Γενικά θέματα
Ποιοι θα έρθουν μετά από τον Putin;
του Ben Judah
«Η Ρωσία δεν έχει μέλλον». Το περασμένο Φθινόπωρο αυτό ακουγόταν
συνέχεια στη Μόσχα. «Δεν έχουμε κανένα μέλλον». Η πρωτεύουσα του Putin
μίλησε με αυτόν τον τρόπο επειδή ο καθένας που ενδιαφέρεται για την
πολιτική έκανε το ίδιο πράγματα στις 24 Σεπτεμβρίου 2011. Την ημέρα του
εθνικού συνεδρίου του κόμματος της Ενωμένης Ρωσίας, που ο «εθνικός
ηγέτης» ανακοίνωσε ότι θα επέστρεφε στο Κρεμλίνο. Όλοι όσοι
ενδιαφέρονται για την πολιτική, είχαν υπολογίσει πόσο χρονών θα ήταν το
2024. Η χρόνια που συνταγματικά ο Putin θα έπρεπε να αφήσει το πόστο του
προέδρου. Εκείνη η στιγμή χαράχθηκε στη μήνμη μιας γενιάς. Φάνηκε να
σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ο Putin είχε το μονοπώλιο για το μέλλον.
Τότε συνέβη το αναπάντεχο. Το κίνημα διαμαρτυρίας της Μόσχας ξέσπασε
ξαφνικά και αν και δεν έσπασε ή δεν προκάλεσε κάποιο πλήγμα στον έλεγχο
του Putin στη Duma, στη γραφειοκρατία, το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο ή
το FSB, του κόστισε αυτό το μονοπώλιο για το μέλλον. Εξέθεσε ότι δεν
έχει τον έλεγχο των γεγονότων, ότι η δημοτικότητά του έχει συντριβεί και
ότι η συναίνεση της ελίτ που είχε χτίσει, άρχισε να έχει ρωγμές.
Ξαφνικά, η Ρωσία έχει ξανά μέλλον. Ή μάλλον «διάφορες μορφές» μέλλοντος.
Έχει ξεκινήσει μια συζήτηση στην οποία πολλοί πολιτικοί έχουν προσέλθει
για να συμβολίσουν πιθανές εξόδους από τον «Putin-ισμό». Η πρόσφατη
μυστηριώδης ασθένεια του «εθνικού ηγέτη» το έχει ενισχύει όλο αυτό πολύ
περισσότερο. Προς το παρόν, αν βρεθείτε να συζητάτε πολιτικά κάποιο
βράδυ στη Μόσχα, αυτά είναι τα ονόματα που θα ακούσετε.
Alexei Kudrin και Mikhail Prokorov – Το καθεστώς των Νέο-Φιλελεύθερων μεταρρυθμιστών
Η ελίτ εξουσίας υποστηρίζει τον Putin, αλλά δεν είναι ενωμένη και σε
καμία περίπτωση δεν έχει συνοχή. Έχει πολλούς πόλους. Ένας από τους
ισχυρότερους που έχει προκύψει, είναι μια νέο «φιλελεύθερη» τάση. Αυτό
αφορά στη διάσωση του συστήματος Putin μέσω μεταρρυθμίσεων. Στόχο έχει
να καταστήσει την ελίτ ξανά πρωταθλήτρια της νέας μεσαίας τάξης, όπως
ήταν στη δεκαετία του 90 και στις αρχές του 2000. Αυτό συνεπάγεται τη
διεξαγωγή κάπως πιο ελεύθερων εκλογών, πιέσεις ώστε η γραφειοκρατία να
καταστεί περισσότερο αποτελεσματική, καταπολέμηση της διαφθοράς στα
μικρά κλιμάκια, χορήγηση λιγότερων επιδοτήσεων στους φτωχούς, το στρατό
και τη βιομηχανική εργατική τάξη. Το όραμα είναι να προσπαθήσουν να
φέρουν στο προσκήνιο όσο το δυνατό περισσότερους δυσαρεστημένους. Η ιδέα
είναι μια αλλαγή του τόνου: λιγότερες προσφυγές στην Ορθόδοξη Εκκλησία
και τη νοσταλγία για το Σοβιέτ, και περισσότερο PR σχετικά με τη
σύγκλιση με τη Δύση και με το ότι η ζωή είναι αντίστοιχη με αυτή των
Ευρωπαίων. Περιλαμβάνει την υιοθέτηση σλόγκαν που ακούγονται σε
διαμαρτυρίες, με σκοπό να τα κάνει η ελίτ «δικά της». Σε μερικούς αρέσει
να το αποκαλούν αυτό «Medvedev-ισμός χωρίς τον Medvedev». Η βασική
υπόθεση είναι ότι η μεσαία τάξη της Μόσχας δεν είναι θυμωμένη με μια
ελεγχόμενη δημοκρατία από τους ολιγάρχες, αλλά μόνο με τον τρόπο με τον
οποίο εξελίχθηκε και παρήκμασε τα τελευταία χρόνια.
Οι άνθρωποι που τα αντιπροσωπεύουν αυτά είναι ο πρώην υπουργός
Οικονομικών και σύμμαχος του Putin, Alexey Kudrin και ο ολιγάρχης
Mikhail Prokhorov, ο οποίος ήταν υποψήφιος σε μια προσπάθεια να
προσελκύσει ψήφους από τους φιλελεύθερους και από τη μεσαία τάξη. Ο
Alexey Kudrin μίλησε σε μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας και έχει θέσει ως
πλατφόρμα του το Κίνημα των Πολιτών, ένα fund και think tank. Αυτός
είναι πίσω από τα reports που εκδίδει το Center for Strategic Research,
δημοσιεύοντας δυσοίωνες έρευνες για το εθνικό κλίμα. Αυτοί οι δύο άνδρες
δεν είναι ένα κόμμα. Για την ώρα δεν είναι ούτε σύμμαχοι ούτε εχθροί.
Αυτό που έχουν κοινό είναι οι διαφωνίες με τον Medvedev και η επιθυμία
να τον αποδυναμώσουν.
«Δεν είμαι ένα project του Κρεμλίνου αλλά ένα project της Bolotnaya»,
δήλωσε ο Prokhorov στη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας,
αναφερόμενος στο όνομα της πλατείας από όπου ξεκίνησε το κίνημα
διαμαρτυρίας. Έχει συσπειρώσει τις περιφερειακές ελίτ και κάποια μέλη
της κυβέρνησης σε μια αόριστη φατρία. Και οι δύο άνδρες παίζουν ένα πολύ
προσεκτικό παιχνίδι. Για την ώρα, και οι δύο θέλουν ο Putin να είναι ο
πρωθυπουργός. Ο Prokhorov έχει φιλοδοξία να γίνει δήμαρχος της Μόσχας.
Ωστόσο, γνωρίζουν ότι κάποια στιγμή στο μέλλον ίσως θα τους είναι
απαραίτητη μια σύνδεση με την φιλελεύθερη αντιπολίτευση. Έχουν υπάρξει
επαφές, αλλά τίποτα ακόμη δεν έχει προκύψει μέχρι σήμερα. Και αυτό διότι
τόσο ο Kudrin όσο και ο Prokhorov θεωρούν ότι εάν η οικονομία ξαφνικά
εξασθενίσει, ο Putin θα τους χρειαστεί. Αυτό είναι πιθανό. Ο ρωσικός
προϋπολογισμός ισοσκελίζεται μόνο με το πετρέλαιο πάνω από τα 110
δολάρια το βαρέλι (σχεδόν ο μισός προϋπολογισμός χρηματοδοτείται μόνο
από το πετρέλαιο). Εάν η τιμή του πετρελαίου καταρρεύσει στο 70% περίπου
της αξίας και παραμείνει εκεί για 18 μήνες, ο Putin θα πρέπει να
επιβάλει λιτότητα, και αυτό οι Kudin και Prokhorov παίζουν το παιχνίδι
της αναμονής.
Alexey Navalny – Ο αντί-κρατικιστής εθνικιστής στην αντιπολίτευση
Ο κατ εξοχήν ηγέτης της αντιπολίτευσης, Alexey Navalny, αποτυπώνει μια
ολοένα και αυξανόμενη τάση: οικονομικά φιλελεύθεροι που απορρίπτουν ένα
μεγάλο κράτος και τη λατρεία του ρωσικού κράτους («οι ηρωικοί κατάσκοποί
μας, το ηρωικό πεπρωμένο μας, το ηρωικό εθνικό μονοπώλιό μας στο
τρένο»). Στρέφονται στην παραδοσιακή λατρεία του Κρεμλίνου σε όλες τις
μορφές: από τους αγρότες πριν από ένα αιώνα που έπεσαν στα γόνατα όταν
έφθασαν στην Κόκκινη Πλατεία, μέχρι τους ηλικωμένους από το Μαυσωλείο
του Λένιν.
Αυτά είναι αναμειγμένα με μια εθνικιστική τάση αλλά πολύ διαφορετική από
τον κλασικό ρώσικο εθνικισμό. Απορρίπτουν ολόκληρο αυτοκρατορικό
project. Απεχθάνονται τη μαζική μετανάστευση και επιδοτούν
«αυτοκρατορικές» περιοχές όπως ο Βόρειος Καύκασος. Δεν θέλουν μια μεγάλη
ρωσική αυτοκρατορία να κυβερνά εκατοντάδες εκατομμύρια μουσουλμάνων
στην Κεντρική Ασία και τον Καύκασο, αλλά μια μικρότερη, πιο λευκή Ρωσία.
Θέλουν ένα έθνος-κράτος.
Το όραμα για το μέλλον της Ρωσίας μπορεί να συνοψιστεί στην τακτική
αναφορικά με τη βίζα. Θέλουν να κλείσουν τα σύνορα προς την Ασία, να
υψώσουν ένα τείχος θεωρήσουν σε όλους τους Μουσουλμάνους των πρώην
σοβιετικών κρατών, και να το ανοίξουν στην Ευρώπη, κάνοντας συμβιβασμούς
για να πετύχουν μια συμφωνία visa-free με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εχουν το
σύνθημα «Σταματήστε να τροφοδοτείτε τον Καύκασο». Θέλουν να κόψουν τη
χρηματοδότηση με περιοχές εντός της Ρωσίας που έχουν οφέλη στο όνομα της
«αυτοκρατορίας» (για παράδειγμα Τσετσενία). Εάν χρειαστεί, είναι
πρόθυμοι να αφήσουν το μουσουλμανικό βόρειο Καύκασο. Η Ρωσία δεν έχει
άλλες «εκπολιτιστικές αποστολές» εκεί κάτω και εάν χρειαστεί να είναι η
ρωσική «Λωρίδα της Γάζας», τότε ας είναι.
Ο Navalny μερικές φορές θεωρείται ως ένας ηγέτης «του δρόμου» για τη
δύση. Δεν είναι καθόλου τέτοιος. Ο άνθρωπος αυτός είναι δημοφιλής όχι
στα σοβιετικά τμήματα ή στη Σιβηρία, αλλά μεταξύ των παγκοσμιοποιημένων,
φιλελεύθερων ελίτ. Το τμήμα της κοινωνίας που είναι ενθουσιασμένο με
αυτόν είναι η νέα μεσαία τάξη, όχι ο υπόκοσμος. Οι μεγαλύτεροί του
οπαδοί είναι οι κορυφαίοι δημοσιογράφοι και οικονομολόγοι του
φιλελεύθερου τΤύπου όχι οι εθνικιστές. Ο Navalny είναι στην
πραγματικότητα ένα δημιούργημα των σικ μπαρ και κλαμπ της Μόσχας, και
απλώς πιο «του δρόμου» σε σχέση με αυτό το σύνολο. Τον ειρωνεύονται ως
τον «Τσάρο του Jan-Jak», το εικονικό γαλλικό εστιατόριο όπου τύποι της
αντιπολίτευσης και των media πηγαίνουν εκεί τα Σαββατοκύριακα για να
πιουν και να τους δουν.
Αλλά αυτή δεν είναι κακή υποστηρικτική βάση. Αξίζει να θυμηθεί κανείς
ότι ήταν η σθεναρή υποστήριξη αυτής της ομάδας που κράτησε τον Yeltsin
στην εξουσία, στα πιο σκοτεινά χρόνια της δεκαετίας του ’90. Επίσης,
αυτός ο κόσμος κυριολεκτικά κυβερνάται από τη δύναμη, και εάν ποτέ
υπάρξει μια πραγματική κρίση ή ακόμη και εκλογές, τότε το να είσαι ο
αγαπημένος των media έχει πολύ μεγάλη σημασία. Οι υπολογισμοί σε αυτά τα
όνειρα για μια σύνδεση Navalny-Kudrin, πρέπει να συμπεριλάβουν ότι ο
πρώην υπουργός Οικονομικών πρέπει πρώτα να χάσει την ελπίδα του να είναι
πρωθυπουργός του Putin. Υπήρξαν επαφές, αλλά μέχρι στιγμής τίποτα.
Dmitry Rogozin Το εθνικιστικό υπερκαθεστώς
Ο Dmitry Rogozin είναι ο λαϊκιστής με το αγγελικό πρόσωπο και ο υπουργός
για τη στρατιωτική βιομηχανία. Έφτιαξε το όνομά του ως εθνικιστής
λατρεύοντας τις δόξες του ρωσικού στρατού, κράτους και των υπηρεσιών
ασφαλείας, και σνομπάροντας τη Δύση. «Είναι ώρα να καθαρίσουμε τα
σκουπίδια», ήταν το σύνθημά του μια φορά σε προεκλογικό βίντεο,
αναφερόμενος στους μουσουλμάνους μετανάστες στη Μόσχα. Δεν χάνει ποτέ
την ευκαιρία να προκαλέσει: είναι πρόκειται για μια ρωσική βάση στο
φεγγάρι είτε ένα tweet ότι θα χτυπούσε έναν Αμερικάνο συνομιλητή στο
πρόσωπο. Ο Rogozin είναι δημοφιλής. Στην πραγματικότητα το Κρεμλίνο
ανησυχούσε κάποτε ότι γινόταν τόσο δημοφιλής που τον «εξόρισε» ως
πρεσβευτή της Ρωσίας στο ΝΑΤΟ, όπου το γραφείο του είχε μια αφίσα του
Στάλιν. Τον έφερε (το Κρεμλίνο) εκ νέου στη Μόσχα για να τονώσει τη
στήριξη στην κυβέρνηση μετά από τις διαδηλώσεις. Σήμερα τον ακολουθούν
τα τηλεοπτικά δίκτυα σε επισκέψεις του σε εργοστάσια και στην
«καταπολέμηση της διαφθοράς» στον τεράστιο τομέα του.
Θεωρείται ως ένα πιθανό μέλλον καθώς είναι το μόνο μέλος της κυβέρνησης
που θα μπορούσε εύκολα να κερδίσει σε μια ανταγωνιστική εκλογική
διαδικασία. Είναι ένας λαϊκιστικής έκτακτης ανάγκης που θα μπορούσε να
οδηγήσει το καθεστώς μακριά από προβλήματα με μια δημοκρατική ψηφοφορία.
Η ελίτ εξουσίας ίσως χρειαστεί να το κάνει αυτό καθώς το σύστημα του
Putin δεν είναι στην πραγματικότητα ένα κόμμα ή ένας άνθρωπος, αλλά ένα
τεράστιο σύστημα assets και χρηματοοικονομικών συμμετοχών που
χρησιμοποιούσαν πολλαπλοί κύκλοι. Απελπισμένος να τους κρατήσει εάν κάτι
πάει στραβά, ο Rogozin θα μπορούσε να είναι ο μόνος άνθρωπος που θα
έφερνε εις πέρας τη δουλειά. Είναι επίσης αρκετά μακριά από τον Putin,
δεν είναι μέλος της παλιάς γενιάς της Αγίας Πετρούπολης, και θεωρείται
δικός τους άνθρωπος. Με πολλούς τρόπους, θεωρείται ακριβώς το αντίθετο
από τον Navalny. Εκπροσωπεί τη συνέχεια με τη ρωσική παράδοση που
απορρίπτει τη Δύση και θεωρεί ότι η χώρα χρειάζεται ένα μεγάλο, καλά
οπλισμένο κράτος που να «τρέχει» την οικονομία. Διατυμπανίζει την παλιά
λατρεία για το κράτος και το ιερό Κρεμλίνο. Το όραμά του για τη Ρωσία
είναι ένα μια πιο ακραία, εθνικιστική εκδοχή από αυτή του Putin: η
αυτοκρατορία αντεπιτίθεται, με την προσθήκη κρατικών επιχειρήσεων.
Ακόμη κι αν αυτές οι εκλογές δεν είναι οι τελευταίες για τον Putin, οι
παλαιοί ηγέτες των κομμάτων στη Δούμα που συγκεντρώνουν εκατομμύρια
ψήφων και έχουν τεράστια στήριξη, βρίσκονται στο δρόμο της εξόδου. Ο
Rogozin θεωρείται ως υποψήφιος να αναλάβει το 11% που στις εκλογές του
Δεκεμβρίου 2011 πήγε στον Vladimir Zhirinovsky, τον 66χρονο ηγέτη του
εθνικιστικού «Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος». Ο Rogozin είναι το
συνοθύλευμα των φόβων των φιλελευθέρων. Αυτός είναι ο μόνος υποψήφιος
του καθεστώτος που πιστεύεται ότι θα μπορούσε να νικήσει χωρίς νοθεία.
Sobyanin – ΤΟ γραφειοκρατικό καθεστώς
Ο σημερινός δήμαρχος της Μόσχας λέγεται ότι ονειρεύεται την προεδρία.
Αυτή η δουλειά είναι που οδήγησε τον Boris Yeltsin στο Κρεμλίνο, και σε
μια χώρα που κυριαρχείται από την πρωτεύουσά της όπως είναι η Γαλλία από
το Παρίσι, θεωρείται ως εφαλτήριο στην εξουσία. Ο Sobyanin υπήρξε ένας
πιστός υπηρέτης του Putin και ένα πιστό μέλος της ελίτ. Δεν θεωρείται
ότι αντιπροσωπεύει μια νέα ιδεολογική τάση, αλλά την ιδέα ότι η
γραφειοκρατία της χώρας, καθήμενη στην κορυφή των τεράστιων πόρων, θα
θέλει το δικό της άνθρωπο να πολεμήσει για τα συμφέροντά της. Το πολύ
γκρίζο χρώμα του είναι ένα asset, όπως και το γεγονός ότι προέρχεται από
μια περιοχή υψηλότερα από τα Ουράλια και θα μπορούσε να απευθυνθεί προς
τη μάζα. Αυτοί που ξέρουν λένε ότι τοποθετεί τον εαυτό του ως έναν
υποψήφιο «τεχνικού» συμβιβασμού, ή ακόμη και σαν τον «πραγματικό
Medvedev», εάν ο Putin θελήσει πραγματικά να αποσυρθεί κάποια στιγμή στο
μέλλον. Δεν είναι πολύ δημοφιλής ωστόσο: αλλά και ο Putin είχε μόλις 1%
αποδοχή όταν τον πήρε από την αφάνεια ο Yeltsin το 1999.
Sergey Udaltsov – Η Νέο-Σοσιαλιστική Αριστερά αντιπολίτευση
Σε αντίθεση με τους άλλους, ο Udaltsov δεν θεωρείται ως πιθανός πρόεδρος
αλλά συμβολικά μια δύναμη που συγκεντρώνεται- η αναγέννηση της ρωσικής
ρομαντικής αριστεράς. Ο Udaltsov είναι ο απόγονος ενός Μπολσεβίκου ήρωα
στρατηγού που θέλει να κλείσει το χρηματιστήριο, να κρατικοποιήσει τις
τράπεζες και να παραδώσει την εξουσία στους εργάτες. Ένας μαχητής του
δρόμου, μέσα και έξω από τη φυλακή, με ξυρισμένο κεφάλι και σκούρα
γυαλιά, θεωρείται ότι πραγματικά είναι αυτός που «πολεμά την εξουσία».
Ακόμη και αυτή που θεωρούν ότι οι τακτικές του είναι παράλογες, τον
βλέπουν ως γνήσιο. Επίτευγμά του είναι να κατορθώσει να καταστήσει τα
σοβιετικά επαναστατικά θέματα, ξανά της μόδας. Θεωρούνταν συνήθως ότι η
ρωσική αριστερά είναι μια δημογραφική που πεθαίνει, με τους νοσταλγούς
της ΕΣΣΔ. Το έχει αλλάξει αυτό, τόσο πολύ που στη διαδρομή με το τρένο
από το κέντρο της Μόσχας προς το αεροδρόμιο, μπορεί να δει κανείς
graffiti από το Αριστερό Μέτωπο (δική του ομάδα), όπως το «Όλη η εξουσία
στο σοβιέτ» και «1917-2017, η Επανάσταση έρχεται σύντομα».
Ομοίως με τις ψήφους του Zhirinovsky, συμβαίνει και με το μεγάλο κομμάτι
που ελέγχεται από το «ήπιο» τμήμα του ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Περισσότεροι από το ένα τέταρτο του ρωσικού πληθυσμού μπορούν
να χαρακτηριστούν ως αριστεροί, σύμφωνα με έρευνες, και το κόμμα έχει
κερδίσει ένα ποσοστό μόλις κάτω του 20% των ψήφων της εκλογικής
διαδικασίας του Δεκεμβρίου 2011. Αυτό είναι ένα τεράστιο κόμμα και με
υποδομές και ο 68χρονος ηγέτες Gennady Zyuganov δεν θα κυβερνά για πάντα
(σε μια χώρα όπου το προσδόκιμο ζωής για άνδρες είναι μόλις 59 έτη). Τα
νεαρά μέλη της ένωσης νεολαίας του κόμματος στις περιφέρειες,
ονειρεύονται την ημέρα που θα αναλάβει ο Udaltsov και θα μετατρέψουν το
κόμμα τους σε μια πραγματική μηχανή καταπολέμησης της αστυνομίας
καταστολής του Putin. Αυτή είναι μία πλήρης, έτοιμη περιφέρεια. Στα
εκατομμύρια γραφείων σε όλη τη Ρωσία, είναι πολύ δύσκολο να εξετάσει
κανείς που τελειώνει η νεολαία των Κομμουνιστών και που αρχίζουν οι
ριζοσπάστες του Udaltsov.
Αυτός ο skinhead είναι ένας ήρωας για τη ρωσική αριστερά, αλλά θεωρείται
ως πολύ ακραίος, πολύ άπειρος, πολύ θερμόαιμος για να είναι ένας
αριστερός πρόεδρος. Για την ώρα. Αξίζει να θυμηθεί κανείς ότι στην
πολιτική, αυτοί που γίνονται αρχικά γνωστοί ως σκληροπυρηνικοί, συνήθως
δεν τους είναι δύσκολο να εκσυγχρονιστούν με την επικρατούσα τάση. Ο
Udaltsov έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα: το ευρύ κοινό τον βλέπει
(πιθανώς εσφαλμένα) ως έναν «τίμιο άνδρα», σε σχέση με όλους τους
υπόλοιπους στη λίστα.
*Μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο εδώ: http://ecfr.eu/blog/entry/the_faces_of_a_post_putin_future
Πηγή:www.capital.gr
Γενικά θέματα
Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».
Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.
Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).
Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν
Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.
Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.
Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.
Οι διασυνδέσεις των επενδυτών
Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.
Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.
Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.
Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.
Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων
Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.
Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.
Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.
Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil
Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.
Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.
Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.
Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.
Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης
Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.
Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.
Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Η ενεργειακή διάσταση
Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.
Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.
Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.
Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.
skpress.gr
Γενικά θέματα
Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.
Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.
Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα. Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.
Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.
Η ιστορία
Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.
Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου. Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.
Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.
Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.
Η δημιουργία της Πινακοθήκης
Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».
Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.
Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».
Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.
Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.
Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».
Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.
Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.
Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.
Ο ζωγράφος
Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.
Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.
Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.
tovima.gr
Γενικά θέματα
Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο
Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.
Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.
Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.
Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.
Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.
Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.
Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.
Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.
Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).
Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.
Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.
Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»
Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.
Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».
Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.
Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.
Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.
Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.
Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».
Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.
Η πίστη στον Πούτιν
Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.
«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».
Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.
Τα οφέλη για την οικογένειά του
Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.
Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».
Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.
Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».
Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».
Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.
Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.
Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.
«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.
«Ηγέτης και φίλος»
Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».
Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».
Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ
Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.
Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.
Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.
«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.
Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».
Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».
Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες
Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.
Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.
Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.
«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.
Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.
Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.
Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο
Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.
«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».
«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.
Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»
Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.
Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.
Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.
«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».
Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».
protothema.gr
-
Αναλύσεις4 εβδομάδες πρινΤο τελεσίγραφο Καλίν την ώρα που η Τουρκία προετοιμάζεται για πόλεμο!
-
Άμυνα3 μήνες πρινΡωσσικό ΜΜΕ: Ελληνικό «μπλόκο» στην απαίτηση για Patriot – Πώς γνωρίζει το Κίεβο απόρρητα στοιχεία για τους πυραύλους μας;
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ3 μήνες πρινΠακιστανός με καναδική υπηκοότητα ο υπαίτιος της πυρκαγιάς στον Έβρο! Πιθανόν να μετέφερε μετανάστες
-
GEOPOLITICO1 μήνα πρινΤο διέρρευσε ο Παπαχελάς! Έφεραν τον Καλίν στο Μαξίμου – Τί συζήτησε με τον Μητσοτάκη;
-
Αναλύσεις2 μήνες πρινΚαραγκιούλ: «Αν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ επιτεθούν στην Τουρκία, ο χάρτης του Αιγαίου θα αλλάξει»
-
ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ2 μήνες πρινΞέσπασμα της μητέρας της Μυρτούς για την υπόθεση Τζαβέντ Ασλάμ: «Δεν ξεχνώ ποτέ» – «Δήμαρχος των Πακιστανών ο Δούκας»
-
GEOPOLITICO4 εβδομάδες πρινΤί λέει Τούρκος δημοσιογράφος για Σάββα Καλεντερίδη; «Έκανε πολύ καλά τη δουλειά του για τη χώρα του – Δεν μπορούσε να τον στριμώξει η ΜİΤ»
-
Αναλύσεις3 μήνες πρινΕάν η Τουρκία απορρίψει τη συμφωνία αποχώρησης από την Κύπρο θα απομακρυνθεί δια της βίας