αγορά» από την οποία η ουκρανική μαφία προμηθεύει τα καρτέλ της Λατινικής Αμερικής με εξελιγμένο στρατιωτικό υλικό, ως αντάλλαγμα για ναρκωτικά ή μετρητά.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία λειτούργησε άθελά του ως ένας «επιταχυντής» για το οργανωμένο έγκλημα. Τα καρτέλ της Κολομβίας εκμεταλλεύονται τη σύγκρουση για να αναβαθμίσουν στρατιωτικά το προσωπικό τους, δημιουργώντας μια νέα γενιά «τεχνολογικά εξελιγμένων» εγκληματιών που αποτελεί πλέον άμεση απειλή για την ασφάλεια σε ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο.

Πού αλλού δραστηριοποιούνται στον κόσμο;

Η φήμη των Κολομβιανών ως πειθαρχημένων και έμπειρων μαχητών τούς έχει καταστήσει ελκυστικούς για ιδιωτικές εταιρείες ασφαλείας (PMC) και κυβερνήσεις σε διάφορα θερμά σημεία του πλανήτη:

Κατά την προηγούμενη δεκαετία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) προσέλαβαν εκατοντάδες Κολομβιανούς κομμάντος. Τους χρησιμοποίησαν τόσο για τη φρούρηση κρίσιμων υποδομών όσο και για να πολεμήσουν στην Υεμένη κατά των ανταρτών Χούθι.

Ιδιωτικές εταιρείες έχουν χρησιμοποιήσει Κολομβιανούς για αποστολές φύλαξης και ασφάλειας στο Ιράκ και το Αφγανιστάν.

Το πιο διαβόητο περιστατικό σημειώθηκε τον Ιούλιο του 2021, όταν μια ομάδα Κολομβιανών πρώην στρατιωτικών στρατολογήθηκε από ιδιωτική εταιρεία με έδρα το Μαϊάμι και εισέβαλε στην κατοικία του Προέδρου της Αϊτής, Ζοβενέλ Μοΐζ, δολοφονώντας τον. Πολλοί από αυτούς παραμένουν φυλακισμένοι στην Αϊτή ή έχουν εκδοθεί στις ΗΠΑ.

Η θέση του ΟΗΕ και των αρχών

Σύμφωνα με εκθέσεις της Ομάδας Εργασίας του ΟΗΕ για τη χρήση μισθοφόρων, η στρατολόγηση γίνεται συχνά μέσα από «γκρίζες» ή παράτυπες οδούς, καθιστώντας δύσκολο τον έλεγχο των ιδιωτικών εταιρειών.

Όταν οι μαχητές τραυματίζονται, αιχμαλωτίζονται ή πεθαίνουν, οι οικογένειές τους σπάνια λαμβάνουν τις αποζημιώσεις που τους είχαν υποσχεθεί, ενώ στερούνται νομικής υποστήριξης.

Η κυβέρνηση της Κολομβίας προσπαθεί να περιορίσει αυτή τη «διαρροή» στρατιωτικού δυναμικού, καθώς αμαυρώνει τη διεθνή εικόνα της χώρας και δημιουργεί δίκτυα παράνομης στρατολόγησης στο εσωτερικό της.

Μισθοφόροι στην Ουκρανία από άλλες χώρες

Στον πόλεμο της Ουκρανίας, η στρατολόγηση ξένων μαχητών έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις και από τις δύο πλευρές. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία των ουκρανικών αρχών, η Ρωσία έχει στρατολογήσει σχεδόν 46.000 ξένους υπηκόους από 151 διαφορετικές χώρες από την έναρξη της εισβολής το 2022, προκειμένου να επανδρώσει μονάδες εφόδου σε πόλεις και οχυρώσεις.

Η στρατολόγηση αυτή χωρίζεται σε δύο βασικά στρατόπεδα:

1. Χώρες από τις οποίες στρατολογεί η Ρωσία

Η Μόσχα χρησιμοποιεί ένα δίκτυο που συνδυάζει οικονομικές υποσχέσεις (μισθούς άνω των $2.000) και ρωσική υπηκοότητα. Οι βασικές περιοχές άντλησης μαχητών είναι:

• Κεντρική Ασία & Πρώην Σοβιετικές Χώρες: Είναι η μεγαλύτερη δεξαμενή της Ρωσίας. Χιλιάδες μετανάστες εργάτες από το Ουζμπεκιστάν, το Τατζικιστάν και την Κιργιζία στρατολογούνται με την υπόσχεση έκδοσης ρωσικού διαβατηρίου. Σημαντικός είναι και ο αριθμός εθελοντών από τη Λευκορωσία.
• Ασία:
  • Νεπάλ & Σρι Λάνκα: Από το Νεπάλ έχουν στρατολογηθεί χιλιάδες άνδρες (εκτιμάται ότι ξεπερνούν τους 1.500-15.000 κατά περιόδους), με την κυβέρνηση του Νεπάλ να έχει απαγορεύσει στους πολίτες της να ταξιδεύουν στη Ρωσία για εργασία λόγω των πολλών νεκρών. Αντίστοιχα δίκτυα έδρασαν και στη Σρι Λάνκα.
  • Ινδία & Κίνα: Δεκάδες πολίτες από την Ινδία και την Κίνα.
  • Βόρεια Κορέα: Πέρα από τους κλασσικούς μισθοφόρους, η Βόρεια Κορέα έχει αναπτύξει επίσημα τακτικά στρατεύματα (πάνω από 12.000–14.000 στρατιώτες) στο πλευρό των Ρώσων.
• Αφρική (Ραγδαία αύξηση): Η Ρωσία έχει εντείνει τις προσπάθειές της στην Αφρική, στρατολογώντας χιλιάδες μαχητές από περισσότερες από 36 χώρες. Οι κυριότερες είναι το Μπουρούντι, η Ζιμπάμπουε, η Σιέρα Λεόνε, το Κονγκό (ΛΔΚ), το Σουδάν, το Καμερούν, η Γκάνα και η Νιγηρία.
• Λατινική Αμερική: Εκτός από την Κολομβία, η Ρωσία έχει στρατολογήσει μεγάλο αριθμό ατόμων από την Κούβα (εκτιμάται σε χιλιάδες) και το Περού.
• Βαλκάνια: Παραδοσιακά, φιλορώσοι εθελοντές και μισθοφόροι στρατολογούνται από τη Σερβία.

2. Χώρες από τις οποίες στρατολογεί η Ουκρανία

Η Ουκρανία βασίζεται κυρίως στη «Διεθνή Λεγεώνα», η οποία αποτελεί επίσημο κομμάτι του στρατού της και έτσι καμουφλάρει την παρουσία των μισθοφόρων ως ξένων «εθελοντών». Εκεί κατατάσσονται κυρίως άτομα με προηγούμενη στρατιωτική εμπειρία από Δυτικούς στρατούς:

• Δυτικές Χώρες: Μεγάλος αριθμός εθελοντών προέρχεται από τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Φινλανδία και τις Βαλτικές χώρες.
• Γεωργία & «Λευκορωσία»: Η «Γεωργιανή Εθνική Λεγεώνα» και το Λευκορωσικό «Σύνταγμα Καστούς Καλινόφσκι» αποτελούνται από μισθοφόρους από την Γεωργία και την Λευκορωσία (μισθοφόροι που βαπτίζονται «Λευκορώσοι», για να δημιουργείται η εντύπωση ένοπλης αντίστασης στην Λευκορωσία).
• Λατινική Αμερική: Όπως αναφέρθηκε, οι Κολομβιανοί αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα σώματα ξένων μαχητών στην Ουκρανία.

Μισθοφόροι σε άλλες συγκρούσεις παγκοσμίως

Πέρα από την Ουκρανία, η αγορά των Ιδιωτικών Στρατιωτικών Εταιρειών (PMC) τροφοδοτείται σταθερά από συγκεκριμένες χώρες για άλλες διεθνείς κρίσεις:

1. Συρία: Σύριοι μισθοφόροι έχουν χρησιμοποιηθεί εκτενώς ως «αναλώσιμο» πεζικό σε διάφορα μέτωπα. Η Τουρκία τούς μετέφερε για να πολεμήσουν στη Λιβύη και στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ (Αζερμπαϊτζάν), ενώ η Ρωσία στρατολόγησε Σύριους για να φυλάσσουν εγκαταστάσεις ή να πολεμήσουν στην Αφρική και την Ουκρανία.
2. Σουδάν & Τσαντ: Λόγω των συνεχών εμφυλίων πολέμων στην περιοχή του Σαχέλ, χιλιάδες ένοπλοι λειτουργούν ως μισθοφόροι, μετακινούμενοι μεταξύ Σουδάν, Λιβύης και Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας, ανάλογα με το ποιος πληρώνει καλύτερα.
3. Νότια Αφρική & Ηνωμένο Βασίλειο: Αυτές οι χώρες διαθέτουν μακρά παράδοση στην παροχή στελεχών υψηλόβαθμης στρατιωτικής διοίκησης, στρατηγικού σχεδιασμού και ειδικών αποστολών. Νοτιοαφρικανοί και Βρετανοί πρώην κομμάντος εργάζονται σε ιδιωτικές εταιρείες ασφαλείας σε όλο τον κόσμο (π.χ. προστασία πλοίων από την πειρατεία στη Σομαλία, ασφάλεια πετρελαιοπηγών στη Νιγηρία ή επιχειρήσεις κατά ανταρτών στην υποσαχάρια Αφρική).
4. ΝΑΤΟ: Συχνά οι «μισθοφόροι» είναι στελέχη των ευρωπαϊκών στρατών (ΝΑΤΟ) που βρίσκονται σε κατάσταση ψεύτικης «αποστρατείας», ώστε οι Δυτικές κυβερνήσεις να ενισχύουν χωρίς να φαίνονται το καθεστώς του Κιέβου.

Το μέλλον του μισθοφορικού επαγγέλματος

Το μέλλον του μισθοφορικού επαγγέλματος προδιαγράφεται ως ένας από τους πιο ραγδαία αναπτυσσόμενους και μετασχηματιζόμενους κλάδους παγκοσμίως, καθώς οι Ιδιωτικές Στρατιωτικές Εταιρείες (PMC) μετατρέπονται από απλούς παρόχους ασφάλειας σε κεντρικούς γεωπολιτικούς παίκτες.

Η τάση δείχνει ότι ο «πόλεμος μέσω αντιπροσώπων» (Proxy Warfare) θα κυριαρχήσει, με τις κυβερνήσεις να βασίζονται όλο και περισσότερο σε ιδιώτες για να μειώσουν το πολιτικό κόστους των δικών τους απωλειών.

Οι βασικές τάσεις που θα διαμορφώσουν το μέλλον του κλάδου συνοψίζονται στα εξής:

1. Από τους «Στρατιώτες της Τύχης» (Soldier of Fortune) στους «εταιρικούς τεχνοκράτες»

Οι παραδοσιακοί μισθοφόροι της πρώτης γραμμής (όπως οι Κολομβιανοί ή οι Σύριοι πεζοί) θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται ως αναλώσιμο δυναμικό σε τοπικές συγκρούσεις, αλλά η πραγματική ανάπτυξη του κλάδου βρίσκεται στην υψηλή τεχνολογία. Οι μελλοντικές PMC θα στελεχώνονται από ειδικούς που παρέχουν:

• Χειρισμό Δρόνων και Αυτόνομων Συστημάτων: Διαχείριση μη επανδρωμένων αεροσκαφών και ρομποτικών συστημάτων στο πεδίο.
• Κυβερνοπόλεμο (Cyber Warfare): Ψηφιακές επιχειρήσεις σαμποτάζ, κατασκοπείας και προστασίας κρίσιμων υποδομών.
• Ανάλυση Δεδομένων & Τεχνητή Νοημοσύνη: Διαχείριση πληροφοριών μάχης σε πραγματικό χρόνο για λογαριασμό κρατών.

2. Νομιμοποίηση και ενσωμάτωση στον κρατικό μηχανισμό

Η εποχή που οι μισθοφόροι δρούσαν αποκλειστικά στη σκιά τελειώνει. Κράτη όπως η Ρωσία (μετά την αναδιοργάνωση της Wagner σε “Africa Corps” υπό τον απόλυτο έλεγχο του Υπουργείου Άμυνας), οι ΗΠΑ και οι μοναρχίες του Κόλπου ενσωματώνουν τις ιδιωτικές εταιρείες στην επίσημη εξωτερική τους πολιτική. Οι PMC προσφέρουν στις κυβερνήσεις το πλεονέκτημα της «εύλογης άρνησης» (plausible deniability): αν μια επιχείρηση αποτύχει ή διαπραχθούν εγκλήματα πολέμου, το κράτος μπορεί να αποποιηθεί την ευθύνη.

3. Παγκοσμιοποίηση της στρατολόγησης από τον αναπτυσσόμενο κόσμο

Το οικονομικό χάσμα μεταξύ αναπτυγμένων και αναπτυσσόμενων χωρών θα συνεχίσει να τροφοδοτεί τη δεξαμενή των μαχητών. Εταιρείες με έδρα τη Δύση, τη Ρωσία ή τη Μέση Ανατολή θα λειτουργούν ως «διεθνή γραφεία ευρείας εργασίας», στρατολογώντας άνδρες από τη Λατινική Αμερική, την Αφρική και την Ασία (όπου η φτώχεια και η ανεργία είναι υψηλές) για να πολεμήσουν ή να φυλάξουν εγκαταστάσεις σε τρίτες χώρες.

4. Το «γκρίζο» νομικό καθεστώς θα παραμείνει

Παρά τις προσπάθειες του ΟΗΕ και διεθνών οργανισμών για αυστηρότερο έλεγχο, η διεθνής νομοθεσία (όπως η Σύμβαση της Γενεύης) δυσκολεύεται να ακολουθήσει τις εξελίξεις. Οι ιδιωτικοί στρατοί θα συνεχίσουν να εκμεταλλεύονται νομικά παραθυράκια, αλλάζοντας έδρες και εταιρικά ονόματα μέσα σε λίγες ώρες, γεγονός που καθιστά τη λογοδοσία για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων εξαιρετικά δύσκολη.

Επίλογος

Ο ιδιωτικός πόλεμος δεν είναι πλέον μια περιθωριακή δραστηριότητα, αλλά μια χρυσοφόρος βιομηχανία. Στο μέλλον, τα όρια μεταξύ επίσημων κρατικών στρατών και ιδιωτικών επιχειρήσεων θα γίνουν ακόμα πιο θολά, μετατρέποντας την ασφάλεια και τον πόλεμο σε προϊόντα που απλώς αγοράζονται από τον υψηλότερο πλειοδότη.

hellenicdefence.info

Γράφει ο Κωνσταντίνος Γρίβας

Μια καινοφανής γεωπολιτική πραγματικότητα στην Ιστορία: Στη συζήτηση για τη μεταμόρφωση του διεθνούς συστήματος, ο Ινδοαμερικανός καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Amitav Acharya, έχει προτείνει σε άρθρο του (δημοσιεύτηκε το 2017) μια νέα έννοια, τον “multiplex κόσμο”. Στο άρθρο του “After Liberal Hegemony: The Advent of a Multiplex World Order” υποστηρίζει ότι η υποχώρηση της αμερικανοκεντρικής τάξης δεν συνεπάγεται απλώς επιστροφή στην παλαιά πολυπολικότητα, αλλά την ανάδυση ενός νέου κόσμου.

Ο αντιναύαρχος ε.α. στη «Ναυτεμπορική» για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, την ηλεκτρική διασύνδεση, τις Belharra και την «Ασπίδα του Αχιλλέα».

Την ανάγκη η Ελλάδα να προλαμβάνει τις τουρκικές κινήσεις αντί να αντιδρά εκ των υστέρων υπογράμμισε ο αντιναύαρχος ε.α. Γιάννης Εγκολφόπουλος, σε παρέμβασή του στη «Ναυτεμπορική». Με αιχμή τις εξελίξεις στη Λιβύη και το τουρκολιβυκό μνημόνιο, άσκησε κριτική στους χειρισμούς της ελληνικής διπλωματίας, ενώ αναφέρθηκε στην ενίσχυση του Πολεμικού Ναυτικού και στον σχεδιασμό της «Ασπίδας του Αχιλλέα».

«Τρέχουμε από πίσω», ανέφερε χαρακτηριστικά, ζητώντας από τον πρωθυπουργό να εξετάσει τι δεν λειτούργησε σωστά στην ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών. Παράλληλα, αποτίμησε θετικά την ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στα Ηνωμένα Έθνη και την παρουσίαση χαρτών για τις τουρκικές διεκδικήσεις. Ξεκαθάρισε, ωστόσο, ότι οι θετικές διπλωματικές παρεμβάσεις δεν αναιρούν την ανάγκη έγκαιρης δράσης.

Το τουρκολιβυκό μνημόνιο και η ευρύτερη στόχευση της Άγκυρας

Ο κ. Εγκολφόπουλος υποστήριξε ότι η τουρκική επιδίωξη στη Λιβύη υπερβαίνει τη διαφορά για τις θαλάσσιες ζώνες. Κατά την εκτίμησή του, συνδέεται με την προσπάθεια της Άγκυρας να ενισχύσει την παρουσία της στην περιοχή του Σαχέλ και να αποκτήσει πρόσθετα μέσα πίεσης στην Ανατολική Μεσόγειο.

Στο πλαίσιο αυτό, συνέδεσε την τουρκική δραστηριότητα με τον κίνδυνο εργαλειοποίησης μεταναστευτικών ροών προς την Κρήτη. Διατύπωσε επίσης ισχυρισμούς για αξιοποίηση δικτύων που συνδέονται με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Πρόκειται για τη δική του ανάλυση, χωρίς να παρατίθενται στην παρέμβαση τεκμήρια που να επιβεβαιώνουν αυτές τις συνδέσεις.

Αμφισβήτησε, παράλληλα, την τουρκική επιχειρηματολογία ότι η Άγκυρα δεν αμφισβητεί την κυριαρχία των ελληνικών νησιών, αλλά την επήρειά τους στις θαλάσσιες ζώνες. Όπως υποστήριξε, οι τουρκικές διεκδικήσεις παρακάμπτουν την παρουσία των νησιών και θίγουν ελληνικά δικαιώματα.

«Θα ενημερωθεί από τη NAVTEX»

Για την ηλεκτρική διασύνδεση, ο αντιναύαρχος ε.α. εμφανίστηκε κατηγορηματικός απέναντι στην απαίτηση της Τουρκίας για ιδιαίτερη ενημέρωση.

«Θα ενημερωθεί από τη NAVTEX», είπε αναφερόμενος στον Χακάν Φιντάν. Υποστήριξε ότι η σχετική ναυτιλιακή αναγγελία αποτελεί τον προβλεπόμενο τρόπο ενημέρωσης για τις εργασίες και προειδοποίησε κατά οποιουδήποτε χειρισμού θα μπορούσε, κατά την άποψή του, να εκληφθεί ως αποδοχή τουρκικού ρόλου στην περιοχή.

Στο ίδιο πνεύμα, τόνισε ότι το ουσιαστικό ερώτημα για την Αθήνα είναι τι κάνει ώστε να προλαβαίνει τις εξελίξεις και να προστατεύει τα συμφέροντά της.

Οι Belharra και η δυνατότητα πλήγματος σε μεγάλο βάθος

Στο αμυντικό σκέλος, ο κ. Εγκολφόπουλος παρουσίασε τις νέες φρεγάτες Belharra ως σημαντικό παράγοντα ενίσχυσης της ελληνικής αποτροπής. Αναφέρθηκε σε διαδοχικές βελτιώσεις στη διαμόρφωσή τους και στην προοπτική αναβάθμισης των προηγούμενων πλοίων.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην προοπτική εξοπλισμού τους με πυραύλους cruise, για τους οποίους ανέφερε εμβέλεια 1.500 χιλιομέτρων. Κατά την τοποθέτησή του, η δυνατότητα αυτή θα προσέδιδε στο Πολεμικό Ναυτικό ικανότητα πλήγματος σε μεγάλο βάθος και πρόσθετο στρατηγικό βάρος.

Συνέδεσε επίσης τα προηγμένα αντιαεροπορικά συστήματα των πλοίων με τον ευρύτερο σχεδιασμό της «Ασπίδας του Αχιλλέα».

Έμφαση στην ελληνική συμμετοχή στην «Ασπίδα του Αχιλλέα»

Ο αντιναύαρχος ε.α. υποστήριξε ότι η «Ασπίδα του Αχιλλέα» σχεδιάστηκε από Έλληνες αξιωματικούς και ότι η υλοποίησή της στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε ελληνικές εταιρείες, αναφέροντας ποσοστό 80% έως 85%.

Διευκρίνισε ότι, σύμφωνα με την ενημέρωσή του, η ισραηλινή συνδρομή αφορά την προμήθεια συγκεκριμένων συστημάτων και την υποστήριξη της διασύνδεσής τους. Επέμεινε ότι πρέπει να αναδειχθούν η τεχνογνωσία των ελληνικών επιχειρήσεων και η συμβολή των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων.

Κλείνοντας, υπερασπίστηκε την κριτική που ασκεί στους χειρισμούς των εθνικών θεμάτων. Όπως τόνισε, στόχος της είναι η συνεισφορά στην προάσπιση των ελληνικών συμφερόντων, ανεξάρτητα από την εκάστοτε κυβέρνηση.