Αναλύσεις
Οικονομική παγίδα για Πακιστάν και Κίνα ο διάδρομος CPEC – Το χρέος, το λιμάνι Γκουαντάρ και το γεωπολιτικό αδιέξοδο του Πεκίνου
Από εμβληματικό έργο οικονομικής ανάπτυξης και γεωπολιτικής αναβάθμισης, ο Οικονομικός Διάδρομος Κίνας–Πακιστάν (CPEC) εξελίσσεται σε πηγή σοβαρών οικονομικών και στρατηγικών προβλημάτων για τις δύο χώρες. Το Ισλαμαμπάνγκ βρίσκεται αντιμέτωπο με αυξανόμενες οικονομικές υποχρεώσεις, ενώ το Πεκίνο προβληματίζεται για τις χαμηλές αποδόσεις των επενδύσεών του, τις καθυστερήσεις και τις απειλές ασφαλείας. Στο επίκεντρο βρίσκεται το στρατηγικής σημασίας λιμάνι Γκουαντάρ, το οποίο απέχει ακόμη από τις αρχικές φιλοδοξίες της Κίνας για πρόσβαση στην Αραβική Θάλασσα και τον δυτικό Ινδικό Ωκεανό.
Περισσότερο από μία δεκαετία μετά την έναρξη του CPEC, το μεγαλεπήβολο πρόγραμμα, που παρουσιάστηκε ως ένας από τους βασικούς πυλώνες της κινεζικής πρωτοβουλίας «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» (Belt and Road Initiative – BRI), δέχεται ολοένα εντονότερη κριτική για την οικονομική αποτελεσματικότητα και τη βιωσιμότητά του.
Το αρχικό επενδυτικό σχέδιο, ύψους περίπου 46 δισεκατομμυρίων δολαρίων, φιλοδοξούσε να μεταμορφώσει τις υποδομές του Πακιστάν, να αντιμετωπίσει τις ενεργειακές ελλείψεις και να συνδέσει οικονομικά τη δυτική Κίνα με τις θαλάσσιες εμπορικές οδούς της Μέσης Ανατολής.
Παρά την κατασκευή σημαντικών ενεργειακών και μεταφορικών υποδομών, η συνολική οικονομική μεταμόρφωση που είχε υποσχεθεί το πρόγραμμα δεν έχει πραγματοποιηθεί στον αναμενόμενο βαθμό. Πρόσφατη μελέτη του Institute for Security and Development Policy επισημαίνει ότι η πρώτη φάση του CPEC δημιούργησε υποδομές, αλλά ταυτόχρονα ενίσχυσε την οικονομική εξάρτηση του Πακιστάν από την Κίνα.
Ο λογαριασμός των 543 δισ. ρουπιών και η ενεργειακή κρίση
Ιδιαίτερα επιβαρυμένη εμφανίζεται η κατάσταση στον ενεργειακό τομέα, όπου οι επενδύσεις του CPEC είχαν παρουσιαστεί ως λύση στα χρόνια προβλήματα ηλεκτροδότησης του Πακιστάν.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της πακιστανικής οικονομικής εφημερίδας Business Recorder, οι ανεξόφλητες υποχρεώσεις που σχετίζονται με μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας του CPEC είχαν φτάσει τα 543 δισεκατομμύρια πακιστανικές ρουπίες στα τέλη Φεβρουαρίου 2026. Την ίδια περίοδο, το συνολικό κυκλικό χρέος του ενεργειακού τομέα προσέγγιζε τα 1,9 τρισεκατομμύρια ρουπίες.
Η κυβέρνηση του Πακιστάν έχει επιδιώξει την αναδιαπραγμάτευση των οικονομικών όρων με κινεζικές εταιρείες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, επιζητώντας ελαφρύνσεις και αναδιάρθρωση των σχετικών υποχρεώσεων.
Ωστόσο, η ανταπόκριση δεν έχει αποδώσει τα επιθυμητά αποτελέσματα.
Ο Πακιστανός υπουργός Ενέργειας, Σαρντάρ Αουάις Χαν Λεγκάρι, παραδέχθηκε τον Ιούνιο του 2026 ότι οι συνομιλίες με τους Κινέζους παραγωγούς ηλεκτρικής ενέργειας δεν είχαν οδηγήσει σε επαρκείς παραχωρήσεις. Όπως ανέφερε, οι προσπάθειες αναδιάρθρωσης των οφειλών δεν είχαν παρουσιάσει ουσιαστική πρόοδο.
Η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει μια βασική αντίφαση του CPEC: οι μεγάλες επενδύσεις σε ενεργειακές υποδομές δεν συνοδεύτηκαν από αντίστοιχη επίλυση των οικονομικών δυσλειτουργιών του πακιστανικού συστήματος ηλεκτρικής ενέργειας.
Οι επικρίσεις στο εσωτερικό του Πακιστάν
Η δυσαρέσκεια για τα αποτελέσματα του CPEC εκφράζεται πλέον και από πρόσωπα που έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην οικονομική διοίκηση της χώρας.
Ο πρώην επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Εσόδων του Πακιστάν, Σαμπάρ Ζαΐντι, έχει ασκήσει σφοδρή κριτική στο πρόγραμμα, υποστηρίζοντας ότι οι προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν για την οικονομική του συνεισφορά αποδείχθηκαν υπερβολικές.
Σε δηλώσεις του, οι οποίες αναπαράχθηκαν σε σχετικά δημοσιεύματα, υποστήριξε ότι είχε εξαρχής αντιταχθεί στο CPEC, χαρακτηρίζοντάς το αποτυχημένη επιλογή που επιβάρυνε την πακιστανική οικονομία.
Οι επικριτές του προγράμματος υποστηρίζουν ότι αρκετά έργα χαρακτηρίστηκαν από υψηλό κόστος, ανεπαρκή εμπορική αξιοποίηση και περιορισμένη συμβολή στην ανάπτυξη ανταγωνιστικής βιομηχανικής παραγωγής.
Ιδιαίτερα προβληματική θεωρείται η αδυναμία των επενδύσεων να δημιουργήσουν επαρκείς εξαγωγικές δραστηριότητες και νέες πηγές συναλλάγματος, ώστε να δικαιολογούνται οι μακροχρόνιες χρηματοδοτικές δεσμεύσεις.
Παράλληλα, ζητήματα διαφάνειας στις χρηματοδοτικές συμφωνίες δυσχεραίνουν την πλήρη αποτίμηση του συνολικού κόστους και των πραγματικών οικονομικών αποδόσεων των έργων.
Γκουαντάρ: Το στρατηγικό λιμάνι που δεν δικαίωσε τις προσδοκίες
Το μεγαλύτερο πρόβλημα για το Πεκίνο εντοπίζεται στο λιμάνι Γκουαντάρ, στην επαρχία Μπαλουχιστάν του Πακιστάν, το οποίο είχε χαρακτηριστεί ως το σημαντικότερο στρατηγικό έργο του οικονομικού διαδρόμου.
Η γεωγραφική του θέση, κοντά στις θαλάσσιες διαδρομές που συνδέουν τον Περσικό Κόλπο με την Αραβική Θάλασσα, προσφέρει στην Κίνα τη δυνατότητα να αναπτύξει έναν εναλλακτικό εμπορικό και ενεργειακό διάδρομο προς τη δυτική επικράτειά της.
Ωστόσο, η εμπορική δραστηριότητα του λιμανιού παραμένει περιορισμένη σε σχέση με τις αρχικές φιλοδοξίες.
Ενδεικτικά, σύμφωνα με ακαδημαϊκή μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο του 2026, το οικονομικό έτος 2024–2025 το Γκουαντάρ διακίνησε περίπου 62.000 τόνους φορτίου, που αντιστοιχούσαν μόλις στο 0,06% της συνολικής θαλάσσιας εμπορευματικής κίνησης του Πακιστάν.
Στην ίδια περίοδο, το λιμάνι εξυπηρέτησε μόλις 20 προσεγγίσεις πλοίων, έναντι 1.763 στο Καράτσι και 779 στο Port Qasim.
Η περιορισμένη συνδεσιμότητα με το εσωτερικό της χώρας, η ανεπαρκής ανάπτυξη βιομηχανικών δραστηριοτήτων, οι καθυστερήσεις στα έργα και τα προβλήματα βασικών υποδομών έχουν εμποδίσει τη δημιουργία του οικονομικού οικοσυστήματος που είχε σχεδιαστεί γύρω από το λιμάνι.
Παρά τις περιόδους αυξημένης διακίνησης φορτίων, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια περιφερειακών κρίσεων, η εμπορική αξιοποίηση του Γκουαντάρ εξακολουθεί να απέχει από τις προσδοκίες.
Οι επιθέσεις στο Μπαλουχιστάν και η ανησυχία του Πεκίνου
Στις οικονομικές δυσκολίες προστίθεται το σοβαρό πρόβλημα ασφάλειας στην επαρχία Μπαλουχιστάν, όπου έχουν καταγραφεί επανειλημμένες επιθέσεις εναντίον κινεζικών συμφερόντων, εργαζομένων και υποδομών.
Οι επιθέσεις ένοπλων αυτονομιστικών οργανώσεων, σε συνδυασμό με τη γενικότερη αστάθεια στην περιοχή, έχουν αυξήσει το κόστος προστασίας των έργων και αποθαρρύνει νέες επενδύσεις.
Για την Κίνα, το πρόβλημα ξεπερνά τις οικονομικές απώλειες. Η προστασία των υπηκόων της και των επενδύσεών της αποτελεί πλέον κρίσιμο ζήτημα στις διμερείς σχέσεις με το Πακιστάν.
Η κινεζική ηγεσία έχει επανειλημμένα ζητήσει αποτελεσματικότερα μέτρα προστασίας, ενώ το Ισλαμαμπάντ έχει δεσμευθεί να ενισχύσει την ασφάλεια των κινεζικών έργων και του προσωπικού.
Το γεωπολιτικό διακύβευμα για την Κίνα
Η σημασία του CPEC δεν περιορίζεται στην οικονομική συνεργασία Πεκίνου και Ισλαμαμπάντ.
Ο διάδρομος αποτελεί βασικό στοιχείο της κινεζικής στρατηγικής για τη σύνδεση της επαρχίας Σιντζιάνγκ με τον Ινδικό Ωκεανό, μέσω χερσαίων μεταφορικών δικτύων και του λιμανιού Γκουαντάρ.
Μια λειτουργική σύνδεση θα μπορούσε να προσφέρει στην Κίνα πρόσθετες επιλογές για τη διακίνηση εμπορευμάτων και ενεργειακών πόρων, ενισχύοντας την παρουσία της σε μια περιοχή ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας.
Παράλληλα, θα υποστήριζε τη μακροπρόθεσμη προσπάθεια του Πεκίνου να περιορίσει μέρος της εξάρτησής του από παραδοσιακές θαλάσσιες διαδρομές. Αυτό, πάντως, δεν σημαίνει ότι ο χερσαίος διάδρομος μπορεί εύκολα να αντικαταστήσει τη μαζική και οικονομικά αποδοτικότερη μεταφορά φορτίων διά θαλάσσης.
Η περιορισμένη εμπορική απόδοση του Γκουαντάρ, σε συνδυασμό με τις απειλές ασφαλείας, δυσχεραίνει την υλοποίηση των κινεζικών σχεδιασμών.
Το Πεκίνο επιμένει στη δεύτερη φάση του CPEC
Παρά τις δυσκολίες, το πρόγραμμα δεν έχει εγκαταλειφθεί.
Κίνα και Πακιστάν έχουν προχωρήσει στον σχεδιασμό της δεύτερης φάσης, γνωστής ως CPEC 2.0, δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στη βιομηχανική συνεργασία, την καινοτομία, την αγροτική ανάπτυξη και τις περιφερειακές διασυνδέσεις.
Η νέα αυτή προσέγγιση αποσκοπεί στη μετάβαση από την κατασκευή μεγάλων υποδομών στη δημιουργία παραγωγικών δραστηριοτήτων που θα μπορούσαν να στηρίξουν μακροπρόθεσμα την οικονομία του Πακιστάν.
Τον Μάιο του 2026, οι δύο χώρες επαναβεβαίωσαν την πρόθεσή τους να προχωρήσουν στην ανάπτυξη του οικονομικού διαδρόμου και να μετατρέψουν το Γκουαντάρ σε περιφερειακό κόμβο συνδεσιμότητας.
Ωστόσο, η συνέχιση της συνεργασίας δεν αναιρεί τα προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί.
Η εξέλιξη του CPEC αποτελεί πλέον δοκιμασία τόσο για την οικονομική αντοχή του Πακιστάν όσο και για την αποτελεσματικότητα της κινεζικής στρατηγικής επενδύσεων στο εξωτερικό.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο το Πεκίνο και το Ισλαμαμπάντ θα καταφέρουν να μετατρέψουν τις ήδη κατασκευασμένες υποδομές σε παραγωγική δραστηριότητα, εμπορικές συναλλαγές και βιώσιμα έσοδα.
Διαφορετικά, ένα από τα πιο φιλόδοξα έργα της πρωτοβουλίας Belt and Road κινδυνεύει να παραμείνει χαρακτηριστικό παράδειγμα της απόστασης ανάμεσα στους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς και την οικονομική πραγματικότητα.
GEOPOLITICO
Η Ινδία χτίζει ναυπηγική συμμαχία με τη Νότια Κορέα απέναντι στην Κίνα – Επένδυση 4 δισ. δολαρίων και σχέδιο κυριαρχίας στον Ινδικό Ωκεανό
Η Ινδία επιχειρεί να περιορίσει την εξάρτησή της από την Κίνα και να ενισχύσει τη ναυπηγική της βιομηχανία, στρεφόμενη στη Νότια Κορέα για επενδύσεις, τεχνογνωσία και κατασκευή νέων υποδομών. Στο επίκεντρο βρίσκεται ένα φιλόδοξο σχέδιο δημιουργίας ναυπηγείου αξίας 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο κρατίδιο Ταμίλ Ναντού, με τη συμμετοχή της HD Hyundai. Η συνεργασία εντάσσεται στη στρατηγική του Νέου Δελχί για ενίσχυση της ναυτικής του ισχύος και περιορισμό της κινεζικής επιρροής στον Ινδικό Ωκεανό.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της νοτιοκορεατικής Korea JoongAng Daily, στις 16 Νοεμβρίου 2026, η Ινδία επιδιώκει να αξιοποιήσει την τεχνολογική υπεροχή των νοτιοκορεατικών ναυπηγείων για να δημιουργήσει μια ανταγωνιστική εγχώρια ναυπηγική βιομηχανία.
Η προσέγγιση εξυπηρετεί και τις δύο πλευρές. Το Νέο Δελχί αναζητά εναλλακτικές απέναντι στην Κίνα, ενώ οι νοτιοκορεατικές εταιρείες επιδιώκουν νέες παραγωγικές βάσεις στο εξωτερικό, καθώς η εγχώρια δυναμικότητά τους βρίσκεται κοντά στα όριά της και ο ανταγωνισμός από τα κινεζικά ναυπηγεία εντείνεται.
Η επένδυση των 4 δισ. δολαρίων στο Ταμίλ Ναντού
Το σημαντικότερο σχέδιο αφορά την ανάπτυξη ναυπηγικής μονάδας στην πόλη Τουτουκούτι (Thoothukudi), κοντά στο νοτιότερο άκρο της Ινδίας.
Η HD Hyundai σχεδιάζει την κατασκευή ναυπηγείου ύψους περίπου 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, σε συνεργασία με ινδικούς κρατικούς φορείς.
Η εγκατάσταση προβλέπεται να διαθέτει ετήσια παραγωγική ικανότητα περίπου 2,5 εκατομμυρίων κόρων ολικής χωρητικότητας (GT), ποσότητα που αντιστοιχεί σε περισσότερο από το μισό της παραγωγικής δυναμικότητας την οποία επιδιώκει να αποκτήσει συνολικά η Ινδία έως το 2047.
Η νοτιοκορεατική εταιρεία σχεδιάζει να διαχειρίζεται το ναυπηγείο μέσω κοινοπραξίας, στην οποία επιδιώκει να διατηρεί συμμετοχή τουλάχιστον 60%.
Κατά τη συνάντηση του Ινδού υπουργού Λιμένων, Ναυτιλίας και Υδάτινων Οδών, Σαρμπανάντα Σονοβάλ, με τον πρόεδρο της HD Hyundai, Τσουνγκ Κι-σουν, στις 28 Οκτωβρίου, συμφωνήθηκε η ολοκλήρωση αναλυτικής μελέτης του έργου εντός έξι μηνών.
Η μελέτη αναμένεται να αποσαφηνίσει το κόστος, το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης, την παραγωγική δυναμικότητα και τη συμμετοχή των επενδυτών.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις που επικαλείται το δημοσίευμα, η κρατική και περιφερειακή χρηματοδοτική υποστήριξη μπορεί να καλύψει το 45% έως 47% του συνολικού κόστους, περιορίζοντας την άμεση οικονομική επιβάρυνση της HD Hyundai σε περίπου 2,2 δισεκατομμύρια δολάρια.
Η Κίνα κυριαρχεί στις ναυπηγήσεις – Η Ινδία θέλει να αλλάξει τους συσχετισμούς
Η κινεζική κυριαρχία αποτελεί βασικό κίνητρο της ινδικής πρωτοβουλίας.
Σύμφωνα με στοιχεία της Clarksons Research που παραθέτει η νοτιοκορεατική εφημερίδα, Κίνα, Νότια Κορέα και Ιαπωνία συγκέντρωναν το 2024 περίπου το 93% της παγκόσμιας ναυπηγικής δραστηριότητας.
Στις νέες παραγγελίες πλοίων του 2025, τα κινεζικά ναυπηγεία απέσπασαν το 63% της παγκόσμιας αγοράς, έναντι 21% των νοτιοκορεατικών.
Η Ινδία, αντίθετα, βρίσκεται στη 12η θέση της παγκόσμιας ναυπηγικής κατάταξης, παρά το τεράστιο μέγεθος της οικονομίας της και τη γεωγραφική της θέση στον Ινδικό Ωκεανό.
Η κυβέρνηση του Νέου Δελχί έχει θέσει ως στρατηγικό στόχο την είσοδο της χώρας στην πρώτη πεντάδα των μεγαλύτερων ναυπηγικών δυνάμεων μέχρι το 2047.
Για τον σκοπό αυτό, τον Σεπτέμβριο του 2025 ενέκρινε χρηματοδοτικό πακέτο 697,3 δισεκατομμυρίων ρουπιών, περίπου 7,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων, με στόχο την αύξηση της ετήσιας ναυπηγικής δυναμικότητας στα 4,5 εκατομμύρια GT.
Παράλληλα, κρατικοί φορείς σχεδιάζουν την παραγγελία 437 πλοίων, συνολικής αξίας περίπου 2,2 τρισεκατομμυρίων ρουπιών.
Η μεγάλη εξάρτηση της Ινδίας από ξένα πλοία
Η ανάπτυξη εγχώριας ναυπηγικής βιομηχανίας αποτελεί και οικονομική αναγκαιότητα.
Περίπου το 95% του εμπορίου της Ινδίας, με βάση τον όγκο των μεταφερόμενων φορτίων, πραγματοποιείται διά θαλάσσης.
Ωστόσο, η χώρα δαπανά σχεδόν 75 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για τη χρησιμοποίηση ξένων πλοίων.
Σύμφωνα με στοιχεία του Baltic and International Maritime Council (BIMCO), την 1η Σεπτεμβρίου 2026 τα ινδικά ναυπηγεία αντιπροσώπευαν μόλις το 0,5% του παγκόσμιου βιβλίου παραγγελιών.
Η περιορισμένη παραγωγική τους ικανότητα αποτυπώνεται και στα στοιχεία του οικονομικού έτους που ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 2025. Τα ινδικά ναυπηγεία παρέδωσαν πλοία συνολικής χωρητικότητας περίπου 65.000 τόνων νεκρού βάρους (DWT), μέγεθος που αντιστοιχεί περίπου στο ένα πέμπτο της χωρητικότητας ενός μεγάλου πετρελαιοφόρου.
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στις υποδομές, αλλά επεκτείνεται στην παραγωγικότητα και την τεχνογνωσία.
Σύμφωνα με τον αναλυτή Χαν Σουνγκ-χαν της SK Securities, μια εργασία που απαιτεί μόλις 10 έως 15 ανθρωποώρες σε νοτιοκορεατικό ναυπηγείο μπορεί να χρειάζεται 150 έως 180 ανθρωποώρες στην Ινδία.
Η διαφορά αναδεικνύει τις δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει το Νέο Δελχί στην προσπάθεια δημιουργίας μιας διεθνώς ανταγωνιστικής βιομηχανίας.
Γιατί η Ινδία επιλέγει τη Νότια Κορέα και όχι την Κίνα
Η επιλογή των νοτιοκορεατικών εταιρειών συνδέεται άμεσα με τη γεωπολιτική αντιπαράθεση Ινδίας και Κίνας.
Παρά την πρόσφατη προσέγγιση των δύο ασιατικών δυνάμεων, οι συνοριακές διαφορές και η μεταξύ τους στρατηγική δυσπιστία εξακολουθούν να επηρεάζουν τις αποφάσεις του Νέου Δελχί.
Ο Κιμ Κιουνγκ-χουν, επικεφαλής της ομάδας Ινδίας και Νότιας Ασίας στο Korea Institute for International Economic Policy, επισημαίνει ότι η Ινδία αποφεύγει τη συνεργασία με την Κίνα σε στρατηγικούς βιομηχανικούς τομείς.
Όπως εξηγεί, η χρηματοδότηση κινεζικών ναυπηγείων μέσω ινδικών κρατικών επιδοτήσεων θα ήταν πολιτικά αδιανόητη.
Η Ιαπωνία αποτελεί μία ακόμη πιθανή επιλογή, ωστόσο τα ιαπωνικά ναυπηγεία έχουν στραφεί περισσότερο σε εξειδικευμένες κατηγορίες πλοίων. Αντίθετα, η Νότια Κορέα διαθέτει σημαντική τεχνογνωσία στην κατασκευή μεγάλων πετρελαιοφόρων και πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων, κατηγορίες στις οποίες θέλει να επενδύσει η Ινδία.
Έτσι, η Σεούλ αναδεικνύεται στον καταλληλότερο βιομηχανικό εταίρο για την υλοποίηση των ινδικών σχεδιασμών.
Samsung και Hanwha μπαίνουν στο παιχνίδι
Η HD Hyundai δεν είναι η μοναδική νοτιοκορεατική εταιρεία που ενδιαφέρεται για την ινδική αγορά.
Η Samsung Heavy Industries έχει επιλέξει διαφορετικό μοντέλο συνεργασίας, παρέχοντας τεχνογνωσία σε υφιστάμενο ινδικό ναυπηγείο, αντί να δημιουργήσει νέα εγκατάσταση.
Τον Σεπτέμβριο του 2025 υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με τη Swan Defence and Heavy Industries.
Η ινδική εταιρεία κατέθεσε τον Οκτώβριο του 2026 τη χαμηλότερη προσφορά σε διαγωνισμό για την κατασκευή έως τεσσάρων δεξαμενόπλοιων μεταφοράς πετρελαϊκών προϊόντων, για κοινοπραξία υπό την κρατική Shipping Corporation of India.
Η προσφορά της ήταν χαμηλότερη από εκείνη του Cochin Shipyard, το οποίο υποστηρίζεται από την HD Hyundai. Ωστόσο, η ανάθεση δεν είχε ακόμη οριστικοποιηθεί.
Παράλληλα, η Hanwha Ocean έχει πραγματοποιήσει επαφές με το κρατικό Hindustan Shipyard για συνεργασία στον σχεδιασμό πλοίων.
Η δραστηριοποίηση των τριών μεγάλων νοτιοκορεατικών ναυπηγικών ομίλων δείχνει ότι η ινδική αγορά αντιμετωπίζεται ως σημαντική ευκαιρία διεθνούς επέκτασης.
Ο ανταγωνισμός με την Κίνα και τα συμφέροντα της Σεούλ
Για τις νοτιοκορεατικές επιχειρήσεις, η συνεργασία με την Ινδία αποτελεί απάντηση στον αυξανόμενο ανταγωνισμό των κινεζικών ναυπηγείων.
Οι παραγωγικές μονάδες της Νότιας Κορέας λειτουργούν ήδη με υψηλή πληρότητα, ενώ το ανεκτέλεστο υπόλοιπο παραγγελιών εκτείνεται σε ορίζοντα τριών έως πέντε ετών.
Η δημιουργία νέων παραγωγικών βάσεων σε χώρες με χαμηλότερο εργατικό κόστος προσφέρει δυνατότητες αύξησης της παραγωγής και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας.
Η HD Hyundai διαθέτει ήδη παραγωγική παρουσία στο Βιετνάμ και στις Φιλιππίνες. Εφόσον υλοποιηθεί το σχέδιο του Ταμίλ Ναντού, η Ινδία θα αποτελέσει την τρίτη διεθνή ναυπηγική βάση της.
Επιπλέον, μεγάλο μέρος του ινδικού εμπορικού στόλου χρειάζεται ανανέωση. Από τα 1.592 πλοία της χώρας, σχεδόν τα μισά έχουν ηλικία άνω των 20 ετών, δημιουργώντας σημαντική δυνητική ζήτηση για νέες ναυπηγήσεις.
Τα εμπόδια: Πολιτική αστάθεια, επιδοτήσεις και αντιδράσεις
Παρά τις φιλόδοξες ανακοινώσεις, η επιτυχία των σχεδίων δεν θεωρείται δεδομένη.
Οι συμφωνίες παραμένουν σε μεγάλο βαθμό μη δεσμευτικές, ενώ κρίσιμες λεπτομέρειες σχετικά με τη χρηματοδότηση, τη συμμετοχή των εταιρειών και το χρονοδιάγραμμα κατασκευής δεν έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί.
Η δημιουργία του νέου ναυπηγείου εκτιμάται ότι θα απαιτήσει τέσσερα έως πέντε χρόνια.
Στο μεταξύ, το Νέο Δελχί και οι αρχές του Ταμίλ Ναντού πρέπει να εξασφαλίσουν τη γη, τη χρηματοδότηση, τις αναγκαίες υποδομές και επαρκείς παραγγελίες πλοίων.
Πρόσθετη δυσκολία αποτελεί το γεγονός ότι οι κρατικές επιδοτήσεις της Ινδίας για τη ναυπηγική βιομηχανία προβλέπεται να ισχύουν έως τον Μάρτιο του 2036.
Εάν το ναυπηγείο ολοκληρωθεί περίπου το 2031, θα απομένουν μόλις πέντε χρόνια χρηματοδοτικής υποστήριξης με βάση το σημερινό καθεστώς.
Υπάρχουν επίσης τοπικές αντιδράσεις από παραγωγούς αλατιού στην περιοχή όπου σχεδιάζεται η εγκατάσταση. Οι συγκεκριμένοι παραγωγοί εκφράζουν φόβους ότι η παραχώρηση εκτάσεων για το ναυπηγείο θα απειλήσει δραστηριότητες από τις οποίες εξαρτώνται οικογένειες επί πολλές γενιές.
Οι πολιτικές αλλαγές στην τοπική κυβέρνηση του Ταμίλ Ναντού, σε συνδυασμό με το ενδιαφέρον του γειτονικού κρατιδίου Άντρα Πραντές να προσελκύσει την επένδυση, προσθέτουν έναν ακόμη παράγοντα αβεβαιότητας.
Μια νέα βιομηχανική συμμαχία στον Ινδοειρηνικό
Η συνεργασία Ινδίας και Νότιας Κορέας υπερβαίνει τα όρια μιας μεγάλης εμπορικής συμφωνίας.
Αποτυπώνει την προσπάθεια δύο σημαντικών ασιατικών οικονομιών να αναδιαμορφώσουν τις αλυσίδες παραγωγής σε έναν στρατηγικό τομέα στον οποίο η Κίνα διαθέτει κυρίαρχη θέση.
Για την Ινδία, η ναυπηγική αυτονομία συνδέεται με την οικονομική ασφάλεια, τη δυνατότητα ελέγχου μεγαλύτερου μέρους των θαλάσσιων μεταφορών της και τη μακροπρόθεσμη ενίσχυση της παρουσίας της στον Ινδικό Ωκεανό.
Για τη Νότια Κορέα, η ινδική αγορά προσφέρει δυνατότητες επέκτασης της παραγωγής, εξασφάλισης νέων παραγγελιών και αντιμετώπισης του ανταγωνισμού από το Πεκίνο.
Η καθοριστική δοκιμασία θα είναι η μετάβαση από τις συμφωνίες προθέσεων στην πραγματική κατασκευή των υποδομών.
Η ολοκλήρωση της αναλυτικής μελέτης για το ναυπηγείο της HD Hyundai, που αναμένεται έως τα τέλη Απριλίου 2027, θα αποτελέσει το πρώτο ουσιαστικό βήμα για να διαπιστωθεί εάν οι φιλοδοξίες του Νέου Δελχί μπορούν να μετατραπούν σε ένα βιώσιμο ναυπηγικό πρόγραμμα.
GEOPOLITICO
Η στρατιωτική συμμαχία που μπορεί να αλλάξει την Ανατολική Μεσόγειο
Σε μια εκτενή γεωπολιτική συζήτηση στο κανάλι I Love Patrida, ο Ισραηλινός αναλυτής Σάι Γκαλ (Shay Gal) συνομιλεί με τον Τζόναθαν Κονσταντάιν (Jonathan Constantine) και τον καθηγητή Γιώργο Φίλη (George Filis) για τις στρατηγικές προκλήσεις της Ανατολικής Μεσογείου.
Την ανάγκη συγκρότησης μιας ουσιαστικής στρατιωτικής συμμαχίας μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ υπογράμμισε ο Ισραηλινός αναλυτής Σάι Γκαλ, σε εκτενή συζήτηση με τον Τζόναθαν Κονσταντάιν και τον καθηγητή Γιώργο Φίλη, στο κανάλι «I Love Patrida». Στο επίκεντρο βρέθηκαν η τουρκική απειλή στην Ανατολική Μεσόγειο, το Κυπριακό, οι εξελίξεις στη Συρία, η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών και η ανάγκη αναδιαμόρφωσης της περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.
Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε η τοποθέτηση του Γκαλ για την κατεχόμενη βόρεια Κύπρο. Ο Ισραηλινός αναλυτής υποστήριξε ότι η τουρκική παρουσία στο νησί συνιστά πρόβλημα ασφαλείας και για το Ισραήλ, εκφράζοντας την εκτίμηση ότι, εφόσον ξεπεραστούν συγκεκριμένα όρια κλιμάκωσης, ισραηλινές δυνάμεις θα μπορούσαν να συμμετάσχουν σε επιχείρηση απελευθέρωσης των κατεχομένων.
«Το πρόβλημα της Βόρειας Κύπρου είναι και ισραηλινό»
Ο Σάι Γκαλ συνέδεσε ευθέως την ασφάλεια του Ισραήλ με την κατάσταση στην Κύπρο, επισημαίνοντας τη μικρή γεωγραφική απόσταση μεταξύ των δύο χωρών.
Κατά την τοποθέτησή του, υποστήριξε ότι το Ισραήλ αναγνωρίζει τον κίνδυνο που απορρέει από την τουρκική παρουσία στο βόρειο τμήμα του νησιού. Προχώρησε μάλιστα στην εκτίμηση ότι, εάν υπάρξει υπέρβαση ενός κρίσιμου ορίου, το Ισραήλ θα συμμετάσχει στις δυνάμεις που θα επιχειρήσουν την απελευθέρωση της περιοχής.
Πρόκειται για προσωπική εκτίμηση του αναλυτή και όχι για ανακοινωμένη απόφαση ή επίσημη δέσμευση της ισραηλινής κυβέρνησης.
Ο Γκαλ εξέφρασε παράλληλα την ανησυχία του ότι μια ενδεχόμενη στρατιωτική επιχείρηση θα μπορούσε να σταματήσει πριν επιτύχει τους στόχους της, αφήνοντας ουσιαστικά ανέπαφο το σημερινό καθεστώς.
Ο Γιώργος Φίλης συμφώνησε ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα έπρεπε να αποφευχθεί.
Στρατιωτική συμμαχία και όχι απλή αμυντική συνεργασία
Ένα από τα κεντρικά συμπεράσματα της συζήτησης ήταν η ανάγκη αναβάθμισης της τριμερούς συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ σε δεσμευτική στρατιωτική συμμαχία.
Ο Τζόναθαν Κονσταντάιν υποστήριξε ότι οι τρεις χώρες πρέπει να προχωρήσουν πέρα από τις κοινές ασκήσεις και τις συμφωνίες αμυντικής συνεργασίας, δημιουργώντας ένα πλαίσιο συλλογικής άμυνας που θα εγγυάται την εδαφική τους ακεραιότητα.
Ο Σάι Γκαλ συμφώνησε, επισημαίνοντας ότι μια πραγματική συμμαχία προϋποθέτει ετοιμότητα κοινής στρατιωτικής δράσης.
Ο Γιώργος Φίλης υποστήριξε επίσης την ενίσχυση αυτής της κατεύθυνσης, συνδέοντάς την με τις μεταβολές του διεθνούς συστήματος και την ανάγκη προστασίας των ελληνικών και ισραηλινών συμφερόντων.
Στη συζήτηση αναδείχθηκε η σημασία του σχήματος «3+1», με τη συμμετοχή των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ έγινε αναφορά και στην προοπτική συμμετοχής της Ινδίας σε ευρύτερα σχήματα συνεργασίας.
«Η πολιτική του Ισραήλ απέναντι στην Τουρκία δεν θα αλλάξει»
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε η απάντηση του Γκαλ στο ερώτημα εάν μια αλλαγή κυβέρνησης στο Ισραήλ θα μπορούσε να οδηγήσει σε εξομάλυνση των σχέσεων με την Τουρκία.
Η απάντησή του ήταν αρνητική.
Σύμφωνα με τον ίδιο, οι πληροφορίες των υπηρεσιών ασφαλείας και οι πραγματικές συνθήκες στην περιοχή δεν μεταβάλλονται με μια κυβερνητική αλλαγή. Κατά συνέπεια, εκτίμησε ότι η ισραηλινή στρατηγική έναντι της Άγκυρας θα παραμείνει ουσιαστικά σταθερή.
Στο ίδιο πλαίσιο, οι συνομιλητές εξέτασαν την τουρκική επέκταση επιρροής στη Συρία και τις επιπτώσεις της στην ασφάλεια του Ισραήλ.
Ο Γιώργος Φίλης αναφέρθηκε σε ισραηλινή στρατηγική αξιολόγηση που αντιμετωπίζει την Τουρκία ως ιδιαίτερα σοβαρή απειλή, ενώ ο Γκαλ αμφισβήτησε την προοπτική σταθερής συνεννόησης με τη σημερινή συριακή ηγεσία.
Αιχμές για την αμερικανική πολιτική και τον ρόλο του Τομ Μπάρακ
Η συζήτηση επεκτάθηκε στις επιλογές της Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή, με ιδιαίτερη αναφορά στον ρόλο των ειδικών απεσταλμένων και των διπλωματικών συμβούλων του Αμερικανού προέδρου.
Ο Γκαλ επέκρινε τη στάση των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντι στους Κούρδους και υποστήριξε ότι αμερικανικές αποφάσεις επηρεάστηκαν από την τουρκική πλευρά.
Στο στόχαστρο της κριτικής βρέθηκε και ο Τομ Μπάρακ, με τον Γκαλ να υποστηρίζει ότι η απομάκρυνσή του από τον συγκεκριμένο ρόλο θα αποτελούσε σημαντικό βήμα για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης προς την αμερικανική πολιτική.
Ο Κονσταντάιν ανέπτυξε την άποψη ότι οι ηγέτες εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την ποιότητα των πληροφοριών που λαμβάνουν από τους συμβούλους τους. Επισήμανε ότι η επιλογή προσώπων με προσωπικές επιδιώξεις ή οικονομικά συμφέροντα μπορεί να οδηγήσει σε λανθασμένες στρατηγικές αποφάσεις.
Κατάρ, χρηματοδότηση και δίκτυα επιρροής
Σημαντικό μέρος της συζήτησης αφιερώθηκε στον ρόλο του Κατάρ και στη δυνατότητα άσκησης επιρροής μέσω οικονομικών σχέσεων.
Ο Κονσταντάιν διατύπωσε καταγγελίες για χρηματοδοτήσεις που, κατά την άποψή του, επηρεάζουν πανεπιστήμια, μέσα ενημέρωσης και πρόσωπα με δημόσια παρουσία στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Γκαλ έθεσε ερωτήματα για τις πολιτικές συνέπειες μεγάλων δωρεών και οικονομικών διευκολύνσεων.
Οι συγκεκριμένες αναφορές αποτελούν ισχυρισμούς των συμμετεχόντων και δεν συνοδεύονται στο υλικό της συνέντευξης από ανεξάρτητη τεκμηρίωση.
Οι Κούρδοι και η νέα περιφερειακή αρχιτεκτονική
Η κουρδική υπόθεση αποτέλεσε ξεχωριστό άξονα της συζήτησης.
Οι συνομιλητές εξέτασαν τις διαφορετικές πολιτικές και στρατιωτικές δυνάμεις του κουρδικού χώρου, τις σχέσεις τους με την Τουρκία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και τη σημασία τους για τις περιφερειακές ισορροπίες.
Ο Γκαλ υποστήριξε την ανάγκη στενότερης συνεργασίας με τους λαούς της περιοχής που αντιμετωπίζουν κοινές απειλές.
Προς το τέλος της συνέντευξης αναφέρθηκε επίσης στην Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν, υποστηρίζοντας ότι θα μπορούσαν να ενταχθούν σε ευρύτερη αρχιτεκτονική συνεργασίας, χωρίς η συμμετοχή της μίας χώρας να αποκλείει την άλλη.
Ο Κονσταντάιν προέκρινε τη δημιουργία μικρών και ευέλικτων συμμαχιών, θεωρώντας ότι τα μεγάλα πολυμερή σχήματα συχνά καταλήγουν σε δυσκίνητους μηχανισμούς.
Αντισημιτισμός και κριτική στην ισραηλινή πολιτική
Στη συζήτηση τέθηκε και το ζήτημα της αντιμετώπισης του Ισραήλ στην ελληνική κοινωνία.
Ο Γκαλ δήλωσε ότι, κατά τις συχνές επισκέψεις του στην Ελλάδα, δεν έχει βιώσει προσωπικά αντισημιτική συμπεριφορά. Αντιθέτως, ανέφερε ότι συναντά σεβασμό και θετικές αντιδράσεις από μεγάλο μέρος του ελληνικού κοινού.
Παράλληλα, επισήμανε την ανάγκη να μη συγχέεται αυτομάτως η κριτική προς το Ισραήλ με τον αντισημιτισμό.
Ο Κονσταντάιν περιέγραψε διαφορετικές προσωπικές εμπειρίες, αναφερόμενος σε προσβλητικά σχόλια που δέχεται στο διαδίκτυο.
Συνέδριο στην Αθήνα για τις εθνοτικές και θρησκευτικές κοινότητες της Μέσης Ανατολής
Στην αρχή και στο τέλος της εκπομπής παρουσιάστηκε η προγραμματισμένη για τις 13 Δεκεμβρίου στην Αθήνα διοργάνωση συνεδρίου με αντικείμενο την προστασία των εθνοτικών και θρησκευτικών μειονοτήτων της Μέσης Ανατολής.
Σύμφωνα με τους διοργανωτές, στο συνέδριο προβλέπεται να εκπροσωπηθούν μεταξύ άλλων Κούρδοι, Γιαζίντι, Εβραίοι, Αλαουίτες, Ζωροάστρες και χριστιανικές κοινότητες.
Ο Γκαλ και ο Φίλης αναφέρθηκαν ως ομιλητές, ενώ ο Κονσταντάιν παρουσίασε την προοπτική επανάληψης της διοργάνωσης στη Ρόδο τον Μάρτιο και καθιέρωσής της σε τακτική βάση.
Η συζήτηση ολοκληρώθηκε με κοινή αναφορά στην ανάγκη στενότερης στρατηγικής συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, σε μια περίοδο κατά την οποία, σύμφωνα με τους συνομιλητές, οι περιφερειακές ισορροπίες μεταβάλλονται ραγδαία.
GEOPOLITICO
Κηπουρός: Μια ειρηνιστική επιστολή Ελλήνων Πολιτών στην τριμερή Σύνοδο ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας
Χρήστος Κηπουρός: Με οδηγό το Δίκαιο της Θάλασσας και τη διδασκαλία του Αριστοτέλη, οι «Έξι Ελλήσποντοι» μετατρέπουν τον θαλάσσιο Ελληνισμό σε παγκόσμια πλατεία ειρήνης εμπορίου και πολιτισμού. Ένα ανοιχτό κάλεσμα προς κάθε Έλληνα πολίτη να προσυπογράψει αυτή την οικουμενική πρωτοβουλία. Αγαπητές φίλες και φίλοι, τα likes και οι καρδούλες, με τα ονόματά σας, θα συνοδεύσουν το e-mail προς την τριμερή σύνοδο.
Θέμα: Οι έξι μας Ελλήσποντοι
Αξιότιμοι Πρόεδροι,
Έτυχε η χώρα μας να διαθέτει έξι θαλάσσια στενά, τα οποία, με την εφαρμογή της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), μετατρέπονται αμέσως σε Ελλήσποντους. Εάν σε αυτά προστεθούν οι δύο μεγάλοι θαλάσσιοι διάδρομοι, BRI και IMEC, η περιοχή μας μεταμορφώνεται σε μια παγκόσμια κεντρική πλατεία — μια «θαλάσσια Ελβετία» της Οικουμένης.
Πιστεύουμε ότι όχι μόνο η πρώτη και η τρίτη από τις χώρες σας, που συμμετέχουν στους θαλάσσιους αυτούς διαδρόμους, θα συμφωνήσουν με την εφαρμογή των «Έξι Ελλησπόντων» στα ισάριθμα διεθνή μας Στενά, που μάλιστα δεν διαθέτουν εναλλακτικές διαδρομές. Επίσης, και η δεύτερη από τις τρεις, που αποτέλεσε στο παρελθόν πολεοδόμο χώρα της Αλεξανδρούπολης, θα συμφωνήσει με αυτή την ειρηνιστική και αναπτυξιακή πρωτοβουλία.
Δεν ζητάμε να τύχουμε απάντησής σας, ούτε και να αποτελέσει το ζήτημα αυτό ιδιαίτερο θέμα της Συνόδου σας. Πιστεύουμε όμως βαθιά ότι, εάν τα θαλάσσια αυτά εδάφη των Ελληνίδων νήσων μετά των Στενών τους ανήκαν σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, εκείνη θα όφειλε να ομολογήσει πως άργησε να βάλει μπροστά τις μηχανές ανάδειξής τους.
Εάν μάλιστα, δίπλα στους θαλάσσιους διαδρόμους BRI και IMEC, προστεθεί η Ελληνική Τάφρος με το «Φαλαινάριο του Θεού», η από τώρα δέσμευσή μας να ιεροποιήσουμε τη φυσητήρα φάλαινα —για την οποία έγραψε πρώτος ο δάσκαλος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, Αριστοτέλης— θα αποτελέσει ένα δεύτερο σημείο που θα βρει σύμφωνους όλους τους πολίτες του κόσμου, και όχι μόνο τους αξιότιμους δικούς σας λαούς.
Με τιμή,
(Ακολουθούν υπογραφές Ελλήνων πολιτών)
English Version
A Pacifist Letter from Greek Citizens
to the Trilateral Summit of USA, Russia, and China
Christos Kipouros: Guided by the Law of the Sea and the teachings of Aristotle, the “Six Hellesponts” transform the Maritime Hellenism into a Global Square of Trade, Peace, and Culture. An open call to every Greek citizen to co-sign this universal initiative.
Subject: Our Six Hellesponts
Honorable Presidents,
Our country happens to possess six maritime straits which, upon the full implementation of the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS), are immediately transformed into Hellesponts. When the two major maritime corridors, BRI and IMEC, are added to them, our region becomes a global central square — a “Maritime Switzerland” of the world.
We believe that not only the first and third of your countries, which participate in these maritime corridors, will agree with the establishment of the “Six Hellesponts” across our six international Straits, which notably have no alternative routes. Likewise, the second of the three, which historically served as the motherland of Alexandroupolis, will also endorse this pacifist and developmental initiative.
We do not ask for your reply, nor do we expect this issue to become a specific agenda item of your Summit. Yet we deeply believe that, had these maritime territories of the Greek islands along with their Straits belonged to any other nation, it would have had to admit that it was late in starting the engines of their global emergence.
Furthermore, if alongside the BRI and IMEC maritime corridors, the Hellenic Trench with the “Whale Sanctuary of God” is included, our commitment starting today to sanctify the sperm whale —about which Aristotle, the teacher of Alexander the Great, was the first to write— will constitute a second point of consensus among all citizens of the world, and not solely among your esteemed peoples and citizens.
Respectfully yours,
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
GEOPOLITICO6 ημέρες πρινΤι αναφέρει η διακοίνωση της Γαλλίας στην Τουρκία: «Δεν εμπλεκόμαστε στις διαφορές σας με την Ελλάδα»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
GEOPOLITICO3 μήνες πρινΙνδός στρατηγός προειδοποιεί τον Ερντογάν: «Θα κάνουμε κομμάτια κάθε τουρκική αρμάδα που θα σπεύσει να βοηθήσει το Πακιστάν»
-
GEOPOLITICO2 μήνες πρινΣύμβαση ΟΗΕ της Βαρκελώνης: “Άγκυρα, έχεις υπογράψει”! “Αθήνα για ποιον λόγο σιωπάς”;
-
Πολιτική3 μήνες πρινΣΟΚ στη Λέσβο! Τούρκοι τουρίστες έβαλαν στο νησί αυτοκίνητο με εικόνα του σφαγέα Κεμάλ στο παρμπρίζ