Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

«Κείμενο που περιμέναμε από τη μετεξέλιξη της 12 Φλεβάρη»

Δημοσιεύτηκε στις

Τι λένε αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ για την προκήρυξη για τη βόμβα στο Mall – Τα σημεία-κλειδιά – Φόβοι των αστυνομικών για το «ορφανό χτύπημα» της Συγγρού

Λαμπρόπουλος Βασίλης Γ. 

Η σύμπραξη των αναρχικών ομάδων «Άγρια Ελευθερία» και «Υποκινητές Κοινωνικών Εκρήξεων», οι οποίες ποτέ ξανά δεν είχαν προχωρήσει σε οποιαδήποτε μορφής επίθεση, ανέλαβαν τη ευθύνη -με ανάρτηση σε διαδικτυακό τόπο αντιεξουσιαστών- για την βομβιστική επίθεση στο Mall την Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013,το πρωί.

Ωστόσο οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ εστιάζουν τώρα την προσοχή τους στην μη ανάληψη της ευθύνης για την απόπειρα επίθεσης με ρουκέτα στα γραφεία της ΝΔ –πριν από μια εβδομάδα- από άλλη ένοπλη ομάδα με αποτέλεσμα να ελλοχεύει ο κίνδυνος νέου ένοπλου κτυπήματος.

Αναλυτές της ΕΛ.ΑΣ θεωρούν ότι η «Άγρια Ελευθερία» και οι «Υποκινητές Κοινωνικών Εκρήξεων» είναι μετεξέλιξη του «Κινήματος 12 Φλεβάρη» που ανέλαβε την ευθύνη για την τοποθέτηση εμπρηστικού μηχανισμού στο Μετρό, τον περασμένο Φεβρουάριο. Οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ μιλούν για «προβλέψιμο κείμενο» και εντοπίζουν σειρά ομοιοτήτων στις προκηρύξεις των δύο οργανώσεων. Ομοιότητες που αφορούν στις εκτεταμένες αναφορές στα προληπτικά μέτρα που λαμβάνουν για την αποφυγή τραυματισμού των πολιτών αλλά και τις συνεχείς κατηγορίες στους «κρατικούς καταπιεστές» και στους «κατασταλτικούς μηχανισμούς».
Τα στελέχη της λεωφόρου Κατεχάκη μιλούν για την ίδια «ιδεολογική πλατφόρμα» στα δύο κείμενα. Μάλιστα επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους στο γεγονός ότι «τα μέλη της νέας αυτής “σύμπραξης οργανώσεων” δεν αναφέρουν οτιδήποτε για την προέλευσή τους, όμως σε ένα σημείο του κειμένου επισημαίνουν ότι “πάγια αρχή μας να μη θέσουμε σε οποιοδήποτε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές τυχαίων ανθρώπων” σαν να έχουν επαναλάβει ένα παρόμοιο εγχείρημα».
Στο κείμενό της η οργάνωση αναφέρει, ακόμη, ότι είχε προχωρήσει σε δύο επιπλέον προειδοποιητικά τηλεφωνήματα από αυτά που δημοσιοποιήθηκαν: στα γραφεία του Mall και στην εφημερίδα «Ποντίκι» όπου όμως το τελευταίο «εκλήφθη σαν φάρσα». Ακόμη υποστηρίζουν ότι άτομα από την ομάδα κρούσης της οργάνωσης ήταν στο σημείο τοποθέτησης της βόμβας μέχρις ότου φτάσουν οι αστυνομικοί.
Όπως ανέμεναν οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ, οι ένοπλοι αναφέρουν ότι στόχευσαν το Mall «ως σύμβολο των καπιταλιστικών κοινωνιών», των προβλημάτων στις μικρότερες επιχειρήσεις αλλά και με αναφορές για την λειτουργία του συγκεκριμένου εμπορικού κέντρου. Ακόμη συνδέει την βομβιστική επίθεση με την εισβολή των αστυνομικών δυνάμεων σε χώρους καταλήψεων, ενώ αποσυνδέει την δράση των αντεξουσιαστικών ομάδων από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Οι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ στέκονται ακόμη στη φράση της οργάνωσης «δεν επιζητούμε μία σταλινική μονολιθικότητα που παραπέμπει σε κομμουνιστικά κόμματα». Ακόμη αξιοσημείωτη θεωρείται η αναφορά στην εσωτερική κριτική που ασκείται στον αντεξουσιαστικό χώρο για τις ένοπλες επιθέσεις. Όπως αναφέρει η οργάνωση «η λογική που θέλει επιζήμιες ή προβοκατόρικες τις αντάρτικες ενέργειες για το κίνημα, είναι όχι αποτέλεσμα σκέψης αλλά εμπέδωσης του φόβου απ’ την κρατική καταστολή».
Η προκήρυξη
«Ηταν κάτι παραπάνω από αναμενόμενο ότι η επιλογή του συγκεκριμένου στόχου θα δώσει αρκετή τροφή για συκοφαντίες από την πλευρά της εξουσίας. Ήθελαν θύματα οι τρομοκράτες; Σκοπός τους η τρομοκράτηση της κοινωνίας; Και τι κατάφεραν, τι νόημα είχε όλο αυτό; Ποια ηθική και ποιες αξίες μπορεί να έχουν αυτοί οι άνθρωποι που για να χτυπήσουν ένα εμπορικό, ναι μάλιστα ένα εμπορικό! βάζουν σε κίνδυνο μικρά παιδιά;
Έτσι και αλλιώς εμείς ήμασταν πάντα από την άλλη πλευρά… και το ερώτημά μας είναι ποιες ξεφτισμένες αξίες και ποια παραπλανημένη ηθική ανέχονται την ύπαρξη εκτρωμάτων όπως το Mall; Ο στόχος φυσικά παρουσιάζεται σαν ένας οργανωμένος χώρος αναψυχής, ψώνια, βόλτες και ανάλατη διασκέδαση. Μία μικρή όαση στον σύγχρονο εφιάλτη. Είναι όμως πραγματικά αυτό;
Γιατί για εμάς πίσω από τις βιτρίνες που έσπασαν ξεδιπλώνεται μια διαφορετική ιστορία. Ένας οικονομικός κολοσσός που βολεύει διπλά την εξουσία και τον καπιταλισμό. Φέρνει χρήμα και ικανοποιεί την δίψα όλων αυτών των άπληστων μισάνθρωπων και από την άλλη βυθίζει στην απάθεια και την άγνοια με αντάλλαγμα λίγες στιγμές πλαστού συναισθήματος, ψεύτικης ικανοποίησης και ολοκληρωτικού ελέγχου.  Ένα καλοστημένο παραμύθι που εμποδίζει τους αδιάφορους που καταναλώνουν να κάνουν στον εαυτό τους την πολύ απλή ερώτηση: Η ταινία που βλέπω, το ποτό που πίνω, η μπλούζα που αγοράζω είναι όντως μια ακόμα αθώα και ξέγνοιαστη στιγμή της ημέρας μου;
Γιατί αν κάποιος ψάξει λίγο καλύτερα, θα βρει καλά κρυμμένα κομμάτια από ένα λίγο πιο αποκρουστικό παζλ, ένα ψηφιδωτό αίματος, πόνου, εκμετάλλευσης και σφαγών ανθρώπων από έναν άλλο κόσμο, ενός “κατώτερου θεού”. Γιατί αυτά είναι τα τέσσερα συστατικά της πολυπόθητης ανάπτυξης, και της οικονομικής ευημερίας. Αν λοιπόν κάποιοι επιμένουν να βλέπουν φανταχτερές βιτρίνες, πιασάρικες ταινίες και να επιδίδονται σε χαλαρές κουβεντούλες με δροσερό καφέ τότε η ευαισθησία τους και η ειλικρίνεια τους φτάνει μέχρι εκεί που φτάνουν τα μάτια τους. Για εμάς το mall και το κάθε mall είναι τεράστιο νεκροταφείο ανθρώπων και   αληθινών αξιών.  Για αυτό και το χτυπήσαμε.

Παράλληλοι κόσμοι… 

Η βία, η εκμετάλλευση και η λεηλασία ολόκληρων πληθυσμών στις “αναπτυσσόμενες χώρες” όπως προκλητικά αποκαλεί τα πιο σκληρά εκμεταλλευόμενα εδάφη η καπιταλιστική ελίτ, αποτελεί μια συνθήκη με την οποία ελάχιστοι φαίνεται να ενδιαφέρονται και ακόμα λιγότεροι να πράττουν ενάντια σε αυτή. 

Την στιγμή που οι διευθυντές των πολυεθνικών εταιριών και οι νόμιμοι μαφιόζοι των ισχυρών οικονομικών λόμπι πλένουν τα χέρια τους με το αίμα των οικονομικών σκλάβων, μη κυβερνητικές οργανώσεις απενοχοποιούν την μαζική εξόντωση που διεξάγεται μέσα από φιλανθρωπικά προγράμματα και ανθρωπιστικές εκστρατείες. 

Στα θεμέλια των εμπορικών κέντρων είναι θαμμένοι οι δολοφονημένοι από τον καπιταλισμό.
Εκατομμύρια εργαζόμενοι μεταξύ των οποίων και παιδιά δολοφονούνται κάθε χρόνο σε κάποιο “εργατικό ατύχημα”.
Εργάτες αυτοκτονούν κατά δεκάδες στα εργοστάσια όπως αυτά της Foxconn που παρασκευάζονται τα γκλαμουράτα προϊόντα της Apple.
Ζώα γδέρνονται ζωντανά για να γίνουν γούνες έπειτα από μια βασανιστική ζωή έγκλειστα σε κλουβιά ως προϊόντα.
Παιδιά λιμοκτονούν στον “τρίτο κόσμο” για να γίνονται φτηνά εργατικά χέρια που παράγουν τις πρώτες ύλες του επίπλαστου καταναλωτικού ευδαιμονισμού.
Άνθρωποι διαμελίζονται από θραύσματα βομβών και πολυβόλα στις πολεμικές επιχειρήσεις του Νατο που συμμετέχει και το ελληνικό κράτος.
Όλοι αυτοί έχουν μπαζωθεί από τόνους τσιμέντο και καλλωπιστεί από φωτεινές ρεκλάμες για να ξεχνιέσαι, να αποπροσανατολίζεσαι…

Τα εμπορικά κέντρα είναι βιομηχανίες παραγωγής ελεγχόμενων επιθυμιών και κάτεργα για τους μισθωτούς σκλάβους. Γι’ αυτό έχουν χτιστεί σαν στρατόπεδα συγκέντρωσης,  με κάμερες παρακολούθησης  και ιδιωτικούς μπάτσους να σαρώνουν όλο το χώρο. Όλες οι συμπεριφορές υποχρεωτικά στρέφονται γύρω από την κατανάλωση. Σ’ αυτή τη φυλακή οι δήθεν ελεύθεροι επισκέπτες συνηθίζουν και προσαρμόζονται στην εξουσία. Τα εμπορικά κέντρα έχουν κεντρική θέση στην υποβολή της κουλτούρας του ελέγχου. Η επίθεσή μας στο Mall είναι και ένα πλήγμα στην κυριαρχία της νόρμας, ένα πλήγμα στην αστυνομική εποπτεία και στις απαγορεύσεις, αποδεικνύοντας ότι η αποφασιστικότητα και η επινοητικότητα των επαναστατημένων ανθρώπων είναι ισχυρότερη από τα συστήματα ελέγχου. 

★
Το Mall, το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο στην Νοτιοανατολική Ευρώπη, χτίστηκε ως ολυμπιακό έργο σε έκταση που παραχωρήθηκε από το κράτος ως αντάλλαγμα στην 15ήμερη στέγαση δημοσιογράφων για τους ολυμπιακούς που παρεμπιπτόντως δεν έγινε ποτέ καθώς το έργο δεν είχε ολοκληρωθεί. Ο τρόπος που διαπλέκονται οι υπόγειες γέφυρες που οδηγούν στο πάρκινγκ του με τις γραμμές του ηλεκτρικού και του προαστιακού σιδηρόδρομου και τους οδικούς άξονες που οδηγούν σκοπίμως σε αυτό, μάλλον συμβολίζει το πως διαπλέκονται και οι οικονομικές με τις πολιτικές και δικαστικές εξουσίες. Αποτελεί έργο της εταιρίας Lamda Development που ανήκει στην οικονομική αυτοκρατορία Λάτση, που πλούτισε κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.  
★  
Η στιγμή της επίθεσης…

Η στοχοθεσία που επιλέξαμε είχε μία ιδιαιτερότητα. Πρόκειται για ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο μέσα στο οποίο κινείται πάρα πολύς κόσμος ο οποίος σε καμία περίπτωση – και σ΄ αυτό είμαστε ξεκάθαροι- δεν αποτελεί στόχο μας. Δε θέλαμε σε καμία περίπτωση να πάθει το παραμικρό κάποιος διερχόμενος τυχαίος άνθρωπος. Λογικές παράπλευρων απωλειών ή αντιλήψεις περί καθαγιασμού του σκοπού, εκφράζουν τον τρόπο σκέψης και δράσης των κρατών και των εξουσιών, όχι των αναρχικών. Τις συκοφαντικές κατηγορίες τις επιστρέφουμε στους κρατικούς διαχειριστές και τη δημοσιογραφική μαφία, παρόλο που η βία τους κάθε άλλο παρά τυφλή είναι, αντίθετα είναι τόσο μαζική που καμία στατιστική ποτέ δεν θα μπορέσει να την ορίσει. 

Οι σύντροφοι που συμμετείχαν στην επιχείρηση, τοποθέτησαν τον εκρηκτικό μηχανισμό μέσα στο ντουλαπάκι ενός διαφημιστικού περιπτέρου  εξασφαλίζοντας έτσι ότι δεν θα πειραχτεί από κάποιον κατά λάθος. Οι βλακείες περί τοποθέτησης του μηχανισμού σε κάδο ή σε περίοπτη θέση είναι κομμάτι της κρατικής προπαγάνδας. 

Δώσαμε υπεραρκετό χρόνο για την εκκένωσή του εξασφαλίζοντας την ακεραιότητα οποιουδήποτε τύχαινε να βρεθεί εντός του. Επίσης η μέρα και η ώρα που επιλέξαμε (πρωί Κυριακής) ήταν η κατάλληλη διότι λόγω της μικρής προσέλευσης κόσμου (κλειστά μαγαζιά – αρκετή ώρα πριν ξεκινήσουν οι προβολές) η εκκένωση θα ήταν σίγουρη όπως και έγινε. Είναι πάγια αρχή μας να μη θέσουμε σε οποιοδήποτε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές τυχαίων ανθρώπων έστω και αν αυτό σημαίνει έκπτωση των μέτρων  της δικής μας ασφάλειας.
Τα προειδοποιητικά τηλεφωνήματα έγιναν ταυτόχρονα με την τοποθέτηση, από άλλον σύντροφο με τον οποίο ήταν σε ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας οι σύντροφοι που έκαναν την τοποθέτηση. Την στιγμή που ειδοποιήθηκε η αστυνομία οι σύντροφοι που έκαναν την τοποθέτηση παρέμεναν ακόμα εκεί, ώστε να μην αφήσουμε ούτε λεπτό εκτεθειμένο τον εκρηκτικό μηχανισμό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση πάρθηκαν 4 προειδοποιητικά τηλεφωνήματα: στην υπηρεσία ασφαλείας του Mall και στα Μ.Μ.Ε, zougla.gr, ελευθεροτυπία, και εφημερίδα Ποντίκι του οποίου ο υπάλληλος το αντιμετώπισε ως φάρσα, αποδεικνύοντας πως αυτή η ανεύθυνη στάση θα μπορούσε -αν εμείς δεν ήμασταν προνοητικοί- να κοστίσει ανθρώπινες ζωές.
Όλα αυτά καταγράφονται παρότι εκθέτουν τα επιχειρησιακά σκεπτικά μας στους μηχανισμούς καταστολής για δύο βασικούς λόγους. Ο ένας είναι ότι πρέπει να απαντήσουμε στα αισχρά ψέμματα των δημοσιογράφων. Ο άλλος και σημαντικότερος όμως, είναι ότι η ενέργεια αυτή αποτελεί και ένα πρόταγμα, ένα παράδειγμα. Το να προβούν κάποιοι σύντροφοι στο μέλλον σε αντίστοιχη ενέργεια χωρίς να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα προφύλαξης (διαφορετικά σε κάθε περίπτωση) θα ήταν εκτός από δική τους εγκληματική αμέλεια και δική μας ευθύνη.

Εκτός βέβαια από την άθλια προπαγάνδα περί τυφλής τρομοκρατίας, στο προσκήνιο ήρθε ξανά η καραμελίτσα του αποπροσανατολισμού. Για να τελειώνουμε λοιπόν με αυτό το ζήτημα ο “αποπροσανατολισμός” είναι ο ένας από τους δύο μας στόχους. Είναι αυτονόητο το ότι θέλουμε να στρέψουμε την προσοχή μακριά από την λίστα Λαγκάρντ και το κάθε σκάνδαλο γιατί όλα αυτά αποτελούν ένα μικροσκοπικό δείγμα της σαπίλας των διαχειριστών του κόσμου μας. Δεν συμμετέχουμε σε θεσμικά παιχνίδια διαφθοράς και διαπλοκής. Ούτε φυσικά θα επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να γίνουμε θύματα των δικών τους μηχανών μαζικού αποπροσανατολισμού, όπως η ανεμελιά της βόλτας στα μαγαζιά και τις καφετέριες του κωλοεμπορικού. Ο δεύτερος στόχος είναι να επαναπροσανατολίσουμε την σκέψη εκεί που εμείς πιστεύουμε ότι αποκτά νόημα. Στον δρόμο για την ολοκληρωτική ρήξη με κάθε εξουσία. 

★
 Ο καταναλωτισμός
Η κυρίαρχη συνθήκη του μαζικοποιημένου πολιτισμού που γεννά συνεχώς ανάγκες στους φυλακισμένους του, τους σπρώχνει ολοένα και περισσότερο μέσω της διαφήμισης, στα ταμεία μαγαζιών και υπηρεσιών με στόχο αφ’ ενός τη κίνηση της αγοράς, και αφ’ ετέρου την αποβλάκωση και τον εγκλωβισμό σε ένα σχήμα δουλειάς-κατανάλωσης-δουλειάς. Ο καπιταλισμός ταΐζει με υλικά παυσίπονα τους φυλακισμένους του με σκοπό να γιατρέψει τη πνευματική, την ψυχική φτώχεια τους.
Το γεγονός ότι τα εμπορικά κέντρα γεμίζουν από κόσμο μόνο θλίψη μπορεί να μας προσφέρει.
Πλήθος ανθρώπων χαρίζει στον εαυτό του μια βόλτα σ’ ένα εμπορικό κέντρο, μια απόδραση απ’ τη βδομάδα της δουλειάς για τον  κόσμο των εμπορευμάτων. Με τις ελπίδες να ξεθωριάζουν πάνω στις ταμπέλες των τιμών.
Μπροστά απ’ τις βιτρίνες τα βλέμματα ονειρεύονται αγορές, περισσότερα λεφτά και εν τέλει μελαγχολούν που δε μπορούν να αγοράσουν. Τα αντικαταθλιπτικά χάπια και οι βουτιές απ’ τις ταράτσες δυστυχισμένων ανθρώπων δεν είναι θέμα στις ειδήσεις ή “ευαίσθητες” κοινωνιολογικές αναλύσεις. Είναι τα αποτελέσματα ενός εθισμένου κόσμου που όταν δεν έχει λεφτά για τη δόση του, αυτοκτονεί.
Τα εμπορικά κέντρα είναι σύμβολα των καπιταλιστικών κοινωνιών, οι ναοί της κατανάλωσης, κέντρα εκμετάλλευσης και υποταγής. Οι χιλιάδες που διασκεδάζουν, καταναλώνουν, συχνάζουν σε αυτά αδιαφορούν παγερά για τα “ματωμένα” προϊόντα που αγοράζουν από τα ράφια της παιδικής καταπίεσης. Αρνούνται να ακούσουν τις “τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις” των όπλων της αστυνομίας, τις μηχανές των εργοστασίων που λιώνουν τους ανθρώπους κυριολεκτικά και ψυχικά στα κολαστήρια της σύγχρονης δουλείας. Ζούνε μέσα στην γυάλα της εξατομίκευσης.
Η διάχυση του καταναλωτισμού τις προηγούμενες δεκαετίες κράτησε μια μεγάλη μάζα εκμεταλλευομένων παθητική. Το μικροαστικό όνειρο σε συνδυασμό με την αδιάλειπτη κρατική τρομοκρατία έφερε την κοινωνική αποσύνθεση. Το καρότο και το μαστίγιο. Μέσα στην δηλητηριώδη ομίχλη της επικαλούμενης κοινωνικής ειρήνης προετοιμάστηκε το απεριόριστο ξεζούμισμα των εργαζόμενων, η εξόντωση των πιο φτωχών, η λεηλασία κάθε ανεκμετάλλευτου φυσικού τόπου, η γενίκευση της ωμής καταστολής, η πιο αισχρή προπαγάνδα που έχει υπάρξει μέχρι σήμερα.
  Από το ’90 οι ντόπιοι και οι δυτικοευρωπαίοι σαπιοκοιλιάδες πλούτισαν από την εκμετάλλευση των μεταναστών σε συνθήκες τρομοκρατίας. Από τους βομβαρδισμούς, στο ξερίζωμα. Από την λιμοκτονία, στη δουλεία. Από τους λοιμούς, στις φασιστικές εκκαθαρίσεις. Τα κάθε είδους αφεντικά οπλίζουν τα τσογλανάκια που σφάζουν τους πιο αδύναμους. Οι δημοκράτες της κυβέρνησης οργανώνουν τον ρατσιστικό έλεγχο. Οι αυλοκόλακες που ανησυχούν για την απώλεια επενδύσεων μετά τις πρόσφατες αντικαθεστωτικές επιθετικές δράσεις, έχουν συνηθίσει να ξερογλείφουν ματωμένα μαχαίρια σαν αυτό που σκότωσε τον Σαχτζάτ Λουκμάν.
  Στον καταναλωτικό παράδεισο οι πιο βασανισμένοι περισσεύουν. Είναι μη παραγωγικοί και φθείρουν την υποκριτική πίστη στο αστικό όνειρο. Για να διατηρηθεί η βιτρίνα της αγοράς και να μεταφερθεί ο φόβος της τιμωρίας μέσα σε κάθε διαμέρισμα της μητρόπολης ενοχοποιούνται εκείνοι που με την ύπαρξή τους προκαλούν αποστροφή στα συντηρητικά ένστικτα. Με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις εικόνες από οροθετικές γυναίκες που παρουσιάστηκαν ως εστίες μόλυνσης των ανυποψίαστων και φιλήσυχων νοικοκυραίων που έκαναν το λαθάκι να κλέψουν μερικές στιγμές ηδονής εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία. Εκκίνηση για ένα σύγχρονο απαρτχάιντ απέναντι στο κοινωνικό περιθώριο. Οι ιερείς της οικονομίας θέλουν να αισθανόμαστε ένοχοι για την καταπίεσή μας, να πατάμε επί πτωμάτων για να παραμείνουμε μέσα στο παιχνίδι της αγοράς και να αυτοκτονούμε όταν είμαστε άχρηστοι για τον κόσμο τους.
 Και είναι εδώ που γεννιούνται ένστικτα επιβίωσης διαποτισμένα με πατριωτικά δηλητήρια να κραυγάζουν για τους πολλούς μετανάστες που κλείνουν τις δουλείες. Στο κοινωνικό κολοσσαίο οι σκλάβοι μονομαχούν μεταξύ τους μέχρι τέλους. 
★ 
Ο κόσμος της αντίστασης και της εξέγερσης

Η ιστορία όμως δεν τελειώνει στον παγωμένο χρόνο των εμπορικών κέντρων. Η συσσωρευμένη κρατική βία επιστρέφει κάθε τόσο στον αποστολέα της. Συγκρούσεις με τα ΜΑΤ, εμπρησμοί σε επιλεγμένους στόχους της κυριαρχίας, αυθόρμητες επιθέσεις σε πολιτικούς, αποκλεισμοί και καταλήψεις, ένοπλες ενέργειες. Μετά την εξέγερση του ’08 οι εστίες αντίστασης πολλαπλασιάστηκαν. Τα αφεντικά φοβούνται τις αντιθεσμικές ρωγμές. Και φοβούνται πιο πολύ την αλληλεγγύη μας και την  οργανωμένη αντεπίθεση μας. Ξερνούν έναν οχετό τρομολαγνείας για να διαχύσουν τους δικούς τους φόβους στην κοινωνία. Χαρακτηρίζουν τρομοκρατική κάθε πράξη που αντιτάσσεται στους νόμους τους, από μια βομβιστική επίθεση μέχρι μια απεργία, για να δικαιολογήσουν την επιστράτευση των δικών τους τρομοκρατικών μεθόδων. Ένας ψυχολογικός πόλεμος υποστηρικτικός στις στρατιές των αστυνομικών σκυλιών που σαρώνουν τους δρόμους. Στόχος τους η εμπέδωση ενός καθεστώτος φόβου στα κομμάτια της κοινωνίας που βιώνουν την εξαθλίωση και την υποτίμηση της ζωής τους και κατατάσσονται στην λίστα των πιθανών υπόπτων σε μια εξεγερσιακή συνθήκη. 

Ακούμε τις δακρύβρεχτες εκκλήσεις για ομαλότητα και βλέπουμε στρατό κατοχής και πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας, στρατό κατοχής μέσα στα πανεπιστήμια, στρατό κατοχής στα Εξάρχεια, στρατό κατοχής στη Χαλκιδική για τους εργολάβους της βιομηχανίας χρυσού. Χτυπάνε τις γειτονιές των μεταναστών και της εξέγερσης; Θέλουν λεηλατημένους τόπους; Χτυπάμε τους μηχανισμούς τους. Και δυναμώνουμε όλους τους αγώνες ενάντια στην εξουσία.
Εδώ και καιρό η κυβέρνηση είχε προαναγγείλει τη γενική εισβολή των κατοχικών ταγμάτων  στους κατηλειμμένους αυτοοργανωμένους χώρους, που επιχειρήθηκε μέσα στις γιορτές. Απώτερος σκοπός αυτής της στρατηγικής είναι η διάλυση  των συλλογικοτήτων αντίστασης. Ονειρεύονται την απομόνωση των αναρχικών, για να εξαφανίσουν την προοπτική μιας ανατρεπτικής συνάντησης όλων των καταπιεσμένων απελευθερωτικών διαθέσεων. Επιδιώκουν την απομόνωση κάθε ανθρώπου που εξεγείρεται, για να κλιμακώσουν την εκμετάλλευση, την αλλοτρίωση και τον έλεγχο.
Σήμερα επιτίθενται στις καταλήψεις επειδή αποτελούν παραδείγματα επανάκτησης των αναγκαίων μέσων για την αυτονόμησή μας από την κυριαρχία. Καταστρέφοντας τις αυτοοργανωμένες κοινωνικές υποδομές, που δοκιμάζουν άμεσα στο παρόν την δυνατότητα συλλογικοποίησης της ζωής ενάντια στον κόσμο της εξουσίας, θωρακίζουν το καθεστώς της εξαθλίωσης. Η ουσία της επίθεσης στις καταλήψεις είναι η καταδίκη των φτωχών στη ζητιανιά. Είναι η εξουδετέρωση του οράματος της ελευθερίας και της αλληλεγγύης. Το προσκύνημα στους «φιλάνθρωπους» άρχοντες.
Θα μπορούσαμε να μην υπερασπιστούμε με όλους τους τρόπους πάλης το αντιστασιακό έδαφος που βρίσκεται στο στόχαστρο του κράτους; Όχι. Γιατί αν αφήσουμε τις καταλήψεις, μετά θα χτυπηθούν όλες οι εστίες αυτοοργάνωσης και μετά η κάθε πολιτική ομάδα και τελικά θα καταδιώκεται ο κάθε σύντροφος, μέχρι να εξοντωθεί κάθε επαναστατική παρουσία. Το κράτος σχεδιάζει για όλους όσους αγωνίζονται ότι εφαρμόζει μέχρι τώρα για να αδρανοποιήσει τους διωκόμενους αντάρτες.
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι είμαστε οι αυτόκλητοι υπερασπιστές των καταλήψεων, ή ότι οι καταλήψεις δεν καταφέρνουν να σταθούν μόνες τους, αντίθετα το παράδειγμα της ανακατάληψης της βίλας Αμαλίας δείχνει ακριβώς το αντίθετο. Όμως η κατασταλτική επίθεση είναι ολομέτωπη, δεν αφορά μόνο τις καταλήψεις και όσο πιο πολύμορφες και πιο δυναμικές είναι οι δράσεις μας, τόσο το καλύτερο. 
★
 Μέσα στο σύγχρονο σφαγείο του καπιταλισμού η υπομονή είναι πολυτέλεια. Θα ήταν ύβρις προς τη ζωή αν αναβάλαμε την όξυνση της σύγκρουσης με την εξουσία. Βιώνουμε ήδη τη νύχτα των κρυστάλλων. Η ώρα των κρίσιμων αποφάσεων είναι τώρα. Να καταστρέψουμε τον κόσμο της εξουσίας πριν μας παρασύρει στη σήψη του. Να προετοιμαστούμε για την επανάσταση από σήμερα. 
★
Η άμυνα του κράτους ως καταστολή και ως προπαγάνδα…

Οι “στρατηγοί” του ελέγχου νόμιζαν ότι έχουν δυο συνθήκες με το μέρος τους. Στηρίχτηκαν στην αδρανοποίηση ενός μεγάλου μέρους των ανθρώπων που κατέβαιναν στους δρόμους τα προηγούμενα χρόνια, όταν “τσίμπησαν” στην παγίδα των εκλογών, βολευόμενοι στην ανάθεση της ζωής τους στα κόμματα. Η αναμονή μιας αριστερής κυβέρνησης και η απογοήτευση από την επικράτηση των μνημονιακών μέσα στο θεσμικό παιχνίδι αποδυνάμωσε τις κοινωνικές αντιστάσεις. Αλλά το πραγματικό παιχνίδι δεν τελειώνει τόσο εύκολα. Η επίθεση του κράτους έβγαλε στο δρόμο χιλιάδες αλληλέγγυους. Η πιθανότητα της γενικής αντεπίθεσης επανέρχεται ισχυρότερη κι από πριν. 

Ακόμα, οι “στρατηγοί” στηρίχτηκαν στο γεγονός ότι την προηγούμενη τριετία κατάφεραν κάποια πλήγματα στις ένοπλες οργανώσεις που ενεργούσαν εκείνη την περίοδο. Φαντάστηκαν ότι μια επιχείρηση εκδίωξης των αναρχικών θα είχε μικρό κόστος. Γιατί δεν μπορούν να φανταστούν ένα ενεργητικό έξω από ιεραρχικές εξαρτήσεις. Μιλάνε για “διευθυντήρια του ένοπλου αγώνα”. Το αντάρτικο όμως μπορεί να ξεπηδήσει κάθε στιγμή γιατί οργανώνεται σε κάθε επαναστατημένη καρδιά.
Δεν παίζουμε σε στημένα πολιτικά παιχνίδια, ούτε θα μπούμε στην διαδικασία να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες, ότι μας υποκινούν εξωγήινοι, μυστικές υπηρεσίες, ο ΣΥΡΙΖΑ. Όποιος συνεχίζει να βλέπει πράκτορες και κυβερνητικούς είναι θύμα της κρατικής προπαγάνδας και κοντόφθαλμος που αδυνατεί να αντιληφθεί ότι υπάρχουν άνθρωποι που απέναντι στο καθεστώς του φόβου και της υποταγής δεν θα υποκύψουν αλλά θα απαντήσουν και θα επιτεθούν με όλα τα μέσα. Όλα τα άλλα είναι κούφια λόγια.

Είμαστε αναρχικοί, αντικρατιστές, και εχθροί της δημοκρατίας. Και αν η δράση μας καταδικάζεται από το πολιτικό σύστημα εμείς έχουμε από καιρό καταδικάσει το πολιτικό σύστημα στην καταστροφή του. 

Θα βουλώσουμε το στόμα της κάθε ανεμοδούρας της καθεστωτικής αριστεράς και λοιπών συνωμοσιολόγων που μιλάνε περί παρακράτους και μυστικών υπηρεσιών προσβάλλοντας έτσι την μνήμη συντρόφων που έπεσαν μαχόμενοι όπως ο Λάμπρος Φούντας μέλος του Επαναστατικού Αγώνα, ο Χρήστος Κασσίμης μέλος του ΕΛΑ, ο Χρήστος Τσουτσουβής μέλος της Αντικρατικής Πάλης και πολλοί άλλοι αγωνιστές του ένοπλου αντικρατικού αγώνα. Ας υπενθυμίσουμε επίσης πως αυτή τη στιγμή βρίσκονται αιχμάλωτοι ή καταζητούμενοι του κράτους σύντροφοι που έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής τους σε επαναστατικές οργανώσεις (17Ν, Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, Επαναστατικός Αγώνας) και πως όλες οι επιθέσεις που πραγματοποιούνται από αντάρτικες ομάδες αναλαμβάνονται με κείμενα. Οι πραγματικές παρακρατικές επιθέσεις όπως αυτές στην Ιταλία των περασμένων δεκαετιών πλήττουν σκόπιμα αθώους ώστε να αποτελέσουν σημείο συκοφαντίας και διαστρέβλωσης των επαναστατικών στοχεύσεων.  

★
 Οργάνωση και εξέγερση με κάθε μέσο και μορφή…

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, τις δράσεις που ακολούθησαν τις κρατικές επιθέσεις σε αυτοοργανωμένους χώρους και εγχειρήματα, επανέρχεται στην επιφάνεια ένας διαχωρισμός που παράγει  η ίδια η εξουσία. Ένας πλαστός διαχωρισμός που επιχειρεί να κατακερματίσει την αντιεξουσιαστική ενότητα με βάση τα μέσα του αγώνα. Μοιράζονται ρόλοι και ειδικεύσεις, γεννιούνται απομονώσεις και εσωτερικές διαμάχες, δίπολα νόμιμου – παράνομου 
Ερωτήματα και διλήμματα μπρος στα οποία έχουν βρεθεί σύντροφοι στις περισσότερες φάσεις του παρελθόντος. Λες και πρόκειται για ένα σταυροδρόμι μπρος στο οποίο στέκεσαι, χωρίζεις με τους συντρόφους σου και επιλέγεις το μονοπάτι σου.

Καταλαβαίνουμε προφανώς ότι η επιλογή του αγώνα με κείνο η το άλλο μέσο δεν αποτελεί μόνο μια επιλογή στρατηγικού χαρακτήρα – τι είναι για παράδειγμα πιο πρόσφορο ανάλογα τις επικρατούσες συνθήκες- άλλα συνιστά σίγουρα και μια επιλογή στη βάση της επιθυμίας και της ατομικής ικανοποίησης. 

Δεν επιζητούμε μια σταλινική μονολιθικότητα που παραπέμπει σε “κομμουνιστικά” κόμματα, ούτε θέλουμε να κάνουμε γλωσσολογικές αλλοιώσεις ώστε να υπάρξει μια ενότητα που μόνο αληθινή δεν θα είναι. Αντ’ αυτού πιστεύουμε πως πρέπει να υπάρχει σεβασμός στις διαφορετικές απόψεις και προσεγγίσεις- που είναι τόσες όσες και οι φορείς τους- στο εσωτερικό μας με σκοπό την ενότητα στη δράση της καταστροφής του κράτους. Ο πλουραλισμός θεωρήσεων μέσα στην αναρχική κοινότητα μόνο επιζήμιος δεν είναι. Η μια θεώρηση συμπληρώνει την άλλη, άλλες επιβεβαιώνονται απ’ τα γεγονότα και άλλες μένουν στη λήθη της ιστορίας με έναν διάλογο να παράγει συμπεράσματα γονιμοποιώντας επικίνδυνες ιδέες. 

Η λογική που θέλει επιζήμιες ή προβοκατόρικες τις αντάρτικες ενέργειες για το κίνημα, είναι όχι αποτέλεσμα σκέψης αλλά εμπέδωσης του φόβου απ’ την κρατική καταστολή. Στην πραγματικότητα το κράτος εξαπολύει άμεσα αντίποινα εκεί που μπορεί μετά από βίαιες ενέργειες ώστε να δημιουργήσει μια ψυχολογική αντίδραση φόβου που θα διχάσει και θα εκφοβίσει τους εξεγερμένους. Όμως αυτή ακριβώς η αντίδραση του κράτους προδίδει την ανάγκη του να χτυπήσει τις δυναμικές μορφές αγώνα. Είτε είναι μια βίαιη διαδήλωση, μια κατάληψη, ή ένα αντάρτικο χτύπημα. 

Και αντίστοιχα παρά τις βραχυπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες μιας αντάρτικης επίθεσης, μακροπρόθεσμα είναι φόβητρο για την καταστολή. Είναι η προοπτική της ενδυνάμωσης και της διάχυσής τους που φοβίζει την εξουσία καθώς δεν είναι ανίκητη όπως υπονοούν οι προβοκατορολογικές αντιλήψεις, αλλά αποτελείται από ανθρώπους ευάλωτους με όνομα και διεύθυνση, που όσους μπράβους και μπάτσους να προσλάβουν, θα αποτελούν μόνιμο στόχο των αναρχικών ανταρτών. 

Θέλουμε να τρομοκρατήσουμε; Ναι. Ποιούς όμως; Οι αντάρτικες επιθέσεις  έχουν σκοπό την μεταφορά του τρόμου στο στρατόπεδο των κρατούντων. Μια ελάχιστη ανταπόδοση της βίας που ασκείται καθημερινά με χίλιους τρόπους. Μια ελάχιστη ανταπόδοση της τρομοκρατίας που ασκούν οι δήμιοι των ζώων μας. Ένα ηχηρό μήνυμα για να ταρακουνήσει τα θεμέλια του συμπαγούς εξουσιαστικού οικοδομήματος αναζητώντας συνεργούς. Μήνυμα για όλους τους αξιοπρεπείς ανθρώπους που σε πείσμα των καιρών αγωνίζονται ενάντια στην εξουσία. Σε αυτούς που ανέχονται ακόμα την καταπίεση αλλά σιγά σιγά προετοιμάζονται για τις δικές τους ατομικές επαναστάσεις. Σε κάθε ένα και κάθε μια που αρχίζει δειλά να βουλώνει τ’ αυτιά του στις σειρήνες της αλλοτρίωσης και έρχεται σε επαφή με τον κόσμο της αντίστασης ενάντια στην εξουσία.

Για να μην παρεξηγηθούμε, είμαστε ανοιχτοί σε οποιαδήποτε κριτική καθώς την θεωρούμε ένα εργαλείο διαλεκτικής και εξέλιξης μεταξύ των επαναστατών. Αυτό βέβαια όταν  η κριτική αυτή δεν προέρχεται από μία λαϊκίστικη σκοπιά που αποσκοπεί στο να καλοπιάσει την “κοινωνία” καθώς το μόνο αποτέλεσμα μιας τέτοιας στρατηγικής είναι η δημιουργία γραφικών οπαδών και ψεύτικων εντυπώσεων. Πιστεύουμε ότι πάντα πρέπει να εμβαθύνουμε και να εμπλουτίζουμε τα νοήματα του λόγου και της δράσης μας για να αναδεικνύουμε κάθε παγίδα του εξουσιαστικού συμπλέγματος και να μην αφήνουμε στο απυρόβλητο καμία μηχανή του μόνο και μόνο εξαιτίας συγκυριών. 

Να ανταλλάξουμε ιδέες και τεχνογνωσίες, να οπλιστούμε με Καλάσνικοφ και σφαίρες, να επανοικειοποιηθούμε το Δρόμο και τις γειτονιές, να ληστέψουμε το χρήμα και να καταλάβουμε τα κτίρια. 

Πρόταγμα μας η ολομέτωπη σύγκρουση με την εξουσία μαζί με την ταυτόχρονη ανάπτυξη αυτοοργανωμένων υποδομών. 

Γιατί αυτές οι μορφές οργάνωσης που προασπίζουμε και προτάσσουμε είναι ο τρόπος μας να ζήσουμε μια μικρή γεύση της αναρχίας στο σήμερα, είναι η δυνατότητά μας να πειραματιστούμε με ανεξούσιες σχέσεις, να απαντήσουμε στις ατομικές και συλλογικές μας ανάγκες και επιθυμίες έξω απ’ την εξάρτηση που έχει επιβάλλει ο αστικός πολιτισμός στους υπηκόους του.
Είναι το όχημά μας να πολεμήσουμε την διάχυτη βία της εξουσίας τόσο στις ζωές μας, όσο και στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο. Γιατί πρέπει να διεισδύσουμε και στα δικά τους πεδία για να τους χτυπήσουμε, και στο πολιτικό και στο τεχνολογικό και στο στρατιωτικό.
Και είναι το πραγματικό ορμητήριο -η αναρχική οργάνωση, κι όχι τα πρόσκαιρα υλικά μέσα που χρησιμοποιούμε- για την επίθεση εναντίον του κράτους, του κεφαλαίου, του πολιτισμού της μόλυνσης και της εξημέρωσης.
∞
 Σε αυτόν τον συνεχή αγώνα έχουμε συντρόφους που λείπουν από κοντά μας πληρώνοντας το κόστος του να “στρατευθούν” ολόψυχα στον αγώνα.

Θέλουμε λοιπόν να στείλουμε την αλληλεγγύη μας στον αναρχικό Μάρκο Κάμενιτς που διεξάγει συμβολική απεργία πείνας στα μπουντρούμια των ελβετικών φυλακών που βρίσκεται αιχμάλωτος εδώ και 21 χρόνια καθώς και στον Γκάμπριελ Πόμπο Ντα Σίλβα στην Γερμανία και την Ελίζα ντι Μπερνάρντο στην Ιταλία που συμμετέχουν και αυτοί ως αλληλέγγυοι απαιτώντας την άμεση απελευθέρωση του. Η δράση μας συμπίπτει με το κάλεσμα δράσης και αλληλεγγύης για την απελευθέρωση του συντρόφου, εμείς από την πλευρά μας στεκόμαστε δίπλα στον αμετανόητο αγώνα του. 
Κάθε πράξη μας Άμεσης δράσης είναι και μια ενέργεια αλληλεγγύης
    Στον αιχμάλωτο αναρχικό Μπάμπη Τσιλιανίδη που καταδικάστηκε πρόσφατα σε 10 χρόνια για την ληστεία στο Αχέπα από την δικαστική μαφία με μοναδικό στοιχείο το DNA του σε ένα μαντήλι, δείχνοντας την εκδικητικότητα του κράτους απέναντι στις δυναμικές δράσεις που αναπτύχθηκαν το τελευταίο χρονικό διάστημα.
    Στους αμετανόητους αντάρτες της 17Ν όπως ο Δημήτρης Κουφοντίνας και ο Σάββας Ξηρός.
    Στον αναρχικό Θεόφιλο Μαυρόπουλο που αιχμαλωτίστηκε μετά από ένοπλη συμπλοκή με μπάτσους στην Πεύκη, δίνοντας τη δυνατότητα στο σύντροφο που ήταν μαζί του να διαφύγει.
    Στα φυλακισμένα μέλη της επαναστατικής οργάνωσης Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, Όλγα Οικονομίδου, Γιώργο Νικολόπουλο, Μιχάλη Νικολόπουλο, Γεράσιμο Τσάκαλο, Χρήστο Τσάκαλο, Δαμιανό Μπολάνο, Γιώργο Πολύδωρο, Χάρη Χατζημιχελάκη και Παναγιώτη Αργυρού (καλή ανάρρωση στο σύντροφο, που νοσηλεύεται μετά από βαρύ τραυματισμό του στη φυλακή)
    Στους αιχμαλώτους αναρχικούς Κώστα Σακκά, Γιώργο Καραγιαννίδη, Αλέξανδρο Μητρούσια που αρνούνται την συμμετοχή τους στην ε.ο. Σ.Π.Φ και στηρίζουν την συμμετοχή τους στον ένοπλο αναρχικό αγώνα.
    Στον φυλακισμένο αναρχικό Βαγγέλη Κουτσίμπελα που διώκεται για σειρά εμπρηστικών επιθέσεων στα Τρίκαλα.
    Στον προφυλακισμένο αναρχικό κομμουνιστή Τάσσο Θεοφίλου που κατηγορείται για ληστεία τράπεζας και ανθρωποκτονία στις οποίες αρνείται τη συμμετοχή του.
    Στον αναρχικό Ράμι Συριανό που βρίσκεται αιχμάλωτος για ληστεία στους κλεπταποδόχους του Ο.Δ.Δ.Υ.
    Στους φυλακισμένους αγωνιστές που κατηγορούνται για την απαγωγή του μεγαλοβιομήχανου Μυλωνά, Βαγγέλη Χρυσοχοΐδη, Πολύκαρπο Γεωργιάδη που αρνούνται την συμμετοχή τους στην απαγωγή και υπερασπίζονται την σχέση τους με τον Βασίλη Παλαιοκώστα.
    Στα μέλη του Επαναστατικού Αγώνα, Νίκο Μαζιώτη, Πόλα Ρούπα (καταζητούμενοι), Κώστα Γουρνά.
    Στους καταζητούμενους Μάριο Σεϊσίδη, Γρηγόρη Τσιρώνη, Γιάννη Μιχαηλίδη, Δημήτρη Πολίτη, Βασίλη Παλαιοκώστα.
Αλληλεγγύη στους κρατούμενους που αγωνίζονται ενάντια στο σωφρονιστικό καθεστώς.
 
Αλληλεγγύη σε όλους τους αιχμάλωτους και καταζητούμενους αναρχικούς ανά τον κόσμο.
 
Ζήτω η Αναρχία!

Σύμπραξη αναρχικών Οργανώσεων:
Άγρια Ελευθερία
Υποκινητές Κοινωνικών Εκρήξεων»



Πηγή: ΒΗΜΑ

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

GEOPOLITICO5 ώρες πριν

Πόλεμος συμφερόντων για το LNG – Το τουρκικό σχέδιο και η ελληνική απάντηση

Στο Direct News, ο Ανδρέας Μουντζουρούλιας παρουσιάζει τις πληροφορίες του για τον GSI, αναλύει τα τουρκικά δημοσιεύματα για την Γκίλφοϊλ...

Ιστορία - Πολιτισμός6 ώρες πριν

Arolsen Archives: Το αρχείο που αναζητά τα ίχνη εκατομμυρίων θυμάτων του ναζισμού

Στη γερμανική πόλη Μπαντ Άρολσεν φυλάσσεται μία από τις σημαντικότερες συλλογές τεκμηρίων για τα θύματα των ναζιστικών διώξεων. Περισσότερα από...

Αναλύσεις6 ώρες πριν

Πού βρίσκεται η Ελλάδα στον σχεδιασμό του IMEC;

Η επίκληση της ελληνικής κληρονομιάς, η κριτική για τις αμερικανικές τοποθετήσεις στα ελληνοτουρκικά και η ανάγκη μιας εθνικής στρατηγικής που...

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

Νέα τουρκική πρόκληση νότια του Καστελλόριζου! NAVTEX της Άγκυρας στην περιοχή που θα περάσει το γαλλικό ερευνητικό για το καλώδιο Ελλάδας–Κύπρου

Η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX για περιοχή νότια του Καστελλόριζου, όπου έχει προγραμματιστεί η πολυεθνική άσκηση «EUNOMIA», αμφισβητώντας τη δικαιοδοσία του...

GEOPOLITICO6 ώρες πριν

EurAsia Review: Ποιοι προστατεύουν τα κυκλώματα λαθρεμπορίου στα σύνορα Ιράν, Πακιστάν και Αφγανιστάν – Ο σκοτεινός ρόλος παραγόντων ασφαλείας

Ένα εκτεταμένο σύστημα παράνομου εμπορίου, διαφθοράς και πολιτικής προστασίας περιγράφει σε ανάλυσή του το EurAsia Review. Από τα καύσιμα και...

Δημοφιλή