Ακολουθήστε μας

Γενικά θέματα

Οι BRICs ατύχησαν…

Δημοσιεύτηκε στις

Γιατί σταμάτησε η ανάπτυξη των «υπολοίπων» χωρών

Ruchir Sharma*

 Η πιο πολυσυζητημένη παγκόσμια οικονομική τάση τα
τελευταία χρόνια ήταν «η άνοδος των υπολοίπων», με την Βραζιλία, την
Ρωσία, την Ινδία και την Κίνα να ηγούνται της επίθεσης. Αλλά η διεθνής
οικονομική σύγκλιση είναι ένας μύθος. Λίγες χώρες μπορούν να αντέξουν
ασυνήθιστα ταχεία ανάπτυξη για μια δεκαετία, και ακόμη λιγότερες για
περισσότερο από αυτό. Τώρα που τα χρόνια της άνθησης τελείωσαν, οι χώρες
BRIC παραπατάνε. Η διεθνής τάξη θα αλλάξει λιγότερο από ό, τι
αναμενόταν.

Στη διάρκεια των τελευταίων αρκετών ετών, η πιο πολυσυζητημένη τάση
στην παγκόσμια οικονομία είναι η λεγόμενη «άνοδος των υπολοίπων», η
οποία είδε τις οικονομίες πολλών αναπτυσσόμενων χωρών να συγκλίνουν
γρήγορα με εκείνες των πιο ανεπτυγμένων ομολόγων τους. Οι κύριες
δυνάμεις πίσω από αυτό το φαινόμενο ήταν οι τέσσερις μεγάλες αναδυόμενες
χώρες της αγοράς, που είναι γνωστές ως BRICs από τα αρχικά τους:
Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία και Κίνα. Ο κόσμος ήταν μάρτυρας μιας μοναδικής
αλλαγής, έλεγε το σχετικό επιχείρημα, όπου οι μεγάλοι παίκτες στον
αναπτυσσόμενο κόσμο πλησίαζαν ή ακόμη και ξεπερνούσαν τους ομολόγους
τους στον ανεπτυγμένο κόσμο.

Οι προβλέψεις αυτές μετρούσαν συνήθως τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης
στον αναπτυσσόμενο κόσμο από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας και τους
πρόβαλλαν κατ’ ευθείαν στο μέλλον, αντιπαραθέτοντάς τους με προβλέψεις
για υποτονική ανάπτυξη στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλες προηγμένες
βιομηχανικές χώρες. Κάτι τέτοιες ασκήσεις υποτίθεται ότι αποδείκνυαν
ότι, για παράδειγμα, η Κίνα ήταν στα πρόθυρα να προσπεράσει τις Ηνωμένες
Πολιτείες ως η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο – ένα σημείο που οι
Αμερικανοί σαφώς πήραν κατάκαρδα καθώς πάνω από το 50% από αυτούς,
σύμφωνα με μια δημοσκόπηση που διενεργήθηκε φέτος, δήλωσαν ότι πιστεύουν
ότι η Κίνα είναι ήδη «ηγετική» οικονομία στον κόσμο, παρόλο που η
οικονομία των ΗΠΑ εξακολουθεί να είναι πάνω από δύο φορές μεγαλύτερη
(και με ένα κατά κεφαλήν εισόδημα επτά φορές υψηλότερο).
Ωστόσο, όπως και με προηγούμενες ευθείες προβλέψεις οικονομικών
τάσεων – όπως οι προβλέψεις στη δεκαετία του 1980 ότι η Ιαπωνία σύντομα
θα είναι κορυφαία οικονομία – τα στοιχεία που ανακύπτουν αργότερα βάζουν
πάγο στις εξωφρενικές προβλέψεις. Με την παγκόσμια οικονομία να οδεύει
προς την χειρότερη χρονιά της από το 2009, η κινεζική ανάπτυξη
επιβραδύνεται απότομα, από διψήφια νούμερα στο 7% ή και ακόμα λιγότερο.
Και οι υπόλοιποι από τις BRICs πέφτουν, επίσης: από το 2008, η ετήσια
ανάπτυξη της Βραζιλίας μειώθηκε από το 4,5% στο 2%. Της Ρωσίας, από 7%
σε 3,5%. Και της Ινδίας, από 9% σε 6%.
Τίποτα από αυτά δεν θα πρέπει να εκπλήσσει, επειδή είναι δύσκολο να
διατηρηθεί η ταχεία ανάπτυξη για περισσότερο από μια δεκαετία. Οι
ασυνήθιστες περιστάσεις της τελευταίας δεκαετίας το έκαναν να φαίνεται
εύκολο: βγαίνοντας από την γεμάτη κρίσεις δεκαετία του 1990 και
τροφοδοτούμενες από έναν παγκόσμιο κατακλυσμό εύκολου χρήματος, οι
αναδυόμενες αγορές απογειώθηκαν σε μια μαζική ανοδική τάση που μετέτρεπε
σχεδόν κάθε οικονομία σε νικητή. Μέχρι το 2007, όταν μόνο τρεις χώρες
στον κόσμο υπέστησαν αρνητική ανάπτυξη, οι υφέσεις είχαν εξαφανιστεί από
την διεθνή σκηνή. Αλλά τώρα, υπάρχουν πολύ λιγότερα χρήματα για να
εισρέουν στις αναδυόμενες αγορές. Η παγκόσμια οικονομία επιστρέφει στην
φυσιολογική της κατάσταση των κύκλων, με πολλούς καθυστερημένους και
λίγους νικητές να αναδύονται σε απροσδόκητες μεριές. Οι επιπτώσεις αυτής
της αλλαγής είναι εντυπωσιακές, δεδομένου ότι η οικονομική δυναμική
είναι ισχύς και έτσι η ροή των χρημάτων στα ανερχόμενα «αστέρια» θα
αναμορφώσει την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων.
ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΕΣ
Η έννοια της ευρείας σύγκλισης μεταξύ του αναπτυσσόμενου και του
αναπτυγμένου κόσμου είναι ένας μύθος. Από τις περίπου 180 χώρες στον
κόσμο που παρακολουθούνται από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, μόνο 35
είναι ανεπτυγμένες. Οι αγορές των υπολοίπων είναι αναδυόμενες – και οι
περισσότερες από αυτές έχουν αρχίσει να αναδύονται εδώ και πολλές
δεκαετίες και θα συνεχίσουν έτσι για πολλές περισσότερες. Ο
οικονομολόγος του Χάρβαρντ, Ντάνι Ρόντρικ, αποτυπώνει καλά αυτή την
πραγματικότητα. Έχει δείξει ότι πριν από το 2000, η επίδοση των
αναδυόμενων αγορών στο σύνολό τους δεν συγκλίνει καθόλου με εκείνη του
ανεπτυγμένου κόσμου. Στην πραγματικότητα, το χάσμα στο κατά κεφαλήν
εισόδημα μεταξύ των προηγμένων και των αναπτυσσόμενων οικονομιών
διευθύνθηκε σταθερά από το 1950 μέχρι το 2000. Υπήρχαν λίγοι θύλακες
χωρών που όντως κάλυψαν την διαφορά με τη Δύση, αλλά ήταν περιορισμένοι
στα πετρελαιοπαραγωγά κράτη στον Κόλπο, τις χώρες της νότιας Ευρώπης
μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο καθώς και τις οικονομικές «τίγρεις» της
Ανατολικής Ασίας. Μόνο μετά το 2000 οι αναδυόμενες αγορές στο σύνολό
τους άρχισαν να καλύπτουν τη διαφορά. Παρ’ όλα αυτά, από το 2011, η
διαφορά στο κατά κεφαλήν εισόδημα μεταξύ των πλούσιων και των
αναπτυσσόμενων εθνών ήταν πάλι εκεί που βρισκόταν στη δεκαετία του 1950.
Αυτό δεν είναι τόσο μια αρνητική ανάγνωση στις αναδυόμενες αγορές όσο
είναι μια απλή ιστορική πραγματικότητα. Κατά τη διάρκεια μιας
οποιασδήποτε δεκαετίας από το 1950, κατά μέσο όρο μόνο το ένα τρίτο από
τις αναδυόμενες αγορές ήταν σε θέση να αναπτυχθεί με ετήσιο ρυθμό 5% ή
περισσότερο. Λιγότερο από το ένα τέταρτο έχουν διατηρήσει αυτόν τον
ρυθμό για δύο δεκαετίες και το ένα δέκατο για τρεις δεκαετίες. Μόνο η
Μαλαισία, η Σιγκαπούρη, η Νότια Κορέα, η Ταϊβάν, η Ταϊλάνδη και το Χονγκ
Κονγκ έχουν διατηρήσει αυτό το ρυθμό ανάπτυξης εδώ και τέσσερις
δεκαετίες. Έτσι, ακόμη και πριν από τις τρέχουσες ενδείξεις μιας
επιβράδυνσης στις χώρες BRIC, οι πιθανότητες ήταν εναντίον της
περίπτωσης της Βραζιλίας που βίωσε μια ολόκληρη δεκαετία ανάπτυξης πάνω
από 5%, ή της Ρωσίας, που είναι η δεύτερη στη σειρά.
Εν τω μεταξύ, δεκάδες αναδυόμενες αγορές έχουν αποτύχει να κερδίσουν
οποιαδήποτε ώθηση προς μια βιώσιμη ανάπτυξη και άλλες έχουν δει την
πρόοδό τους να χάνεται αφότου πέτυχαν να φτάσουν σε μια κατάσταση μέσου
εισοδήματος. Η Μαλαισία και η Ταϊλάνδη φαίνονταν να είναι σε καλό δρόμο
για να αναδειχθούν ως πλούσιες χώρες μέχρις ότου ο διαπλεκόμενος
καπιταλισμός, τα υπερβολικά χρέη και τα υπερτιμημένα νομίσματα
προκάλεσαν την ασιατική οικονομική κρίση του 1997-98. Η ανάπτυξή τους
ήταν απογοητευτική έκτοτε. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η Βιρμανία
(τώρα ονομάζεται επισήμως Μιανμάρ), οι Φιλιππίνες και η Σρι Λάνκα
θεωρήθηκαν ως οι επόμενες ασιατικές τίγρεις, μόνο να στραβοπατήσουν
άσχημα πολύ πριν μπορέσουν να φθάσουν ακόμη και το μέσο κατά κεφαλήν
εισόδημα της μεσαίας τάξης που είναι περίπου 5.000 δολάρια σε τρέχουσες
τιμές δολαρίου. Η αποτυχία να διατηρηθεί η ανάπτυξη ήταν ο γενικός
κανόνας, και αυτός ο κανόνας είναι το ίδιο πιθανό να επαναβεβαιωθεί την
επόμενη δεκαετία.
Στη πρώτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα, οι αναδυόμενες αγορές
έγιναν ένας τόσο διάσημος πυλώνας της παγκόσμιας οικονομίας ώστε να
είναι εύκολο να ξεχνάμε πόσο καινούργια είναι η έννοια των αναδυόμενων
αγορών στον χρηματοοικονομικό κόσμο. Η πρώτη είσοδος των αναδυομένων
αγορών χρονολογείται από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, όταν η Wall
Street ξεκίνησε την παρακολούθησή τους ως μια ξεχωριστή κατηγορία.
Αρχικά έχοντας την ένδειξη «εξωτικές», πολλές χώρες της αναδυόμενης
αγοράς στη συνέχεια άνοιξαν τα χρηματιστήριά τους σε αλλοδαπούς για
πρώτη φορά: η Ταϊβάν άνοιξε το 1991, η Ινδία το 1992, η Νότια Κορέα το
1993 και η Ρωσία το 1995. Οι ξένοι επενδυτές έσπευσαν, εξαπολύοντας μια
έκρηξη ανόδου των τιμών των μετοχών των αναδυομένων αγορών κατά 600%
(μετρούμενη με όρους δολαρίου) μεταξύ του 1987 και του 1994. Κατά τη
διάρκεια αυτής της περιόδου, το ποσό των χρημάτων που επενδύθηκε στις
αναδυόμενες αγορές αυξήθηκε από λιγότερο από 1% σε σχεδόν 8% του
παγκόσμιου συνόλου της χρηματιστηριακής αγοράς.
Αυτή η φάση ολοκληρώθηκε με τις οικονομικές κρίσεις που έπληξαν χώρες
από το Μεξικό ως την Τουρκία μεταξύ του 1994 και του 2002. Οι
χρηματιστηριακές αγορές των αναπτυσσόμενων χωρών έχασαν σχεδόν το ήμισυ
της αξίας τους και μειώθηκαν στο 4% του παγκόσμιου συνόλου. Από το 1987
έως το 2002, το μερίδιο των αναπτυσσόμενων χωρών στο παγκόσμιο ΑΕΠ
σημείωσε πτώση, από 23% στο 20%. Εξαίρεση ήταν η Κίνα, η οποία είδε το
μερίδιό της να διπλασιάζεται, στο 4,5%. Η ιστορία των θερμών αναδυόμενων
αγορών, με άλλα λόγια, ήταν αληθινή μόνο σε μία χώρα.
Η δεύτερη φάση ξεκίνησε με την παγκόσμια αναπτυξιακή έκρηξη το 2003,
όταν οι αναδυόμενες αγορές άρχισαν πραγματικά να απογειώνονται σαν
ομάδα. Το μερίδιό τους στο παγκόσμιο ΑΕΠ άρχισε μια ταχεία άνοδο, από
20% στο 34% που αντιπροσωπεύουν σήμερα (κάτι που αποδίδεται εν μέρει
στην αύξηση της αξίας των νομισμάτων τους), καθώς και το μερίδιό τους
στο παγκόσμιο σύνολο της χρηματιστηριακής αγοράς αυξήθηκε από λιγότερο
από 4% σε περισσότερο από 10%. Οι τεράστιες απώλειες που υπέστησαν κατά
τη διάρκεια της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008 ως επί το
πλείστον ανακτήθηκαν το 2009, αλλά έκτοτε οι μεταβολές υπήρξαν πολύ
αργές.
Η τρίτη φάση έρχεται (μόλις τώρα αρχίζει μια εποχή που θα ορίζεται
από μέτρια ανάπτυξη στον αναπτυσσόμενο κόσμο) με την επιστροφή του
κύκλου ανόδου – πτώσης και την διάλυση της αγελαίας συμπεριφοράς εκ
μέρους των αναδυόμενων αγορών χώρες. Χωρίς το εύκολο χρήμα και την
ουρανομήκη αισιοδοξία που τροφοδότησε τις επενδύσεις κατά την τελευταία
δεκαετία, οι χρηματιστηριακές αγορές των αναπτυσσόμενων χωρών είναι
πιθανό να καταφέρουν πιο μετρημένες και ανομοιογενείς αποδόσεις. Κέρδη
που κατά μέσο όρο έφθαναν το 37% ετησίως μεταξύ του 2003 και του 2007
είναι πιθανό να επιβραδυνθούν, στην καλύτερη περίπτωση στο 10% κατά την
επόμενη δεκαετία, καθώς η αύξηση των κερδών και οι συναλλαγματικές
ισοτιμίες σε μεγάλες αναδυόμενες αγορές έχουν περιορισμένες δυνατότητες
για περαιτέρω βελτίωση μετά την ισχυρή επίδοση της τελευταίας δεκαετίας
ΠΕΡΑΣΕ Η ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΛΗΞΗΣ
Καμιά ιδέα δεν έχει κάνει περισσότερα για να μπερδέψει τις σκέψεις
σχετικά με την παγκόσμια οικονομία από όσο η οικονομία των BRIC. Εκτός
από το ότι είναι οι μεγαλύτερες οικονομίες στις αντίστοιχες περιοχές
τους, οι τέσσερις μεγάλες αναδυόμενες αγορές δεν είχαν πολλά κοινά.
Παράγουν ανάπτυξη με διαφορετικούς και συχνά ανταγωνιστικού τρόπους – η
Βραζιλία και η Ρωσία, για παράδειγμα, είναι μεγάλοι παραγωγοί ενέργειας
που επωφελούνται από τις υψηλές τιμές της ενέργειας, ενώ η Ινδία, ως
μεγάλος καταναλωτής ενέργειας, υποφέρει από αυτές. Εκτός από εξαιρετικά
ασυνήθιστες συνθήκες, όπως εκείνες της τελευταίας δεκαετίας, είναι
απίθανο να αναπτυχθούν αρμονικά. Εκτός από την Κίνα, έχουν περιορισμένες
εμπορικές σχέσεις μεταξύ τους και έχουν λίγα κοινά πολιτικά συμφέροντα ή
συμφέροντα εξωτερικής πολιτικής.
Το πρόβλημα του να σκέπτεται κανείς με ακρωνύμια είναι ότι μόλις ένα
τέτοιο ακρωνύμιο καθιερωθεί, τείνει να «κλειδώσει» τους αναλυτές σε μια
κοσμοθεωρία που μπορεί σύντομα να ξεπεραστεί. Τα τελευταία χρόνια, η
οικονομία και το χρηματιστήριο της Ρωσίας ήταν μεταξύ των πιο αδύναμων
από τις αναδυόμενες αγορές, κυριαρχούμενα από μια πλούσια σε πετρέλαιο
τάξη δισεκατομμυριούχων των οποίων τα περιουσιακά στοιχεία ισούνται με
το 20% του ΑΕΠ, μακράν το μεγαλύτερο μερίδιο που κατέχουν οι
υπερπλούσιοι σε οποιαδήποτε σημαντική οικονομία. Αν και βαθιά εκτός
ισορροπίας, η Ρωσία εξακολουθεί να αποτελεί μέλος των BRICs, έστω και
μόνο επειδή ο όρος ακούγεται καλύτερα με R. Είτε οι ειδήμονες συνεχίσουν
να χρησιμοποιούν το αρκτικόλεξο είτε όχι, οι λογικοί αναλυτές και οι
επενδυτές πρέπει να παραμείνουν ευέλικτοι. Ιστορικά, οι εξωτικές χώρες
που αναπτύσσονται με ρυθμό 5% ή και περισσότερο για μια δεκαετία – όπως η
Βενεζουέλα το 1950, το Πακιστάν στη δεκαετία του 1960 ή το Ιράκ στη
δεκαετία του 1970 – συνήθως σκοντάφτουν πάνω σε κάποια απειλή (πόλεμο,
οικονομική κρίση, εφησυχασμό, κακή ηγεσία) πριν να μπορούν να
καταγράψουν μια δεύτερη δεκαετία ισχυρής ανάπτυξης.
Η τρέχουσα μανία των οικονομικών προβλέψεων είναι να κάνουν προβολές
τόσο μακριά στο μέλλον που κανείς δεν θα είναι εκεί για να κρατήσει
λογαριασμό. Αυτή η προσέγγιση κοιτάζει πίσω, ας πούμε, στον δέκατο
έβδομο αιώνα, όταν η Κίνα και η Ινδία αντιπροσώπευαν ίσως το ήμισυ του
παγκόσμιου ΑΕΠ, και στη συνέχεια προς τα εμπρός σε έναν επερχόμενο
«ασιατικό αιώνα», στον οποίο θα επανέλθει αυτή η υπεροχή. Στην
πραγματικότητα, το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα κατά το οποίο μπορεί
κανείς να βρει ξεκάθαρα αχνάρια στον παγκόσμιο οικονομικό κύκλο είναι
περίπου μια δεκαετία. Ο τυπικός επιχειρηματικός κύκλος διαρκεί περίπου
πέντε χρόνια, από το κάτω μέρος μιας ύφεσης στο κάτω μέρος της επόμενης,
και οι πιο πραγματιστές επενδυτές περιορίζουν τις προοπτικές τους σε
έναν ή δύο επιχειρηματικούς κύκλους. Από εκεί και πέρα, οι προβλέψεις
συχνά καθίστανται ξεπερασμένες εξαιτίας της απρόβλεπτης εμφάνισης νέων
ανταγωνιστών, νέου πολιτικού περιβάλλοντος ή νέων τεχνολογιών. Οι
περισσότεροι CEOs (σ.σ.: δηλαδή οι διευθύνοντες σύμβουλοι εταιρειών) και
οι μεγάλοι επενδυτές εξακολουθούν να περιορίζουν τις στρατηγικές τους
για τρία, πέντε ή το πολύ επτά χρόνια και κρίνουν τα αποτελέσματα στο
ίδιο χρονικό διάστημα.
Η ΝΕΑ ΚΑΙ Η ΠΑΛΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΤΑΞΗ
Στην δεκαετία που έρχεται, οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρώπη και η
Ιαπωνία το πιο πιθανό είναι να αναπτυχθούν αργά. Η νωθρότητά τους, όμως,
θα φανεί λιγότερο ανησυχητική σε σύγκριση με την ακόμη μεγαλύτερη
εικόνα στην παγκόσμια οικονομία, η οποία θα είναι η επιβράδυνση της
ανάπτυξης της Κίνας στο 3% με 4%, η οποία είναι ήδη σε εξέλιξη, με ίσως
πιο βαθιά επιβράδυνση αργότερα καθώς η οικονομία της θα συνεχίζει να
ωριμάζει. Ο πληθυσμός της Κίνας είναι απλά πάρα πολύ μεγάλος και η
γήρανσή του πολύ γρήγορη ώστε να μπορέσει η οικονομία της να συνεχίσει
να αναπτύσσεται τόσο γρήγορα όσο τώρα. Με πάνω από το 50% των πολιτών
της σήμερα να ζουν σε πόλεις, η Κίνα πλησιάζει αυτό που οι οικονομολόγοι
αποκαλούν «το σημείο καμπής Lewis»: το σημείο στο οποίο το πλεονάζον
εργατικό δυναμικό μιας χώρας από τις αγροτικές περιοχές έχει εξαντληθεί
σε μεγάλο βαθμό. Αυτό είναι το αποτέλεσμα τόσο της εκτεταμένης
μετανάστευσης στις πόλεις κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών
όσο και της συρρίκνωσης του εργατικού δυναμικού εξαιτίας της «πολιτικής
του ενός παιδιού». Σε εύθετο χρόνο, η σημερινή αίσθηση πολλών Αμερικανών
ότι οι ασιατικοί «οδοστρωτήρες» θα προσπεράσουν ταχύτατα την οικονομία
των ΗΠΑ, θα μείνει στην ιστορία ως μια από τις περιοδικές εξάρσεις
παράνοιας στην χώρα, παρόμοια με την ανησυχία που συνόδευσε την άνοδο
της Ιαπωνίας στη δεκαετία του 1980.
Καθώς η ανάπτυξη επιβραδύνεται στην Κίνα και στον προηγμένο
βιομηχανικό κόσμο, οι χώρες αυτές θα αγοράζουν λιγότερα από τις
εξαγωγικές ομολόγους τους χώρες, όπως η Βραζιλία, η Μαλαισία, το Μεξικό,
η Ρωσία και η Ταϊβάν. Κατά τη διάρκεια της ταχείας ανάπτυξης την
περασμένη δεκαετία, ο μέσος όρος του εμπορικού ισοζυγίου ως ποσοστό του
ΑΕΠ στις αναδυόμενες αγορές σχεδόν τριπλασιάστηκε στο 6%. Αλλά από το
2008, το εμπόριο έχει πέσει στο παλαιό μερίδιό του κάτω από 2%. Οι
εξαγωγικές αναδυόμενες αγορές θα πρέπει να βρουν νέους τρόπους για την
επίτευξη ισχυρής ανάπτυξης και οι επενδυτές αναγνωρίζουν ότι πολλές από
αυτές τις χώρες είναι πιθανό να αποτύχουν να το πράξουν: το πρώτο
εξάμηνο του 2012, η διαφορά μεταξύ της αξίας των μεγάλων χρηματιστηρίων
των αναδυόμενων αγορών με τις καλύτερες επιδόσεις έναντι της αξίας
εκείνων με τις χειρότερες επιδόσεις εκτοξεύτηκε από το 10% έως το 35%.
Μέσα στα επόμενα λίγα χρόνια, ως εκ τούτου, το φυσιολογικό στις
αναδυόμενες αγορές θα μοιάζει πολύ όπως το φυσιολογικό της δεκαετίας του
1950 και του 1960, όταν η ανάπτυξη ήταν κατά μέσο όρο περίπου 5% και
στον σχετικό αγώνα πολλοί έμεναν πίσω. Αυτό δεν συνεπάγεται μια
επανεμφάνιση του Τρίτου Κόσμου της δεκαετίας του 1970, που αποτελείτο
από ομοιόμορφα υπανάπτυκτα έθνη. Ακόμη και σε εκείνες τις εποχές,
ορισμένες αναδυόμενες αγορές όπως η Νότια Κορέα και η Ταϊβάν, είχαν
αρχίσει να ανθίζουν αλλά η επιτυχία τους επισκιάστηκε από τη δυστυχία σε
μεγαλύτερες χώρες όπως η Ινδία. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι οι
οικονομικές επιδόσεις των χωρών με αναδυόμενες αγορές θα πρέπει να
διαφοροποιούνται σε μεγάλο βαθμό.
Η ανομοιόμορφη άνοδος των αναδυόμενων αγορών θα επηρεάσει τις
παγκόσμιες πολιτικές με μια σειρά από τρόπους. Κατ’ αρχήν, θα
αναζωογονήσει την αυτοπεποίθηση της Δύσης και θα μειώσει την οικονομική
και διπλωματική λάμψη των πρόσφατων «αστέρων», όπως η Βραζιλία και η
Ρωσία (για να μην αναφέρουμε τις πετρελαϊκές δικτατορίες στην Αφρική,
την Λατινική Αμερική και τη Μέση Ανατολή). Μια απώλεια που θα συμβεί, θα
είναι η ιδέα ότι η επιτυχία της Κίνας αποδεικνύει την ανωτερότητα του
αυταρχικού, κρατικού καπιταλισμού. Από τις 124 χώρες των αναδυόμενων
αγορών που έχουν καταφέρει να διατηρήσουν ρυθμό ανάπτυξης 5% για μια
ολόκληρη δεκαετία από το 1980, το 52% ήταν δημοκρατίες και το 48% ήταν
αυταρχικές. Βραχυπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα τουλάχιστον, αυτό που έχει
σημασία δεν είναι ο τύπος του πολιτικού συστήματος που χρησιμοποιεί μια
χώρα αλλά μάλλον η παρουσία ηγετών οι οποίοι κατανοούν και μπορούν να
εφαρμόσουν τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για την ανάπτυξη.
Μια άλλη απώλεια θα είναι η έννοια του λεγόμενου δημογραφικού
μερίσματος. Επειδή η άνθηση της Κίνας οφειλόταν εν μέρει σε μια μεγάλη
γενιά νέων ανθρώπων που εισήλθαν στο εργατικό δυναμικό, οι σύμβουλοι
μελετούν τώρα στοιχεία της απογραφής αναζητώντας παρόμοια πλεονάσματα
πληθυσμού ως ενδείξεις ενός επόμενου οικονομικού μεγάλου θαύματος. Αλλά
τέτοιος δημογραφικός ντετερμινισμός υποθέτει ότι οι εργαζόμενοι που θα
προκύψουν θα έχουν τις απαραίτητες δεξιότητες για να ανταγωνιστούν στην
παγκόσμια αγορά και ότι οι κυβερνήσεις θα θέσουν τις σωστές πολιτικές
για τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Στον κόσμο της τελευταίας δεκαετίας,
όταν ένα αυξανόμενο κύμα ανέβασε όλες τις οικονομίες, η έννοια του
δημογραφικού μερίσματος δεν είχε πολύ νόημα. Αλλά αυτός ο κόσμος έχει
τελειώσει.
Τα οικονομικά πρότυπα των τελευταίων χρόνων, θα δώσουν τη θέση τους
σε νέα μοντέλα ή ίσως και καθόλου μοντέλα, καθώς οι τροχιές ανάπτυξης θα
οδεύουν σε πολλές κατευθύνσεις. Στο παρελθόν, οι ασιατικές χώρες είχαν
την τάση να εκλαμβάνουν την Ιαπωνία ως παράδειγμα, τα έθνη από τις χώρες
της Βαλτικής και των Βαλκανίων κοιτούσαν προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, και
σχεδόν όλες οι χώρες, σε κάποιο βαθμό έβλεπαν προς τις Ηνωμένες
Πολιτείες. Αλλά η κρίση του 2008 έχει υπονομεύσει την αξιοπιστία όλων
αυτών των προτύπων. Τα πρόσφατα λάθη του Τόκιο έχουν κάνει την Νότια
Κορέα, η οποία εξακολουθεί να αναπτύσσεται ως μια παραγωγική δύναμη, ένα
πολύ πιο ελκυστικό μοντέλο στην Ασία από όσο η Ιαπωνία. Οι χώρες που
κάποτε εκλιπαρούσαν να εισέλθουν στην ευρωζώνη, όπως η Τσεχική
Δημοκρατία, η Πολωνία και η Τουρκία, τώρα αναρωτιούνται εάν θέλουν να
ενταχθούν σε μια λέσχη με τόσα πολλά μέλη που αγωνίζεται να παραμείνει
στη ζωή. Και όσο για τις Ηνωμένες Πολιτείες, η αντίληψη της Ουάσιγκτον
την εποχή της δεκαετίας του 1990 – η οποία έκανε έκκληση στις φτωχές
χώρες να περιορίσουν τις δαπάνες τους και να απελευθερώσουν τις
οικονομίες τους – είναι δύσκολο να πείσει όταν ακόμη και η Ουάσιγκτον
δεν μπορεί να συμφωνήσει να μειώσει το δικό της τεράστιο έλλειμμα.
Επειδή είναι πιο εύκολη η ταχεία ανάπτυξη όταν ξεκινά από ένα χαμηλό
σημείο εκκίνησης, δεν έχει νόημα να συγκρίνουμε χώρες με διαφορετικές
κατηγορίες εισοδήματος. Τα ελάχιστα έθνη που θα ξεφύγουν θα είναι εκείνα
που ξεπερνούν τους ανταγωνιστές τους στην δική τους εισοδηματική
κατηγορία και υπερβαίνουν τις ευρύτερες προσδοκίες για την συγκεκριμένη
κατηγορία. Αυτές οι προσδοκίες, άλλωστε, θα πρέπει πάλι να προσγειωθούν.
Η τελευταία δεκαετία ήταν ασυνήθιστη όσον αφορά το ευρύ πεδίο και τον
γρήγορο ρυθμό της παγκόσμιας ανάπτυξης, και όποιος βασίζεται στο ότι
εκείνη η ευτυχής κατάσταση θα επιστρέψει σύντομα είναι πιθανό να
απογοητευθεί.
Μεταξύ των χωρών με κατά κεφαλήν εισόδημα στη ζώνη των 20.000 έως
25.000 δολαρίων, μόνο δύο έχουν μια καλή ευκαιρία να φθάσουν ή να
ξεπεράσουν σε ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης το 3% κατά την επόμενη δεκαετία: η
Τσεχική Δημοκρατία και η Νότια Κορέα. Μέσα στην μεγάλη ομάδα με μέσο
εισόδημα της τάξης των 10.000 έως 15.000 δολαρίων, μόνο μία χώρα – η
Τουρκία – μπορεί να φθάσει ή να ξεπεράσει τον ρυθμό ανάπτυξης 4% ή 5%,
μολονότι η Πολωνία έχει επίσης μια ευκαιρία. Στην εισοδηματική κατηγορία
των 5.000 έως 10.000 δολαρίων, η Ταϊλάνδη φαίνεται να είναι η μόνη χώρα
με πραγματικές πιθανότητες να αναπτυχθεί σημαντικά. Στο βαθμό που θα
υπάρξει μια νέα γενιά «αστέρων» των αναδυόμενων αγορών τα επόμενα
χρόνια, είναι πιθανό να αναδειχθούν χώρες των οποίων το κατά κεφαλήν
εισόδημα είναι κάτω από 5.000 δολάρια, όπως η Ινδονησία, η Νιγηρία, οι
Φιλιππίνες, η Σρι Λάνκα και διάφορες χώρες στην Ανατολική Αφρική.
Παρά το γεγονός ότι ο κόσμος μπορεί να αναμένει περισσότερο έθνη να
αναδυθούν από την κατώτερη εισοδηματική βαθμίδα, στην κορυφή και στη
μέση, η νέα παγκόσμια οικονομική τάξη μάλλον θα μοιάζει περισσότερο με
το παρελθόν από όσο προβλέπουν οι περισσότεροι παρατηρητές. Οι υπόλοιποι
μπορεί να συνεχίσουν να αναπτύσσονται, αλλά θα αναπτύσσονται πιο αργά
και ανομοιόμορφα από όσο πολλοί ειδικοί περιμένουν. Και ελάχιστοι θα
φτάσουν κάποτε τα επίπεδα εισοδήματος του αναπτυγμένου κόσμου.

Copyright © 2002-2012 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved. 

Στα αγγλικά: http://www.foreignaffairs.com/articles/138219/ruchir-sharma/broken-brics

*Ο RUCHIR SHARMA είναι επικεφαλής Αναδυόμενων
Αγορών και Παγκόσμιας Μακροοικονομίας στην Morgan Stanley Investment
Management και συγγραφέας του βιβλίου με τίτλο Breakout Nations: In
Pursuit of the Next Economic Miracles.

Γενικά θέματα

Η πετρελαϊκή «μάχη» που ενώνει Τραμπ-Πούτιν και δισεκατομμυριούχους του Κόλπου

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Οι συνομιλίες της κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ με τη Ρωσία για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν διευρυνθεί και περιλαμβάνουν πλέον μια υπό διαπραγμάτευση συμφωνία δισεκατομμυρίων δολαρίων για την εξαγορά διεθνών περιουσιακών στοιχείων της ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, σύμφωνα με δημοσίευμα των «New York Times».

Η συμφωνία, η οποία δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και τελεί υπό την αίρεση της έγκρισης της αμερικανικής κυβέρνησης και του Κρεμλίνου, αφορά ένα εκτεταμένο χαρτοφυλάκιο πετρελαιοπηγών, διυλιστηρίων και πρατηρίων καυσίμων της Lukoil σε διάφορες χώρες.

Σύμφωνα με τους «New York Times», στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται κοινοπραξία με επικεφαλής τον Αμερικανό επενδυτή Τοντ Μπόελι, στην οποία συμμετέχουν επίσης επενδυτικοί όμιλοι από τη Μέση Ανατολή. Στην προτεινόμενη συμφωνία συμμετέχει και η αμερικανική κυβέρνηση, μέσω της U.S. International Development Finance Corporation (DFC).

 Στο τραπέζι των συνομιλιών Τραμπ-Πούτιν

Οι πολύμηνες διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με οκτώ πρόσωπα με γνώση της υπόθεσης που επικαλούνται οι «New York Times», συνδέονται με την ευρύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης Τραμπ να αποκαταστήσει οικονομικούς δεσμούς με τη Ρωσία στο πλαίσιο των συνομιλιών για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Το ζήτημα της Lukoil φέρεται να τέθηκε από τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη συνάντησή του με τους Αμερικανούς διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στο Κρεμλίνο, στις 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με πηγή που επικαλείται η αμερικανική εφημερίδα, ο Ρώσος πρόεδρος πρότεινε την προώθηση της συμφωνίας ως ένδειξη ότι η Ρωσία και οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να συνεργαστούν επιχειρηματικά.

Οι Αμερικανοί διαπραγματευτές φέρεται να απάντησαν ότι θα εργαστούν για την προώθηση της συμφωνίας, τόσο ως ένδειξη «καλής θέλησης» προς το Κρεμλίνο όσο και με στόχο τη μείωση των διεθνών τιμών ενέργειας.

Η ενδεχόμενη συμφωνία παρουσιάζει ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τους υποψήφιους αγοραστές. Η έγκρισή της από τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να οδηγήσει στην απελευθέρωση των ρωσικών περιουσιακών στοιχείων από τις αμερικανικές κυρώσεις, αυξάνοντας παράλληλα την αξία τους.

 Οι διασυνδέσεις των επενδυτών

Στην κορυφή της κοινοπραξίας βρίσκεται ο Αμερικανός επενδυτής Τοντ Μπόελι, συνιδιοκτήτης των Los Angeles Dodgers και γνωστός υποστηρικτής του Τραμπ. Στο επενδυτικό σχήμα συμμετέχουν επίσης επιχειρηματικοί όμιλοι από το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Οι «New York Times» επισημαίνουν ότι ορισμένοι από τους επενδυτές διατηρούν επιχειρηματικές σχέσεις με πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση Τραμπ.

Μεταξύ αυτών είναι οι αδελφοί Μουτάζ και Ράμεζ αλ-Χαγιάτ από το Κατάρ, οι οποίοι έχουν συνεργαστεί με τον Τζάρεντ Κούσνερ και την Ιβάνκα Τραμπ για τη χρηματοδότηση επενδυτικού σχεδίου στην Αλβανία.

Στην κοινοπραξία συμμετέχει επίσης επενδυτικό ταμείο με έδρα το Αμπού Ντάμπι, το οποίο ελέγχεται από τον σεΐχη Ταχνούν μπιν Ζαγιέντ Αλ Ναχιάν, σύμβουλο εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Ο ίδιος συνδέεται με επενδύσεις στην World Liberty Financial, την εταιρεία κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ.

Παράλληλα, επενδυτικό ταμείο που συνδέεται με τον σεΐχη Ταχνούν αποτελεί σημαντικό μέτοχο της εταιρείας private equity που ίδρυσε ο Κούσνερ μετά την αποχώρησή του από τον Λευκό Οίκο.

 Τα ερωτήματα για πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων

Οι διασυνδέσεις αυτές έχουν προκαλέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο προσωπικές επιχειρηματικές σχέσεις μπορεί να διασταυρώνονται με τη διαδικασία λήψης αποφάσεων για μια συμφωνία που συνδέεται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική.

Οι «New York Times» αναφέρουν ότι δεν υπάρχει ένδειξη πως ο Γουίτκοφ ή ο Κούσνερ πρόκειται να αποκομίσουν προσωπικό οικονομικό όφελος από τη συμφωνία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει εγείρει ζητήματα σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκόμενων επιχειρηματιών και προσώπων του στενού περιβάλλοντος του Τραμπ.

Η Χούι Τσεν, πρώην εισαγγελέας και σύμβουλος σε θέματα οικονομικού εγκλήματος και δεοντολογίας, χαρακτήρισε τις διασυνδέσεις «ανησυχητικές» και έθεσε το ερώτημα κατά πόσο προσωπικά συμφέροντα θα μπορούσαν να επηρεάσουν την αξιολόγηση των υποψήφιων αγοραστών.

Από την πλευρά του, εκπρόσωπος του Γουίτκοφ απέρριψε οποιοδήποτε ζήτημα σύγκρουσης συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι ο Αμερικανός διαπραγματευτής δεν λαμβάνει μισθό και καλύπτει ο ίδιος τα έξοδα των ταξιδιών του στο πλαίσιο της αποστολής του για λογαριασμό του Τραμπ.

Η κούρσα για τα περιουσιακά στοιχεία της Lukoil

Η Lukoil είχε θέσει προς πώληση τα διεθνή περιουσιακά της στοιχεία μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων. Αρκετοί υποψήφιοι αγοραστές είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον, μεταξύ των οποίων και μεγάλοι αμερικανικοί ενεργειακοί όμιλοι.

Τον Ιανουάριο, η επενδυτική εταιρεία Carlyle είχε καταλήξει σε προκαταρκτική συμφωνία για την εξαγορά σημαντικού μέρους του διεθνούς χαρτοφυλακίου της Lukoil. Η συμφωνία, ωστόσο, δεν ολοκληρώθηκε, καθώς απαιτούσε την έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Στη συνέχεια, ο όμιλος υπό τον Μπόελι εμφανίστηκε ως ένας από τους βασικούς διεκδικητές των περιουσιακών στοιχείων.

Η αξία των διεθνών περιουσιακών στοιχείων της Lukoil είχε υπολογιστεί από την ίδια την εταιρεία σε περίπου 20 δισ. δολάρια στις αρχές του έτους. Ωστόσο, οι οικονομικοί όροι της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας δεν έχουν γίνει γνωστοί.

 Ο ρόλος της αμερικανικής κυβέρνησης

Η αμερικανική κυβέρνηση συμμετέχει στην προτεινόμενη συμφωνία μέσω της U.S. International Development Finance Corporation, η οποία επενδύει και παρέχει χρηματοδότηση για έργα στο εξωτερικό.

Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι μια ενδεχόμενη συμφωνία για τη Lukoil θα μπορούσε να ενισχύσει την οικονομική ασφάλεια των ΗΠΑ, να εξυπηρετήσει στόχους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και να συμβάλει στη μείωση του ενεργειακού κόστους για τους Αμερικανούς.

Η συμφωνία, ωστόσο, χρειάζεται την έγκριση του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, το οποίο είναι αρμόδιο για την εφαρμογή των κυρώσεων κατά της Ρωσίας.

 Η ενεργειακή διάσταση

Στο υπό διαπραγμάτευση χαρτοφυλάκιο περιλαμβάνονται διυλιστήρια της Lukoil στην Ολλανδία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία, καθώς και άλλες ενεργειακές υποδομές και πρατήρια καυσίμων σε διάφορες χώρες.

Η ενεργειακή διάσταση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η κυβέρνηση Τραμπ έχει επανειλημμένα υποστηρίξει ότι η αποκατάσταση οικονομικών σχέσεων με τη Ρωσία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη Μόσχα ώστε να προχωρήσει σε συμβιβασμούς για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία.

Ο Ρώσος οικονομικός απεσταλμένος Κίριλ Ντμίτριεφ έχει επίσης εμπλακεί στη διαδικασία, ενώ, σύμφωνα με τους «New York Times», έχει δηλώσει ότι ο διάλογος ΗΠΑ-Ρωσίας συνεχίζεται σε πολλούς τομείς, μεταξύ των οποίων και η ενέργεια.

Η συμφωνία για τη Lukoil παραμένει, πάντως, ανοικτή και δεν έχει οριστικοποιηθεί. Η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί από τις απαιτούμενες εγκρίσεις των αμερικανικών αρχών και της ρωσικής πλευράς.

skpress.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Πώς μια «Ελληνίδα» έγινε το «θεμέλιο» της Εθνικής Πινακοθήκης της Ουγγαρίας

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν λίγο καιρό επισκεφθήκαμε την Εθνική Πινακοθήκη της Ουγγαρίας στη Βουδαπέστη, ένα από τα πλέον σημαντικά μουσεία της χώρας, στο οποίο παρουσιάζεται με μοναδικό τρόπο η εξέλιξη της ουγγρικής εικαστικής τέχνης από τον 11ο αιώνα μέχρι σήμερα. Βρίσκεται στο Βασιλικό Ανάκτορο του Κάστρου της Βούδας και ιδρύθηκε το 1957 με βάση κυρίως τις ουγγρικές συλλογές του Μουσείου Καλών Τεχνών. Η συλλογή της περιλαμβάνει περίπου 110.00 έργα.

Στον πρώτο όροφο της Πινακοθήκης συναντήσαμε την «Ελληνίδα». Πρόκειται για ένα έργο του Jakob Marastoni (1804-1860), ενός ζωγράφου ιταλικής καταγωγής που εγκαταστάθηκε και εργάστηκε στην Πέστη και έγινε μία από τις σημαντικότερες μορφές στην ιστορία της ουγγρικής τέχνης.

Το έργο του με τίτλο «Ελληνίδα», φιλοτεχνημένο το 1845, θεωρείται εξαιρετικά σημαντικό για τη δημιουργία της συλλογής της Ουγγρικής Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι το πρώτο έργο που σηματοδότησε την έναρξη της συστηματικής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής στα εθνικά ιδρύματα.⁠ Είναι επίσης το πιο γνωστό και εμβληματικό έργο του ζωγράφου.

Οι διαστάσεις του είναι 77Χ61,5 cm περίπου. Το μοντέλο δεν είναι Ελληνίδα, αλλά η σύζυγος του Marastoni, η Giovanna Bianchi, με καταγωγή από τη Βενετία. Ο ζωγράφος την απεικόνισε με παραδοσιακή (ή φανταστική) ελληνική φορεσιά της εποχής, σύμφωνα με τη μόδα του ρομαντισμού. Η εικόνα συνδυάζει εξωτισμό, ελαφρύ ερωτισμό και ιδανική ομορφιά.

Η ιστορία

Το 1845 η Pest Art Society — η πρώτη καλλιτεχνική εταιρεία στην Ουγγαρία — αγόραζε κάθε χρόνο ένα έργο από την ετήσια έκθεσή της για να το δωρίσει στο Ουγγρικό Εθνικό Μουσείο, το οποίο τότε περιλάμβανε και την πινακοθήκη.

Η «Ελληνίδα» του Marastoni ήταν αυτό που επέλεξαν και δώρισαν τον Νοέμβριο του 1845. Έτσι, καταγράφηκε ως το πρώτο έργο στη συλλογή ζωγραφικής του μουσείου.⁠ Το Εθνικό Μουσείο είχε ήδη κάποιες δωρεές, αλλά η συστηματική συλλογή ουγγρικής τέχνης ξεκινάει ουσιαστικά με αυτό το έργο. Η Εθνική Πινακοθήκη κληρονόμησε αυτή τη συλλογή από το Εθνικό Μουσείο.

Η επιλογή του προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αποτέλεσε το «πρώτο καλλιτεχνικό σκάνδαλο» της εποχής, λόγω του ερωτισμού που απέπνεε το μοντέλο. Ωστόσο ο πίνακας αυτός ήταν και ιδιαίτερα δημοφιλής, κάτι που ενίσχυσε την εθνική συζήτηση για την τέχνη.⁠

Σήμερα, το έργο παραμένει εμβληματικό και εκτίθεται συχνά ως αφετηρία της συλλογής ζωγραφικής του 19ου αιώνα στην Πινακοθήκη. Συμβολίζει το πώς η ουγγρική τέχνη χτίστηκε με συνεισφορές από ξένους καλλιτέχνες που ενσωματώθηκαν στη χώρα, όπως ο Marastoni.

Η δημιουργία της Πινακοθήκης

Αν κάνετε περίπατο στην οδό Deák Ferenc στο κέντρο της πόλης ίσως αξίζει κάποιες φορές να σηκώσετε το βλέμμα πάνω από τις βιτρίνες των καταστημάτων. Το βλέμμα σας θα συναντήσει όχι μόνο κλασικές προσόψεις, αλλά και αναμνηστικές πλάκες, όπως για παράδειγμα εκείνη στον αριθμό 21, όπου αναγράφεται: «Η Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής – ιδρυθείσα από τον Jakab Marastoni».

Η Πέστη του 19ου αιώνα ήταν μια πραγματικά πολυπολιτισμική πόλη. Γερμανοί, Ούγγροι, Έλληνες, Ιταλοί, Σέρβοι και πολλές άλλες μικρότερες εθνότητες ζούσαν εδώ δίπλα-δίπλα ειρηνικά. Ο καθένας καλλιεργούσε τον δικό του πολιτισμό, αλλά ένα πράγμα τους ένωνε: όλοι ήθελαν να είναι και Ούγγροι και επιδίωκαν να υπηρετήσουν τον ουγγρικό πολιτισμό με τις δραστηριότητές τους.

Εκείνη την εποχή ο Marastoni υπέβαλε την αίτησή του για την ακαδημία ζωγραφικής στο Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών, όταν ιδρύθηκε εντός του Ουγγρικού Εθνικού Μουσείου ο Σύλλογος Εθνικής Πινακοθήκης, ένα «τμήμα που συνέλεγε αποκλειστικά ουγγρική ζωγραφική».

Όλα αυτά συνέβησαν το 1845 και αυτή η μεγάλη πολιτιστική δραστηριότητα μπορεί να ήταν αποτέλεσμα του γεγονότος ότι εκείνη τη χρονιά το Εθνικό Μουσείο ήθελε να τιμήσει δεόντως την πεντηκοστή επέτειο της ανάληψης καθηκόντων του αρχιδούκα Ιωσήφ της Αυστρίας.

Ο σύλλογος που έφερε το όνομα του αρχιδούκα εγκρίθηκε τελικά από το Βασιλικό Συμβούλιο των Κυβερνητών τον Σεπτέμβριο του 1845. Η Εθνική Πινακοθήκη του αρχιδούκα Ιωσήφ μπορεί, επομένως, να θεωρηθεί ως το πρώτο εθνικό ίδρυμα που συνέλεγε ουγγρικούς πίνακες.

Η πινακοθήκη δέχθηκε δωρεές έργων τόσο από συλλόγους, όσο και από ιδιώτες, και ανάμεσά τους το σημαντικότερο ήταν το έργο του Jakab Marastoni «H Ελληνίδα», το οποίο δωρήθηκε στην πινακοθήκη τον Νοέμβριο του 1845 από την Καλλιτεχνική Εταιρεία της Πέστης. Έτσι, μπορεί να πει κανείς ότι η ιστορία της μουσειακής συλλογής ουγγρικής ζωγραφικής ξεκίνησε με την «Ελληνίδα».

Αλλά γιατί μια Ελληνίδα; Το σύγχρονο (όχι αρχαίο) ελληνικό θέμα εμφανίστηκε στην ευρωπαϊκή ζωγραφική με την Ελληνική Επανάσταση ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία τη δεκαετία του 1820. Φυσικά, οι συμπάθειες του ευρωπαϊκού ρομαντισμού προς τους Έλληνες άσκησαν επιρροή και στην ουγγρική τέχνη.

Οι Έλληνες, και ιδιαίτερα οι Ελληνίδες, αποτελούσαν συχνά θέμα στην ουγγρική ζωγραφική του 19ου αιώνα, και κατά μία έννοια η «Ελληνίδα» κατέληξε να αντιπροσωπεύει ένα εξωτικό θέμα αρωματισμένο με ερωτισμό.

Και αν σήμερα βρίσκουμε την «Ελληνίδα» να αποκαλύπτει ανοιχτά την ομορφιά και τη γοητεία της, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι επρόκειτο για θέμα μόδας. Και όσο κι αν μας γνέφει σαγηνευτικά αυτή η όμορφη γυναίκα, με την ιστορική έννοια το έργο αυτό είναι ένα από τα σημαντικότερα της ουγγρικής μουσειολογίας.

Ο ζωγράφος

Ο Jakab Marastoni (Giacomo Marastoni) γεννήθηκε το 1804 στη Βενετία και σπούδασε στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών.

Ταξίδεψε στη Βιέννη στις αρχές της δεκαετίας του 1830, πέρασε από τη σημερινή Μπρατισλάβα το 1833 και εγκαταστάθηκε οριστικά στην Πέστη το 1836. Έγινε περιζήτητος πορτρετίστας μεταξύ αριστοκρατικών και αστικών οικογενειών, αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων.⁠

Το 1846 ίδρυσε την Πρώτη Ουγγρική Ακαδημία Ζωγραφικής στην Πέστη – την πρώτη ιδιωτική σχολή αποκλειστικά για ζωγραφική στην Ουγγαρία. Ανάμεσα στους μαθητές του περιλαμβάνονται σημαντικοί Ούγγροι καλλιτέχνες όπως ο Károly Lotz, ο Mihály Zichy, ο Soma Orlai Petrich κ.ά. Το 1846 έγινε Επίτιμος Πολίτης της Πέστης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ασχολήθηκε με την δαγκεροτυπία ήταν ο πρώτος επαγγελματίας αυτής της τεχνικής στην Ουγγαρία. Πέθανε σε ψυχιατρική κλινική και η σχολή του έκλεισε λίγο μετά.

tovima.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

Γενικά θέματα

Ούμαρ Κρέμλεφ: Ο άνθρωπος του Πούτιν που «εισέβαλε» στον αμερικανικό αθλητισμό

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο

Δημοσιεύτηκε

στις

από τον

Πριν γίνει γνωστός ως Ούμαρ Κρέμλεφ, ο 43χρονος που χρόνια αργότερα θα συνδεόταν ακόμη και με το πολυτελές πάρτι του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ στις Μπαχάμες, ήταν γνωστός με το όνομα Ούμαρ Λουτφουλόεφ. Μέχρι τον Μάρτιο του 2010, το όνομα Κρέμλεφ παρέμενε ουσιαστικά άγνωστο.

Όταν «πάτησε» τα 28 κι έχοντας, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, καταδίκες για εκβιασμό και ξυλοδαρμό, είδε τις φιλοδοξίες του για καριέρα στην πυγμαχία να σβήνουν εξαιτίας της έλλειψης πειθαρχίας και θέλησε να κάνει μια νέα αρχή για να ανεβεί τα σκαλοπάτια της ρωσικής κοινωνίας.

Και για να πετύχει αυτή του την επιδίωξη, δεν θα μπορούσε να διαλέξει καταλληλότερο επώνυμο από το Κρεμλέφ – ουσιαστικά, «ο άνθρωπος του Κρεμλίνου». Όπως και στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, αυτό ήταν ένα όνομα που έμελλε να συνδεθεί με φήμη, πλούτο και αντιπαραθέσεις.
Ο Ρόμπερτ Γκαρσία, ο κορυφαίος Δημοκρατικός στην Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων, έθεσε το εύλογο ερώτημα: «Τι πήρε ως αντάλλαγμα; Χρειαζόμαστε απαντήσεις» και το ζευγάρι των νεόνυμφων έσπευσε να απαντήσει: «Η φιλία δεν προϋποθέτει πολιτικά κίνητρα. Η γενναιοδωρία δεν συνοδεύεται αυτομάτως από κάποια ατζέντα. Και μερικές φορές ένα γαμήλιο δώρο είναι απλώς ένα γαμήλιο δώρο», προσφέροντας στη συνέχεια να επιστρέψει τα χρήματα.

Ο 43χρονος μεγάλωσε στο Σερπούχοφ, μια πόλη περίπου 120.000 κατοίκων, 60 μίλια νότια της Μόσχας και 5.729 μίλια ανατολικά του Little Pipe Cay, του νησιού στις Μπαχάμες που νοίκιασε για τον γιο του Αμερικανού προέδρου. Γεννημένος από μητέρα Τατζίκα σε μουσουλμανική οικογένεια, «παντρεύτηκε» αρχή τον ρόλο του αουτσάιντερ.

Στράφηκε από μικρός στην πυγμαχία, όμως έχει παραδεχτεί σε συνέντευξή του ότι σταμάτησε στα 19 του, επειδή δεν διέθετε την απαιτούμενη πειθαρχία. Ακόμη και την ημέρα ενός αγώνα μπορούσε να βρεθεί σε νυχτερινό κέντρο ως τις τέσσερις τα ξημερώματα. Με μεγάλα χέρια και τη σωματική διάπλαση πυγμάχου βαρέων βαρών, ο Κρεμλέφ πέρασε τα επόμενα χρόνια αναζητώντας τον δρόμο που του ταίριαζε. Παρέμεινε, πάντως, στον κόσμο της πυγμαχίας, εργαζόμενος ως διοργανωτής αγώνων.

Σύμφωνα με το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, καταδικάστηκε για εκβιασμό το 2004 και για ξυλοδαρμό το 2007, αν και οι ακριβείς συνθήκες των υποθέσεων παραμένουν ασαφείς. Ο ίδιος δεν έχει αρνηθεί τις καταδίκες.

Οι Night Wolves εμφανίστηκαν την περίοδο της Περεστρόικα, της οικονομικής αναδιάρθρωσης της δεκαετίας του 1980, ως μια ομάδα μοτοσικλετιστών και φίλων της ροκ μουσικής. Επικεφαλής τους ήταν ο Αλεξάντερ Ζαλντοστάνοφ, γνωστός ως «Χειρουργός», στενός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν.

Μέσα σε αυτόν τον ετερόκλητο κόσμο που ο Κρεμλέφ άρχισε να καλλιεργεί τις σχέσεις που θα τον μετέτρεπαν από πυγμάχο σε ισχυρό παράγοντα της ρωσικής κοινωνίας. Η σημαντικότερη από αυτές ήταν με τον Αλεξέι Ρουμπέζνι, υποστράτηγο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας (FSO) ψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, με τον οποίο έγιναν αχώριστοι.

Το 2016, ο Ρουμπέζνι ήταν πλέον επικεφαλής της Υπηρεσίας Ασφαλείας του Προέδρου και ο Κρεμλέφ είχε αποκτήσει, με αυτό τον τρόπο, πρόσβαση στον Πούτιν. Έκτοτε, η καριέρα του απογειώθηκε.

Ανέβηκε γρήγορα στην ιεραρχία και το 2017 ανέλαβε την ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας Πυγμαχίας. Όμως η ορεξη του Κρεμλέφ είχε ανοίξει και δεν χόρταινε. Η Association Internationale de Boxe Amateur (AIBA – Διεθνής Ομοσπονδία Ερασιτεχνικής Πυγμαχίας) βρισκόταν τότε σε βαθιά κρίση, αντιμέτωπη με καταγγελίες διαφθοράς που οδήγησαν το 2019 στην αρχική αναστολή της από τους Ολυμπιακούς Αγώνες ως φορέα που είχε την ευθύνη της ολυμπιακής πυγμαχίας.

Ο Κρεμλέφ υποσχέθηκε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις και την εξόφληση χρέους που υπολογιζόταν στα 16 εκατ. δολάρια, με στόχο ο οργανισμός να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας. Έτσι, το 2020 κέρδισε με άνεση την ψηφοφορία για την προεδρία, ενώ το γεγονός ότι μιλούσε από ελάχιστα έως καθόλου αγγλικά δεν αποτέλεσε εμπόδιο. Και όπως έκανε με τον ίδιο του τον εαυτό, και σε αυτή την περίπτωση έκανε το restart με τον ίδιο τρόπο: άλλαξε το όνομα του οργανισμού σε International Boxing Association (IBA).

Ακολούθησε συνεργασία της IBA με την Gazprom, τον ρωσικό κρατικό ενεργειακό κολοσσό, με συνέπεια το χρέος να μηδενιστεί και τα χρηματικά έπαθλα να αυξηθούν. «Γιατί να μην μπορούν οι ερασιτέχνες πυγμάχοι να πληρώνουν τα στεγαστικά τους δάνεια και να στηρίζουν τις οικογένειές τους;» είχε δηλώσει τότε ο Κρεμλέφ.

Το 2022, η IBA ήρε περιορισμούς που είχαν επιβληθεί νωρίτερα την ίδια χρονιά και επέτρεψε σε Ρώσους και Λευκορώσους πυγμάχους να αγωνίζονται με τις εθνικές σημαίες και τους ύμνους τους, ενώ απέκλεισε από τις τάξεις της την Ουκρανική Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Την επόμενη χρονιά, ωστόσο, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) ψήφισε – με αφορμή τον πόλεμο της Ρωσίας στην Ουκρανία – υπέρ της αφαίρεσης από την IBA της ιδιότητας της παγκόσμιας ομοσπονδίας του αθλήματος.

Ο Κρεμλέφ γίνεται ο «σκιώδης δήμαρχος»

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο οι πυγμάχοι του Κρεμλέφ που πληρώνονταν καλά. Το 2019, μια εταιρεία του απέκτησε το δικαίωμα να γίνει ο μοναδικός διαχειριστής της εθνικής λοταρίας της Ρωσίας. Σε ένα μοτίβο που θα επαναλαμβανόταν αρκετές φορές, η λοταρία έγινε σύντομα χορηγός της IBA.

Τα επόμενα χρόνια, ο Κρεμλέφ απέκτησε μερίδια σε τρεις από τις μεγαλύτερες στοιχηματικές εταιρείες της Ρωσίας, τις Fonbet, Liga Stavok και Pari. Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έχουν αναφέρει ότι οι συμφωνίες αυτές είχαν την υποστήριξη του Αντρέι Κόστιν, του υπό κυρώσεις χρηματοδότη και προέδρου της συνδεδεμένης με το Κρεμλίνο τράπεζας VTB, ο οποίος έχει χαρακτηριστεί «τραπεζίτης-κουμπαράς του Πούτιν».

Οι εταιρείες αυτές φαίνεται ότι είχαν συνολικά έσοδα περίπου 625 δισ. ρούβλια (5,5 δισ. λίρες) το 2023, ενώ η Liga Stavok αποτελεί πλέον βασικό εταίρο της IBA.

Ο Κρεμλέφ είχε επίσης αποκτήσει σταδιακά τον έλεγχο της Tsupis, μιας εταιρείας πληρωμών που συνδέει τους παίκτες με τις στοιχηματικές εταιρείες και εισπράττει προμήθεια από κάθε ποντάρισμα. Το 2021, ο Πούτιν εξέδωσε διάταγμα κατά της απάτης, το οποίο παραχώρησε στην Tsupis μονοπώλιο σε αυτή την εξαιρετικά επικερδή δραστηριότητα. Την ίδια περίοδο, οι φορείς που ρύθμιζαν την αγορά στοιχημάτων πέρασαν επίσης υπό τον έλεγχο του Κρεμλέφ και ενοποιήθηκαν σε έναν κοινό εποπτικό οργανισμό, με αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου να προέρχονται, σύμφωνα με δημοσιεύματα, από το δίκτυό του στον χώρο της πυγμαχίας.

Στη γενέτειρά του, το Σερπούχοφ, καθώς εξελισσόταν σε ολιγάρχη, ο Κρεμλέφ απέκτησε το προσωνύμιο «σκιώδης δήμαρχος», έχοντας συγκεντρώσει ένα εντυπωσιακό χαρτοφυλάκιο ακινήτων. Κάποια από αυτά φέρεται να περιήλθαν στην κατοχή του μετά την αναδιανομή περιουσιακών στοιχείων του φυλακισμένου πρώην δημάρχου Αλεξάντερ Σεστούν.

Πηγές αναφέρουν ότι απέκτησε γεωργικές εκτάσεις, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, ένα λιμάνι, ένα εμπορικό κέντρο και ένα ξενοδοχείο, ενώ το 2024, ο Κρεμλέφ φέρεται να επωφελήθηκε και από απαλλοτρίωση. Τον Φεβρουάριο, το Κρεμλίνο κατέσχεσε τη Rolf, τη μεγαλύτερη αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Ρωσίας, από τον Σεργκέι Πετρόφ, τον εξόριστο ιδιοκτήτη της και πρώην βουλευτή της αντιπολίτευσης και μέχρι τον Σεπτέμβριο, η εταιρεία είχε περάσει στον Κρεμλέφ μέσω συμφωνίας ύψους 35 δισ. ρουβλίων.

Σε ανακοίνωσή της, η Rolf παρουσίασε τον Κρεμλέφ ως νέο ιδιοκτήτη της, χαρακτηρίζοντάς τον «στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα επιτρέψει στην εταιρεία να διατηρήσει τη μοναδική εταιρική κουλτούρα της και να διευρύνει το φάσμα των δραστηριοτήτων της, με έμφαση στην αύξηση της αποτελεσματικότητας και την προσέλκυση νέων συνεργατών και πελατών».

Ένας από αυτούς τους νέους συνεργάτες, σύμφωνα με μεταγενέστερα δημοσιεύματα του Proekt, ήταν η IBA.

Η πίστη στον Πούτιν

Έχοντας συγκεντρώσει προσωπική περιουσία που υπολογίζεται έως και σε 300 εκατ. λίρες και αναλαμβάνοντας παράλληλα και άλλα αξιώματα – μεταξύ αυτών την προεδρία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ταβλιού – ο Κρεμλέφ δεν έκρυβε ποτέ τις πολιτικές του συμπάθειες.

«Χάρη σε έναν άνθρωπο, σήμερα υπάρχουν πραγματικά κάθε είδους ευκαιρίες να κερδίσεις χρήματα και να επιδιώξεις περισσότερα», είχε δηλώσει σε βιντεοσκοπημένη συνέντευξη το 2024, την οποία εντόπισε ο Guardian. «Αυτός ο άνθρωπος, φυσικά, είναι ο πρόεδρός μας, Βλαντίμιρ Βλαντιμίροβιτς Πούτιν».

Λίγους μήνες αργότερα, η Ουκρανία του επέβαλε κυρώσεις, χωρίς να βρίσκεται, ωστόσο, υπό κυρώσεις από τη Βρετανία, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τον Απρίλιο, ο Πούτιν απένειμε στον Κρεμλέφ το Παράσημο της Φιλίας, ενώ λίγες ημέρες πριν από τον γάμο του Τραμπ Τζούνιορ, ο Κρεμλέφ συνόδευσε τον Ρώσο πρόεδρο σε επίσκεψη στην Κίνα, επιμένοντας πάντως ότι δεν βρισκόταν εκεί με επίσημη ιδιότητα.

Τα οφέλη για την οικογένειά του

Όπως συμβαίνει συχνά με τις οικογένειες ισχυρών και εύπορων πατριαρχών, και οι συγγενείς του Κρεμλέφ φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από την άνοδό του. Το 2024, η ρωσική Novaya Gazeta ανέφερε ότι είχε παραχωρήσει στην τότε 21χρονη σύζυγό του, Αναστάσια Λεστσίνσκαγια, ένα κουρείο και ένα καφέ στο Σερπούχοφ, καθώς και πολυτελή αυτοκίνητα. Μάλιστα, αψηφώντας πλήρως τους νόμους, οι Porsche, Lamborghini και Aston Martin που φέρεται να της ανήκαν έχουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συγκεντρώσει περίπου 50 κλήσεις από την τροχαία της περιφέρειας της Μόσχας.

Η Λεστσίνσκαγια ήταν γνωστή δημιουργός στο TikTok και το ένα από τα δύο μέλη του διδύμου «twinsrussian».

Ωστόσο, η δίδυμη αδελφή της είναι εκείνη που έχει προσελκύσει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Η Εκατερίνα Λεστσίνσκαγια διευθύνει τη φιλοπουτινική οργάνωση Healthy Fatherland, ένα αθλητικό και πατριωτικό κίνημα στο οποίο το Κίεβο έχει επιβάλει κυρώσεις για τον φερόμενο ρόλο του στην απαγωγή, την απέλαση και την αναγκαστική μεταφορά παιδιών από την Ουκρανία. Η ίδια έχει επίσης συναντηθεί επανειλημμένα με τον Ρώσο πρόεδρο.

Και φαίνεται πως αυτή ακριβώς η σύνδεση του Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ ήταν που ώθησε τη Μελάνια Τραμπ – η οποία έχει μεσολαβήσει σε συμφωνίες με Ρώσους αξιωματούχους για την επιστροφή Ουκρανών παιδιών – να πάρει αποστάσεις από τον γάμο του θετού γιου της, με εκπρόσωπό της να δηλώνει: «Η κυρία Τραμπ δεν έχει και δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον κ. Κρεμλέφ».

Ασαφής ο τρόπος σύνδεσης του Τραμπ Τζούνιορ με τον Κρεμλέφ
Ο Τραμπ Τζούνιορ, όμως, έχει. Το πώς ακριβώς ο γιος του Αμερικανού προέδρου μπήκε στον κύκλο του Κρεμλέφ παραμένει ασαφές. Εκπρόσωπος του γιου του Αμερικανού προέδρου δήλωσε ότι οι δύο άνδρες, αμφότεροι λάτρεις του κυνηγιού, γνωρίστηκαν μέσω κοινού φίλου και «δέθηκαν χάρη στην αγάπη τους για την πυγμαχία και τις δραστηριότητες στη φύση».

Επιπλέον, ο Τραμπ Τζούνιορ είχε επαφή με την πυγμαχία από μικρή ηλικία, λόγω της δραστηριότητας του πατέρα του ως διοργανωτή αγώνων. Στα δέκα του χρόνια είχε παρακολουθήσει από κοντά τον Μάικ Τάισον να διαλύει τον Μάικλ Σπινκς μέσα σε μόλις 91 δευτερόλεπτα στο Trump Plaza Hotel του Ατλάντικ Σίτι.

Ο κοινός φίλος μέσω του οποίου γνωρίστηκαν δεν έχει κατονομαστεί, ωστόσο αμφότεροι διατηρούν στενές σχέσεις με έναν Τούρκο επιχειρηματία, τον Κάαν Καρακάγια. Ο Καρακάγια φέρεται, μάίστα, να ήταν παρών σε ένα αμφιλεγόμενο κυνηγετικό ταξίδι στη Μογγολία το 2019, κατά το οποίο ο Τραμπ Τζούνιορ πυροβόλησε και σκότωσε ένα απειλούμενο πρόβατο.

Τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους, σε εκδήλωση της IBA στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία παρευρέθηκε και ο Μάνι Πακιάο, παγκόσμιος πρωταθλητής σε οκτώ διαφορετικές κατηγορίες βάρους, ο Κρεμλέφ ανακοίνωσε τον διορισμό του Καρακάγια ως εκπροσώπου της οργάνωσης στην Τουρκία.

«Ο Κάαν υπήρξε μια γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους, ένας φίλος που φέρνει τους ανθρώπους κοντά», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ.

«Ηγέτης και φίλος»

Ο Τραμπ Τζούνιορ παρευρέθηκε στην ίδια εκδήλωση της IBA και κάθισε δίπλα στον Κρεμλέφ πάνω στη σκηνή. Οι δύο άνδρες φαίνεται ότι διατηρούσαν ήδη τότε φιλική σχέση, παρά τα περιορισμένα αγγλικά του Ρώσου, ενώ ο Κρεμλέφ, σε μια ιδιαίτερα θερμή αναφορά, δήλωσε ότι ήταν «υπερήφανος που βρίσκεται εδώ με τον φίλο μου» και υποσχέθηκε ότι εκείνος και ο Τραμπ Τζούνιορ θα «προστατεύσουν τη διαφάνεια στην πυγμαχία και θα ανοίξουν τον δρόμο για την επόμενη γενιά».

Από την πλευρά του, ο Τραμπ Τζούνιορ επαίνεσε τον 43χρονο για το γεγονός ότι «επανέφερε την καθαρότητα της πυγμαχίας» και «αποκατέστησε την πραγματική δικαιοσύνη» στο άθλημα – μια αναφορά, όπως φαίνεται, στην πολιτική της IBA να μην επιτρέπει σε βιολογικούς άνδρες να αγωνίζονται στη γυναικεία πυγμαχία. «Είμαι υπερήφανος που αποκαλώ τον Ούμαρ όχι μόνο ηγέτη αλλά και φίλο», είχε δηλώσει, σύμφωνα με δελτίο Τύπου της IBA που είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Ούμαρ Κρεμλέφ και Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ ενώνουν τις δυνάμεις τους».

Η θέση του για την πυγμάχο Ιμάν Κελίφ

Η IBA βρέθηκε ακόμη περισσότερο στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, γεγονός που δημιούργησε μια ευκαιρία την οποία ο Κρεμλέφ μπορούσε να αξιοποιήσει.

Στους Αγώνες, η ΔΟΕ χρησιμοποίησε δική της μονάδα πυγμαχίας για τη διοργάνωση του τουρνουά, καθώς η IBA είχε ήδη αποβληθεί. Η διοργάνωση, ωστόσο, βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης αντιπαράθεσης όταν επετράπη στην Αλγερινή πυγμάχος Ιμάν Κελίφ να αγωνιστεί στην κατηγορία των 66 κιλών γυναικών, μολονότι είχε αποκλειστεί από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της προηγούμενης χρονιάς επειδή δεν είχε περάσει εξετάσεις επαλήθευσης φύλου.

Κι ενώ η IBA του Κρεμλέφ είχε αποκλείσει την Κελίφ από τις διοργανώσεις της, η ΔΟΕ της επέτρεψε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες με βάση το γεγονός ότι στο διαβατήριό της αναγράφεται ως γυναίκα. Ακολούθησε διεθνής αντιπαράθεση, με την Κελίφ να κερδίζει ομόφωνα όλους τους αγώνες της και να κατακτά τελικά το χρυσό μετάλλιο.

«Είναι ξεκάθαρα καθορισμένο: ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες, ο ανδρικός αθλητισμός για άνδρες. Ο γυναικείος αθλητισμός είναι για γυναίκες», είχε δηλώσει ο Κρεμλέφ στο TalkSPORT, μεταφέροντας, μάλιστα, το μήνυμα αυτό στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, στέλνοντας ανοιχτή επιστολή 1.100 λέξεων στον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε πρόσφατα υπογράψει εκτελεστικό διάταγμα που απαγόρευε στις τρανς γυναίκες να αγωνίζονται στις γυναικείες κατηγορίες αθλημάτων.

Στην επιστολή, ο Κρεμλέφ έγραφε: «Είναι ζωτικής σημασίας όλοι οι αθλητές να αγωνίζονται επί ίσοις όροις και η θέση σας στο ζήτημα αποτελεί σημαντικό βήμα προς την επίτευξη αυτού του στόχου», ενώ επιτέθηκε και στη ΔΟΕ, λέγοντας: «Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή και η σημερινή ηγεσία της έχουν, δυστυχώς, οδηγήσει το Ολυμπιακό Κίνημα σε παρακμή με τις κοντόφθαλμες ενέργειές τους και την κακή διοίκηση».

Ο Κρεμλέφ έριξε επίσης στον Αμερικανό πρόεδρο άλλο ένα «τυράκι». «Το τελευταίο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας της IBA στις Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποιήθηκε το 2007 στο Σικάγο. Ενδιαφερόμαστε πολύ να επαναφέρουμε τη διοργάνωση στη χώρα σας και είμαστε περισσότερο από έτοιμοι να συνεργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση» έγραψε, ενώ έκλεισε την επιστολή του παραλλάσσοντας δύο από τις αγαπημένες φράσεις του Τραμπ: «Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας σε αυτά τα σημαντικά ζητήματα. Προσβλέπουμε με μεγάλη αισιοδοξία στην πιθανότητα να συνεργαστούμε για να κάνουμε ξανά σπουδαίο το Ολυμπιακό Κίνημα, να προωθήσουμε το άθλημα της πυγμαχίας και να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των αθλητών σε ολόκληρο τον κόσμο».

Η αντιπαράθεση με τους Σαουδάραβες

Το 2025, η IBA ανέβασε ακόμη περισσότερο στροφές. Σύμφωνα με πληροφορίες της Telegraph, στην Κωνσταντινούπολη η ομάδα του Κρεμλέφ προσέφερε στον γνωστό Βρετανό πυγμάχο Τάισον Φιούρι αμοιβή 50 εκατ. λιρών προκειμένου να αγωνιστεί σε μία από τις διοργανώσεις της IBA. Ο Φιούρι, ωστόσο, επέλεξε να υπογράψει συμφωνία τριών αγώνων με τον Τούρκι Αλ-Σέιχ, αξιωματούχο της κυβέρνησης της Σαουδικής Αραβίας.

Ο Κρεμλέφ αποτελεί, ουσιαστικά, τον ισχυρότερο promoter του αθλήματος στην Ανατολική Ευρώπη, αποτελώντας άμεση πρόκληση για την επιρροή του Αλ-Σέιχ και των Σαουδαράβων στην πυγμαχία και για τον έλεγχό τους σε ορισμένους από τους σημαντικότερους αγώνες του αθλήματος.

Άνθρωποι από τον χώρο της πυγμαχίας περιγράφουν τον Κρεμλέφ ως «μια χαρισματική προσωπικότητα που εμφανίζεται σε εκδηλώσεις και διοργανώσεις περιστοιχισμένος από μια πολυάριθμη ομάδα συνεργατών, σχεδόν σαν αρχηγός κράτους». Οι ομιλίες του είναι συχνά φορτισμένες συναισθηματικά και δυναμικές, με επαναλαμβανόμενες αναφορές στον τρόπο με τον οποίο η πυγμαχία μπορεί να αλλάξει τις ζωές των νέων ανθρώπων.

«Συχνά δεν έχει ιδιαίτερη έκφραση στο πρόσωπό του, κι όμως αποπνέει μια ευγένεια και μια ταπεινότητα», δήλωσε άνθρωπος του χώρου.

Το περασμένο καλοκαίρι, η IBA λάνσαρε και δικό της πρωτάθλημα πυγμαχίας χωρίς γάντια. Οι πρώτοι αγώνες πραγματοποιήθηκαν στη Μόσχα, όμως ήταν το ντεμπούτο στις ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, το φετινό καλοκαίρι που τράβηξε την προσοχή.

Συμπαρουσιαστής της εκδήλωσης ήταν ο Άντριου Τέιτ, ο Βρετανός πρώην kickboxer και αυτοαποκαλούμενος μισογύνης, ο οποίος δεν ανέβηκε ποτέ στη σκηνή, καθώς συνελήφθη έξω από τον χώρο της διοργάνωσης. Ο Τέιτ και ο αδελφός του, Τρίσταν, βρίσκονται αντιμέτωποι με έκδοση στη Βρετανία, όπου αντιμετωπίζουν συνολικά 59 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων βιασμό, αδικήματα που συνδέονται με εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση και άσεμνες εικόνες παιδιού. Και οι δύο αρνούνται οποιαδήποτε παρανομία.

Γλυκάθηκε με το Παγκόσμιο Κύπελλο και το UFC Freedom στον Λευκό Οίκο

Ωστόσο, δύο άλλες διοργανώσεις του καλοκαιριού φαίνεται ότι ενέπνευσαν περισσότερο τον Κρεμλέφ: το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA υπό τον Τζάνι Ινφαντίνο και το UFC Freedom 250 του Ντέινα Γουάιτ, που φιλοξενήθηκε σε κήπο του Λευκού Οίκου.

«Ο Κρεμλέφ είδε πώς ο Ντέινα και ο Ινφαντίνο κατάφεραν να πάρουν αυτό που ήθελαν», δήλωσε παράγοντας του αθλητισμού. «Θέλει κι αυτός ένα κομμάτι από αυτή την πίτα».

«Και το να έχεις πρόσβαση στον Ντον Τζούνιορ είναι μια καλή αρχή», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Μάλλον πέρασε τα όρια και το «πληρώνει»

Στην προσπάθειά του, όμως, να αποκτήσει κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο αθλητισμό, ο Κρεμλέφ ίσως να πέρασε τα όρια. Η Ομοσπονδπια της οποίας ηγείται, απέχει πολύ από το να ανακτήσει τον έλεγχο της ολυμπιακής πυγμαχίας, καθώς τι χάσμα με τη ΔΟΕ δεν γεφυρώνεται, και η ζημιά που προκάλεσε το «εξαιρετικά γενναιόδωρο γαμήλιο δώρο» του – όπως το χαρακτήρισαν ο κύριος και η κυρία Τραμπ Τζούνιορ – φαίνεται ότι βαρύνει κυρίως τον ίδιο.

Παρότι στο νησί στις Μπαχάμες βρίσκονταν μόλις περίπου 50 άνθρωποι, ο Κρεμλέφ είχε φτάσει συνοδευόμενος από μεγάλη ομάδα Ρώσων, οι οποίοι απομονώνονταν από τους υπόλοιπους και μιλούσαν μεταξύ τους, σύμφωνα με το ProPublica. Η παρουσία και η συμπεριφορά τους είχε προκαλέσει, μάλιστα, απορίες στους άλλους καλεσμένους.

Και ύστερα τραβήχτηκε μια ομαδική φωτογραφία, όπου το ξυρισμένο κεφάλι του Κρεμλέφ διακρίνεται μισοκρυμμένο στο πίσω μέρος, ενώ στο κέντρο βρίσκονται η Ιβάνκα Τραμπ, ο Τζάρεντ Κούσνερ, η Τίφανι Τραμπ και άλλοι.

«Τι σκεφτόταν;» σχολίασε στην Telegraph πρόσωπο από κύκλους Ρώσων ολιγαρχών. «Είναι ένας μπράβος που κατάφερε να βρεθεί στη σωστή πλευρά του προέδρου και ενθουσιάστηκε υπερβολικά».

Πρώτα ήταν η Μελάνια Τραμπ που πήρε αποστάσεις. Στη συνέχεια, εκπρόσωπος του Έρικ Τραμπ, αδελφού του Ντόναλντ Τραμπ Τζούνιορ, δήλωσε για τον Κρεμλέφ: «Ο Έρικ δεν έχει απολύτως καμία ιδέα ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος και δεν έχει ακούσει ποτέ το όνομά του». Και μετά ήρθε το τελειωτικό χτύπημα από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο Ούμαρ. Δεν τον έχω ξανακούσει ποτέ».

protothema.gr

Συνέχεια ανάγνωσης

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

Αναλύσεις17 λεπτά πριν

Πώς ερμήνευσε η Τουρκία τα μηνύματα του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών από την Αθήνα;

Ο Ρούμπιο παρουσίασε την Αθήνα ως εταίρο που προσφέρει λύσεις στην άμυνα, την ενέργεια και τη διαχείριση των συνόρων

GEOPOLITICO11 ώρες πριν

Το τουρκοκαταριανό μάθημα του Ισραήλ! Τι γνώριζε η Άγκυρα πριν από την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου

Η Άγκυρα παρείχε στη Χαμάς ασφαλές καταφύγιο, χρηματοοικονομικές υποδομές και πολιτική νομιμοποίηση, ενώ αντιτασσόταν σε μια περιφερειακή τάξη που απειλούσε...

Διεθνή11 ώρες πριν

Οι Πακιστανοί διαψεύδουν τους Τούρκους για Υεμένη! Αναφορές για στρατιωτική στήριξη της Άγκυρας στο Ριάντ — Το Ισλαμαμπάντ διαψεύδει τα αεροπορικά πλήγματα

Δημοσιεύματα περιγράφουν διεύρυνση της στρατιωτικής στήριξης προς τη Σαουδική Αραβία, εν μέσω επιθέσεων των Χούθι. Τουρκική εφημερίδα αναφέρει αποστολή άνω...

GEOPOLITICO12 ώρες πριν

Για ένα Ελληνικό καινούριο κόσμο Μέγα!

Η Ελλάς μπορεί! Μπορεί να καταστεί πλανητική κομβική πολιτισμική και πολιτική δύναμη ειρήνης!

GEOPOLITICO13 ώρες πριν

Αλεξανδρούπολη: Το λιμάνι που αλλάζει τον γεωπολιτικό χάρτη της περιοχής

Από τον Βόσπορο και τα Βαλκάνια έως την Ουκρανία, την ενέργεια και την Ινδία. Του Θεόδωρου Ατματζίδη.

Δημοφιλή